1. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Αύγουστο - Σεπτέμβριο 2013! Κάντε κλικ εδώ!

Γερμανία Δανία Νορβηγία Ουγγαρία Σουηδία Τσεχική Δημοκρατία Inter-Rail 1982. Γυρνώ πίσω 35 χρόνια

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ευρώπη' που ξεκίνησε από το μέλος travelbreak, στις 19 Φεβρουαρίου 2017.

  1. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Inter-rail 1982 - Σκανδιναβία και Ανατολικό μπλοκ

    Όποιος έχει υπομονή ας διαβάσει και το δεύτερο Inter-rail που έκανα ως φοιτητής, ένα χρόνο ακριβώς μετά το πρώτο.
    Και εδώ είναι ανακατεμένες οι σημειώσεις που κρατούσα τότε και οι σημερινές αναμνήσεις μου.


    Περίοδος Πάσχα, λίγο πριν, του 1982. Ξεκινά το δεύτερο Inter-rail με τρία άτομα στην παρέα. Εγώ με το Γιώργο και το Στρατή. Ο Στρατής προστέθηκε εκτάκτως. Του εκθέσαμε τον τρόπο του ταξιδιού μας (που είναι λίγο περίεργος, είναι αλήθεια) και αφού συμφώνησε, εμάς δε μας ένοιαζε. Εγώ νόμιζα ότι ο Στρατής θα είχε θέματα στο ταξίδι, αλλά όλα πήγαν καλά. Ειδικά όταν χωρίσαμε στη Σουηδία και έφυγε μόνος του να γυρίσει πίσω, εγώ ανησυχούσα αλλά αδίκως. Νομίζω ήταν το πρώτο του ταξίδι εκτός Ελλάδας. Όλα πήγαν καλά γι αυτόν. Εμείς χάσαμε τη δική του συντροφιά και το κέφι που έκανε στην παρέα μας. Έφυγε νωρίτερα γιατί παρουσιαζόταν στο στρατό λίγο πριν τελειώσει ο Απρίλης και εμείς δεν θα είχαμε επιστρέψει.


    Το ταξίδι αυτό ήταν πιο καλά οργανωμένο (σε σχέση με το προηγούμενο Inter-Rail) ως προς τις διαμονές και ως προς την απόφασή μας ότι δε θα πεινάσουμε. Κρατούσαμε περισσότερα χρήματα και ήμασταν αποφασισμένοι να τα ξοδέψομε, αλλά όχι να τα σπαταλήσομε.


    Θέλαμε πολύ να επισκεφτούμε το Ανατολικό μπλοκ και είχαμε προμηθευτεί βίζες για την Ουγγαρία και την ενιαία τότε Τσεχοσλοβακία. Ήμασταν τυχεροί που καταφέραμε και είχαμε την εμπειρία τις ημερήσιας επίσκεψης στο Α. Βερολίνο.


    Εκείνο που μου κάνει εντύπωση, και σε τούτες τις σημειώσεις όπως και σε εκείνες του πρώτου Inter-rail, είναι ότι αφήνω ασχολίαστα και χωρίς περιγραφές σημαντικά σημεία του ταξιδιού, όπως το τείχος του Βερολίνου ή κάποιες ιδιαίτερες γειτονιές του Αμβούργου και της Κοπεγχάγης. Και σχεδόν πουθενά δεν αναφέρομαι σε μνημεία ή αξιόλογα κτήρια που επισκεφτήκαμε. Σήμερα αν έκανα επίσκεψη αυτών των πόλεων θα εστίαζα τις βόλτες μου στα πολιτιστικά ενδιαφέροντά τους και όχι στους καταπράσινους λόφους. Όπου βλέπαμε πάρκο μπαίναμε για βόλτα και για ύπνο στα παγκάκια, αρκεί να μην έκανε κρύο.


    Στο πρώτο μας ταξίδι δεν φορούσαμε ρολόγια αλλά σε τούτο ίσως εγώ είχα μαζί μου κάποιο. Στο περιστατικό που περιγράφω παρακάτω στο τρένο όταν φτάναμε στο Νάρβικ, φαίνεται ότι ούτε αυτή τη φορά είχα μαζί μου ρολόι χεριού. Τώρα όμως δεν κρατούσα φωτογραφική μηχανή, ενώ το 1981 είχα. Κάπου εδώ γράφω ότι ο Γιώργος κρατούσε, αλλά δεν θυμάμαι να μου έχει δώσει καμιά φωτογραφία.

    Παρακάτω θα βάλω ορισμένες από τις καρτ ποστάλ που έχω από εκείνο το ταξίδι.

    Ξανά, όπως και το 1981, μέναμε κλασικά σε Youth Hostel, εκτός αν δεν υπήρχε. Αυτή τη φορά δεν παίρναμε τρένα για να βγάλομε τσάμπα τη νύχτα, ούτε φτάναμε και πολύ αργά σε ένα προορισμό, ώστε να είναι δύσκολο να βρούμε κατάλυμα. Σε τρένο μέσα διανυχτερεύσαμε ορισμένες φορές, αλλά έγινε στο πλαίσιο της μετακίνησής μας και όχι για οικονομία.


    Το κόστος του ταξιδιού για μένα ήταν κάπου 40.000 δραχμές. Σε αυτά περιλαμβάνεται το εισιτήριο Inter-rail που κόστισε 11.385 δραχμές. Επομένως το ταξίδι αυτό κόστισε λίγο πάνω από τα διπλά σε σχέση με το προηγούμενο, που δεν ξεπέρασε τις 20.000 δραχμές συνολικά. Τώρα έκανα και λίγα περισσότερα ψώνια, αλλά το κυριότερο δεν πεινάσαμε ποτέ. Δε θυμάμαι, αλλά ίσως να πήρα και κανένα κιλό στο βάρος μου. Νομίζω ότι η διαμονή μας το 1982 ήταν πολύ πιο ακριβή από αυτήν του 1981. Δε θυμάμαι αν είχε γίνει καμιά υποτίμηση της δραχμής και γι αυτό υπήρχε διαφορά ή επειδή οι περιοχές που πήγαμε ήταν πιο ακριβές. Απ’ ό,τι βλέπω τώρα ψάχνοντας, η δραχμή είχε διολισθήσει κάπου 20% περίπου στο χρόνο που μεσολάβησε. Και η Σκανδιναβία ήταν ακριβή σε όλα.


    6/4/1982 (9:00)

    Ξεκινώ πάλι μια εκδρομή για ένα μήνα γράφοντας εδώ τα καθημερινά μου και πιστεύω να μου φανούν χρήσιμα και ωραία όπως και τα περσινά. Αυτά που είχα γράψει πέρσι τα έχω διαβάσει κάμποσες φορές και τα έχω ευχαριστηθεί.

    Το Inter-rail που είχαμε ξεκινούσε στις 5/4/1982 και τελείωνε στις 4 Μαΐου. Εμείς φτάσαμε επιστρέφοντας στην Αθήνα τέσσερις μέρες νωρίτερα. Φύγαμε από τη Πράγα και χωρίς σχεδόν στάση επιστρέψαμε Ελλάδα. Θα μπορούσαμε να μείνομε ενδιάμεσα κάπου, αλλά φαίνεται ήμασταν κουρασμένοι και τις κάψαμε τις τελευταίες μέρες.

    Τώρα πάμε ταξίδι τρία άτομα. Εγώ πάλι με το Γιώργο και τον αδερφό του το Στρατή. Τώρα βρισκόμαστε στα Ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα. Το πρόγραμμά μας είναι να πάμε μέχρι τη Σουηδία μέσω Δανίας, Γερμανίας (Δυτικής), Ουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας, Αυστρίας και φυσικά Γιουγκοσλαβίας. Σε όλες αυτές τις χώρες σκοπεύουμε να σταματήσομε εκτός από την τελευταία. Στη δε Σουηδία θα μείνουμε πιο πολύ από τις άλλες χώρες. Όμως δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα τηρηθεί το πρόγραμμα. Ταξιδεύουμε με Inter-rail ticket και γι αυτό το λόγο το ταξίδι θα διαρκέσει ένα μήνα. Όπως και πέρσι θα φάμε 150 ώρες μέσα στα τρένα.

    Τελικά οι ώρες στα τρένα ήταν 191. Είναι χαρακτηριστικό ότι περάσαμε τη Γιουγκοσλαβία και τις δυο φορές χωρίς να σταματήσουμε. Πήγαμε κατ’ ευθείαν (σχεδόν) Βουδαπέστη και επιστρέψαμε από Πράγα.

    6/4/1982 (20:00)

    Τώρα είμαστε στο Βελιγράδι και σε λίγο φεύγομε για Βουδαπέστη. Το ταξίδι ως εδώ ήταν πολύ καλό. Το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καλά γιατί ήμασταν σε ένα κουπέ έξι ατόμων, πέντε. Όμως από τη Θεσσαλονίκη και μετά ήμασταν μόνοι μας σε ένα.

    Έτσι περάσαμε σχεδόν όλη τη Γιουγκοσλαβία χωρίς σκοτούρες όπως φοβόμασταν (θυμόμασταν τα περσινά). Αύριο πρωί-πρωί θα έχομε φτάσει, ελπίζουμε, στη Βουδαπέστη.

    Για μένα υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα που αν τελικά εμφανιστεί θα γίνει πολύ μεγάλο. Συγκεκριμένα, ενώ στη φωτογραφία του διαβατηρίου μου δεν έχω γένια, τώρα τα έχω αφήσει και αυτοί οι Ανατολικοί καμιά φορά τα κοιτάζουν αυτά και μπορεί να με βάλουν να ξυρίσω το μούσι. Όμως σκέφτομαι να μην το ξυρίσω κι ας μην πάω ούτε στην Ουγγαρία ούτε στην Τσεχοσλοβακία. Πάντως οι φίλοι μου θα συνεχίσουν έστω και χωρίς εμένα, αφού δώσουμε ένα ραντεβού στη Βιέννη ή κάπου αλλού. Στο τρένο είχαμε αρκετή πλάκα και δεν πλήξαμε σχεδόν καθόλου. Ο Στρατής έχει μεγάλη φάση. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ρωτάει τους συνταξιδιώτες μας γιουγκοσλάβους είναι αν κάνουν ωραίο έρωτα οι γιουγκοσλάβες και αν κάνουν διάφορα ερωτικά κόλπα. Οι γιουγκοσλάβοι βέβαια γελάνε και νομίζω ότι το επιβεβαιώνουν.

    Αυτή τη φορά φύγαμε κάπως πιο οργανωμένα από την Ελλάδα, σε σχέση με πέρυσι παίρνοντας μεν πιο λίγα πράγματα, αλλά και μόνο τα αναγκαία. Εγώ κρατώ ένα μικρό σακβουαγιάζ και μία άλλη τσάντα με τον υπνόσακο. Και οι φίλοι μου κρατάνε λίγα πράγματα. Έχουμε πάρει και κονσέρβες μαζί μας για τις πρώτες μέρες. Εγώ έχω πάρει νεσκαφέ, ζάχαρη και γάλα για να πίνω τον καφέ.

