Το ήξερα από την αρχή. Ούτε Place Vendome θα πήγαινα, ούτε στα Ηλύσια Πεδία, ούτε το shopping με ενδιέφερε, ούτε και οι εκκλησίες με αφορούσαν. Ας πούμε ότι δεν έβρισκα το Παρίσι καθόλου του στιλ μου –έτσι τουλάχιστον όπως το μάθαινα από τις σελίδες των ταξιδιωτικών περιοδικών. Παρόλα αυτά ήμουν σίγουρη ότι πίσω από τη λάμψη της Champs Elysees, των οίκων μόδας και των πολυτελών εστιατορίων κρυβόταν ένα άλλο, διαφορετικό Παρίσι -των φοιτητών, των μεταναστών, των καθημερινών ανθρώπων, πίσω από τη βιτρίνα, πέρα από τις σελίδες των οδηγών –ένα Παρίσι και για μένα. Όπως επίσης ήμουν σίγουρη ότι η φίλη μου που σπούδαζε εκεί θα με βοηθούσε να το ανακαλύψω μια ώρα αρχύτερα.
Το πώς κατάφερα χωρίς λέξη γαλλικά και χωρίς να βριστώ με κανέναν από τους αγενέστατους υπαλλήλους του αεροδρομίου, να φτάσω σώα και αβλαβής στη Cite Universitaire, είχε πραγματικά πολλή πλάκα! Και ναμαι, λοιπόν, με το backpack στην πλάτη, τον υπνόσακο αγκαλιά και την Canon περασμένη στο λαιμό να περιφέρομαι στη φοιτητική εστία του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Όταν λέμε εστία, βέβαια, φανταστείτε έναν τεράστιο χώρο που θυμίζει τη δική μας Πανεπιστημιούπολη, με δέντρα, λουλούδια, δρομάκια και τα σχετικά. Εδώ, κάθε χώρα από τις πέντε ηπείρους του κόσμου έχει το δικό της κτήριο που στεγάζει τους φοιτητές της! Ξεκίνησε έτσι μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, ως ένδειξη αρμονικής συνύπαρξης των λαών! Κάθε κτήριο είχε τα χαρακτηριστικά της χώρας που φιλοξενούσε: το γερμανικό παράδειγμα, είχε πύργους και προμαχώνες, ήταν κάπως… γοτθικό. Το δικό μας όπως καταλαβαίνετε ήταν το πιο κιτς απ’ όλα: αρχαιοελληνικοί κίονες και αετώματα στην είσοδο, ενώ στους τοίχους μαίανδροι ονόματα ελλήνων ΣΟΛΩΝ, ΠΛΑΤΩΝ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ και τα σχετικά. Τέλος πάντων, στρώνουμε κατάχαμα, πέντε άτομα σε ένα τόσο δα φοιτητικό δωματιάκι, και φεύγουμε ευθύς. Πρώτη στάση: Μονμάρτρη.
Γαλλία
Διαβάστε Ταξιδιωτικές Ιστορίες των μελών του TravelStories για τη Γαλλία:
αααα!εμεινες στο Cite Universitaire??
εχω ακουσει πολλα για αυτο!
καποιοι γνωστοι μου που εχουν μεινει εκει, επεδιωξαν και καταφεραν, παρολο που ηταν ελληνες, να εξασφαλισουν δωματιο σε καποιο απο τα αλλα κτιρια(το ελληνικο το αποφευγουν ολοι..υπαρχει η "φημη" οτι ειναι και το πιο βρωμικο!!)
__________________ Sweet about me, nothing sweet about me!!!!!!
Ξεκίνησε έτσι μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, ως ένδειξη αρμονικής συνύπαρξης των λαών! Κάθε κτήριο είχε τα χαρακτηριστικά της χώρας που φιλοξενούσε: το γερμανικό παράδειγμα, είχε πύργους και προμαχώνες, ήταν κάπως… γοτθικό. Το δικό μας όπως καταλαβαίνετε ήταν το πιο κιτς απ’ όλα: αρχαιοελληνικοί κίονες και αετώματα στην είσοδο, ενώ στους τοίχους μαίανδροι ονόματα ελλήνων ΣΟΛΩΝ, ΠΛΑΤΩΝ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ και τα σχετικά.
Μερικές διορθώσεις:
Η ιδέα της δημιουργίας της Cite Universitaire προέκυψε πολύ νωρίτερα με το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πρώτα κτίρια άρχισαν να εγκαινιάζονται το 1925.
