1. Κλείστε αεροπορικά στο νέο Travelstories GO! ΚΛΙΚ ΕΔΩ
    Απόκρυψη ανακοίνωσης
  2. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούνιο του 2015! Κάντε κλικ εδώ!
Απόκρυψη ανακοίνωσης
Με την πλοήγησή σας στο Travelstories.gr αποδέχεστε τη χρήστη cookies που ενισχύουν την εμπειρία χρήσης. -- ΟΚ --

Άμστερνταμ 2016 – Ο Μεγάλος Περίπατος

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες σε εξέλιξη' που ξεκίνησε από το μέλος Fanie, στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.

  1. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    203
    Likes:
    283
    Επόμενο Ταξίδι:
    Μόναχο
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    Το ταξίδι αυτό πραγματοποιήθηκε 3-9 Σεπτεμβρίου με τα εισιτήρια να έχουν κλειστεί μήνες νωρίτερα, όταν η Aegean έβγαλε την τυπική της προσφορά του -40% για τους προορισμούς του εξωτερικού. Η συγκεκριμένη εποχή ήταν η καλύτερη που θα μπορούσαμε να επιλέξουμε από άποψη καιρού: οι μέρες ήταν μεγάλες και ηλιόλουστες και οι βροχές σπάνιες και σύντομες. Ξεκινήσαμε λοιπόν ένα πρωί από την Αθήνα και τρεις ώρες μετά προσγειωνόμασταν στον πάτο μιας λίμνης, τέσσερα μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Καλωσορίσαμε στο Schiphol!

    Για να πάμε στο κέντρο της πόλης πήραμε το λεωφορείο 397, που ξεκινούσε μπροστά από το αεροδρόμιο. Εισιτήρια βγάλαμε, μετά από υπόδειξη του οδηγού, σε ένα κόκκινο βαν που ήταν παρκαρισμένο δίπλα στην αφετηρία.

    Welkom.JPG

    Το λεωφορείο μας άφησε στην Museumplein κι εκεί αναπνεύσαμε για πρώτη φορά το μπαφ... sorry... το Άμστερνταμ! Ήταν το πρώτο μας ταξίδι στην ολλανδική πρωτεύουσα και επιλέξαμε για διαμονή ένα ξενοδοχείο στην περιοχή των μουσείων, που είχε κατεβάσει την τιμή του γιατί μπροστά του γίνονταν εργασίες ανάπλασης του δρόμου. Μην φανταστείτε σπουδαία όχληση, ούτε τους είδαμε, ούτε τους ακούσαμε ποτέ τους εργάτες. Ίσως να έπαιξε το ρόλο του και το δωμάτιο που έβλεπε στην πίσω αυλή κι όχι στην λεωφόρο.

    δρόμος.JPG

    Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο και μπήκαμε στο δωμάτιο το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ένα σημείωμα από τη διεύθυνση που ενημέρωνε, μεταξύ άλλων, ότι τα μαλακά ναρκωτικά καταναλώνονται μόνο στα coffee shops. Ναι, δεν είχαμε κάνει λάθος. Είμασταν πράγματι στο Άμστερνταμ!

    No smoking.JPG

    Αφήσαμε λοιπόν τα πράγματά μας και βγήκαμε να γνωριστούμε με την πόλη.

    Το πρώτο κανάλι που βρέθηκε στο δρόμο μας ήταν το Singelgracht, με όμορφα αρχοντικά, λουλουδιασμένες γέφυρες και αυξημένη κίνηση.

    singel 1.JPG

    singel 2.JPG

    Προχωρήσαμε βόρεια διασχίζοντας δεντροστοιχισμένα κανάλια γεμάτα βαρκούλες και προσπερνώντας σπίτια με φωτογενείς προσόψεις.

    canal 2.JPG

    Bayard carries the four sons of Aymon.JPG
    Πλατεία.JPG
    Φυσικά προσέχαμε τα τραμ και τα ποδήλατα, καθώς είναι οι ουσιαστικοί αφέντες των δρόμων και εμείς οι πεζοί καλά θα κάναμε να αυτοεξοριζόμασταν στα βάθη των πεζοδρομίων και να τους αφήναμε στην ησυχία τους.