    Είναι απίθανο το πόσο λίγα πράγματα κρατούσαμε μαζί μας. Το σακβουαγιάζ που λέω δεν ήταν πάνω από 15 λίτρα και ο υπνόσακος ήταν σε μια τσάντα που χώραγε πολλά, αλλά όχι και πάνω από 20 λίτρα. Δεν θυμάμαι αν έπλενα πουθενά καμιά κάλτσα ή κανένα παντελόνι. Πιστεύω ότι θα το έκανα μερικές φορές.

    Ο Γιώργος δεν άρχισε ακόμη τα καμάκια, όχι τόσο επειδή δεν είχε όρεξη, αλλά επειδή δεν είχε και τόσο πολλές γυναίκες στο τρένο. Ως τώρα έχουμε ταξιδέψει περίπου 24 ώρες από την Αθήνα

    7/4/1982 (11:00)

    Βουδαπέστη: Μία πόλη που δεν θα προλάβω να δω όσο χρειάζεται για να ξέρω μερικά πράγματα. Και αυτό γιατί θα καθίσομε μόνο μια μέρα. Και θα καθίσομε τόσο λίγο γιατί είμαστε βιαστικοί. Ο Γιώργος άρχισε να τσατίζεται με τους Ούγγρους όπως και πέρυσι με τη Γιουγκοσλαβία, ενώ δε νομίζω να φταίνε σε τίποτα οι άνθρωποι. Στον έλεγχο των διαβατηρίων ήταν πολύ εντάξει και αρκετά γρήγοροι. Με το να έχουμε την βίζα, σε ένα λεπτό και ζητώντας μας μόνο δύο φορές το διαβατήριο ήμασταν έτοιμοι. Και βέβαια ούτε χρειάστηκε να ξυριστώ για να με αφήσουν να περάσω. Το άλλο ευχάριστο στη διαδρομή Βελιγράδι-Βουδαπέστη, που κράτησε 8 ώρες, ήταν ότι το τρένο είχε όση ευρυχωρία θέλαμε και κοιμηθήκαμε μια χαρά, ξυπνώντας μόνο στα σύνορα.

    Γενικά είχαμε μια ευχάριστη βραδιά. Ούτε μας υποχρέωσαν να αλλάξουμε κάποιο συνάλλαγμα. Εμείς από μόνοι μας αλλάξαμε 10 δολάρια ο καθένας. Δεν νομίζω να χρειαστούμε περισσότερα. Μαυραγορίτη δεν συναντήσαμε κανένα. Δυσκολευτήκαμε όμως να βρούμε ξενοδοχείο για να μείνουμε. Τελικά βρεθήκαμε σε ένα αρκετά καλό, αφού αλλάξαμε τρεις συγκοινωνίες και πήραμε και ένα ταξί. Βρίσκεται έξω από την πόλη, σε μία όμορφη περιοχή και δίπλα στο Δούναβη. Τώρα εγώ κάθομαι και γράφω αυτά εδώ, τρία μέτρα από την όχθη. Πολλά παιδιά περνούν δίπλα μου κάνοντας κανό στο Δούναβη.

    Είναι γνωστό ότι την εποχή του σιδηρού παραπετάσματος, εκεί ανθούσε η μαύρη αγορά δολαρίων. Είχα μια καλή εμπειρία από την επίσκεψη που είχα κάνει σε Βουλγαρία και Ρουμανία. Περιμέναμε λοιπόν μάτσο τους μαυραγορίτες να μας παρακαλάνε. Είδαμε ελάχιστους. Άσε που αν δε μείνεις αρκετό διάστημα στο ίδιο μέρος δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις πως δουλεύει το σύστημα και να το εκμεταλλευτείς. Γι αυτό και την πατήσαμε άλλωστε στην Πράγα, με την πρώτη και τελευταία συναλλαγή που επιχειρήσαμε. Από τότε και για πάνω από 30 χρόνια, όταν άκουγα για την Πράγα ένιωθα μια απέχθεια. Μου έμεινε απωθημένο. Τελικά το ξεπέρασα την Άνοιξη του 2016, πηγαίνοντας δεύτερη φορά και ανακαλύπτοντας τις ομορφιές της πόλης.

    Εδώ οι μόνες ξένες γλώσσες που μιλάνε είναι ρωσικά και γερμανικά. Ευτυχώς που ο Γιώργος και ο Στρατής ξέρουν γερμανικά και ο Στρατής ξέρει και ρώσικα, διαφορετικά θα δυσκολευόμασταν πολύ. Το ξενοδοχείο που θα μείνουνε δεν είναι Youth hostel. Στην Ουγγαρία είναι ανοιχτά μόνο το καλοκαίρι. Εδώ πληρώνουμε 152 φιορίνια το άτομο, χωρίς πρωινό. Το ένα φιορίνι είναι περίπου 1,9 δραχμές. Την πόλη σκοπεύουμε να τη δούμε το απόγευμα. Οι συγκοινωνίες είναι πολύ φτηνές, ένα φιορίνι. Αν όμως θες μπαίνεις και τσάμπα.

    upload_2017-2-19_22-18-9.jpeg

    Ο καιρός μέχρι τώρα είναι πολύ καλός. Αν συνεχιστεί έτσι όσο πηγαίνουμε βόρεια θα είμαστε τυχεροί. Μα τέτοια τύχη λίγοι είναι εκείνοι που την έχουν.

    Για τους λάτρεις της δραχμής (πλάκα κάνω) αναφέρω και τις τιμές σε δραχμές, όπως τις έγραφα τότε.

    Λέμε να φύγουμε αύριο το πρωί για Βιέννη. Εμένα δεν θα με ένοιαζε να έμενα μία μέρα ακόμα, όμως ο Γιώργος δεν θέλει. Ο Στρατής δεν έχει γνώμη για τίποτα, όχι επειδή εμείς δεν τον αφήνουμε αλλά από μόνος του δεν ενδιαφέρεται.

    Το θυμάμαι αυτό: σα να ήμασταν εμείς το πρακτορείο και ο Στρατής περίμενε τις δικές μας αποφάσεις. Εννοείται ότι αν ήταν να κάνει μια δουλειά την έκανε χωρίς γκρίνια. Ίσως όμως δεν του είχαμε και τόση εμπιστοσύνη για να του αναθέτομε τα ψώνια ή το κλείσιμο ξενοδοχείου. Ήταν σε αυτά αφηρημένος.

    Και τούτη τη φορά, όπως και τα Χριστούγεννα στη Ρουμανία, κρατώ κάμποσο παραπάνω συνάλλαγμα. Ευτυχώς κατάφερα και το πέρασα χωρίς να το πάρουν χαμπάρι. Κρατώ κανονικά (νόμιμα) τριακόσια δολάρια και 500 σουηδικές κορώνες (περίπου 24.000 δρχ) και επιπλέον 100 δολάρια και 300 ελβετικά φράγκα. Θέλω να αγοράσω κάτι πράγματα και γι' αυτό τα κρατώ. Πάντως ό,τι συνάλλαγμα μου περισσέψει, θα το κρατώ πίσω για να το δηλώσω, ώστε να το πάρω αν ξαναβγώ στο εξωτερικό φέτος.

    Απ’ ό,τι φαίνεται εδώ το όριο συναλλάγματος ήταν κάπου στις 24.000 δραχμές ή ίσως 400 δολάρια. Τότε το δολάριο πρέπει να είχε 64 δραχμές.

    8 Απριλίου 1982, 6 το απόγευμα

    Βρισκόμαστε στα αυστριακά σύνορα αφήνοντας την Ουγγαρία με σχετικά καλές εντυπώσεις. Κάναμε χθες το απόγευμα και το βράδυ μια αρκετά καλή βόλτα, διαπιστώνοντας ότι η Βουδαπέστη είναι μία πολύ όμορφη πόλη. Λίγο μου θυμίζει αυτή η πόλη το Βουκουρέστι και τη Σόφια. Και σαν πόλη (δηλαδή τρόπο ζωής των κατοίκων της) φαίνεται καλύτερη, αλλά και οι άνθρωποί της φαίνονται πιο καλοντυμένοι και πιο ευγενικοί, χαρούμενοι. Πολύ τους χάρηκα τους Ούγγρους. Ό,τι και να τους ρωτήσεις πρόθυμα σε εξυπηρετούν και εσύ θα καταλάβεις βέβαια αν ξέρεις γερμανικά, κυρίως, ή ρωσικά, γιατί ασφαλώς ουγγαρέζικα είναι δύσκολο να ξέρεις.

    Είναι και πολύ ωραίοι στην εμφάνιση, ειδικά οι κοπέλες. Νομίζω ότι είναι λίγο δύσκολο να βρεις Ουγγαρέζα και να μην είναι συμπαθητική.

    Τώρα ξεκίνησε το τρένο μπαίνοντας στην Αυστρία και επειδή θα είναι λίγο δύσκολο να γράφω ίσως και να το σταματήσω.

    Δεν είδα πουθενά ουρές όπως στη Ρουμανία και δεν πρέπει να τους λείπουν πολλά πράγματα. Τελικά ο Γιώργος συνάντησε όλο κι όλο ένα μαυραγορίτη. Αυτός θα άλλαζε τα δολάρια με γερμανικά μάρκα. Και όχι σε ιδιαιτέρως συμφέρουσα τιμή.

    Εμείς οι τρεις κάνουμε τελικά αρκετά καλή παρέα, γελώντας κυρίως με διάφορα που κάνει ο Στρατής.

    Ο Στρατής ήταν η μασκότ της παρέας. Αν και μεγαλύτερος μας γέμιζε χαρά και γέλιο. Ακόμα και σήμερα θυμόμαστε διάφορες φάσεις και γελάμε με το Γιώργο.

    Χθες κάναμε βόλτα στην πόλη (Βουδαπέστη) μέχρι αργά. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κατά της 11. Εκεί δίπλα είχε μια ντισκοτέκ. Περνώντας απ’ έξω ακούσαμε rolling stones και μπήκαμε. Όμως αμέσως μετά έβαλε κομμάτια Ντίσκο, που καθόλου δεν τα γουστάρουμε. (Εμείς ήμασταν του Ροκ) Χορέψαμε πάντως λίγο. Την περισσότερη όμως ώρα παίζαμε με το Γιώργο ένα παιγνίδι, λέγοντας τραγούδια που να περιέχουν κάποιο ανθρώπινο όνομα.

    upload_2017-2-19_22-17-13.jpeg

    Κατά τις μία στη ντισκοτέκ έβαλαν τσόντα, έχοντας μια μηχανή προβολής. Είχαν μαζευτεί καμιά 30ριά άτομα και έβλεπαν την τσόντα. Ήταν γερμανική και χωρίς υπότιτλους. Δεν αξίζει τίποτα. Εμείς καθίσαμε λίγη ώρα και μετά πήγαμε για ύπνο.