Η Fondation Hellenique εγκαινιαστηκε το 1932 και κτίστηκε στα σχέδια ενός έλληνα αρχιτέκτονα βολιώτη στην καταγωγή ο οποίος ομως σπούδασε, έζησε και δραστηριοποιήθηκε στη Γαλλία στα χρόνια πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και στα χρόνια του μεσοπολέμου του Νικολάου Ζάχου. Το κτίριο αυτό είναι εμπνέεται από τον νεοκλασσικό ρυθμό χωρίς όμως ακρότητες. Δεν εμπνέεται από τη modernite που χαρακτήριζε την εποχή, γεγονός. Να συμφωνήσω οτι δεν εισάγει τίποτε νέο στην αρχιτεκτονική της εποχής του. Το να μη σου αρέσει δεκτό και απολύτως, απολύτως σεβαστό. Το να το χαρακτηρίζεις όμως κιτς λάθος. Είναι έντιμο στις προθέσεις του, ακολουθεί με συνέπεια τις νεοκλασικές επιταγές, δεν κάνει παράτολμες αναμείξεις ρυθμών που πράγματι μπορεί να αποτύχουν ως άποψη και να θεωρηθούν κακόγουστες. Είναι δηλαδή ένα τυπικό αρχιτεκτόνημα πιστό στο νεοκλασσικό ρυθμό. Ενδεχομένως ξεπερασμένο ακόμη και για την εποχή που χτίστηκε, αλλά χωρίς ακρότητες. Ο αρχιτέκτονας πράγματι δε διακινδύνευσε, προτίμησε ένα δρόμο ασφάλειας. Δεν έχει καμία φθήνια πάνω του και δεν προσπαθεί να παραστήσει τίποτε διαφορετικό από αυτό που είναι, δηλαδή μια φοιτητική εστία. Δεν ξέρω αν η ανακαίνηση που έγινε αλλοίωσε τον χαρακτήρα που είχε οταν κτίσθηκε, χρησιμοποιώντας άθλια υλικά και προσβάλλοντας έτσι την άποψη του αρχιτέκτονα. Στην τελευταία μου επίσκεψη, που ήταν πολύ πολύ παλιά βέβαια, δεν είχε γίνει η ανακαίνιση αυτή, αλλά εμένα προσωπικά δε μου φάνηκε καθόλου κιτς. Μια χαρά κτίριο ήταν για τον σκοπό για τον οποίο κτίστηκε και για την ιδεολογική χρήση που όφειλε να έχει, να υπενθυμίζει δηλαδή τον αρχαιοελληνικο κλασικό χαρακτήρα της χώρας μας σε μια από τις παγκόσμιες μητροπόλεις . Το οτι αυτός ο σκοπός θα μπορούσε να γίνει και με πιο εμπνευσμένο τρόπο στα χέρια ενός Πικιώνη, ενδεχομένως ναι, αλλά αυτό δεν καθιστά το κτίριο αυτό καθεαυτό κιτς, αλλά απλώς ανέμπνευστο.
Και όσον αφορά τα ονόματα τα βρίσκω απολύτως ταιριαστά για ένα πανεπιστημιακής χρήσης κτίριο. Όταν μάλιστα ο Πλάτωνας, ο Σωκτάτης και ο Αριστοτέλης καθώς και άλλοι αρχαίοι έλληνες φυσικά, αποτελουν τη βάση της φιλοσοφικής εξέλιξης στη δυτική Ευρώπη και όταν κάθε επιστημονικό κείμενο που πρέπει να κάνει μια ιστορική αναφορά θεωρεί οτι πρέπει να παραπέμψει στους στοχαστές αυτούς είτε πρόκειται για Βιολογία είτε για Φυσική είτε για Μαθηματικά είτα για Πολιτικές Επιστήμες και Ανθρωπολογία κλπ, νομίζω οτι είναι πολύ ταιριαστή η υπενθύμιση αυτή, υπηρετώντας φυσικά την ιδεολογική χρήση που έπρεπε να εξυπηρετήσει το κτίριο αυτό την εποχή που χτίστηκε.
Σύμφωνα δε με τον κανονισμό της Cite Universitaire κάποιο ποσοστό των δωματίων κάθε maison, ανάλογα με το μέγεθός της, υποχρεωτικά δίνεται σε ξένους φοιτητές. Πράγμα που σημαίνει οτι έλληνες φοιτητές που δε μπορέσαν να βρουν δωμάτιο στο ελληνικό σπίτι μπορεί να είναι τυχεροί και να βρουν σε κάποιο άλλο, καθώς μπορεί και κάποιοι αλλοδαποί φοιτητές να στεγάζοντια στο ελληνικό σπίτι.
