Travel Stories

Κασμίρ λοιπόν, από καιρό ζήλευα τα ταξίδια εκτός Ευρώπης αλλά δεν το αποφάσιζα, και τώρα να που βρισκόμουν στο αεροδρόμιο παρέα με αγαπημένους φίλους που ήξερα χρόνια πολλά και με άλλους, άγνωστους που τους γνώρισα στις συναντήσεις μας για την οργάνωση του ταξιδιού. Συνολικά εφτά άτομα, ο Σταύρος παλιός καλός φίλος, με πολύ αγάπη στην Ασία, ευγενικός, νοιάζεται για τους άλλους, ανθεκτικός αλλά με μια φυσική ροπή προς την απαισιοδοξία για αυτό και εμείς δεν τον ξεσυνεριζόμαστε, τα καταφέρνει όμως κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Ο Νίκος και η Λίτσα ζευγάρι από τότε που τους πρωτογνώρισα, δύο δυνατοί, σταθεροί τύποι που σίγουρα έχουν ελαττώματα αλλά προφανώς δεν τα παίρνουν μαζί τους στα μακρινά ταξίδια, ο Νίκος έχει τον αέρα του ηγέτη, όταν μπαίνει κάπου εποπτεύει το χώρο, γρήγορα ανακαλύπτει κάθε πηγή καλοπέρασης και για λογαριασμό των άλλων, η Λίτσα χαλαρή άνετη, σε δύσκολες καταστάσεις σε κοιτάζει στα μάτια και εκεί που περιμένεις να αρχίσει τις φωνές ξεσπάει στα γέλια. Την Ιωάννα (συνονόματη) την γνώρισα για πρώτη φορά τον χειμώνα, από τότε είμαστε καλές φίλες, ζωγράφος, άνετη, αλλά αυτό το κορίτσι δεν είναι του κόσμου τούτου, τώρα για να καταλάβετε βρίσκετε σε βουδιστικό μοναστήρι, ευτυχώς που δεν μας έμεινε εκεί πάνω στα Κασμίρια. Ο Γιώργος μας γνώριζε για πρώτη φορά αλλά αποδείχτηκε ο μαϊντανός της παρέας, πάει με όλα, είναι ωφέλιμος, δεν είναι αυτό που σου λείπει από το φαί, αλλά δεν θα το βγάλεις και έξω από το πιάτο σου. Η Βούλα, αχ η Βούλα, αποδείχτηκε ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας μας. Και εγώ που τόσο καλά με ξέρετε. Αυτοί είμαστε όλοι και όλοι, τώρα που τέλειωσαν οι συστάσεις και οι χαιρετούρες μπείτε στην σειρά για να επιβιβαστούμε, η πτήση μας φεύγει σύντομα.

__________________
Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό.

Ο. Wilde