    Φτάσαμε στην Nieuwe Kerk. Δεν μπήκαμε μέσα, αλλά καθίσαμε σ' ένα εστιατόριο δίπλα της, το Cote Ouest όπου παραγγείλαμε το πρώτο μας γεύμα επί ολλανδικού εδάφους. Θυμάμαι πως μας άρεσε, όμως δύο χρόνια μετά, όταν ξαναπήγαμε στα μέρη του, δεν μπορέσαμε να το βρούμε.

    Cote Ouest.JPG

    νεα εκκλησία.JPG

    Φαγωμένοι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. Ξανά ποδήλατα, ξανά κανάλια, ξανά γεφυρούλες, ξανά βαρκούλες... ξανά οι μυρωδιές του Άμστερνταμ.

    street sign.JPG

    Προσπεράσαμε διάφορα χαριτωμένα μαγαζάκια και αγοράσαμε παγωτό που το φάγαμε δίπλα στο αγαπημένο τέκνο της Ολλανδίας.

    van goh.JPG

    Για να πάμε στο ξενοδοχείο μας κόψαμε δρόμο από το Vondel Park, όπου κι εκεί αναπνεύσαμε Άμστερνταμ.

    P1520732.JPG

    P1520737.JPG

    Ζαλισμένοι από τα χρώματα και τα αρώματα πέσαμε για ύπνο. Η αυριανή μέρα θα ήταν αφιερωμένη στα μουσεία! Γιούπι!
     
    #1
    Last edited: 11 Νοεμβρίου 2018 στις 09:22
    Pel, NIKOLETA05, Elena2508 and 12 others like this.

  2. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    203
    Likes:
    283
    Επόμενο Ταξίδι:
    Μόναχο
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    Το πρωί της Κυριακής μάς βρήκε να κατηφορίζουμε τον δρόμο για την Museumplein. Σκοπός μας να επισκεφτούμε δύο από τα μουσεία της, το Rijksmuseum και το Van Gogh Museum και να θαυμάσουμε τους πίνακές τους. Όμως καθώς προχωρούσαμε σταθήκαμε για λίγο να θαυμάσουμε τις ζωγραφικές ανησυχίες της νέας γενιάς των καλλιτεχνών του Άμστερνταμ, εκείνης που δειλά-δειλά ξεκινά από το κατώφλι του σπιτιού της για να θαμπώσει τον κόσμο.

    κατώφλι.JPG

    Η χθεσινοβραδινή μπόρα είχε μουσκέψει αρκετά την πλατεία.

    museumplain.JPG

    Φτάσαμε μπροστά στα εκδοτήρια του Van Gogh Museum. Ο κόσμος στην ουρά ήταν ελάχιστος και όταν ήρθε η σειρά μας αγοράσαμε από μία Museumkaart. Αφήσαμε την ουρά στα εκδοτήρια να μεγαλώνει και πήγαμε παραδίπλα, στο Café Le Tambourin, για να πάρουμε επιτέλους το πρωινό μας. Παραγγείλαμε καφεδάκια και γλυκά, διαλέξαμε ένα τραπεζάκι δίπλα στην μεγάλη τζαμαρία που έβλεπε το πάρκο και καθίσαμε να χαζεύουμε τους περαστικούς.

    πρωινό.JPG

    Αφού αποφάγαμε ξεκινήσαμε να δούμε τα έργα του Van Gogh κι επειδή στον χώρο δεν επιτρέπονταν η φωτογράφιση δεν έχω κάτι να σας δείξω. Πάντως να σας πω ότι ήταν από τις περιεκτικότερες εκθέσεις που έχω δει· εάν έχετε χρόνο μόνο για ένα μουσείο στο Άμστερνταμ, αυτό είναι το μουσείο σας.


    Μου άρεσε πολύ ο πίνακας με τις αμυγδαλιές που ο ζωγράφος είχε κάνει δώρο στην οικογένεια του αδερφού του με την ευκαιρία της γέννησης του γιου τους. Το αγοράκι εκείνο πήρε το όνομα του θείου του, ονομάστηκε Vincent Willem van Gogh και για να μην τον συγχέουν με τον ζωγράφο των φώναζαν “ο μηχανικός” επειδή αυτό ήταν το επάγγελμά του. Εργάστηκε σε πολλές χώρες κι όταν επέστρεψε στην Ολλανδία ασχολήθηκε με την στέγαση του έργου του θείου του. Το μουσείο άνοιξε τις πύλες του το 1973 και ο Van Gogh, ο μηχανικός, σεργιάνιζε εκεί μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής του, το 1978.