    Σηκωθήκαμε το πρωί για να φύγουμε με το τρένο των εννέα για την Βιέννη. Πήραμε όμως ένα ηλίθιο ταξιτζή και αντί για να μας πάει στο σιδηροδρομικό σταθμό μας πήγε σε ένα εργοστάσιο. Έτσι το χάσαμε και φύγαμε το μεσημέρι στις τρεις. Για να περάσει η ώρα κάναμε βόλτα στην πόλη. Ο Στρατής έπιασε παρέα με κάτι παιδάκια, πέντε μέχρι εφτά ετών και καθόμασταν και μας κορόιδευαν ή παίζαμε και λίγο μπάλα.

    Η φάση με τον ταξιτζή ήταν τρελή: του λέμε να μας πάει στο σταθμό του τρένου, αλλά φαίνεται ο τύπος δεν ήξερε καμιά ξένη γλώσσα και ο Στρατής κατάφερε να του δώσει να καταλάβει ότι πηγαίναμε κάπου που είχε γραμμές του τρένου. Και ο ηλίθιος μας πήγε σε ένα εργοστάσιο και μας έδειχνε τις γραμμές για τα βαγονέτα! Μα όταν βλέπεις τουρίστες με μπαγκάζια και σου λένε να τους πας κάπου που να έχει γραμμές τρένου, είναι δυνατόν να πηγαίνουν σε εργοστάσιο με βαγονέτα;

    Ο καιρός σήμερα ήταν πολύ καλός, αλλά τώρα και μερικές ώρες έχει χαλάσει. Δεν κάνει κρύο ούτε και βρέχει, μα δεν θα μου φαινόταν παράξενο να αρχίσει τώρα η βροχή, γιατί έχει πολλά σύννεφα.

    Το άσχημο είναι πως θα φτάσουμε αργά στη Βιέννη και είναι πιθανό να μην βρούμε κρεβάτι σε Youth hostel. Πρώτη φορά θα είναι που την παθαίνουμε έτσι; Κάποια λύση θα βρεθεί για να περάσει η νύχτα.

    Θα πω δυο λόγια ακόμα για τη Βουδαπέστη. Κυκλοφορούν πιο πολλά αυτοκίνητα σε σχέση με Βουλγαρία, Ρουμανία, χωρίς να έχουν όμως μποτιλιάρισμα. Έχει καλές αστικές συγκοινωνίες, έχει παλιά ωραία κτήρια και καινούργια συμπαθητικά μνημεία, πολύ πράσινο, που στο κέντρο όμως είναι λίγο.
     
    #1
    σαιτας, chris7, mfish and 16 others like this.
  2. Μοιραστείτε τη σελίδα


  3. KIKI

    KIKI Member

    Μηνύματα:
    1.755
    Likes:
    1.311
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βιετνάμ - Καμπότζη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Το έκανα ,ψαχνω το επόμεν
    Αλλο ενα ωραίο οδοιπορικό !
    Τι μου θυμίζεις . Το συνάλλαγμα (μέχρι 1981 που θυμάμαι σιγουρα )ηταν 300 δολλάρια ,εκτος που δεν εφταναν , ηταν και για όλο το χρόνο !
    Αντε να ηθελες να πας και άλλο ταξίδι μέσα στη χρονιά ..
    Τι αντοχές είχαμε τότε , θυμάμαι χρειαστηκε να επιστρεψω εκτακτα απο Μαδριτη και το εκανα χωρις σταση Μαδριτη - Μπαρι , μετα πλοιο 24 ωρες τότε μεχρι Πατρα και Πατρα -Αθηνα με το χειροτερο τραίνο ολου του ταξιδιου :haha:
    Δεν θυμαμαι γιατί αλλά 82-85 που εκανα ιντερ ρεηλ , ποτέ δεν πηγα απο Γιουγκοσλαβια ,μόνο με πλοιο Πατρα - Ιταλία , το οποίο ηταν μεσα στην τιμή που είχαμε ήδη πληρώσει .

    Να είσαι καλά να μας γραφεις , μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες σου και για τα παλιά και τα τωρινά σου ταξιδια . Δηλώνω φαν ....
     
    #2
  4. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Χαίρομαι που σου αρέσει η ιστορία μου.
    Και αντοχές είχαμε τότε και νομίζαμε ότι αυτό είναι καλοπέραση!
    Από Ιταλία δεν πηγαίναμε γιατί μας ερχόταν πιο ακριβά, αφού ο προορισμός μας ήταν η κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Το πλοίο είχε νομίζω χρέωση το μισό εισιτήριο. Τρώγαμε τη Γιουγκοσλαβία και όταν πηγαίναμε και όταν γυρίζαμε.
    Στο τρίτο Inter rail που έκανα το 1984 προς Ισπανία και Πορτογαλία πήγαμε από Ιταλία. Αλλά και από εκεί δεν ήταν λίγη η ταλαιπωρία.
     
    #3
  5. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Η ιστορία συνεχίζεται. Μέρος δεύτερο.
    Υπενθυμίζω ότι με πλάγια γράμματα είναι προσθήκες σημερινές, τα υπόλοιπα είναι από το ημερολόγιο που κρατούσα.

    8 Απριλίου 1982, στις 10 το βράδυ

    Βιέννη: δεν είδα ακόμα τίποτα από αυτή την πόλη, εκτός από αυτά που φαινόταν από το τρένο όταν ερχόμασταν, αλλά αυτά που είδα ήταν ωραία. Όταν λοιπόν φτάσαμε στη Βιέννη κατά τις οχτώ το βραδάκι, προσπαθήσαμε να τηλεφωνήσουμε από το σταθμό του τρένου σε κάποιο Youth hostel, αλλά δεν απαντούσαν. Εκείνη την ώρα ήρθε ένας γέρος (τότε τους εξηντάρηδες τους έλεγα γέρους!) και μας ρώτησε αγγλικά αν ψάχναμε για δωμάτια. Τον ρωτήσαμε το λόγο και μας είπε ότι νοικιάζει το σπίτι του. Τον ακολουθήσαμε κι εγώ δεν ξέρω που, αφού δεν είχαμε άλλη ευκολότερη λύση. Τελικά θα μείνουμε σε ένα σπίτι δικό του σε ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια και κουζίνα, τουαλέτα και διάφορα μαγειρικά σκεύη. Και αυτός ο ηλικιωμένος και η γυναίκα του είναι συμπαθητικοί και εδώ που ήρθαμε είναι πολύ άνετα με ωραία παλιά έπιπλα. Δίνουμε 100 σελίνια (το καθένα ισοδυναμεί με 3,85 δρχ) και θα μας δώσει και πρωινό. Μάλλον θα μείνομε και αύριο εδώ. Πιστεύω να προλάβουμε αύριο όλη μέρα να δούμε τη Βιέννη.

    upload_2017-2-20_19-25-58.jpeg

    Ως τώρα έτρωγα συνήθως κονσέρβες (που κρατούσα από την Ελλάδα) και καθόλου δεν πείνασα. Μου έχουν μείνει και μερικές για αύριο.

    9 Απριλίου 1982, στις μία το μεσημέρι

    Βιέννη: τελικά είναι πολύ ωραία εδώ που ήρθαμε και μείναμε. Έχουμε πολλές ανέσεις και είναι σχετικά φτηνά. Αν δε βιαζόμασταν σ' αυτό το ταξίδι, εγώ θα πρότεινα στα παιδιά να μέναμε 5, 6 μέρες γιατί βέβαια σε 1, 2 μέρες δεν προλαβαίνεις να δεις και πολλά πράγματα από μία τέτοια πόλη.

    Τις πρώτες 15-20 μέρες εδώ γράφω ότι βιαζόμασταν και τελικά επιστρέψαμε στην Ελλάδα τέσσερις μέρες πριν τελειώσει το Inter-rail.

    Σήμερα σηκωθήκαμε νωρίς και πήραμε το πρωινό μας στο σπίτι εδώ. Μετά κάνανε 3, 4 ώρες βόλτα εδώ γύρω στη γειτονιά. Είναι πολύ όμορφα. Είδα πολλά πράγματα άλλα δεν ξέρω πως τα λένε. Αυτό που κατάλαβα καλά είναι ο ζωολογικός κήπος, γιατί μπήκα μέσα δίνοντας 25 σελίνια.

    upload_2017-2-20_19-26-24.jpeg

    Για ζωολογικός κήπος καλός πρέπει να είναι, μόνο που κάτι τέτοια πράγματα πρέπει να τα λένε «ζωολογικές φυλακές». Είμαι σίγουρος ότι οι φυλακισμένοι άνθρωποι νιώθουν λιγότερη θλίψη για τη θέση τους από αυτά τα ζώα. Για πολλούς λόγους: γιατί έχουν πιο μεγάλη ελευθερία κινήσεων (δύο ελέφαντες τους έχουν δεμένους με αλυσίδες στα δύο τους πόδια), γιατί οι άνθρωποι ξέρουν ότι κάποτε θα βγουν έξω (άσχετα αν και αυτό το έξω αποτελεί μια άλλη φυλακή άλλου είδους). Γιατί οι άνθρωποι σίγουρα μπορεί να σκέφτονται στη φυλακή, να διαβάζουν ή να εργάζονται. Οι άνθρωποι στις φυλακές μπορεί να κάνουν φιλίες και νέες γνωριμίες. Τέλος πάντων όμως. Γυρίσαμε στο δωμάτιο και φάγαμε μεσημεριανό. Το απόγευμα θα συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Ο καιρός πια δεν είναι και τόσο καλός. Έχει ήλιο αλλά κάνει πολύ κρύο.

    9 Απριλίου 1982, στις 11 το βράδυ

    Τελικά το μεσημέρι ρίξαμε όλοι μας κάτι σπέσιαλ ύπνους ως τις 16:30. Και τότε ξυπνήσαμε με το ζόρι γιατί έπρεπε κάποτε να αρχίσομε τη βόλτα στο κέντρο της Βιέννης.

    Τριγυρίζαμε από τις πέντε ως τώρα. Είναι αρκετά ωραία πόλη. Έχει πολλά παλιά και εντυπωσιακά συγχρόνως κτήρια. Βαρεθήκαμε να περπατάμε. Και 6, 7 φορές πάντως πήραμε το μετρό ή το τραμ για πολύ κοντινές αποστάσεις. Όμως σε καμιά δεν πληρώσαμε. Αλίμονο και πληρώναμε. Θα μας έβγαινε ο πάτος (οικονομικά). Το εισιτήριο κοστίζει 10,5 σελίνια (40 δραχμές). Και στη Βουδαπέστη πάντως αν και ήταν φτηνό δεν πληρώναμε.

    Πέρσι που είχαμε ξανάρθει Αυστρία πήγαινε 3,5 δρχ το σελίνι και τώρα σχεδόν τέσσερις.

    Στη βόλτα μας είχαμε πολύ μεγάλη φάση. Όλη την ώρα γελούμε, κυρίως εγώ με το Στρατή.

    Οι Βιεννέζες είναι πολύ ωραίες γκόμενες, αλλά ακόμα δεν κάναμε κανένα καμάκι. Τώρα μάλλον θα κοιμηθώ.

