Όταν το πρωτοείδα στις υπαίθριες αγορές των ΄Ανδεων του Περού, το λάτρεψα.
Δεν ξέρω τι με τράβηξε.
΄Ισως το τσιγκελωτό μουστάκι και τα μαύρα μάτια, ίσως ακόμα τα μεγάλα κάτασπρα δόντια του, σίγουρα όμως εκείνο το στριφογυριστό κέρατο που έκρυβε μέσα του τη λάμα του μαχαιριού.
«'Ίνκας» μου είπε, δείχνοντάς το, ο γεράκος που το πωλούσε και μάταια προσπάθησα να βρω κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα στο πρόσωπό του και την αγριάδα του μαχαιριού.
Εφ΄ όσον επέμενε ΄Ινκας, Ίνκας είπα κι εγώ και το απέκτησα καταβάλοντας 10 σόλες, δηλαδή 1 ευρώ.
Αγόρασαν κι άλλοι, μέχρι που ένας αμερικάνος σάρωσε το απόθεμα, προς μεγάλη έκπληξη του σύγχρονου ΄Ινκας.
Το μαχαίρι, τυλιγμένο στην ασφάλεια χαρτιών και ρούχων ταξίδεψε στη μισή δυτική Ν. Αμερική.
Στο αεροδρόμιο El Alto στη Λα Παζ της Βολιβίας, μπήκε στα σπλάχνα της Aerolineas Bolivianos και ταξίδεψε μέχρι το Σαντιάγο της Χιλής, τελευταίο σταθμό στο ταξίδι μου στη Ν.Αμερική.
Στο χώρο παραλαβής των αποσκευών, ξαναπαντήθηκα με τον αμερικάνο κάτοχο του μαχαιροαποθέματος και ανταλλάξαμε απόψεις για τη Βολιβία και την κατάσταση των μαχαιριών μας.
Πριν την έξοδο, σταματούσαμε στον έλεγχο του τελωνείου.
Ο φίλος αμερικάνος, έδειξε το διαβατήριο, εισέπραξε χαμόγελα και bienvenidos και αποχώρησε.
«Τι είναι αυτό?» ρώτησε καχύποπτα ο νεαρός Χιλιανός, με ύφος αστυνόμου Μπέκα, δείχνοντάς μου το σχήμα του μαχαιριού στο μόνιτορ του ελέγχου αποσκευών.
«Μαχαίρι».
«Τι μαχαίρι?»
Άνοιξα τη βαλίτσα, του το έδειξα, το περιεργάστηκε, κάτι είπε στα ισπανικά, πήρε το διαβατήριο και το μαχαίρι, και χάθηκε στα ενδότερα των γραφείων, με μένα να τρέχω ξωπίσω του.
Η πόρτα έγραφε inspector.
O inspector, γύρω στα 35, μελαχροινός, με στυλ Ηρακλή Πουαρό, μου πέταξε στην κυριολεξία ένα χαρτί, προτρέποντάς με να το υπογράψω.
Ισπανικά δεν ήξερα, αγγλικά αρνιώταν να μιλήσει.
‘Ηρθαν και άλλοι υπάλληλοι/τελωνειακοί/αστυνομικοί/κτλ και τελικά κατάλαβα ότι ήμουν κατηγορούμενη για παράνομη εισαγωγή στη χώρα προϊόντος ζωικής προέλευσης.
΄Εκληκτη έψαξα να βρω το ζώο που έφερνα.
Μου έδειξαν το κέρατο.
«Μα είναι νεκρό πράμα» τους είπα.
«Νεκρό ξενεκρό, προέρχεται από ζώο» απέμεναν.
Τους έδειξα ένα πορτοφόλι από δέρμα. Το ίδιο δεν είναι?
Όχι, απάντησαν, αυτό είναι επεξεργασμένο.
Με νοήματα, λέξεις σκόρπιες σε όλες τις γλώσσες που ήξερα, εντοπίστηκαν σημεία επί του κεράτου που απέξειδαν ότι ήταν κι αυτό επεξεργασμένο.
Μπερδεύτηκαν και άρχισαν τα ισπανικά.
«Είναι artesanos, είδος λαϊκής τέχνης» άλλαξαν το τροπάρι και επανέλαβαν ότι ως τέτοιο έπρεπε να το δηλώσω και αφού δεν το έκανα, ήμουν παράνομη.
Έχω και κάτι υφαντά από τη Βολιβία, έπρεπε να τα δηλώσω και αυτά? Απόρησα.
