Travel Stories

Αυτή η λιγούρα θα με καταστρέψει.
Ψάχνοντας στο ντουλάπι και βρίσκοντάς το άδειο, σκοτεινές σκέψεις άρχισαν να τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Δεν πετιόμαστε ανατολικά το Σαββατοκύριακο για κανένα γλυκό.
Εγνατία οδό έχουμε, διαβατήρια και αυτοκίνητο έχουμε, λιγούρα πάντα έχουμε, τι μας σταματάει;
Internet για τα ξενοδοχεία, πράσινη κάρτα για το αυτοκίνητο και Παρασκευή μεσημέρι μετά τη δουλειά (εδώ κλέβουμε λίγο), με μια βαλιτσούλα για τα απαραίτητα ξεκινούμε πρός ανατολάς.
Μία ώρα και κάτι αργότερα, είμαστε στο λιμανάκι μετά την Καβάλα. Δίπλα στη προκυμαία με τις βαρκούλες μεσημέρι και δροσιά, το ψαράκι φρεσκότατο, οι ουζομεζέδες τέλειοι, το ουζάκι παγωμένο (κρίμα που ποτό και οδήγηση δεν κολλάνε) και οι τιμές καμία σχέση με Θεσσαλονίκη.
Επόμενη στάση καμιά ωρίτσα μετά και διανυκτέρευση η Κομοτηνή. Πάντα στη Θράκη έχουμε μία στάση στην Κομοτηνή όπου τιμούμε την κουζίνα της, τα γλυκά της και την κάβα της (μην ξεχνάμε ότι στην Θράκη λατρεύονταν κατεξοχήν ο Διόνυσος ). Άφιξη νωρίς το απόγευμα στο ξενοδοχείο στην είσοδο της πόλης, (το κέντρο συνήθως έχει κίνηση και έλλειψη χώρων στάθμευσης ) τακτοποίηση, ντουζάκι, και στην πλατεία για καφέ και προμήθειες (το ντουλάπι που λέγαμε). Η πλατεία της Κομοτηνής (καμία σχέση με πρίν 30 χρόνια όταν υπηρετούσαμε την μαμά πατρίδα), πάντα γεμάτη κόσμο, νεαρά άτομα (λόγω σχολών και στρατού) αλλά και πολλά νέα ζευγάρια με μωρά παιδιά χαίρονται την άπλα της πλατείας, τα παγκάκια, την παιδική χαρά και τις καφετέριες. Και φυσικά τις ταβέρνες είτε τριγύρω από την πλατεία είτε στα στενάκια της παλιάς πόλης, όπου καταλήξαμε κι εμείς για θεραπεία (η λιγούρα είναι πάθηση).
Το πρωί χαλαρά στο πρωινό, φόρτωμα την βαλιτσούλα και τις σακούλες και βγαίνουμε στην Εγνατία για ανατολικότερα. Σε μισή ώρα και κάτι, μετά την Αλεξανδρούπολη και πρίν τους Κήπους αφήνουμε την Εγνατία με κατεύθυνση προς την Ορεστιάδα. Ο δρόμος καλός, οι ταχύτητες μέτριες (έχει και σημεία όπου ο δρόμος ανακατασκευάζεται και σε οδηγούν σε παρακάμψεις) η κίνηση μάλλον αυξημένη, αλλά καμία ή σχεδόν καμία πληροφόρηση ότι προς τα εκεί υπάρχουν δύο πύλες εξόδου από τη χώρα (Βουλγαρία – Τουρκία).
Έπρεπε να φτάσουμε στη διασταύρωση προς Καστανιές για να βρούμε πινακίδα με προορισμό την Τουρκία. Ένας μικρός τελωνειακός σταθμός στα όρια του χωριού και ένα μεγάλο θα έλεγα για τα δεδομένα του σταθμού κατάστημα αφορολογήτων, και σε 300 μέτρα, μέσα από ένα περιφραγμένο δρόμο, οι δύο σκοπιές, η Ελληνική και η Τουρκική. Ένας αστυνομικός έριξε μιά ματιά στα διαβατήρια, την άδεια κυκλοφορίας και την πράσινη κάρτα και μας ευχήθηκε καλό ταξίδι. Από την άλλη πλευρά λίγο μεγαλύτερη καθυστέρηση, συμπλήρωση εντύπων, κομπιούτερ, σφραγίδες στα διαβατήρια, αλλά σε 10-15 λεπτά ξεμπερδεύεις και βρίσκεσαι στην Τουρκία. Σε μονοκόμματη διαδρομή δεν πρέπει να είναι παραπάνω από 4-4,5 ώρες από Θεσσαλονίκη κινούμενος με τα όρια που δίνουν οι πινακίδες.
Οι γείτονες από αυτή την πύλη εισόδου δεν έχουν επενδύσει στην εικόνα της χώρας και βλέπεις αμέσως την διαφορά με την Ελληνική επαρχία. Το ίδιο απεριποίητη και η είσοδος στην Ανδριανούπολη που την συναντάς στα 7 χιλιόμετρα και θα μπορούσε να είναι καλύτερη καθώς βρίσκεται δίπλα στο όμορφο τοπίο του Έβρου και του παραπόταμού του με τις καμαρωτές τους λιθόστρωτες γέφυρες.
Και φτάνουμε στο ξενοδοχείο. Κλεισμένο από άγνωστη ιστοσελίδα στο ίντερνετ, χωρίς κριτικές και αξιολόγηση, γιατί το booking έδινε ξενοδοχείο για Ανδριανούπολη στην Ορεστιάδα. Στο κέντρο της πόλης, Καραβάν σεράι, έργο του Σινάν, κτήριο του 1560, αναπαλαιωμένο με σημερινή χρήση σαν ξενοδοχείο 70 ; δωματίων και χώρος εκδηλώσεων (σουνέτ, γάμοι κλπ). Αλλά όσο εντυπωσιακό είναι το κτήριο τόσο υπολείπονται τα δωμάτια. Άν είχαν επενδύσει λίγο παραπάνω στην καθαριότητα στη διακόσμηση και στη αξιοποίηση του χώρου δεν θα ήθελες να φύγεις από εκεί. Παρκάραμε σε χώρο πίσω από το ξενοδοχείο σε υπαίθριο πάρκινκ στον τρελό χαμό και στην κίνηση της αγοράς και με το βαλιτσάκι στο χέρι καταλήγουμε στο θολωτό ανατολίτικο δωμάτιο. Όχι οτι του έλειπε τίποτα αλλά να, κάτι το ζεστό νερό που άργησε να έρθει, κάτι τα καλώδια να κρέμονται, κάτι να μην έχει μέρος να ακουμπήσεις την βαλιτσούλα, αυτά μας χάλασαν λίγο μετά την είσοδό μας στο χώρο από καμαροσκέπαστους διαδρόμους και καταπράσινες εσωτερικές αυλές.
Είναι ήδη μεσημέρι και βγαίνουμε για μια βόλτα στην πόλη γιατί οι μυρωδιές δεν συγκρατούνται από τους ψηλούς τοίχους του καραβάνσεράι (έχουμε και την πάθηση).