    10/4/1982 (16:30)

    Η περασμένη νύχτα ήταν λίγο επεισοδιακή. Εγώ ροχάλιζα και έτσι ο Γιώργος δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ο Στρατής τα κατάφερε. Ξαφνικά λοιπόν ξυπνώ και βλέπω ότι ο Γιώργος από το διπλανό κρεβάτι μου είχε πετάξει ένα μαξιλάρι για να ξυπνήσω και να μη ροχαλίζω. Πιάνω και εγώ το ίδιο μαξιλάρι και του το ξαναπετώ λέγοντάς του, αν ξανά αρχίσω το ροχαλητό να μου το ξαναπετάξει. Μετά από λίγο είχαμε τα ίδια. Τελικά με ξύπνησε 3, 4 φορές. Πάντως στο τέλος κατάφερε και κοιμήθηκε. Και εγώ φυσικά.

    Το πρωί πήραμε το πρωινό με τους δύο ηλικιωμένους, τους αποχαιρετήσαμε και φύγαμε. Είχαμε σκοπό από τη Βιέννη να πάμε στην Πράγα, μα το τρένο φεύγει στις 9.30 το βράδυ και θα φτάναμε εκεί τις 3, 4 τα ξημερώματα. Επειδή δεν θα είχαμε τι να κάνουμε, αποφασίσαμε να φύγουμε στις εφτά για να πάμε στο Αννόβερο με ένα ολονύκτιο τρένο και Πράγα να πάμε όταν θα γυρίζουμε από τη Σουηδία, να μην πάει χαμένη και η Visa. Από το Αννόβερο εν τω μεταξύ θα κοιτάξουμε να δούμε αν μπορούμε να πάμε στο Δυτικό Βερολίνο χωρίς να χρειαστούμε βίζα ανατολικής Γερμανίας και να ισχύει και το Inter-rail. Αν υπάρχουν αυτές οι δυο προϋποθέσεις μάλλον θα πάμε. Βέβαια μπορεί να υπάρξει και καμιά διαφορετική πρόταση, όπως ας πούμε να πάμε στο γυρισμό στο Βερολίνο και από εκεί αν είναι δυνατόν στην Πράγα. Πάντως γενικά σ’ αυτό το ταξίδι οι εναλλακτικές λύσεις είναι πάρα πολλές για κάθε περίπτωση και γι αυτό τίποτα δεν είναι σίγουρο.

    Από το πρωί στις 8:30 τριγυρίζαμε στην πόλη. Την πιο πολλή ώρα βέβαια με τα πόδια, αλλά αρκετή και με το μετρό και το τραμ. Είχε πάλι κρύο, αλλά όχι όσο χθες.

    Οι κονσέρβες που είχα πάρει από την Ελλάδα σήμερα μας τελείωσαν. Τις φάγαμε σχεδόν στο δρόμο, κάτω από ένα δέντρο. Και φυσικά οι περίεργοι μας κοίταζαν με παράξενο βλέμμα, αλλά εμείς δε δίναμε σημασία.

    Γενικά έχομε πολύ πλάκα στην παρέα. Δεν το περίμενα. Και αυτό οφείλεται κύρια στο Στρατή, που όμως αυτά που κάνει (ή τουλάχιστο τα περισσότερα) δεν τα κάνει για αστείο, μα εγώ τα παίρνω στην πλάκα και έτσι γελάμε τελικά όλοι μαζί.

    Σήμερα πήγαμε στο Πράτερ. Δε νομίζω ότι είναι τίποτα το σπουδαίο, εκτός από ένα καλό και σίγουρα πανάκριβο Λούνα Παρκ. Μα και τι δεν είναι ακριβό στη Βιέννη; Ακόμα και τα κομπιουτεράκια και τα ρολόγια. Θα αγοράσω ένα ρολόι από τη Γερμανία στον αδερφό μου που μου το παράγγειλε.

    Αν καθόμουν παραπάνω στη Βιέννη θα βαριόμουν. Και αυτό γιατί όταν δε διαθέτεις λεφτά για να τρως σε ένα εστιατόριο ή να κάθεσαι σε ένα μαγαζί να πιεις ένα καφέ, δε σου μένει τίποτε άλλο από το να κάνεις βόλτες στους δρόμους βλέποντας τα κτήρια, τις βιτρίνες και τους ανθρώπους. Και όταν τύχει και κάνει και κρύο, άστα να πάνε. Τότε δε σου κάνει όρεξη να κάνεις βόλτες συνέχεια.

    Η Βιέννη είναι να έρθεις να κάτσεις το λιγότερο μια εβδομάδα, να χαλάσεις το λιγότερο 10 χιλιάδες δραχμές και να το ευχαριστηθείς. Εμείς με το να θέλομε να ξοδέψομε τόσο λίγα λεφτά, δεν είμαστε για πολλές μέρες, σε μια οποιαδήποτε ακριβή πόλη. Έτσι είναι ωραία το καλοκαίρι στις Κυκλάδες ή στην Κρήτη που το χαίρεσαι. Λίγο φαί και λίγο νερό να έχεις να πίνεις. Να μην έχεις το πρόβλημα πως θα περάσει η ώρα μερικές φορές. Κι ας μη βλέπεις πανύψηλες εκκλησίες, σιντριβάνια, πάρκα και αγάλματα. Καλά δεν τα λέω ρε Γιώργο; Όχι παίζομε.

    Βέβαια χθες που έκανα για πρώτη φορά βόλτα στη Βιέννη την έβρισκα κάργα, παρ’ όλο το κρύο. Σήμερα όμως βαρέθηκα. Αν έκανε καλό καιρό θα την άραζα και σε κανένα παγκάκι ρίχνοντας κάτι ξεγυρισμένους ύπνους αλλά αυτά τα πράγματα τέτοια εποχή μόνο στην Ελλάδα γίνονται.

    Τώρα κάθομαι στο σταθμό, απ’ όπου στις 7 θα φύγει το τρένο για Αννόβερο, γιατί βαριέμαι να τριγυρνώ στο κρύο και κύρια βλέποντας τα ίδια και τα ίδια. Είναι βέβαια και ο λόγος που έλεγα και πιο πριν: ότι θάθελα πότε-πότε να την αράζω για ένα καφέ, που λέει ο λόγος, κάπου. Και δεν έχω σελίνι για σελίνι πάνω μου. Ούτε να κατουρήσω δεν μπορώ γιατί και εκεί πρέπει να πληρώσεις. Και δεν είναι βέβαια τίποτα σπουδαίο να πάω να αλλάξω 5-6 δολάρια και να κάνω ό,τι γουστάρω, αλλά πρώτον βαριέμαι τώρα και δεύτερον αν το κάνω αυτό όποτε κάνω κέφι (εδώ είχα γράψει μια άλλη λέξη!) (και μου κάνει κέφι συχνά, (και εδώ)) θα έμενα σε λίγες μέρες χωρίς φράγκο στην τσέπη. Καλά είμαι λοιπόν εδώ που κάθομαι και τούτα δω πιο πολύ τα γράφω για να περνά η ώρα παρά γιατί θέλω να τα γράψω (γι αυτό γράφω και πολλές άχρηστες λεπτομέρειες). Τι φταίτε κι εσείς να τα διαβάζεται τώρα;

    Ο Στρατής είναι εδώ δίπλα, που δεν κάνει πολύ κρύο, και λαγοκοιμάται, ενώ ο Γιώργος κάνει δωρεάν βόλτες με τα τραμ για να βλέπει την πόλη.

    Σήμερα στο μετρό τα χρειαστήκαμε, γιατί ο ελεγκτής ήταν στο δίπλα βαγόνι (κάνοντας έλεγχο στα εισιτήρια) και εμείς ίσα-ίσα που προλάβαμε και κατεβήκαμε. Μετά αρχίσαμε και προσέχαμε περισσότερο μη μας έρθει κανείς τέτοιος ουρανοκατέβατος και μας τσιμπήσει (και εδώ άλλη λέξη ήταν, όπως και σε πολλά άλλα σημεία του γραπτού).

    Με το γράψιμο η ώρα πήγε 5:30 και σε καμιά ώρα ακόμα θα ψάχνουμε για το Gleis μας. Σε μισή ώρα πρέπει να φανεί και ο Γιώργος, να μαζεύουμε τα πράγματά μας από τις θυρίδες που τα έχουμε βάλει.

    Στην Αυστρία θυμάμαι και από πέρυσι που είχα έρθει, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σχεδόν παντού τους βλέπεις να πουλάνε εφημερίδες στους περαστικούς ανθρώπους που πάνε με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο. Ε, όλοι αυτοί είναι ασιάτες ή Αιγύπτιοι. Δεν βλέπεις κανένα ξανθό. Εγώ πέρυσι που τους είχα δει, νόμιζα ότι πουλούσαν εφημερίδες κάποιου αραβικού κινήματος (Παλαιστίνιοι ή κάτι τέτοιο). Όμως τώρα διαπίστωσα ότι πουλάνε αυστριακές εφημερίδες και αυτή είναι η δουλειά τους σε τούτη τη χώρα.

    Τώρα είπα για άραβες και θυμήθηκα ότι το μεσημέρι είδα μια διαδήλωση που μάλλον την έκαναν γενικά οι μουσουλμάνοι και απ’ ό,τι κατάλαβα τα παιδιά τα είχαν με τη Σοβιετική Ένωση. Ίσως να διαδήλωναν και για το Αφγανιστάν, που τότε οι Σοβιετικοί προσπαθούσαν να το φτιάξουν. Μετά πήγαν με τη σειρά τους οι Αμερικάνοι και το έκαναν σαν τα μούτρα τους. Πάντως όλοι αυτοί έκαναν αρκετά έντονη την παρουσία τους σε πολλούς δρόμους της πόλης. Εγώ τους υπολογίζω σε 1000 με 1500 το πολύ. Δεν είχαν όμως πυκνές γραμμές και φαινόταν περισσότεροι, ή τουλάχιστον έκαναν τόση φασαρία όση 5000 άτομα. Πως φαίνεται το φοιτηταριό της εποχής! Ξέραμε να υπολογίζομε τους διαδηλωτές με ακρίβεια.

    Ο Γιώργος ήρθε τώρα και εγώ λέω να στρίψω κανένα τσιγάρο. Πήρα πάλι καπνό και χαρτάκια και στρίβω τσιγαράκια που τόσο μου αρέσουν! Έτσι (με το στρίψιμο) και η ώρα περνά και λιγότερο καπνίζω. Και φυσικά ευχαριστιέμαι πιο πολύ από τον άσσο σκέτο. Πάντως μερικές φορές τον άσσο σκέτο τον ευχαριστιέμαι φοβερά. Ίσως γι' αυτό δεν κόβω και το τσιγάρο.