    Εκτός από την κύρια έκθεση είχε και μια περιοδική με τίτλο “στα όρια της τρέλας” όπου μέσα από πίνακες, γράμματα και μαρτυρίες γινόταν προσπάθεια να απαντηθούν ερωτήματα σχετικά με την ψυχική υγεία του ζωγράφου: “από τι ακριβώς έπασχε;”, “γιατί έκοψε το αυτί του;”, “γιατί αυτοκτόνησε;”. Σε μία προθήκη εκθέτονταν και το όπλο της αυτοχειρίας του. Ο ζωγράφος αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος του, όμως δεν πέθανε αμέσως, γιατί το όπλο δεν ήταν “κατάλληλο για αυτοκτονίες”, όπως αναφέρουν οι ερευνητές. Αντ' αυτού, γύρισε πίσω στο ξενοδοχείο του και εξέπνευσε μετά από δύο ημέρες.

    Μέσα στην τρελή κατάθλιψη αφήσαμε την έκθεση και μπήκαμε στο κατάστημα του μουσείου. Εκεί βρήκαμε ένα πολύ όμορφο παιχνίδι μνήμης με τους πίνακες του καλλιτέχνη και το αγοράσαμε για τα ανιψάκια μας.

    Το δεύτερο και τελευταίο μουσείο για σήμερα ήταν το Rijksmuseum. Στην μεγαλοπρεπή του είσοδο είδαμε μια γκέισα να προπορεύεται μερικά μέτρα μπροστά και καθώς πλησιάζαμε ακούσαμε μια μελωδία τόσο ξεχωριστή που με έκανε να κοντοσταθώ και να ρωτήσω τον οργανοπαίχτη τι ήταν αυτό που έπαιζε. Εκείνος (φοιτητής από την Καραϊβική) μας είπε ότι επρόκειτο για ένα steelpan, ένα κρουστό, μουσικό όργανο με προέλευση από το Trinidad and Tobago. Το steelpan φτιαχνόταν παλαιότερα από τους πάτους ατσάλινων βαρελιών και εσωτερικά (όπως διακρίνεται στην φωτογραφία) είναι γεμάτο βαθουλώματα. Αυτά είναι οι νότες. Όσο μικρότερα τα βαθουλώματα, τόσο πιο οξύς ο ήχος.

    κιμονό.JPG
    Steelpan.JPG

    Αφήσαμε τον φοιτητή από την Καραϊβική και προχωρήσαμε στο εσωτερικό του μουσείου. Εκεί όπου μας περίμεναν ο Rembrandt και ο Vermeer.

    στοά.JPG

    O “Λόχος της Πολιτοφυλακής υπό τη διοίκηση του λοχαγού Φρανς Μπάννινκ Κοκ” (1642) του Rembrandt ή πιο γνωστός ως: “Νυχτερινή Περίπολος” βρίσκεται στο βάθος μιας πλατιάς αίθουσας. Είναι πολύ μεγάλος (3,63 m x 4,37 m) και ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους με την ίδια θεματολογία, γιατί έτσι όπως χρησιμοποιεί το φως και τις σκιές (chiaroscuro), ξεχειλίζει από κίνηση. Οι μορφές έχουν ζωγραφιστεί σε φυσικό μέγεθος και λέγεται πως κάθε ένας από τους απεικονιζόμενους χαρακτήρες (εκτός από τη μασκότ και τον τυμπανιστή) πλήρωσε 100 χρυσά νομίσματα (γύρω στα 1000 €) στον ζωγράφο για μια θέση στον καμβά. Όμως, κατά τη μεταφορά του πίνακα σε άλλο κτίριο, το 1715, έπρεπε να κοπεί ένα κομμάτι από την αριστερή του μεριά για να χωρέσει ο πίνακας στη νέα του θέση και μαζί μ' αυτό κόπηκαν και δυο από τους χαρακτήρες (sorry, παιδιά).

