Οι πρωτες εικονες θολες, σκοτεινες. Η νυχτα δεν αφηνε το περιθωριο να διακρινω κατι παραπανω από τα λιγοστα φωτα στους δρομου και καποιες φιγουρες κουβανων να περιφερονται σκορπια στους τεραστιους δρομους.
Φθανοντας στο ξενοδοχειο αντικρυσα απεναντι μου τον ωκεανο , ηρεμος ενωνε τις ακρες τουμε το τειχος της Malekon, της παραλιακης οδου της
Αβανα. Περιμενοντας να τακτοποιηθουμε στα δωματια, ξεγλίστρησα, διεσχισα το δρομο με τα μικροσκοπικα κιτρινα τρικυκλα ταξι και πλησιασα να αφουγκραστω την θαλασσα… Το κυμμα δεν εκανε τον παραμικρο θορυβο…
Διπλα μου 2-3 πιτσιρικιαεπαιζαν ανεμελα και εκαναν πως ψαρευαν. Μια κυρια, η πρωτη από τις πολλες που θα συναντουσα στη διαρκεια του ταξιδιου μου, με πλησιασε και ζητιανεψε λιγα pesos. Αρχικα φοβηθηκα ομολογω, αν και αδικαιολογητα.Ηταν απλα μια ηλικιωμενη εγχρωμη κυρια. Ο φοβος του αγνωστου με κυριεψε προς στιγμην…την εδιωξα οσο πιο ευγενικα μπορουσα αν και δυσκολευτηκα η αληθεια είναι και συνεχισα να κοιταζω μια τη θαλασσα και μια τα φωτα των ξενοδοχειαων. Ημουν σιγουρη οτι ξημερωναν οι μερες που θα αλλαζαν το ταξιδιωτικο μου βλεμμα για παντα…
2η μερα στην
Κουβα, μερα ηλιολουστη. Ανοιξα δειλα τις κουρτινες του δωματιου για να αντικρισω τις πρωτες εικονες τηςπρωινης
Αβανα. Το ματι μου ακολουθησε την παραλιακη οδο και καποια στιγμη σταματησε σε ένα ακομη πανυψηλο ξενοδοχειο. Αραγε που σταματουσε η παραλληλη διαδρομη της πολης και της θαλασσας;
Πρωτη σταση, φυσικα, η πλατεια οπου ο Καστρο δινει, η καλυτερα εδινε, τις περιφημες ατελειωτες ομιλιες. Περιμενα να δω την κλασικη πλατεια με μερικα δενδρα, παγκακια και ισως και καποιο συντριβανι. Αντ’ αυτου ειδα ένα τεραστιο τσιμενταρισμενο οικοπεδο που σε τιποτα δεν θυμιζε την εννοια «πλατεια» και θα στοιχημάτιζα , αν ο ξεναγος δεν το επιβεβαιωνε, ότι αποκλειεται να ηταν αυτή η πολυδιαφημισμενη πλατεια της επαναστασης και των ιστορικων ομιλιων αλλα η χιλιοφωτογραφημενη σιδερενια τειχογραφια του Τσε δεν αφηνε περιθωρια για αμφιβολιες. Ξεπερασα το αρχικο σοκ, εβγαλα τις καθιερωμενες φωτογραφιες και η συνεχεια στο Καπιτωλιο.
Επιβλητιοκο κτιριο, ελληνοφερμενης αρχιτεκτονικης με κιονες και τρουλο δεσποζε επιβλητικο στο κεντρο γυρω από χαμηλες, φαινομενικα εγκαταλελλημενες τριωροφες πολυκατοικιες. Κοντοσταθηκα στα σκαλια του Καπιτωλειου και παρατηρησα τα κτιρια απεναντι. Κοσμος μπαινοβγαινε στα παλια ετοιμορροπα κτιρια. Μια νεαρη καλλιγραμμη γυναικα, ημιγυμνη σχεδον απλωνε στην υγρη και βρωμικη ατμοσφαιρα κατι μισορουχα ενώ οι αντρες της παρεας κοιτουσαν ψαχνοντας για το κουβανικο καλλος, κανοντας ζουμ μεσα από καμερες και φωτογραφικους φακους. Η εξαθλιωση που αντικρυζα με αφησε να κοιτω αποσβολωμενη και να αναρωτιεμαι αν η ομορφια ενός λαου διαφενεται μονο μεσα από την φτωχια η αν η φτωχια είναι που κανει έναν λαο πιο ομορφο γιατι δεν μαχεται για τιποτα άλλο παρα τα ιδανικα του…
Ο κλιματισμος του λεωφορειου ηταν πραγματικη σωτηρια με τοση ωρα στην τοσο αποπνικτική τροπικη ατμοσφαιρα
Επομενη σταση στο μουσειο του Habana club.ενδιαφερον ο τροπος που παρασκευεζεται το ρουμι αλλα και το πώς το ζαχαροκολαμο γινεται με την προσθηκη παγωμενου χυμου πορτοκαλι και ρουμι ένα υπεροχο αφεψημα . Δοκιμασα το πρωτο πουρο με τους ηχους κιθαρας σε ισπανοφωνους ρυθμους.
Αφησα ένα χαμογελο να φανει στα χειλη μου καθως κοιτουσα το ξεφωτο και σκεφτομουν ότι ειχα ακριβως ότι χρειαζομουν..
Μουσικη, πουμι, πουρο και ολες τις εννοιες μου μιλια μακρια…
Αεροπορικά
Ξενοδοχεία
Αυτοκίνητα
Άλλα
ελπιζω να συνεχισεις συντομα την ιστορια σου!