    11 Απριλίου 1982, τρεις το απόγευμα

    Αμβούργο: να λοιπόν όπως έλεγα, όταν έχει κανείς (όχι βέβαια και ο καθένας) Inter-rail, δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το που θα πάει και πόσο θα καθίσει. Φτάσαμε που λες πρωί-πρωί στο Αννόβερο και ρωτήσαμε για το Βερολίνο. Μας είπαν ότι ναι μεν δε χρειάζεται βίζα, αλλά χρειάζεται εισιτήριο που μόνο να πας θέλει γύρω στα 30 μάρκα δηλαδή περίπου στις 800 δρχ. Έτσι αποφασίσαμε, στα γρήγορα, να μην πάμε σήμερα αλλά να το κοιτάξουμε και αυτό όπως και την Πράγα στο γυρισμό. Να δούμε δηλαδή πόσα χρήματα θα μας έχουν μείνει. Αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι καλύτερα θα ήταν να πηγαίναμε γιατί στο γυρισμό δεν βλέπω να υπάρχει όρεξη για τέτοια ταξίδια.

    Η ουσία είναι ότι κατά τις 10 το πρωί βρεθήκαμε στο Αμβούργο και τώρα την έχουμε βολέψει σε ένα Youth Hostel, που όμως δεν μου αρέσει και πολύ. Δίνουμε 11,3 γερμανικά μάρκα το άτομο και έχει και πρωινό. Είναι κάπως έξω από το κέντρο της πόλης.

    upload_2017-2-20_19-27-12.jpeg

    Σε λίγο θα ξυπνήσουν τα παιδιά να πάμε μια βόλτα στην πόλη, αν και γι' αυτό χρειάζεται πολύ θάρρος λόγω του κρύου. Το έχουμε νομίζω. Άλλωστε είναι απαραίτητο, γιατί στη Σουηδία που θα πάμε θα συναντήσουμε χειρότερα κρύα. Και τι θα κάνουμε; Μέσα θα καθόμαστε; Η πλάκα τώρα είναι ότι όταν σταματά το χιόνι βγάζει και ήλιο.

    upload_2017-2-20_19-27-38.jpeg

    Οι άνθρωποι εδώ τώρα έχουν Πάσχα. Στην Ελλάδα έχουν Κυριακή των Βαΐων. Εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω από πουθενά (βιτρίνες κλπ) ότι έχουν εδώ Πάσχα. Πάντως στη Βουδαπέστη, και νομίζω και στη Βιέννη, θυμάμαι τα μαγαζιά που πουλούσαν κεράκια με κορδέλες και σοκολατένια αυγά.

    Το Αμβούργο είναι η πιο βόρεια πόλη της γης που έχω πάει. Δεν μπορώ να πω αν είναι όμορφη ή όχι γιατί δεν την είδα. Θα σου πω το βράδυ που θα γυρίσω από την βόλτα. Τώρα θα κάτσω να γράψω μερικές κάρτες για να στείλω.

    12 Απριλίου 1982, εννέα το βράδυ

    Κοπεγχάγη: Μεγαλοβδομάδα αλλά εμείς εδώ δεν καταλαβαίνομε τέτοια πράγματα. Φτάσαμε πριν από τρεις ώρες περίπου στην πρωτεύουσα της Δανίας, μετά από 6ωρο ταξίδι από το Αμβούργο. Πρώτη φορά σε αυτή την εκδρομή που συναντήσαμε πολύ κόσμο στο τρένο. Δεν μας ήταν όμως καθόλου ενοχλητικό.

    Για να φτάσομε στην Κοπεγχάγη το τρένο μπήκε για 40 περίπου λεπτά σε πλοίο, που είχε και αυτό ράγες. Εμείς βγήκαμε από το τρένο και κάναμε βόλτα στο πλοίο.

    Κατά παράδοξο τρόπο εδώ στην Κοπεγχάγη ο καιρός είναι πολύ καλός (τουλάχιστον έτσι ήταν πριν από μια ώρα που ήμουν έξω για τελευταία φορά). Αν ήμουν βέβαια στην Ελλάδα θα έλεγα πως ήταν παλιόκαιρος, μα δεν ξεχνώ ότι είμαι στην Δανία. Και ο καιρός είναι κάπως παράξενος: όσο έχει σύννεφα ξεπαγιάζεις, αλλά μόλις σε δει ο ήλιος αμέσως νιώθεις μια δυνατή ζέστη, αρκεί να μη φυσά εκεί που είσαι. Βέβαια το να σε δει ο ήλιος δε συμβαίνει και τόσο συχνά.

    Ήρθαμε σε ένα Youth Hostel που είναι κάπως φτηνό αλλά αν δεν έχεις σεντόνια πληρώνεις 180 δραχμές για να σου δώσουν κάτι χάρτινα πράγματα μιας χρήσης που σου τα προσφέρουν για σεντόνια. Εγώ ευτυχώς κρατούσα, μα τα άλλα παιδιά όχι και έτσι πλήρωσαν αυτά τα λεφτά. Εγώ πλήρωσα 260 δραχμές περίπου για το κρεβάτι, χωρίς να έχει πρωινό.

    Το Youth Hostel είναι πολύ καλό. Την πόλη δεν την είδα σχεδόν καθόλου. Ελπίζω να κάτσομε αύριο να τη δούμε. Και λέω ελπίζω γιατί ο Γιώργος έχει τσατιστεί, κι εγώ δεν ξέρω για πιο συγκεκριμένο λόγο (ίσως για τα σεντόνια που πλήρωσε), και νομίζω θέλει να φύγει. Πάντως εγώ σκάφτομαι να κάτσω κι ας φύγει αυτός. Για να δω λίγο την πόλη, γιατί έχω ακούσει πολλά ωραία γι αυτήν. Και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον έτσι θα κάνω. Βέβαια έτσι θα χαλάσει η παρέα. Όμως με το Γιώργο ξέρω ότι αυτό μπορεί να γίνει κάθε στιγμή, και το ξέρει κι αυτός και δεν παρεξηγούμαστε. Το πολύ-πολύ να δώσουμε κάποιο ραντεβού μετά από λίγες μέρες και να συνεχίσομε μαζί. Ελπίζω όμως ότι τελικά δε θα φύγει.

    Τελικά το Αμβούργο δεν είναι και πολύ όμορφη πόλη, τουλάχιστο αυτά που είδα, δε μου έκαναν εντύπωση. Χτες το απόγευμα κάναμε βόλτα στην πόλη παρ’ όλο το χιόνι που έριχνε. Είχαμε ντυθεί για καλά και δε μας ενοχλούσε και πολύ.

    Τη βρίσκω πολύ με την παρέα, και σε αυτό φταίει ο Στρατής. Με όλους τους μελαχρινούς που συναντά στα ξενοδοχεία που μένουμε μιλά (αυτή τη στιγμή μιλά με ένα Ινδό). Τον τραβάνε πολύ οι ανατολίτες, ξέρει διάφορες γλώσσες και τα βγάζει πέρα με οποιονδήποτε. Εγώ όμως αναρωτιέμαι μήπως και η αιτία που όλο κουβεντιάζει με μελαχρινούς δεν είναι τόσο η πρόθεση του Στρατή, όσο η φάτσα του, ότι δηλαδή είναι και αυτός μελαχρινός. Οι ξανθοί, τόχω καταλάβει, δεν τους γουστάρουν τους νότιους. Γι αυτό και δεν μας πολυμιλούν. Ίσως και να το κάνουν επειδή είναι ψυχροί και ανάποδοι. Οι μελαχρινοί όμως μας πιάνουν κουβέντα με ικανοποίηση.

    Σήμερα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αμβούργου πετύχαμε ένα Έλληνα μετανάστη και μας έπιασε την κουβέντα. Πιστεύω ότι έκανε βόλτες στο σταθμό για να μιλά με Έλληνες ταξιδιώτες και να μαθαίνει νέα. Δεκαπέντε χρόνια στη Γερμανία και δεν έχει μαζέψει, όπως έλεγε, κάμποσα λεφτά για να σηκωθεί να φύγει. Περιμένει να αυξηθεί η αποζημίωση για τους μετανάστες που εγκαταλείπουν τη Γερμανία για να γυρίσει πίσω. Έχει τέσσερα χρόνια να πάει στην Ελλάδα. Μου φάνηκε (και ήταν) πολύ απογοητευμένος από τη ζωή του στην ξένη χώρα. Στη δουλειά που είναι παίρνει γύρω στα 1000 μάρκα, που νομίζω δε θα του περισσεύει τίποτε από αυτά. Στην Ελλάδα να ήταν δε θα του έφταναν, φαντάσου στη Γερμανία. Αυτός πάντως πίστευε ότι με 20.000 δραχμές στην Ελλάδα θα καλοπέρναγε, εγώ του έλεγα όχι. Φύγαμε και τον αφήσαμε στην τύχη του.

    Στο Αμβούργο κυκλοφορούσαμε με το μετρό. Φυσικά δεν πληρώναμε καθόλου μα είχαμε συνεχώς το φόβο. Από τότε που στη Βιέννη κινδυνέψαμε να πιαστούμε, φοβόμαστε και γι αυτό προσέχομε πολύ κάθε φορά που μπαίνομε στο τρένο. Αφού λέγαμε ότι καλύτερα θα ήταν να πληρώναμε εισιτήριο (τώρα βέβαια θα είχαμε 3, 4 κατοστάρικα λιγότερα) προκειμένου να μην έχομε αυτό το φόβο και το άγχος. Τώρα είναι αργά και δε σηκώνει να πάμε να δούμε την πόλη. Θα κάνω ένα μπάνιο και ίσως πάω για ύπνο.

    Έκανα το μπάνιο και συνεχίζω να γράφω εδώ, μια και δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω. Νυστάζω βέβαια μα θα κάτσω λίγο ακόμη.

    Νομίζω ότι μπορώ τώρα να κάνω λίγες συγκρίσεις τούτου του ταξιδιού με το περσινό. Σε τούτο προστέθηκαν δυο βασικά πράγματα: ο Στρατής και η πείρα που έχομε από το προηγούμενο. Και τα δυο για μένα είναι θετικά. Η πείρα μας κάνει πιο άνετο το ταξίδι και χωρίς απρόσμενες δυσκολίες. Φοβάμαι όμως ότι χωρίς δυσκολίες θα καταντήσει ανιαρό.

    Η πείρα, για παράδειγμα, μας έκανε να μην πάμε στην Πράγα. Μια περιπέτεια όμως στην Πράγα θα τη θυμόμασταν σε όλη τη ζωή μας, όπως πέρσι στη Ρώμη (που κοιμηθήκαμε στο δρόμο δύο βραδιές), στο Βελιγράδι και αλλού. Τώρα όπου πάμε, πάμε στα σίγουρα. Και όπου υποψιαζόμαστε κακοπέραση δεν πάμε καθόλου. Καλά είναι όμως κι έτσι. Και στο κάτω-κάτω στην αρχή του ταξιδιού είμαστε. Έχομε ακόμη τρεις εβδομάδες. Μέχρι τότε μπορεί να έχομε πάθει μεγάλες πλάκες.