    Νυχτερινή περίπολος.JPG

    close up.JPG

    Μετά την “Περίπολο” πήγαμε να δούμε την “Γαλατού” (1658), του Vermeer. Ένας τοσοδούλης πίνακας με τόση δύναμη που θα μπορούσες να κάτσεις να τον κοιτάζεις με τις ώρες.

    Vermeer.JPG

    Το μουσείο όμως δεν είχε μόνο πίνακες. Είχε και κουκλόσπιτα! Τρία στον αριθμό! Πρόκειται για κομψοτεχνήματα του 17ου αιώνα τα οποία δεν προορίζονταν για παιχνίδι, αλλά ήταν ένα ακριβό χόμπι των ευκατάστατων γυναικών του Άμστερνταμ. Υαλουργοί, μαραγκοί, αργυροχρυσοχόοι, υφαντουργοί, καλαθοπλέκτες και ζωγράφοι επιστρατεύονταν για να δημιουργήσουν έργα λιλιπούτεια, αλλά αντάξια εκείνων σε φυσικό μέγεθος.

    Petronella Oortman.JPG

    Petronella Oortman 2.JPG

    Petronella Dunois 2.JPG

    Μετά τα μουσεία ανεβήκαμε προς την αγορά των λουλουδιών, την Bloemenmarkt. Σεπτέμβρης μήνας και ξεκινούσε η κατάλληλη εποχή για να προμηθευτεί κανείς τους βολβούς που θα άνθιζαν την άνοιξη. Τα πλωτά μαγαζάκια ήταν γεμάτα κόσμο και λουλούδια. Μερικά πουλούσαν μέχρι και σαρκοφάγα φυτά μέσα σε διάφανα δοχεία.

    Bloemenmarkt 2.JPG

    Bloemenmarkt.JPG

    Περπατώντας, κατεβήκαμε κατά τύχη κάτι σκαλιά και βρεθήκαμε μέσα σε ένα μικρό μαγαζάκι που το έλεγαν “το μαγικό μανιτάρι”. Δεν είχε λουλούδια (μπορεί να είχε μανιτάρια, δεν τα είδα), αλλά είχε διάφορα άλλα πράγματα που είχαν σχέση με φυτά.

    Magic shop 2.JPG

    Magic shop 1.JPG


    Μετά πεινάσαμε και καθώς χαζεύαμε τα πολύχρωμα γλυκά σε μια βιτρίνα μας έπιασε βροχή και λέμε, “α το κάρμα θα είναι”, και μπήκαμε μέσα. Ήταν ένα μικρό μαγαζάκι με μερικά τραπεζάκια σε ένα πατάρι. Δεν θέλαμε να φάμε γλυκό και ζητήσαμε από ένα κομμάτι πίτσα για να καταλαγιάσουμε την πείνα μας. Φεύγοντας δεν ξέχασα να φωτογραφήσω και τα γλυκά.

    pizza.JPG

    γλυκά.JPG

    Μετά το φαγητό αποφασίσαμε πως είχε έρθει πια ο καιρός να δούμε τον περίφημο Amstel. Η βροχή είχε ελαττωθεί κι όταν φτάσαμε τελικά στο ποτάμι, είχε σταματήσει. Ο Amstel μάς χαιρέτησε κάτω από ένα φωτεινό ουράνιο τόξο.

    αμστελ.JPG

    Περπατήσαμε μέχρι τα waterlocks που βοηθούν στον καθαρισμό του νερού. Όπως έχω διαβάσει, υπάρχουν 16 τέτοιες κατασκευές ολόγυρα στην πόλη και τρεις φορές την εβδομάδα οι 14 από αυτές κλείνουν και φρέσκο νερό αρχίζει να αντλείται από την λίμνη Ijsselmeer, να μπαίνει στα κανάλια και να σπρώχνει το βρώμικο νερό προς τα ανοιχτά waterlocks, στην άλλη πλευρά της πόλης.

    boathoue.JPG

    Αφήσαμε τον Amstel και προχωρήσαμε ως την Rembrandtplein όπου ένας μπρούτζινος λοχαγός Φρανς Μπάννινκ Κοκ, από τη “Νυχτερινή Περίπολο”, μας πρότεινε το χέρι σε χαιρετισμό. Εκεί, σε μια πλευρά της πλατείας, βρίσκονται και τα κεντρικά γραφεία της Booking.

