Σάββατο
Ναι... το γνωρίζω ότι σε πολλούς η εισαγωγή μου θα ακουστεί ως... ύβρις, αλλά, μέχρι πρόσφατα, δε μου είχε γεννηθεί η επιθυμία να επισκεφθώ την
Ιταλία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε μου έκανε εκείνο το «κλικ» που λένε, το οποίο σε κάνει να βάλεις μια χώρα σε πρώτη προτεραιότητα για επόμενη επίσκεψη... Απαπα... Βλέπω τα ντοματίνια να εκσφεντονίζονται κατά πάνω μου
και συνεχίζω λιγότερο αιρετικά την ιστορία.
Έρχεται, που λέτε, μια ωραία μέρα και πέφτω πάνω σε προσφορά της Alitalia: «100 ευρώ ό,τι πάρεις από τους γείτονες»... Χμμμ... Βρε λες; Μήπως να το ξανασκεφτώ αυτό το «δε θέλω να πάω
Ιταλία»... Από την άλλη, η Alitalia μού έχει κάνει και διάφορα στο κοντινό παρελθόν. Μήπως να το αφήσω; Ε, τι να αφήσω... Αφήνεται ένα πήγαινε-έλα 100 ευρουλάκια, όπου πας! Και όχι μόνο
Ρώμη, που, στην τελική, για 3 μέρες που διέθετα, δύσκολα θα αποφάσιζα να πάω, αλλά και
Φλωρεντία... Χμμ... το πράγμα αρχίζει και αποκτά ενδιαφέρον…
Η υπέρβαση γίνεται, το 3ήμερο γίνεται 4ήμερο, ο καιρός περνάει, μεσολαβούν 2 συναντήσεις Ιταλόφιλων που με βάζουν ακόμη πιο πολύ στο κλίμα της χώρας που τόσο είχα αδικήσει και... να ‘μαστε στο Ελ. Βενιζέλος, Σάββατο πρωί, έτοιμοι για αέρα Τοσκάνης. Η Alitalia αποδεικνύεται άξια της εμπιστοσύνης μας! Ω... ναι η πτήση γίνεται (το σημειώνω γιατί την προηγούμενη φορά που την είχα επιλέξει δεν έγινε και είχα πάει, μετά από ακύρωση του σκέλους Αθήνα-
Ρώμη, Αθήνα-
Βαρκελώνη μέσω
Αμστερνταμ!). Και όχι μόνο γίνεται, αλλά φεύγει και στην ώρα της, τι άλλο να θέλω πια; Όλα μια χαρά, με μια εξαίρεση: Ότι το αγαπημένο μας αεροπλάνο με τις πρασινοκόκκινες λεπτομέρειες, λίγο πριν απογειωθεί από τον ουρανό της Ρώμης, θεώρησε καλό να μας προσφέρει μια ωρίτσα χαλαρής βόλτας στο αεροδρόμιο. Ναι, ναι... προχωρούσε αργά και βασανιστικά... και έκανε γύρους στο ωραιότατο Fiumicino. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι δε γίνεται να μη με εκνευρίσει τελικά η αγαπημένη εταιρεία, αλλά έδωσα τόπο στην οργή και είπα να μην την αδικήσω, γιατί ήταν μάλλον θέμα αεροδρομίου...
Εν πάσει περιπτώσει, τέλος καλό όλα καλά και... να ‘μαστε στο αεροδρόμιο της Φλωρεντίας. Χειραποσκευούλες (ε τι ρωτάτε τώρα; φυσικά και δεν είχαμε κάνει check in τις βαλίτσες... τρελοί ήμασταν με τόσα που ακούγονται) και κατευθείαν έξω από το αεροδρόμιο για λεωφορειάκι. Τη διαδρομή από το αεροδρόμιο στο κέντρο της Φλωρεντίας εκτελούν οι Ataf/Sita, και τα λεωφορεία σε αφήνουν έξω από στο σταθμό τρένων Santa Maria Novella.
* Η διαδρομή είναι κανά 20λεπτο, ίσως και κάτι παραπάνω τις καθημερινές που η πόλη (τα προάστιά της δηλαδή, γιατί στο ιστορικό κέντρο σπάνια θα συναντήσετε αυτοκίνητο) έχει λίγη κίνηση, καθώς ο κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του. Εμείς είχαμε επιλέξει το ξενοδοχείο μας να βρίσκεται κοντά στο σταθμό Santa Maria Novella ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για να μην κάνουμε μεγάλη διαδρομή με τις βαλίτσες... Έτσι κι αλλιώς, το κέντρο της Φλωρεντίας είναι μικρό και γυρίζεται αρκετά εύκολα με τα πόδια, ενώ ο σταθμός τρένων βρίσκεται σχετικά κοντά στο Duomo (το σήμα-κατατεθέν και σημείο αναφοράς της πόλης) και κατ’ επέκταση στα αξιοθέατα, που βρίσκονται φυσικά όλα στο ιστορικό κέντρο.
