- Μηνύματα
- 1.305
- Likes
- 7.572
Δύο ζευγάρια, τέσσερις ημέρες γεμάτες εικόνες, αρώματα και εμπειρίες στην καρδιά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου – Από την Αθήνα στο Άμπου Ντάμπι
Η περιπέτεια ξεκίνησε στο Ελευθέριος Βενιζέλος στις 14:35. Οπλισμένοι με γυαλιά ηλίου, αποσκευές με καλοκαιρινά ρούχα (αν και στην Αθήνα είχε ψύχρα) και μια ελαφριά δόση άγχους για το αν οι βαλίτσες των κοριτσιών ξεπερνούσαν το όριο, αλλά και προσμονή για το τι θα ακολουθούσε, επιβιβαστήκαμε στην πτήση της Aegean για Άμπου Ντάμπι. Το πεντάωρο πέρασε με σχέδια επί χάρτου, πειράγματα για το ποιος θα φοβηθεί περισσότερο στην έρημο και τις πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες να μάθουμε τρεις λέξεις στα αραβικά.
Στις 21:30, καθώς οι τροχοί άγγιξαν το έδαφος του Άμπου Ντάμπι, η πρώτη επαφή με τον αέρα της ερήμου μας έκανε να καταλάβουμε ότι οι ζακέτες μας ήταν πλέον άχρηστες. Έλεγχος διαβατηρίων και αποσκευών και η περιπέτεια ξεκινάει!
Η ιδιωτική μεταφορά που είχαμε κλείσει μας περίμενε σαν να είμασταν VIP καλεσμένοι σε κάποιο gala. Ο οδηγός μας, με ένα πλατύ χαμόγελο, φόρτωσε τις αποσκευές και μας οδήγησε μέσα από τους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους προς το κέντρο. Τα μάτια μας ήταν κολλημένα στα παράθυρα: οι ουρανοξύστες έλαμπαν σαν κοσμήματα στο σκοτάδι.
Φτάνοντας στο Jannah Burj Al Sarab, μας υποδέχτηκε με μια ευχάριστη και μια δυσάρεστη έκπληξη. Αναβάθμιση του ενός δωματίου και για τη πρώτη νύχτα το άλλο δωμάτιο για …καπνιστές, το οποίο όμως θα μας το άλλαζαν την επόμενη ημέρα. Μεγαλύτερα δωμάτια με καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα, με θέα στην πόλη και μια αίσθηση πολυτέλειας.
Είχαμε εντοπίσαμε ένα κοντινό εστιατόριο, αλλά είχε κλείσει το σέρβις όχι όμως και η κουζίνα και έτσι πήραμε φαγητό σε πακέτο και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και αξιοποιήσαμε την τραπεζαρία! Παρά την κούραση του ταξιδιού, το γέλιο στο τραπέζι δεν σταμάτησε. Με γεμάτα στομάχια και την προσμονή για το τι θα δούμε τις επόμενες τρεις ημέρες ο ύπνος ήρθε γρήγορα, αφού το πρόγραμμα της επόμενης μέρας προμηνυόταν γεμάτο και η παρέα ήταν ήδη σε τρελά κέφια.
5 τα ξημερώματα και ο μουεζίνης καλεί τους πιστούς από τον μιναρέ, δίπλα από το ξενοδοχείο υπήρχε τζαμί! Πρώτη φορά σε Ισλαμική χώρα, όλα για εμάς είναι πρωτόγνωρα!
Στο δωμάτιο υπήρχε το Κοράνι, ένα χαλί και ένα βέλος που έδειχνε προς τη Μέκκα.
Πάντως λόγω του ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι, η θρησκευτική ποικιλομορφία είναι υπαρκτή, ωστόσο η δημόσια ζωή διέπεται από τις αρχές της μουσουλμανικής παράδοσης.
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου – Από την Αθήνα στο Άμπου Ντάμπι
Η περιπέτεια ξεκίνησε στο Ελευθέριος Βενιζέλος στις 14:35. Οπλισμένοι με γυαλιά ηλίου, αποσκευές με καλοκαιρινά ρούχα (αν και στην Αθήνα είχε ψύχρα) και μια ελαφριά δόση άγχους για το αν οι βαλίτσες των κοριτσιών ξεπερνούσαν το όριο, αλλά και προσμονή για το τι θα ακολουθούσε, επιβιβαστήκαμε στην πτήση της Aegean για Άμπου Ντάμπι. Το πεντάωρο πέρασε με σχέδια επί χάρτου, πειράγματα για το ποιος θα φοβηθεί περισσότερο στην έρημο και τις πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες να μάθουμε τρεις λέξεις στα αραβικά.
Στις 21:30, καθώς οι τροχοί άγγιξαν το έδαφος του Άμπου Ντάμπι, η πρώτη επαφή με τον αέρα της ερήμου μας έκανε να καταλάβουμε ότι οι ζακέτες μας ήταν πλέον άχρηστες. Έλεγχος διαβατηρίων και αποσκευών και η περιπέτεια ξεκινάει!
Η ιδιωτική μεταφορά που είχαμε κλείσει μας περίμενε σαν να είμασταν VIP καλεσμένοι σε κάποιο gala. Ο οδηγός μας, με ένα πλατύ χαμόγελο, φόρτωσε τις αποσκευές και μας οδήγησε μέσα από τους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους προς το κέντρο. Τα μάτια μας ήταν κολλημένα στα παράθυρα: οι ουρανοξύστες έλαμπαν σαν κοσμήματα στο σκοτάδι.
Φτάνοντας στο Jannah Burj Al Sarab, μας υποδέχτηκε με μια ευχάριστη και μια δυσάρεστη έκπληξη. Αναβάθμιση του ενός δωματίου και για τη πρώτη νύχτα το άλλο δωμάτιο για …καπνιστές, το οποίο όμως θα μας το άλλαζαν την επόμενη ημέρα. Μεγαλύτερα δωμάτια με καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα, με θέα στην πόλη και μια αίσθηση πολυτέλειας.
Είχαμε εντοπίσαμε ένα κοντινό εστιατόριο, αλλά είχε κλείσει το σέρβις όχι όμως και η κουζίνα και έτσι πήραμε φαγητό σε πακέτο και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και αξιοποιήσαμε την τραπεζαρία! Παρά την κούραση του ταξιδιού, το γέλιο στο τραπέζι δεν σταμάτησε. Με γεμάτα στομάχια και την προσμονή για το τι θα δούμε τις επόμενες τρεις ημέρες ο ύπνος ήρθε γρήγορα, αφού το πρόγραμμα της επόμενης μέρας προμηνυόταν γεμάτο και η παρέα ήταν ήδη σε τρελά κέφια.
5 τα ξημερώματα και ο μουεζίνης καλεί τους πιστούς από τον μιναρέ, δίπλα από το ξενοδοχείο υπήρχε τζαμί! Πρώτη φορά σε Ισλαμική χώρα, όλα για εμάς είναι πρωτόγνωρα!
Στο δωμάτιο υπήρχε το Κοράνι, ένα χαλί και ένα βέλος που έδειχνε προς τη Μέκκα.
Πάντως λόγω του ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι, η θρησκευτική ποικιλομορφία είναι υπαρκτή, ωστόσο η δημόσια ζωή διέπεται από τις αρχές της μουσουλμανικής παράδοσης.