    ρεμπραντπλειν.JPG

    Συνεχίζοντας τον περίπατό μας βρεθήκαμε μπροστά στο Pathe Tuschinski, ένα από τα ωραιότερα σινεμά της πόλης, χτισμένο το 1921 σε τεχνοτροπία Art Deco. Μπήκαμε για να δούμε λίγο το φουαγιέ του, αλλά δεν προχωρήσαμε ως τις αίθουσες γιατί δεν θέλαμε να δούμε κάποια ταινία. Ίσως σε κάποια άλλη επίσκεψή μας να το επιχειρήσουμε, γιατί όπως βλέπω από άλλες φωτογραφίες πρέπει να είναι εκπληκτικό εσωτερικά.

    pathe.JPG

    Αφήσαμε το Pathe και προχωρώντας φτάσαμε μπροστά στα πιο στραβά σπίτια που είχαμε δει. Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε πασσάλους κι οι πιο παλιοί από αυτούς είναι ξύλινοι. Όταν οι πάσσαλοι αρχίζουν να σαπίζουν, τα σπίτια που στηρίζουν αρχίζουν να γέρνουν, όπως και τα σπιτάκια που στράβωναν μπροστά μας.


    στραβά σπίτια.JPG

    Παραδίπλα βρήκαμε μια περίτεχνη, μαρμάρινη πόρτα σφηνωμένη ανάμεσα σε δύο πανύψηλα κτίρια. Ένας Ιταλός πέρασε την ώρα που την απαθανατίζαμε. “Όμορφη δεν είναι;” μας ρώτησε χαμογελώντας και απομακρύνθηκε. Ναι, όμορφη. Αναρωτήθηκα με πόσα γκράφιτι θα ήταν τώρα καλυμμένη εάν είχε την τύχη να βρίσκεται στην Αθήνα.

    gate 1624.JPG

    Στον δρόμο της επιστροφής ανακαλύψαμε και έναν τοίχο που αποζητούσε την αγάπη μας. Αααχ, καλό μου Άμστερνταμ. Αυτή θα πρέπει να την κερδίσεις.

    LOVE ME.JPG
     
    #2
    Last edited: 11 Νοεμβρίου 2018 στις 17:42
    Grerena, chris7, dimaq and 9 others like this.
  3. Eurotraveler

    Eurotraveler Member

    Μηνύματα:
    235
    Likes:
    454
    Επόμενο Ταξίδι:
    Γκντανσκ
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Αλάσκα
    Πολύ ωραία γραφή!
    Αν και πλέον κυνηγάω κάθε art nouveau και art déco κτίριο στα ταξίδια μου, όταν είχα βρεθεί στο Άμστερνταμ δεν είχα ιδέα για το Pathé Tuschinki. Όπως ανακαλύπτω μάλιστα τώρα, είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο δύο βήματα από εκεί και παρόλα αυτά δεν έτυχε να το δούμε. Και το εσωτερικό του είναι άκρως εντυπωσιακό κρίνοντας από τις φωτογραφίες στο ιντερνετ. Σταματώ εδώ, γιατί θα θυμηθώ τα καμμένα σινεμά του αθηναϊκού κέντρου και θα με πιάσει κατάθλιψη.
     
    #3
    Fanie likes this.
  4. NIKOLETA05

    NIKOLETA05 Member

    Μηνύματα:
    344
    Likes:
    186
    Επόμενο Ταξίδι:
    Λισσαβώνα
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Μεξικό
    Γράφεις πολύ ωραία και οι πληροφορίες που δίνεις είναι πολύ κατατοπιστικές για κάποιον που δεν έχει ξαναπάει.
     