Παραθέτω τη φωτογραφία του κτιρίου.
Και για όποιον ενδιαφέρεται περισσότερο: CIUP - Qui Sommes Nous ? - 40 halls of residence ________________________________ CIUP - Qui Sommes Nous ? - Hell
και για τους γαλλομαθείς του site μια και η ελληνική γλώσσα δεν ανοίγει, αλλά έχει ενδιαφέρουσες φωτογραφίες: architecture architecte fondation hellenique cite universitaire internationale de paris maison de la grece etudiant#
Γαλλία
Διαβάστε Ταξιδιωτικές Ιστορίες των μελών του TravelStories για τη Γαλλία:
Τι να πω, εγώ το να βλέπω στους διαδρόμους κομμάτια από αγγεία ή τμήματα απο ζωοφόρους μου φαίνεται λίγο κίτς! Ορθώς προσφέρεται και σε μη έλληνες φοιτητές, δεν το βρήκα βρόμικο, ή ότι πρέπει κάποιος να φύγει, απλώς ήταν το πιο "φορτωμένο" απόλα τα υπόλοιπα. Η Cite των γάλλων ας πούμε, δεν έγραφε με μεγάλα γράμματα Μολιέρος ή κάτι τέτοιο, ούτε ήταν τόσο άσχημα χρωματισμένη. Συγγνώμη αν ήμουν λίγο οφσάιντ με το χαρακτηρισμό, αλλά αυτόν τον αρχαιοελληνικό κίονα συνεχώς να τον βλέπω μπροστά μου, δεν είναι και η καλύτερη μου. Είναι λες και παγώνουμε την εξέλιξη της χώρας στο Σωκράτη.
__________________ Well, never mind, we are ugly but we have the music...
Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Dorotija : 26-04-09 στις 01:10
το άλλο Παρίσι? χωρίς την αγαπημένη μου πλατεία και ch. elysees? για να δούμε... περιμένω να διαβάσω για την μεγάλη μου αγάπη δε θέλω να σε αγχώσω μα θα είμαι αυστηρός!!
Γαλλία
Διαβάστε Ταξιδιωτικές Ιστορίες των μελών του TravelStories για τη Γαλλία:
__________________ Είναι ένας δρόμος η ζωή μου / ένα ταξίδι στον καιρό
έχω πυξίδα το κορμί μου / και την καρδιά μου ουρανό
Θέλω τα πάντα εδώ να ζήσω / έχω μια δίψα να τα δω
να τ΄ακουμπώ να τ΄αγαπήσω / όσο εσένα που αγαπώ...
Τι να πω, εγώ το να βλέπω στους διαδρόμους κομμάτια από αγγεία ή τμήματα απο ζωοφόρους μου φαίνεται λίγο κίτς! Ορθώς προσφέρεται και σε μη έλληνες φοιτητές, δεν το βρήκα βρόμικο, ή ότι πρέπει κάποιος να φύγει, απλώς ήταν το πιο "φορτωμένο" απόλα τα υπόλοιπα. Η Cite των γάλλων ας πούμε, δεν έγραφε με μεγάλα γράμματα Μολιέρος ή κάτι τέτοιο, ούτε ήταν τόσο άσχημα χρωματισμένη. Συγγνώμη αν ήμουν λίγο οφσάιντ με το χαρακτηρισμό, αλλά αυτόν τον αρχαιοελληνικό κίονα συνεχώς να τον βλέπω μπροστά μου, δεν είναι και η καλύτερη μου. Είναι λες και παγώνουμε την εξέλιξη της χώρας στο Σωκράτη.
Τώρα αν είναι κακοβαμμένο ή όχι δεν έχω ιδέα και όταν το είχα επισκεφθεί χρόνια και χρόνια πριν δε θυμάμαι να είδα κομμάτια από αγγεία ή τμήματα από ζωφόρους, μπορεί και να υπήρχαν και να το έχω ξεχάσει βέβαια. Ή μπορεί να τα έβγαλαν στη φόρα μετά την ανακαίνιση, είτε καινούργια, είτε να τα βρήκαν ξεχασμένα σε κάποια αποθήκη από την πρώτη λειτουργία του κτιρίου.
