Νορβηγία Όλεσουντ, Άλεσουντ ή μήπως ΟΑλεσουντ; Τέλος πάντων, Νορβηγία, κάπου βόρεια ανάμεσα στα φιόρδ.

[psilos3]

Παρόλο που η Νότια Ευρώπη είναι η αγαπημένη μου, τη Νορβηγία πάντα ήθελα να την δω από κοντά .

Η Νορβηγία είναι ξεχωριστό κεφάλαιο, ότι και να λέμε.

Πανέμορφες φωτογραφίες αλλά θα είχε όντως ενδιαφέρον αν ήξερες τιμές για δωμάτια πάνω στο κανάλι.

Επειδή μ' έπιασε μια περιέργεια μερικές μέρες αφότου γύρισα, το είδα, υπολόγισε παράδειγμα για το Hotel Brosundet 300-350€ τη βραδιά για ένα δίκλινο.

 

[Smaragda53]

Ωραία πόλη και πολύ ωραίες φωτογραφίες!

 

[psilos3]

Με κόντρα τον καιρό



Πρωτοβγήκα για λίγο γύρω στις 9:30, απλώς φορώντας ένα φουτεράκι. Μέγιστο λάθος, μιας και τα καιρικά φαινόμενα παίζανε θα έλεγε κανείς ταυτόχρονα, με βροχή, αέρα και θερμοκρασία λίγο άνω του μηδενός. Όχι ότι καλύτερο για ξεκίνημα ημέρας, κάτι που ευτυχώς διορθώθηκε προς στιγμή με το καταπληκτικό έως σκασμού πρωινό του ξενοδοχείου.

Δε βιαζόμουν. Είχα πολλές ώρες μπροστά μου και τα προλάβαινα άνετα όλα, μιας και αφενός δε βρήκα τρόπο θαλάσσιας εξερεύνησης της πόλης (δε βοηθούσε σίγουρα ο καιρός γι’ αυτό) αλλά δεν ήθελα και να ψαχτώ για παραέξω μετακίνηση με τα ΜΜΜ.

Άφησα το δωμάτιο, παράτησα τη βαλίτσα για κάμποσο και κατέβηκα μέχρι τον μόλο Skansenkaien διακρίνοντας το μικρό χαρακτηριστικό κόκκινο φάρο της πόλης, που απ’ ότι διαβάζω αποτελεί κι αυτός κατάλυμα προς ενοικίαση. Δίπλα μου ακριβώς βρισκόταν το άγαλμα-μνημείο «Englandsfarten» που τιμά τους άνδρες που δραπέτευσαν κυριολεκτικά με ψαρόβαρκες και καΐκια προς τη Μ. Βρετανία καταδιωκόμενοι από τους ναζί, προκειμένου να προσχωρήσουν στην αντίσταση:

Ο καιρός όπως μπορείτε να δείτε δεν έδειχνε καλά σημάδια, ευτυχώς όμως δεν έβρεχε άλλο, ευνοώντας προς ώρας τα σχέδια μου για εξερεύνηση η οποία ξεκίνησε από τη νότια πλευρά της πόλης παράλληλα πάντα με τον λόφο, ή για να είμαι πιο ακριβής στους πρόποδες του:

Οι γειτονιές που έβλεπα στο διάβα μου αποδείκνυαν γι’ ακόμη μια φορά του λόγου το αληθές, περί της ιδιαίτερης δηλαδή και αναμφίβολα όμορφης αρχιτεκτονικής αυτής της πόλης, όπως το κτήριο Løvenvold, ιστορικό κινηματοθέατρο της:

Προσπέρασα την ανθισμένη κερασιά και το σχολείο με το εύκολο όνομα «Voksenopplæringssenter» που αφορά ενήλικες και κυρίως μετανάστες που μαθαίνουν τη Νορβηγική γλώσσα, καθώς και σημαντικά ακόμη τοπόσημα όπως το κτίσμα που παραπέμπει σε ..στοά και δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες:

Στόχος μου; Να δω ένα σημαντικό μουσείο της πόλης που -καλά καταλάβατε- το βρήκα δυστυχώς κλειστό. Το «Waldehuset» που βλέπετε στην εικόνα είναι το είναι το διασημότερο ξύλινο σπίτι στο Ålesund, γνωστό ως το «σπίτι που δεν κάηκε» καθώς παραδόξως γλίτωσε από την καταστροφική μανία της πυρκαγιάς της 23ης Ιανουαρίου 1904 που μέσα σε 16 ώρες κατέκαψε ολοσχερώς την πόλη:

Σήμερα λειτουργεί ως καφέ και μικρό μουσείο, αφού μέσα μπορείς να δει κάποιος πώς ήταν το εσωτερικό ενός αυθεντικού σπιτιού του Ålesund πριν από την πυρκαγιά.