    #4
    Fanie likes this.
  5. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    203
    Likes:
    283
    Επόμενο Ταξίδι:
    Μόναχο
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    Η Δευτέρα ξημέρωνε με τους καλύτερους μετεωρολογικούς οιωνούς. Με λιγοστά σύννεφα και ανεβασμένη θερμοκρασία προμηνύονταν ως μια από τις ομορφότερες ημέρες στο Άμστερνταμ.

    our view.JPG

    Αφήσαμε λοιπόν τα πανωφόρια μας στο δωμάτιο και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας. Στο δρόμο για το κανάλι Singelgracht περάσαμε δίπλα από τον κήπο του Rijksmuseum και είπαμε να μπούμε μέσα να τον δούμε από κοντά.

    museum back yard.JPG

    museum back yard 2.JPG

    museum back yard 3.JPG

    Κάθε καλοκαίρι ο χώρος φιλοξενεί την έκθεση κάποιου γλύπτη και για το 2016 είχε έργα του Ιταλού Giuseppe Penone, εξού και τα δέντρα με τις πέτρες στα κλαδιά.

    sculpture.JPG

    Βγήκαμε από τον κήπο και περπατήσαμε για άλλη μια φορά κατά μήκος του Singelgracht, αυτή τη φορά έως το Heineken Brouwery και εκεί στρίψαμε βόρεια. Για το Heineken Experience να σας πω ότι δεν είχα διαβάσει τα καλύτερα και γι' αυτό δεν το επισκεφτήκαμε.

    Η διαδρομή μάς οδήγησε τρία κανάλια παραπάνω, στο Keizersgracht, όπου βρίσκονταν το πρώτο από τα καναλόσπιτα που θα επισκεπτόμασταν σήμερα, εκείνο της οικογένειας Van Loon. Εδώ έμενε ο συνιδρυτής της Ολλανδικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών, ο Willem van Loon. Οι απόγονοι της ευγενούς οικογένειας είχαν μετατρέψει το σπίτι των προγόνων τους σε μουσείο κι εμείς μπήκαμε μέσα δωρεάν κάνοντας χρήση της Museumkaart που είχαμε αρχίσει να αποσβένουμε από χθες.

    Van Loom 1.JPG

    Van Loom 2.JPG

    Van Loom 3.JPG

    Van Loom 4.JPG

    Van Loom 5.JPG

    Van Loom.JPG

    Σαράντα λεπτά μετά είχαμε αφήσει το καναλόσπιτo και καθόμασταν για ένα καφεδάκι κάτω από μια πλατιά ομπρέλα σε μια καφετέρια εκεί κοντά. Εκεί δοκίμασα πρώτη φορά τα Bitterballen, ένα είδος στρογγυλής κροκέτας γεμιστής με κρέας και λαχανικά και τηγανισμένης σε καυτό λάδι. Συνοδεύεται ιδανικά με μουστάρδα ή κέτσαπ. Τι τρώω πρωί-πρωί η τουρίστρια!

    κροκέτες.JPG

    κροκέτες 1.JPG

    Μετά το καφεδάκι είπαμε να δούμε καμιά τσάντα και είμασταν πολύ τυχεροί γιατί κοντά μας βρίσκονταν ένα καναλόσπιτο στο οποίο έδρευε το Μουσείο Τσάντας και Πορτοφολιού του Άμστερνταμ! Γουάου!

    bag.JPG

    thacher's bag.JPG

    bag3.JPG

    bag2.JPG

    bag 1.JPG

    P1530259.JPG

    Μετά την βόλτα μας στην έκθεση κατεβήκαμε στο ισόγειο όπου σε κάτι όμορφες αίθουσες σερβίρονταν high tea και lunch! Επρόκειτο βέβαια για ξεκάθαρη tourist trap, αλλά εμείς πεινάγαμε και κάναμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

    interior 2.JPG

    tea.JPG

    Τέλος πάντων το φάγαμε το lunch μας, χαζέψαμε και την θέα έξω από το τζάμι και κοιτάξαμε την ώρα.
    – ΑΑΑ! ΑΑΑ!
    – Τι; Τι;
    – Τρέχα! Τρέχα! Θα χάσουμε την είσοδο στο τρίτο καναλόσπιτο!!
    – Κι άλλο καναλόσπιτο; Δεν μας λυπάσαι;
    – ΤΡΕΧΑ ΣΟΥ ΛΕΩ!!!

    Ευτυχώς δεν τρέξαμε πολύ μακριά γιατί το Museum Willet-Holthuysen βρισκόταν αμέσως μετά την επόμενη γεφυρούλα. Μεταξύ του 1861 και του 1895 έμεναν εδώ ο Abraham Willet, η σύζυγός του Sandrina Louisa Geertruyda Holthuysen και μια μεγάλη συντροφιά από γατάκια και σκυλάκια. Το μουσείο άνοιξε για το κοινό το 1896, ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Sandrina Louisa και γιόρταζε φέτος τα 120 χρόνια της λειτουργίας του.