Συμφωνώ απολύτως σε αυτό που λες οτι παγώνουμε την εξέλιξη της χώρας στο Σωκράτη, ως να μην έχουμε να υπερηφανευθούμε για τίποτε άλλο πέραν της κλασσικής Ελλάδας (και ίσως-ίσως και μόνο της κλασικής Αθήνας), αλλά κάθετι έχει και την εξήγησή του:
Όταν το 1821 καταφέραμε να συνεγείρουμε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη η οποία μας στήριξε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θεωρώντας ότι είμαστε το ευγενές έθνος των άμεσων απογόνων του Σωκράτη του Αισχύλου του Περικλη και λοιπών αρχαίων προσωπικοτήτων το οποίο εξεγείρεται εναντίον των βάρβαρων τούρκων, αναγεννάται και εξυψώνεται στο πρότερο βάθρο του, διαγράφοντας ενδιαμέσως πάνω από 2.000 χρόνια ιστορία και η επιχείρηση αυτή εστέφθη με επιτυχία, κατόπιν ήταν κομμάτι δύσκολο να απεμπλακούμε από αυτή στρατηγική. Μέσα στα πλαίσια αυτής της λογικής, πεισμένοι και εμείς οι ίδιοι για την ακρίβειά της, γεμίσαμε την Ελλάδα με νεοκλασικά κτίρια υιοθετώντας κατά τον 19ο αιώνα τον νεοκλασικό ρυθμό που δέσποζε στην υπόλοιπη Ευρώπη κατά το 18 αιώνα, αλλά κατά τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη ήταν ήδη ξεπερασμένος. Ήδη δηλαδή από την εποχή που κτίστηκαν στην Αθήνα τα κτίρια της Ακαδημίας, του Πανεπιστημίου και της Εθνικής Βιβλιοθήκης και άλλα διάφορα, ο ρυθμός αυτός ήταν passe. Στην Ευρώπη μια και επικρατούσε το κίνημα του ρομαντισμού ο αρχιτεκτονικός ρυθμός που επικρατούσε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα ήταν ο νεογοτθικός και στα καθ' υμάς νεοβυζαντινός, ο οποίος εκπροσωπήθηκε στην Αθήνα με ελάχιστα κτίρια, όπως το Οφθαλμιατρείο στην Πανεπιστημίου και το Μέγαρο της Δουκίσης της Πλακεντίας (ιδωτική παραγγελία δηλαδή) το οποίο σήμερα στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο. Όμως δεν κερδίσαμε το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων επικαλούμενοι το Βυζάντιο το οποίο εξ αιτίας του Διαφωτισμού είχε, αδίκως εν πολλοίς, θεωρηθεί ως παρακμιακό, σκοταδιστικό, καθυστερημένο, οπισθοδρομικό, παρασυρμένο σε θρησκευτικές έριδες κλπ. Άντε μετά να πας μπροστά με βυζαντινά εμβληματα, βυζαντινές αρχιτεκτονικές, βυζαντινές αντιλήψεις κλπ. Εφόσον αποδείχθηκε επιτυχής εκείνη η στρατηγική γίναμε δέσμιοι της και από ένα σημείο και πέρα άρχισε και να λειτουργεί και εις βάρος μας. Πρέπει συνεχώς να συγκρινόμαστε με τους αρχαίους προγόνους μας και να βγαίνουμε λειψοί στο ζύγι και να απολογούμαστε και γι αυτό. "Οι σύγχρονοι έλληνες δεν είναι άξιοι των αρχαίων προγόνων τους" ειπώθηκε ουκ ολίγες φορές από επίσημα χείλη ξένων κυρίως όταν επρόκειτο να παρθεί κάποια διπλωματική ή πολιτική απόφαση εις βάρος μας ή εν πάσει περιπτώσει δυσμενής για το συμφέροντά μας. Άλλα μικρά έθνη όπως η Δανία, Ολλανδία, Βέλγιο κλπ δεν είχαν να αντιμετωπίσουν αυτό το handicap.