    Ένα άλλο πράγμα που βρίσκω διαφορετικό σε αυτό το ταξίδι είναι ότι ο Γιώργος δεν κάνει και πολλά καμάκια. Του έχει φύγει η όρεξη; Δε βρίσκει προσβάσεις; Πέρυσι θυμάμαι μαλώναμε συχνά και ήταν το πολύ καμάκι η αιτία. Τώρα σχεδόν καθόλου δε μαλώνουμε. Μια χαρά τα πάμε. Ενώ τώρα δε θα με ένοιαζε να ψέκαζε και λίγο. (ψεκάζω στην αργκό της παρέας μας σήμαινε: κάνω καμάκι) Θα τον βοηθούσα κι εγώ. Επίσης, πέρυσι δεν τα βρίσκαμε ακόμη και σε ποιο μέρος θα κάναμε τη βόλτα μας. Τώρα κανένα τέτοιο πρόβλημα δεν υπάρχει. Τι άλλαξε; Εμείς;

    Στην ουσία όμως το ταξίδι είναι ίδιο. Τα ουσιαστικά στοιχεία δεν άλλαξαν. Α, ξέχασα πιο πριν να γράψω ότι φέτος δεν πεινάμε. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Αυτά περί αυτών.

    Άρχισα ήδη να στέλνω κάρτες σε διάφορους φίλους και συγγενείς. Έχω στείλει πέντε, έχω έτοιμη και μια έχτη. Αυτά για σήμερα.

    13/4/1982 (20:00)

    Από το πρωί στις 09:30 τριγυρίζαμε στην Κοπεγχάγη, ως τις 4 το απόγευμα περίπου. Μια χαρά πόλη είναι. Με τα όλα της. Είναι όμως πολύ ακριβή. Δεν είναι για Έλληνες τουρίστες σαν εμάς. Πρέπει να κρατάς πολύ παραδάκι. Μπήκαμε σε ένα μαγαζί πάντως και αγοράσαμε φαγώσιμα για τις ανάγκες μας. Κονσέρβες, γάλα και ψωμί. Έτσι σήμερα έχομε φάει καλά.

    upload_2017-2-20_19-28-40.jpeg

    Είμαστε πολύ τυχεροί με τον καιρό, αφού έλιαζε όλη μέρα και το κρύο δεν ήταν τόσο τσουχτερό. Πήγαμε και σε κείνη την γκόμενα που είναι καθισμένη σε ένα βράχο στα βρώμικα από τις βιομηχανίες νερά της θάλασσας. Σαν γκόμενα δεν αξίζει και πολλά. Στ’ αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω τι της βρίσκουν και έχει γίνει τόσο διάσημη. Ο κόσμος της έβγαζε φωτογραφίες. Εγώ βέβαια όχι, ίσως μόνο και μόνο επειδή σε αυτή την εκδρομή δεν κρατώ τη φωτογραφική μου μηχανή. Έτσι πραγματικά έχω απαλλαγεί από τον μπελά του να θέλω κάθε λίγο να τραβώ φωτογραφίες. Και με αυτό το κρύο θα ήταν οδυνηρό. Κρατά ο Γιώργος μα και αυτός σπάνια βγάζει.

    Τελικά και ο Γιώργος και ο Στρατής έμειναν και μια δεύτερη βραδιά εδώ στην πόλη. Έτσι αύριο θα φύγομε όλοι μαζί για το Μάλμοε. Εκεί βλέπομε τι θα γίνει, γιατί ο Γιώργος έχει μια παλιά γνωστή και αν θέλει να μείνει εκεί μαζί της κάμποσες μέρες, εγώ δεν έχω όρεξη να μείνω περισσότερες από μια, δυο.

    Κατά τις 4 το απόγευμα πήραμε το τρένο και πήγαμε βόρεια σε μια μικρή πόλη, το Χέλσιγκορ. Κάναμε βόλτα μια ώρα και φύγαμε. Κι αν είχε τίποτα το εξαιρετικό εκεί, εμείς δε το είδαμε. Πιο πολύ άξιζε η όμορφη διαδρομή. Πολύ κοντά, απέναντι, φαινόταν η Σουηδία.

    upload_2017-2-20_19-29-8.jpeg

    Τώρα είμαι κουρασμένος μα δεν πάω να ξαπλώσω, για να κοιμηθώ νωρίς το βράδυ.

    Κάθομαι τώρα σε κάτι καρέκλες στο Youth Hostel και τη βρίσκω γράφοντας, πίνοντας καφέ και στρίβοντας τσιγαράκι. Αυτό που με ενοχλεί λίγο είναι μια παρέα παλιοαμερικάνοι που χαζογελάνε και φωνάζουν εδώ δίπλα. Δεν τους χωνεύω καθόλου. Όταν είναι στην Ελλάδα μου φαίνεται μας δίνουν πιο πολύ σημασία. Δηλαδή αλλάζει κάπως η ψυχολογία τους, ανάλογα με το αν βρίσκονται στην πατρίδα μου ή όχι. Ίσως εκείνοι να το σκέφτονται και συμφεροντολογικά: Στην Ελλάδα όπως και να το κάνομε έχουν κάπως την ανάγκη μου, να τους βοηθήσω ίσως, μια και είμαι ντόπιος. Εδώ όμως, θα προτιμήσουν να γνωρίσουν κανένα Δανό ή να τη βρουν μόνοι τους.
     
    #4
  6. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    374
    Likes:
    590
    Επόμενο Ταξίδι:
    Παρίσι
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Σκανδιναβία Ξανά, Iceland
    Τι δροσερη ιστορια! :rolleyes:
    Διαβαζοντας την αλλοτε γελω και αλλοτε χαμογελω με την αθωοτητα, τη φυσικοτητα, το θαρρος, την ανεμελια του -νεαρου τοτε- travelbreak!
    Επισης μου κανει εντυπωση το γεγονος πως οχι μονο κρατουσες ημερολογιο αλλα εγραφες καθημερινα με τοσες λεπτομερειες.
    Ομως παρατηρησα και μια ουσιαστικη διαφορα με το παρον: την ψιλο-αδιαφορια σου για τις φωτογραφιες. Ειναι προφανες πως οι προτεραιοτητες τοτε ηταν διαφορετικες :D
     
    #5
    Yorgos and travelbreak like this.
  7. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    ΟΚ. Απαντώ για τις φωτογραφίες. Από τα 14 έκανα οικονομίες για να αγοράσω την πρώτη μου φωτογραφική. Μου άρεσε η φωτογραφία. Όμως ως φοιτητής άρχισα να αδιαφορώ για διάφορα που θεωρούσα αστικά. Έτσι η κάμερα ήρθε σε δεύτερη θέση. Τώρα έχω επανέλθει στην αγάπη για τη φωτογραφία.
     
    #6
    Yorgos and Dina Z like this.
  8. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Να και η Σουηδία!
    14/4/1982 (22:00)

    Μάλμοε: Φτάσαμε στη Σουηδία. Και μάλιστα χωρίς να το καταλάβω. Δεν το κατάλαβα γιατί το τρένο που ήμασταν μπήκε σε ένα πλοίο (αυτό το κατάλαβα) και το πλοίο ξεκίνησε (αυτό δεν το κατάλαβα) και έφτασε πολύ γρήγορα στην απέναντι ακτή. Αυτή η διαδρομή έγινε από τον Χέλσινγκορ της Δανίας στο Χέλσινμποργκ της Σουηδίας.

    Τώρα υπάρχει μεγάλη γέφυρα που συνδέει τις δύο χώρες.

    Ο έλεγχος των σουηδών, για λαθραία εισαγωγή πραγμάτων, ήταν πιο αυστηρός από ό,τι στις άλλες δυτικές χώρες. Πάντως τις δικές μας τσάντες δεν τις ανακάτωσαν. Από το Χέλσινμποργκ πήραμε το τρένο για το Μάλμοε και η απόσταση είναι μία ώρα. Είκοσι λεπτά πριν το Μάλμοε είναι μία μικρή πόλη, το Λουντ. Εκεί ο Γιώργος έχει μια καλοκαιρινή γνωριμία και σταμάτησε (κατέβηκε από το τρένο). Εγώ με το Στρατή ήρθαμε στο Μάλμοε. Αυτός θα μείνει εκεί (ο Γιώργος) και εγώ δεν ξέρω πόσες μέρες. Μπορεί να συναντηθούμε αύριο, μπορεί και να τον ξαναδώ στην Αθήνα. Πάντως, αν συμβεί το δεύτερο, τότε σε δυο τρεις μέρες θα χωρίσουμε και με τον Στρατή . Αυτός θα γυρίσει στην Ελλάδα, ενώ εγώ θα καθίσω κάμποσες μέρες πιο πολύ στη Σουηδία και μετά έτσι όπως θα είμαι μόνος μου θα πάω όπου με βγάλει.

    Το ότι υπήρχε πιθανότητα να χωρίσει η παρέα το ξέραμε από πριν φύγουμε από την Ελλάδα. Δεν με ενοχλεί πάντως καθόλου. Με το να είμαστε οι δύο μας με το Στρατή, αυτός έχει κόψει τα πολλά αστεία και εγώ πάντως δε γελώ με όσα γελούσα όταν ήμασταν και οι τρεις μαζί.

    Ο Γιώργος με είχε προειδοποιήσει πριν την έναρξη του ταξιδιού ότι μάλλον θα κατέβαινε στο Λουντ για να συναντήσει τον κοπέλα εκείνη. Και ο Στρατής ξέραμε ότι θα επέστρεφε στην Ελλάδα νωρίτερα από εμάς για να παρουσιαστεί στο στρατό. Πριν χωρίσουμε με το Γιώργο στο τρένο, κράτησε τα τηλέφωνα από διάφορα Youth Hostel που ήταν πιθανό να πάω να μείνω (Μάλμοε, Στοκχόλμη, Γκέτεμποργκ, κλπ), ώστε όταν θα έφευγε από το Λουντ (αν έφευγε σύντομα) να με βρει. Τα τηλέφωνα τα είχαμε σε ένα βιβλίο με διευθύνσεις και τηλέφωνα όλων των Youth Hostel της Ευρώπης που είχαμε μαζί.

    Εδώ στο Μάλμοε φτάσαμε κατά τις 1:30, κάναμε βόλτα δυο, τρεις ώρες, μέχρι που ήρθαμε στο Youth Hostel. Το δωμάτιο μας έχει πέντε κρεβάτια, μα μόνο τα δύο δικά μας είναι πιασμένα. Τα υπόλοιπα είναι άδεια. Πληρώνουμε περίπου 400 δρχ χωρίς όμως πρωινό.

    Αύριο το πρωί εγώ θα φύγω για την Στοκχόλμη, ενώ ο Στρατής ούτε που ξέρει τι θα κάνει γιατί θα πάρει το Γιώργο τηλέφωνο να συνεννοηθεί. Τώρα είπα για τηλέφωνο και θυμήθηκα ότι πήρα τον αδερφό μου στην Ελλάδα και πολύ ευχαριστήθηκα που του μίλησα.

    Ο καιρός σήμερα ήταν πολύ καλός μα τώρα το βραδάκι έριχνε λίγο ψιχάλες.