Το ξενοδοχείο μας λεγόταν «Mia Cara» και αποδείχθηκε μετριότατο. Δε μας πτόησε όμως, γιατί ήταν πολύ φτηνό (68 ευρώ το δωμάτιο τη βραδιά), με πρωϊνό και, όπως είπα, σε ιδιαίτερα βολικό σημείο. Κατά τα άλλα, με έκπληξη μάθαμε ότι οι πόρτες του κλείνουν στη 1 (!) το βράδυ και για να γυρίσουμε πιο αργά θα έπρεπε να κάνουμε ειδική συνεννόηση, ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ασανσέρ (το είχανε για ειδικές περιπτώσεις, όπως π.χ. για να εξυπηρετεί άτομα με ειδικές ανάγκες) και στην πορεία θα προκύπτανε και άλλα... αλλά είπαμε οικονομική πρόταση ήτανε, τη δουλειά μας την έκανε, οπότε γιατί να χαλαστούμε περαιτέρω με την ποιότητά του;
Αφήνουμε λοιπόν τα πράγματα και ξεκινάμε για μία πρώτη βόλτα στην πόλη. Θέλουμε επειγόντως καφέ! Σας τα πα; Δε σας τα πα... Η Alitalia έκανε ακόμη περισσότερες περικοπές στα σνακ που σερβίρει. Κάτι μπισκοτάκια κι εκείνα με το ζόρι στο Αθήνα-
Ρώμη μαζί με ένα δείγμα καφέ, στο δε
Ρώμη-
Φλωρεντία ούτε νερό παρακαλώ! Δε βαριέσαι 25 ευρώ ανά πτήση είναι αυτά λέμε και ξαναλέμε και ξεκινάμε την αναζήτηση καφέ...
Χμμ... Piazza della Repubblica… Θυμάμαι την πρόταση της sapienza στο σχετικό thread που είχα ανοίξει, και έτσι ξεκινάμε προς τα εκεί! Οι πρώτες στιγμές χαλάρωσης στη
Φλωρεντία και η αναγνώριση της πόλης είναι γεγονός. Περνάμε από το Duomo, το μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό της πόλης, για πρώτη φορά, αντικρύζοντας με δέος έναν τεράστιο ναό που αδυνατείς να τον φωτογραφίσεις ολόκληρο από κοντά.
Λεπτομέρεια από το Duomo
Φτάνουμε στην Piazza della Repubblica και καθόμαστε σε κάποιο από τα καφέ.
Η υπέροχη "Piazza della Repubblica", φωτογραφημένη από τον τελευταίο όροφο του πολυκαταστήματος La Rinascente
Πρώτη διαπίστωση ότι οι τιμές είναι τιμές Αθήνας (έως και πιο ακριβές, όπως αποδείχθηκε σε κάποια πράγματα). Ε, ναι! Μου το ‘χανε πει ότι είναι ακριβή πόλη η
Φλωρεντία... επιβεβαιώθηκαν. 4.5 ευρώ ο καφές λοιπόν... οκ... τα ‘χω συνηθίσει και από την πόλη μου... Κάνω, βέβαια, το λάθος να παραγγείλω freddo… και μου έρχεται ένα ποτήρι χαμηλό (πώς είναι αυτά που βάζουμε τα ουίσκι on the rocks αααυτά) με πάγο μέσα... Μάλιστα μάλιστα... Θα βιαστείτε να μου πείτε ότι έτσι τον σερβίρουν εκεί... Ναι... ναι... είπαμε είμαι νεούδι στην Ιταλία δεν το σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή (κι ας το είχα δει και στην αγαπημένη
Βαρκελώνη το εργάκι). Κι επειδή είχα ζητήσει Cappuccino Freddo και όχι Espresso, η υπερπαραγωγή συμπληρώνεται από ένα κανατάκι με γάλα (αχτύπητο παρακαλώ!). Ό,τι και να ‘τανε, είχα ανάγκη από καφείνη επειγόντως, ακόμη και σε ενέσιμη μορφή... οπότε τι να κάνω το πίνω!
Cappuccino Freddo, made in Italy
* Αφού τελειώσω την ιστορία θα γράψω κάποια tips, όπου θα αναφέρω και λεπτομέρειες για τις μεταφορές και άλλα χρήσιμα και πρακτικά info για τις πόλεις που επισκέφθηκα.
Αεροπορικά
Ξενοδοχεία
Αυτοκίνητα
Άλλα
...
) φυσικά και ο cappuccino είναι υπέροχος και τον απόλαυσα τις επόμενες φορές!