Αλλά τον 1930 που κτίστηκε το συγκεκριμένο κτίριο στο Παρίσι, χρηματοδοτήθηκε κυρίως δηλαδή κατά 80% από την ελληνική ομογένεια που ήταν εγκατεστημένη στη Γαλλία. Μεγάλο μέρος αυτής της ομογένειας προερχόταν εκείνη την εποχή από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου οι οποίοι είχαν βρεθεί στη Γαλλία και συνήθως χωρίς να περάσουν πρώτα από την Ελλάδα. Στο Παρίσι συνήθως έμεναν στη συνοικία της Belleville, γνωστή περιοχή στο Παρίσι που συγκεντρώνει τους κατετρεγμένους του κόσμου τούτου. Αν θυμάμαι καλά τώρα οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι από τις πρώην γαλλικές αποικίες της Αφρικής. Τέτοιοι πονεμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί που έδωσαν χρήματα για την ανέγερση της φοιτητικής εστίας, οπότε ήταν λογικό να στραφούν προς το ένδοξο και απώτατο παρελθόν, να υπενθυμίσουν ίσως ίσως οτι κάποτε ήταν αλλιώς τα πράγματα, και δεν ήταν πάντα πρόσφυγες, άνθρωποι δίχως πατρίδα και ιστορία. Και ενδεχομένως να εκφράσουν οτι με τη μόρφωση είναι δυνατόν να αποκτήσουν ξανά τα όσα έχασαν. Ίσως γι αυτό και να με συγκινεί λίγο αυτό το κτίριο. Το προσέφεραν φτωχοί, κατατρεγμένοι άνθρωποι που στερήθηκαν για να δώσουν στους επερχόμενους έλληνες φοιτητές το καλύτερο, χωρίς τσιγγουνιές, σύμφωνα με τα παρωχημένα γούστα τους βέβαια, τα οποία διαμορφώθηκαν έτσι από τις περιστάσεις. Το βρίσκω πολύ τρυφερό ως χειρονομία, γιατί δεν προέρχεται από έναν πλούσιο ευεργέτη, τους οποίους αρκετούς από αυτούς τους σέβομαι, αλλά από πολλούς ανώνυμους συνήθως ζορισμένους ανθρώπους.
Οι Γάλλοι, από την άλλη μεριά, δεν είχαν ανάγκη να τονίσουν τίποτε στην κατασκευή της δικής τους φοιτητικής εστίας. Γάλλοι στο Παρίσι θα ήταν οι κάτοικοι. Και όσο για τους ξένους φοιτητές που θα περιτριγύριζαν στο πάρκο, αυτοί ήδη ήταν εκεί, είχαν ήδη παρασυρθεί από τα θέλγητρα της γαλλικής κουλτούρας, δε χρειαζόταν να τους πείσουν για τίποτε πια. Αλλού και νωρίτερα είχε παιχθεί το παιχνίδι εκείνο. Το κτίριο λοιπόν δεν χρειαζόταν να έχει εμφανή ιδεολογία. Σιγά άλλωστε, τίγκα είναι όλο το Παρίσι στα κτίρια τα οποία τονίζουν την εκάστοτε γαλλική ιδεολογία της εποχής κτίσης τους. Για παράδειγμα δεν είναι ο πύργος του Άιφελ ένα σύμβολο το οποίο θέλει να διατρανώσει την τεχνολογική ικανότητα της χώρας μια δεδομένη εποχή; Η αψίδα του θριάμβου, δε θέλει να διατρανώσει τη γαλλική ιμπεριαλιστική ιδεολογία του 19ου αιώνα; Το συγκεκριμένο κτίριο προφανώς και δεν ήταν πρώτης προτεραιότητας τους, ούτε καν δεύτερης. Από τη στιγμή που φοιτητές από όλες τις χώρες του κόσμου προσερχόντουσαν και προσέρχονται στο Παρίσι για να μορφωθούν η Γαλλία αυτομάτως ενδυναμώνει την πολιτιστική της επικυριαρχία στις χώρες προέλευσης των φοιτητών της.
Το ελληνικό πρόβλημα είναι οτι σήμερα,190 χρόνια περίπου μετά τη ελληνική επανάσταση και κοντά 90 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, νιώθουμε ακόμη υποχρεωμένοι να επικαλούμαστε το αρχαίο κλέος το αθάνατο, ως ιδεολογία που θα έχει αντίκρυσμα στο εξωτερικό, σαν να μην παράγουμε σε κανένα επίπεδο και τίποτε άλλο.
Δανία
Διαβάστε Ταξιδιωτικές Ιστορίες των μελών του TravelStories για τη Δανία:
Αεροπορικά
Ξενοδοχεία
Αυτοκίνητα
Άλλα
δε θέλω να σε αγχώσω μα θα είμαι αυστηρός!!
) και περιμένω!