    Willet-Holthuysen Museum 1.JPG
    Willet-Holthuysen Museum 2.JPG

    Willet-Holthuysen Museum 3.JPG

    Willet-Holthuysen Museum 4.JPG
    wh museum cat.JPG
    Willet-Holthuysen Museum 5.JPG
    WH Museum garden.JPG

    Έπειτα από τρεις ώρες και τρία καναλόσπιτα είμασταν και πάλι στους δρόμους. Κι αυτή τη φορά είχαμε βάλει πλώρη για το λιμάνι!

    walk.JPG

    walk 0.JPG
    in der waag.JPG

    Διασχίσαμε δεντροστοιχισμένες γέφυρες και πολύβουες λεωφόρους και βρεθήκαμε τελικά στις όχθες του Καναλιού της Βόρειας Θάλασσας, εκεί όπου από τον 13o αιώνα υπάρχει το λιμάνι του Άμστερνταμ. Για κοντά 200 χρόνια ο στόλος της Ολλανδικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών ξεφόρτωνε εδώ τις εξωτικές πραμάτειες του: μπαχάρια και πιπέρια, όπιο και καπνό, καφέ και μετάξι, κοχύλια, χαλκό, χρυσό κι ασήμι... Σήμερα, στα ίδια νερά, εξακολουθούν να αγκυροβολούν εντυπωσιακά πλοία, όπως κρουαζιερόπλοια και ποταμόπλοια που φτάνουν έως εδώ διαπλέοντας την Βόρεια Θάλασσα ή τον Ρήνο.

    port 1.JPG

    port 2.JPG

    Προχωρήσαμε προς το συναυλιακό κέντρο Muziekgebouw aan 't IJ και μπήκαμε μέσα.
    P1530499.JPG

    Το κτίριο ήταν εντελώς άδειο, μόνο στην καφετέρια του ισογείου υπήρχαν κάποιοι υπάλληλοι. Βγήκαμε στην προκυμαία μπροστά από το κτίριο και χαζέψαμε για λίγο την θέα. Στο βάθος-βάθος βλέπαμε το τεχνητό νησί της Ιάβα και την μεγάλη γέφυρα που το ένωνε με την στεριά, αλλά ήμασταν ήδη πολύ κουρασμένοι για να πάμε ως εκεί. Σε κάποιο άλλο ταξίδι θα φροντίσουμε ν' αφιερώσουμε μια ολόκληρη μέρα αποκλειστικά για μια βόλτα σε αυτά τα τεχνητά νησάκια.

    Μετά από λίγη ώρα μπήκαμε πάλι μέσα στο κτίριο πήραμε το ασανσέρ και ανεβήκαμε στον τελευταίο όροφο. Ούτε εκεί συναντήσαμε κανέναν, αλλά απολαύσαμε την άπλετη πανοραμική θέα του λιμανιού που ξεδιπλώνονταν από κάτω μας.

    port 3.JPG

    Αφού χορτάσαμε φωτογραφίες κατεβήκαμε στο ισόγειο και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

    return walk.JPG

    Είδαμε ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα της ζωή μας ακριβώς έξω από το ΝΕΜΟ, το μουσείο επιστημών του Άμστερνταμ.

    sunset.JPG

    skyline.JPG

    sunflower.JPG

    Τα φώτα άναβαν στα σπίτια, στα κανάλια και τα καταστήματα και μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο, είχε νυχτώσει για τα καλά.

    night 1.JPG
    night 2.JPG

    P1530623.JPG

    night end.JPG

    Ένας δροσερός άνεμος είχε ξεκινήσει να φυσά. Ο καιρός θα χάλαγε, αλλά δεν θα έμπαινε εμπόδιο στα αυριανά μας σχέδια: O ζωολογικός κήπος Αrtis και η παρακείμενή του Micropia μάς περίμεναν.
     