Ξαναμπερδεύτηκαν και το ριξαν στο έντονο ισπανικό, σπρώχνοντας το χαρτί και πιέζοντάς με να υπογράψω.
«Δεν υπογράφω κάτι που δεν καταλαβαίνω. Δώστε τό μου στα αγγλικά» αντέδρασα.
«Εδώ είναι Χιλή και εδώ μιλάμε ισπανικά» ήταν η απάντηση του inspector, σε άψογα αγγλικά.
Ήταν ήδη 7 το απόγευμα.
Πήρα τηλέφωνο την πρεσβεία μας.
Απάντησε ένας κύριος στα ισπανικά. Δεν γνώριζε ελληνικά, ούτε αγγλικά, ούτε γαλλικά. «Αν θέλαμε κάτι από την πρεσβεία, την επομένη το πρωί» μας ενημέρωσε και μας υποχρέωσε.
Είχαν ήδη περάσει 2.5 ώρες και είμασταν σε αδιέξοδο
Πέρασε ακόμα μισή ώρα σε πλήρη απραξία, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο.
Αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.
«Τι θέλετε από μένα?» τους πέταξα νευριασμένη.
«Λεφτά»
«Πόσα»
« Το παράπτωμά σας βαρύ, αλλά επειδή ήταν η πρώτη σας φορά, θα φανώ επιεικής»
«Πόσα»
«180 δολλάρια»
«Δεν έχω τόσα»
Άρχισε το παζάρι και καταλήξαμε στα 80
Πλήρωσα, πήρα απόδειξη, που δεν ξέρω τι λέει, και δώσαμε τα χέρια λες και είχαμε κάνει τη συμφωνία του Νοτιοαμερικανικού Εμπορικού Πρωτοκόλλου.
O inspector σηκώθηκε όλος χαμόγελα και γλύκες
Bienvenido a Chile, μου είπε.
Το τι του απάντησα, δεν γράφεται.....
Ήμουν πολύ εκνευρισμένη από την υποδοχή που μου επεφύλαξε η επίσημη Χιλή.
Το φυσούσα και δεν κρύωνε,αλλά έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι μου.
Μπορεί η δική μου υπόθεση να ήταν καυτή, αλλά ο δικός τους ο καιρός ήταν ψυχρός.
Φορέσαμε ό,τι είχαμε και βγήκαμε στους δρόμους.
΄Εκπληξη.
Πού είμασταν?
Σε ποια πόλη της Ευρώπης?
Απογοητεύτηκα. Είχα συνηθίσει από το χρώμα του Περού και της Βολιβίας και μου κακοφάνηκαν οι τεράστιοι δρόμοι, τα νεοκλασικά κτίρια, τα επώνυμα μαγαζιά.
Το Σαντιάγκο είναι μεγαλούπολη, καθώς συγκεντρώνει το 1, 3 του πληθυσμού της χώρας, περίπου 5,5 εκατομ κατοίκους.
Το Σαντιάγκο προσπαθεί να φαίνεται κοσμοπολίτικο
Το μεσημέρι, την ώρα του break, οι χιλιανοί κατακλίζουν τους πεζοδρόμους, ντυμένοι με πανάκριβα κοστούμια, προσεγμένα ρούχα και αξεσουάρ, ψηλοί, ευθυτενείς, ανοιχτόχρωμοι, άλλη ράτσα....
Το χρήμα και η οικονομική ευμάρεια κυλούν στους δρόμους σε νέα τετράτροχα μοντέλα, και οι κάτοχοί τους γευματίζουν σε κομψά εστιατόρια, λιάζονται πίνοντας καπουτσίνο στην Πιάτσα ντε ΄Αρμας και χαζεύουν μιλώντας στο κινητό τους, τις ακριβές βιτρίνες.
Μια προσεκτική ματιά αποκαλύπτει την υπερβολική παρουσία της αστυνομίας, το βήμα της χήνας κατά την αλλαγή φρουράς στο προεδρικό μέγαρο, τις καθημερινές απεργίες και διαμαρτυρίες για την φτώχεια και την ακρίβεια, τους άστεγους και τους ζητιάνους που γεμίζουν την Alamenta, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την πρωτεύουσα, περνώντας από το προεδρικό μέγαρο.