    Εδώ βραδιάζει αργά, κατά τις εννέα και ξημερώνει νωρίς, κατά τις έξι ή επτά. Είναι φυσικό, γιατί στις βόρειες χώρες από τον Μάρτη και μετά (μετά δηλαδή από την ισημερία) οι μέρες είναι μεγαλύτερες από τις ημέρες στις πιο νότιες χώρες. Το ότι οι μέρες είναι μεγάλες είναι καλό, γιατί έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε με το φως της μέρας (όχι του ήλιου) περισσότερα πράγματα.

    Το απόγευμα λοιπόν κατά τις επτά βγήκαμε ξανά για 2, 3 ώρες βόλτα με το Στρατή στην πόλη. Δεν είναι και πολύ μεγάλη και είναι πολύ όμορφη. Έχει αρκετά πάρκα με λιμνούλες. Οι δρόμοι είναι αρκετά μεγάλοι και τα αυτοκίνητα λίγα, έτσι δεν έχουν πολύ κίνηση. Εξάλλου πολύς κόσμος, όπως και στη Δανία, κυκλοφορεί με ποδήλατο. Το ποδήλατο προσφέρεται στη Δανία και στη νότια Σουηδία γιατί το έδαφος είναι επίπεδο και οριζόντιο. Στην άκρη των δρόμων υπάρχουν ειδικοί διάδρομοι για ποδήλατα. Ακόμη υπάρχουν και κάτι φαναράκια (Σταμάτης – Γρηγόρης) γι αυτά. Έχουν φάση, γιατί κυκλοφορούν με ποδήλατο άνθρωποι κάθε ηλικίας. Τα μηχανάκια είναι λιγοστά. Οι άνθρωποι στα φανάρια δεν ξεκινούν να περάσουν το δρόμο αν δεν ανάψει το πράσινο. Είναι πολύ προσεκτικοί σε αυτό και ας μην περνούν αυτοκίνητα. Πάντως εμείς συνήθως περνάμε. Ως τώρα στο ταξίδι, από φαγητό πάμε πολύ καλά (δεν πεινάμε) και δεν ξοδεύουμε και πολλά χρήματα.

    15/4/1982 (09:15)

    Τώρα πια είναι σίγουρο ότι το Γιώργο θα τον ξαναδώ στη Ελλάδα. Το πρωί επικοινωνήσαμε και την έχει αράξει για καλά στην κοπελιά εκεί στο Λουντ. Τι σου κάνει ο άνθρωπος για τον έρωτα! Και μόνο αυτό; Και πολλά παραπάνω. Την Μαρία ο Γιώργος δεν την πολυγουστάρει, την βρίσκει όμως μαζί της.

    Τώρα είμαι με το Στρατή στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μάλμοε, και στις δέκα θα φύγει το τρένο για Στοκχόλμη. Εκεί θα μείνομε μαζί για 1, 2 μέρες και μετά θα πάρει αυτός το δρόμο του γυρισμού, και εγώ θα πάω στο Γκέτεμποργκ. Δεν μπορώ να ξέρω από τώρα αν έτσι είναι καλύτερα ή χειρότερα. Αυτό θα το ξέρω όταν γυρίσω στην πατρίδα. Προς το παρόν θα προτιμούσα να έχω την παρέα, ξέροντας όμως ότι και μόνος μου δεν θα νιώθω και τόσο άσχημα.

    Εγώ δε νομίζω να έχω προβλήματα. Μόνο που ίσως μερικές φορές να νιώθω μοναξιά. Τώρα που θα μείνω μόνος, μπορεί η ροή του ταξιδιού να αλλάξει απρόβλεπτα πάρα πολύ.

    15/4/1982 (21:30)

    Στοκχόλμη: Μετά από 7ωρο ταξίδι με το τρένο φτάσαμε, κατά τις πέντε το απόγευμα, στην πρωτεύουσα της Σουηδίας. Πήγαμε με το Στρατή σε ένα πρωτότυπο Youth Hostel. Είναι ένα πλοίο αραγμένο και τις καμπίνες του τις έχουν κάνει δωμάτια για τον κόσμο. Σε ένα από αυτά είμαι και εγώ. Έχει οκτώ κρεβάτια. Μια χαρά είναι. Έχει αρκετό κόσμο εδώ. Κλείσαμε δωμάτιο για δυο μέρες, μα μου φαίνεται ότι θα μείνουμε παραπάνω.

    Μια από αυτές τις μέρες θα πάμε στη Ουψάλα για μονοήμερη βόλτα.

    Όταν ερχόμασταν στο Youth Hostel συναντήσαμε δυο έλληνες, στην ηλικία μας, και κάναμε παρέα λίγο, αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο. Μας είπαν κάμποσα χρήσιμα πράγματα για την παραμονή μας εδώ. Καλά παιδιά φαίνονται. Μπορεί να τους ξαναδούμε. Έχουν 6, 7 χρόνια στη Σουηδία και δουλεύουν. Δεν περνάνε λένε και άσχημα. Ο ένας από αυτούς ξεκίνησε για φοιτητής εδώ, μα τα παράτησε. Σκοπεύει όμως να συνεχίσει, γιατί θέλει μόνο ένα χρόνο να τελειώσει οικονομικές επιστήμες και ίσως μετά γυρίσει στην Ελλάδα.

    Η Σουηδία όπως λέει είναι ένας βούρκος που σε τραβά και εσύ θέλεις να φύγεις μα δεν μπορείς, γιατί ακριβώς σε τραβά, και χωρίς να φαίνεται, σε δένει κιόλας.


    upload_2017-2-23_7-10-49.jpeg
    Μας πήγαν σε ένα σούπερ μάρκετ και ψωνίσαμε διάφορα (κυρίως κονσέρβες) για 3, 4 μέρες. Πάντως για σήμερα αγοράσαμε ένα κοτόπουλο (20 κορώνες) και το φάγαμε μαζί με το Στρατή, όπως και ένα λίτρο γάλα. Είχαμε να φάμε από χτες το βράδυ. Είχαμε μαζί μας κονσέρβες, αλλά δεν μπορούσαμε να φάμε μέσα στο τρένο. Τώρα πάντως εμένα το στομάχι μου είναι γεμάτο.

    Η φάση στο σούπερ μάρκετ είναι ξεχωριστή: με το που βλέπει ο Στρατής κάτι ψημένο, το αγοράζει σε πακετάκι. Νομίζω ότι ήταν ένα μπούτι κοτόπουλου. Πεινούσε τόσο όμως που το καταβροχθίζει σε ένα λεπτό. Πετά και τα χαρτιά περιτυλίγματος κάπου στα κρυφά και έτσι δεν το πλήρωσε.

    Όταν χωρίσαμε από αυτούς τους δυο Έλληνες που έλεγα πριν, συναντήσαμε κάποιον άλλον και τον άρχισε ο Στρατής τις ερωτήσεις περί έρωτος στη Σουηδία και σεξουαλικές ελευθερίες. Και ήταν σοβαρός άνθρωπος, γύρω στα σαράντα. Αυτός ήταν φοιτητής στην Ελλάδα, μα όταν ήταν να πάει φαντάρος (πριν πάρει το πτυχίο του) ήρθε εδώ, το 1971. Όπως λέει ανήκει στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτός δε νομίζω ότι σκοπεύει να γυρίσει ποτέ στην πατρίδα, αν και πολύ τον ενδιαφέρουν αυτά που γίνονται εκεί.

    Εγώ τώρα θα πάω να κάνω ένα μπάνιο και μετά για ύπνο γιατί είμαι πολύ κουρασμένος.

    16/4/1982 (11:00)

    Τελικά σήμερα το πρωί σμίξαμε πάλι με το Γιώργο. Δεν το περίμενα. Ήρθε στη Στοκχόλμη και με βρήκε αφού πήρε τηλέφωνο στο Youth Hostel. Έτσι τώρα κάνομε βόλτα στην πόλη, που φαίνεται πολύ όμορφη. Έχει συννεφιά μα δεν κάνει πολύ κρύο.

    upload_2017-2-23_7-11-30.jpeg

    Εν τω μεταξύ έχομε μια κοινή ιδέα με το Γιώργο: να πάμε στο Νάρβικ, που βρίσκεται πάνω από το βόρειο πολικό κύκλο. Και μάλλον θα πάμε, γιατί το θέλομε και οι δυο. Για κάτι τέτοια το Στρατή δεν τον ρωτάμε. Αυτός ακολουθά και δε ρωτά. Πάντως αν πάμε θα πάμε πιο πολύ για να ικανοποιήσομε ένα κάποιο εγωισμό, παρά επειδή μας τραβά το Νάρβικ. Άλλωστε εμάς μας νοιάζει να περάσομε το βόρειο πολικό και όπου πάμε.

    16/4/1982 (16:00)

    Κάναμε μια καλούτσικη βόλτα με τα παιδιά σε κάτι πάρκα της Στοκχόλμης. Αυτή η πόλη πρέπει να είναι γεμάτη πράσινο. Είναι και γεμάτη νερό, αλλά μία βρύση να πιείς νερό δεν μπορείς να βρεις. Σ' αυτή τη βόλτα που κάναμε είχαμε πολύ κέφι. Πάλι κύρια στο Στρατή. Αυτός μάλλον δεν ακούει καλά και το άσχημο είναι ότι όταν του πεις κάτι και δεν το ακούσει, σε ρωτά αν είπες κάτι που αυτός φαντάζεται. Για παράδειγμα, του λέω προχθές να βάλει κάτι στο νεροχύτη και αυτός μου λέει: τι να κάνω το ανοιχτήρι;

    Όμως για τα πολλά σημερινά γέλια φταίει βέβαια ο Στρατής αλλά αν δεν ήταν και ο Γιώργος δεν θα γελούσαμε τόσο. Θέλω να πω ότι ο Στρατής έκανε τα ίδια και όταν ήμασταν οι δυο μας, όμως δεν γελούσα και τόσο πολύ.

    Τώρα είμαι σε ένα κτήριο στο κέντρο της πόλης (κέντρο κουλτούρας για μετανάστες) που έχει βιβλία, μουσική, εφημερίδες και δεν ξέρω τι άλλο, από όλες τις χώρες, και όποιος θέλει έρχεται και ασχολείται δωρεάν με ό,τι από αυτά τον ενδιαφέρει. Καλό κέντρο είναι αυτό γιατί και πράγματα που δεν είναι εύκολο να μάθεις τα μαθαίνεις κι εμείς μπορούμε πιο εύκολα να συναντήσομε κάποιον έλληνα εδώ.

    Σε λίγο πάντως θα σηκωθώ να φύγω, γιατί άρχισα και βαριέμαι, ίσως να φταίει που εδώ μέσα απαγορεύουν το κάπνισμα. Στη Στοκχόλμη ούτως ή άλλως θα καθίσουμε ακόμα δύο βραδιές και μετά μάλλον για βόρειο πόλο θα τραβήξουμε.