    #5
    Last edited: 11 Νοεμβρίου 2018 στις 19:59
  6. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    203
    Likes:
    283
    Επόμενο Ταξίδι:
    Μόναχο
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    Με ψυχρούλα και ψιλόβροχο ξεκίνησε η καινούργια μας ημέρα στο Άμστερνταμ. Σήμερα περπατήσαμε ίσα με δυόμιση χιλιόμετρα μέχρι τα επόμενα αξιοθέατα της λίστας μας. Τολμώ να πω ότι η διαδρομή που ακολουθήσαμε δεν ήταν ιδιαίτερα γραφική, ιδιαίτερα στο κομμάτι της από τον Άμστελ έως τον Artis, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είχε τις εκπλήξεις της.

    P1530635.JPG

    P1530646.JPG

    P1530647.JPG

    P1530653.JPG

    P1530658.JPG

    P1530656.JPG

    Φτάνοντας στον Artis τον αγνοήσαμε εντελώς και μπήκαμε στην γειτονική του Micropia, το μουσείο των μικροβίων, το μοναδικό στον κόσμο.

    Εκεί μας έδωσαν από μία μικρή, στρογγυλή κάρτα και μας οδήγησαν σε ένα σκοτεινό μέρος με φωτεινές οθόνες και διάφορους θαλάμους όπου κοιτούσες μέσα και έβλεπες τα μικρόβια. Δίπλα σε κάθε έκθεμα υπήρχε μια σφραγιδούλα που την πατούσες επάνω στην κάρτα σου και στο τέλος έβλεπες πόσα μικρόβια βρήκες. Σε ξεχωριστό σημείο της αίθουσας, λουσμένος υπό το φως των προβολέων, βρισκόταν ένα πρόπλασμα του βασιλιά του μικροβιακού πληθυσμού, του βραδύπορα (tardigrade), του μοναδικού ζωντανού οργανισμού που μπορεί να επιζήσει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

    Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούσαν στον μικροβιακό πληθυσμό, αλλά συνεχίζονταν στον κάτω όροφο όπου μέσα σε γυάλινες προθήκες υπήρχαν προπλάσματα ιών! Να, σε ένα τέτοιο μουσείο έπρεπε να με πήγαιναν εκδρομή με το σχολείο!

    Δεν μπορώ θα θυμηθώ γιατί δεν έχω καμία φωτογραφία από την επίσκεψή μας σε αυτό το μουσείο. Μάλλον γιατί δεν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες...

    Βγήκαμε λοιπόν από την Μicropia με τις καρτούλες μας γεμάτες σφραγιδούλες και μπήκαμε στο διπλανό εστιατόριο De Plantage, για το μεσημεριανό μας. Εκεί τα πράγματα γίνανε λίγο ρόιδο κι άλλα παραγγείλαμε κι άλλα φάγαμε, αλλά φάγαμε κι αυτό έχει σημασία στην τελική.

    P1530673.JPG

    Σειρά τώρα είχε ο Artis, ο ζωολογικός κήπος του Άμστερνταμ με τους μικρούς και μεγάλους πρωταγωνιστές του.

    P1530674.JPG

    P1530679.JPG

    P1530707.JPG

    P1530721.JPG

    P1530742.JPG

    P1530765.JPG

    P1530775.JPG

    P1530784.JPG

    P1530790.JPG

    P1530792.JPG

    P1530809.JPG

    P1530837.JPG

    P1530859.JPG

    P1530863.JPG

    P1530883.JPG

    P1530899.JPG

    Τρεισήμισι ώρες και πολλές φωτογραφίες αργότερα πεινάγαμε πάλι κι αυτή τη φορά μπήκαμε στο εστιατόριο του Artis και ακολουθήσαμε την πεπατημένη: burgers.

    P1530914.JPG

    P1530915.JPG

    Βγάλαμε κάποιες τελευταίες φωτογραφίες από τον κήπο και τα κοντινά σε αυτόν κανάλια και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

    P1530889.JPG
    P1530870.JPG
    P1530921.JPG
    P1530922.JPG

    Η επόμενη ημέρα θα είχε στο πρόγραμμα και μουσεία και πάρκα, οπότε χρειαζόμασταν κάποιες ώρες επιπλέον ξεκούρασης για να γεμίσουν οι μπαταρίες. Μακάρι να μην βρέχει!
     
    #6
    Last edited: 11 Νοεμβρίου 2018 στις 22:04