Αυτή η εικόνα, ενισχυόμενη από τις μικροκατοικίες και τις απέραντες εργατικές πολυκατοικίες, δικαιολογούν το υψηλό ποσοστό της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας που δημοσίευσε η Παγκόσμια Οικονομική Επιτροπή για τη χώρα και που ανέρχεται στο 57,1%.(2006)
Η Χιλή, σε μια έκφραση απέραντης αλαζονείας, δεν έχει καλές σχέσεις με τους γείτονές της. Με το Περού τσακώνονται για την υφαλοκρηπίδα. Με τη Βολιβία δεν μιλιούνται γιατί η Βολιβία ζητά τα εδάφη που της «έκλεψε» η Χιλή κατά τον πόλεμο του Ειρηνικού, και την απέκοψε από την πρόσβαση στη θάλασσα.
Με την Αργεντινή, οι σχέσεις θυμίζουν παταγονία.
Σήμερα,στη Λατινική Αμερική υπάρχουν δυο οικονομικές περιφερειακές ενώσεις:
Η Κοινότητα Εθνών των Ανδεων και η Μερκοσούρ.
Η Χιλή αν και μία από τις ισχυρότερες οικονομίες της περιοχής, δεν ανήκει σε καμιά ομάδα.
Αυτό δικαιολογεί τη φράση που πλανάται στη Ν. Αμερική.
«Εμείς έχουμε στραμένα τα μάτια μας στην Ευρώπη, ενώ η Χιλή τα μάτια και τα χέρια στις ΗΠΑ»
Νέα ένοικος του προεδρικού μεγάρου, από το 2006, η σοσιαλίστρια, άθεη και ανύπαντρη μητέρα 3 παιδιών, Μισέλ Μπατσελέτ. Η Μισέλ ανέβηκε στον προεδρικό θώκο, ως πρώτη εκλεγμένη γυναίκα πρόεδρος της Ν. Αμερικής, επικρατώντας του αντιπάλου της Σεμπαστιάν Πινέρα, συντηρητικού δισεκατομμυριούχου και κατόχου μεγάλου μεριδίου μετοχών της κυρίαρχης χιλιανής αεροπορικής εταιρείας LANAirlines.
Η Μισέλ με την ανάληψη των καθηκόντων της, μείωσε τον μισθό της, όπως και αυτό των βουλευτών και λοιπών κυβερνητικών παραγόντων.
Επιπλέον απαγόρευσε τη χρήση κυβερνητικών αυτοκινήτων, προτρέποντάς τους να γυμνάζονται.
Επομένως, εάν επισκεφθείς ένα πρωινό τις αυλές του μεγάρου (θα σας ελέγξουν τα προσωπικά είδη, ό,τι ομορφότερο έχει να δείξει η Χιλή σε νεαρούς άντρες και γυναίκες αστυνομικούς), θα δεις βουλευτές και υπουργούς να πηγαινοέρχονται περπατώντας και να σου χαμογελούν, αν θελήσεις να τους φωτογραφήσεις.
Εν κατακλείδι, μόνο αν τη δεις στο χάρτη, βεβαιώνεσαι ότι το Σαντιάγκο ανοίκει σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.
Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη StellAnna : 23-06-08 στις 13:03
Τα παρακάτω μέλη λένε Ευχαριστώ στο μέλος StellAnna για αυτό το χρήσιμο μήνυμα.
Αν και ακριβό το κέρατο η ιστορία πάαααααρα πολύ καλή. Για συνέχα!
__________________ Σεβασμός στα ΑΜΕΑ (πάρκινγκ, ράμπες κλπ)
_____________________________________
....πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο..... Κ.Καβάφης:Ιθάκη
Δίχως κέρδος κέρατο.
Και πολλά τα κερατιάτικα.
Μου αρεσει που αρχισες από Χιλή.
Το Σαντιάγο μου φανηκε κι εμένα πολύ ευρωπαική πόλη και δεν με εντυπωσίασε
Χιλή
Διαβάστε Ταξιδιωτικές Ιστορίες των μελών του TravelStories για τη Χιλή:
Κριμα Στελλα που τελικα δεν καταφερες να τους παρεις το κερατο.
Ισως αν ησουν διαθετημενη να τους λαδωσεις λιγο να το επερνες αφου ηρθαν ετσι τα πραγματα.
Ολα εχουν την τιμη τους.Το θεμα βεβαια ειναι αν αξιζε τα λαδωτικα γιατι μαζι με το προστιμο η τιμη ανεβαινε πολυ.
Ωραια αφηγηση,και ωραιο λεξιλογιο.
Αεροπορικά
Ξενοδοχεία
Αυτοκίνητα
Άλλα