    17/4/1982 (14:00)

    Σήμερα το βράδυ στην Ελλάδα θα έχουν Ανάσταση. Εμείς εδώ έχομε ένα απλό Σάββατο. Και Τρίτη να ήταν το ίδιο θα έκανε. Πάντως Ανάσταση δεν έχομε. Θα τηλεφωνήσω το απόγευμα στην Ελλάδα να δω αν μου μεταδώσουν λίγη από την ατμόσφαιρα που επικρατεί εκεί.

    Εμείς εδώ τα ίδια και τα ίδια. Βόλτες και κόντρα βόλτες.

    Σήμερα το πρωί ξεκίνησα στις 8:30 από το Youth Hostel και άραξα μόνο πριν από μία ώρα. Έκανα αρκετά χιλιόμετρα σε μέρη της πόλης που ως τώρα δεν είχα πάει. Όμως δεν ήταν τόσο ωραία όσο περίμενα.

    Μερικές φορές στο ημερολόγιο χρησιμοποιώ το πρώτο ενικό πρόσωπο, όπως πιο πάνω ακριβώς, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν εννοώ ότι πήγα μόνος ή ήταν και τα παιδιά. Το πρώτο ενικό δεν αποκλείει να ήμασταν όλοι μαζί.

    Τώρα πάλι έχω αράξει στο κέντρο που έγραφα και χθες το απόγευμα σε αυτό το χαρτί. Άκουσα ένα δίσκο (την «Ιθαγένεια» του Μαρκόπουλου με τον Ξυλούρη+). Τον άκουσα με ακουστικά φυσικά. Έχουν καμιά εικοσαριά πικ-απ και αφού παραγγείλεις, πας και κάθεσαι και σου το βάζουν.

    Πέρασε μια ώρα (τώρα είναι 15:00) και βρίσκομαι στο Youth Hostel που θα μείνω για τελευταία βραδιά. Το άσχημο είναι ότι τα δωμάτια θα ανοίξουν σε μια ώρα και εγώ πρέπει να περιμένω εδώ. Μια και δεν έχω τι να κάνω θα αρχίσω να γράφω ό,τι μου κατέβει.

    upload_2017-2-23_7-12-9.jpeg

    Έχω αράξει στη ρεσεψιόν και πίνω ζεστό καφεδάκι. Σήμερα έχω δώσει ένα σωρό λεφτά για φαί, χωρίς να έχω φάει κάτι που να στένει (χορταίνει). Έδωσα 6 κορώνες για μπισκότα (στην Ελλάδα θα έκαναν 2 κορώνες=22 δραχμές), 6,25 κορώνες για ψωμί (στην Ελλάδα θα έκανε 3 κορώνες=33 δραχμές), 6 κορώνες για μισό κιλό γιαούρτι (στην Ελλάδα θα έκανε 4 κορώνες=44 δραχμές) και 6,75 κορώνες για 7 μπανάνες=1,2 κιλά (που στην Ελλάδα θα τις πλήρωνα περισσότερο). Δηλαδή έχομε ένα σύνολο 25 κορώνες, δηλαδή περίπου 270 δραχμές. Το καλό είναι ότι νιώθω το στομάχι μου γεμάτο και μου έχουν περισσέψει και τα μισά, εκτός από το γιαούρτι που το έφαγα όλο (ήταν πολύ νόστιμο με διάφορα φρούτα μέσα). Το έφαγα βάζοντάς του μέσα και ψωμί. Η πλάκα είναι ότι όταν το έτρωγα τα γένια μου γύρω από το στόμα είχαν γεμίσει γιαούρτι και τώρα κολλάνε.

    Στους δρόμους της Στοκχόλμης συναντάς διάφορους τύπους. Παρατήρησα ότι κυκλοφορούν πολλοί τρελοί ή μισότρελοι. Υπάρχουν όμως και ωραίοι τύποι. Για παράδειγμα σήμερα είδα τα εξής: σε μια πλατεία ήταν ένας μεσογειακός τύπος και έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα ταυτόχρονα, έχοντας ενισχυτή και δυο ωραία ηχεία. Πολύ τον γούσταρα. Κόσμος πολύς γύρω-γύρω τον άκουγε και χειροκροτούσε. Δεν έλειπε και ένας ηλίθιος, που πήγαινε πίσω από το νεαρό μουσικό και έκανε ηλίθιες γκριμάτσες και χειρονομίες.

    Δίπλα, σε μια άλλη πλατεία ήταν καμιά 10ριά άλλοι νεαροί και 5-6 κοπελιές και γύρω τους πολύς κόσμος που έβλεπε. Οι άντρες φορούσαν κάτι παράξενα ρούχα (μάλλον λουρίδες από ύφασμα ήταν) και είχαν τα κεφάλια τους κουρεμένα, όλα εκτός από μια μικρή τούφα μαλλιών που έμενε στην κορυφή ακούρευτη. Οι γυναίκες ήταν κανονικά κουρεμένες. Ένας από τους νεαρούς έπαιζε ένα περίεργο ταμ-ταμ και μερικοί από τους υπόλοιπους χτυπούσαν κάτι περίεργα χάλκινα πιατάκια (τα πιάτα της μπάντας που λένε, αλλά μικρά). Και όλοι μαζί αυτοί, χόρευαν και τραγουδούσαν στο ρυθμό που έπαιζαν. Είκοσι ακόμα λεπτά και πάω να κατουρήσω.

    Μάλλον θα ήταν ινδουιστές ή βουδιστές από κάποια χώρα της Ινδοκίνας. Τότε στην Ελλάδα δεν είχαμε τέτοια και μου φαινόταν περίεργα.

    18/4/1982 (10:00)

    Σε λίγα λεπτά αφήνουμε τη Στοκχόλμη. Μπορεί να περάσομε ξανά πηγαίνοντας στο Γκέτεμποργκ. Προς το παρόν ο επόμενος σταθμός μας είναι η Ουψάλα. Από εκεί το απόγευμα λέμε να φύγομε για Νάρβικ. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

    Τώρα έχομε μείνει δύο. Ο Στρατής έφυγε (όπως και το γέλιο από τα χείλη μας) πριν λίγο, για να κατηφορίζει προς Ελλάδα. Γι αυτόν είναι σίγουρο ότι δεν θα τον ξαναδούμε πριν πάμε κι εμείς στην πατρίδα.

    Σήμερα είναι Πάσχα για τους Έλληνες. Ψήνουν αρνιά και τέτοια. Εμείς τρώμε κονσέρβες φασολάδα και σαρδέλα. Πήρα χτες τηλέφωνο στο χωριό και μίλησα με αυτούς εκεί λίγο. Ξαναείπα ότι ο αδερφός μου θα έκανε εκεί Πάσχα. Εγώ το έκανα στη Στοκχόλμη. Χτες στις 12 τα μεσάνυχτα που οι παπάδες λένε το Χριστός Ανέστη εγώ ήμουν στην τουαλέτα. Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής μου δεν έκανα Πάσχα στην Ελλάδα.

    Τις μέρες που είμαι στη Σουηδία η θερμοκρασία είναι από +5οC μέχρι 11οC (τώρα έχει +5οC). Συχνά βλέπεις σε διάφορα κτήρια φωτεινούς πίνακες με τη θερμοκρασία, την ώρα και κάποια διαφήμιση.

    Θυμάμαι ότι είχα δει ένα τουριστικό γραφείο και είχε τη θερμοκρασία στην Κω (τότε πήγαιναν πολλοί Σκανδιναβοί στα Δωδεκάνησα) και έγραφε ένα νούμερο ίσως πάνω από 20 βαθμούς Κελσίου.

    18/4/1982 (15:30)

    Ουψάλα: Ωραία πόλη η Ουψάλα που ήρθαμε. Έχει και καλό καιρό. Βέβαια κυκλοφορούμε με σακάκι, κασκόλ, σκούφο και γάντια, αλλά έχει και λιακάδα που όταν είσαι σε αυτήν και δε φυσά, ζεσταίνεσαι. Τώρα καθόμαστε δίπλα στο ποταμάκι της, που είναι αρκετά ορμητικό και με πολλά νερά γιατί λιώνουν τα χιόνια. Σε κάμποση ώρα φεύγομε για το Νάρβικ.

    Στην Ουψάλα πήγαμε γιατί ήταν διάσημη στην Ελλάδα από το σεισμολογικό εργαστήριο που είχε. Μετά το σεισμό του 1981 στην Αθήνα ακούγαμε συνεχώς γι αυτή την πόλη.
     
    #7
  9. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    374
    Likes:
    590
    Επόμενο Ταξίδι:
    Παρίσι
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Σκανδιναβία Ξανά, Iceland
    Η ιστορια σου με ελκει διοτι περιγραφεις καταστασεις που θα ηθελα να εχω ζησει κι εγω αλλα δυστυχως οι επιλογες εκεινης της ηλικιας δεν μου το επετρεψαν.

    Σημερα ομως που ειμαι στο σπιτι, πινω τον καφε μου και νοιωθω μελος της απιστευτης παρεας σας! :)
    Χαμογελω με την απουσια προγραμματισμου και με το σχεδιο ταξιδιου σε στυλ "παμε και θα δουμε".

    Ποσο διαφορετικα απο το παρον που - εγω τουλαχιστον - θελω να προγραμματιζω και να ελεγχω τα παντα ..... Μεγαλωνω !!!:(
    Διεκρινα παντως πως ησουν ενα παιδι που ειχε επαφη με τα συναισθηματα του και παρ' ολο που περνουσες καλα, σου ελειπαν οι δικοι σου και το Πασχα που εχανες.
    Οσο για τον Γιωργο ελπιζω να μην παντρευτηκε εκεινη τη Μαρια γιατι με οσα αποκαλυπτεις για το Λουντ :eek: - εστω και μετα απο 35 χρονια - θα βρει τον μπελα του:haha::haha::haha:
     
    #8
    Yorgos and travelbreak like this.
  10. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Συμφωνώ μαζί σου για την άποψη που έχεις για την τότε ηλικία μου.
    Ο Γιώργος όχι δεν την πήρε τη Μαρία. Πήρε άλλη πατριώτισσά της.
     
    #9
    Yorgos and Dina Z like this.
  11. flying Doc

    flying Doc Member

    Μηνύματα:
    188
    Likes:
    339
    Δια τους έχοντας προβλήματα ακοής. Να μη χάσουν την υπόθεση.....
     
    #10
    hydronetta and travelbreak like this.
  12. LULLU

    LULLU Member

    Μηνύματα:
    2.426
    Likes:
    3.347
    Επόμενο Ταξίδι:
    το ψαχνω..
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Νιγηρας-Μαλι
    τι ωραιες αναμνησεις απο ταξιδια νιοτης.. νασε καλα που τα θυμασαι και μας γραφεις..
     
    #11
    travelbreak likes this.
  13. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    242
    Likes:
    1.463
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Ευτυχώς τα είχα γραμμένα, αλλιώς μετά από τόσα χρόνια δε θα θυμόμουν και τόσα πολλά.
     
    #12


Μοιραστείτε τη σελίδα