Δοκάρι κι έξω λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση, μένοντας όμως με το χόμπι που με εκφράζει ίσως καλύτερα, περιπλάνηση δηλαδή και φωτογράφιση ανάμεσα στα σπίτια της περιοχής, μιας εξίσου όμορφης γειτονιάς:

Δε πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε Αρτ νουβό ύφος, κάτι που μαρτυρούν τα κτήρια της σε κάθε πέρασμα, γεγονός απ’ ότι διαβάζω σπάνιο για Σκανδιναβία:

Η ανάγκη μου για ένα διάλειμμα καφεΐνης (παράξενο) με οδήγησε προς τη θάλασσα και το άγαλμα της γυναίκας του ψαρά «Mot Havet» που κοιτάει μ’ αγωνία την επιστροφή των βαρκών, πριν βρω καταφύγιο από το κρύο για λίγη ώρα στο «Dråpe Ålesund Kaffehus» παρέα με το βιβλίο μου σε Ελληνικές, μπορεί και πιο χαμηλές τιμές για έναν ωραιότατο Αμερικάνο:

Ήταν νωρίς το μεσημέρι όταν ξαναβγήκα προς τα έξω, με το 7eleven να με κάνει να αισθάνομαι ότι έχω τηλεμεταφερθεί προσωρινά στην Ασία. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και τέτοια σ’ ευρωπαϊκό έδαφος!

Ανηφόρισα αποφασισμένος για ένα νέο κύκλο εξερεύνησης προς το ιστορικό κτήριο «Rønnebergbua», ακόμη ένα ορόσημο της πόλης και μέρος της πλούσιας κληρονομιάς της περιοχής, που σήμερα στεγάζει διάφορες επιχειρήσεις και ιδρύματα, ακριβώς απέναντι από το κανάλι Brosundet που περνούσα για άλλη μια φορά:

Γίνεται να μη σταθείς και να μη φωτογραφίσεις; Κάθε φορά που θα περάσεις από την περιοχή όλο και κάτι θα βρεις, όπως καλή ώρα το άγαλμα «Fiskergutten» του μικρού ψαρά, σε μια κατάσταση απόλυτης νηνεμίας και ηρεμίας των νερών:

Δρόμο παίρνω κι αφήνω και συνεχίζω με την απότομη ανηφόρα στην πίσω πλευρά του κέντρου, μιας και ήθελα να δω με το πάσο μου άλλη μια περιοχή:

Δεν άργησα να κάνω την πρώτη φωτογραφική στάση στον πανέμορφο ναό «Ålesund Kirke» την κεντρική ενοριακή εκκλησία του Ålesund, γνωστή για την ασύμμετρη τοποθέτηση του πύργου στη μία πλευρά, την επένδυση με γκρι νορβηγικό μάρμαρο, αλλά και τη χαρακτηριστική τριγωνική πλαϊνή όψη της στέγης, η οποία σχεδιάστηκε και χτίστηκε και αυτή το 1906 μετά την πυρκαγιά:

Δίπλα της το δίχως περίφραξη νεκροταφείο που λειτουργεί στον χώρο που προϋπήρχε ο παλαιότερος ναός, περισσότερο ως ιστορικό εκκλησιαστικό κοιμητήριο, κάτι που μου έκανε εξίσου εντύπωση:

Η απότομη ανηφορική κλίση συνεχίστηκε, με τη θέα να γίνεται ωραιότερη κάτι που μ’ έκανε να σκεφτώ τους τυχερούς που είχαν τα σπιτάκια τους εκεί πάνω:

Ιδιαίτερη η αρχιτεκτονική και αυτής της γειτονιάς, με τα σπίτια να χτίζονται και να επενδύονται με τη γνωστή Νορβηγική ξυλεία και προφανώς άλλα μονωτικά υλικά, κάτι που απαγορεύεται βάσει νόμου να γίνει στο κυρίως κέντρο για παραπάνω από αιώνα πλέον, με κύριο λόγο τη φωτιά που προανέφερα:

Η όμορφη αυτή βόλτα στην περιοχή θα τελείωνε στο «Aspøy school», ένα κτήριο που όπως σωστά φαντάζεστε κι έχω κουράσει να το λέω φτιάχτηκε και αυτό μετά την καταστροφή σε Νορβηγικό Νεο-Μπαρόκ στυλ, λειτουργεί ως δημοτικό σχολείο σήμερα και κατά τον Β' Π.Π΄. επιτάχθηκε από τις ναζιστικές δυνάμεις και χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας και νοσοκομείο του γερμανικού στρατού, καθώς ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο στερεά κτήρια της περιοχής:

Είχα φτάσει κιόλας σ’ ακόμη ένα μπαλκόνι της πόλης…

 

[Smaragda53]

Με κόντρα τον καιρό



Πρωτοβγήκα για λίγο γύρω στις 9:30, απλώς φορώντας ένα φουτεράκι. Μέγιστο λάθος, μιας και τα καιρικά φαινόμενα παίζανε θα έλεγε κανείς ταυτόχρονα, με βροχή, αέρα και θερμοκρασία λίγο άνω του μηδενός. Όχι ότι καλύτερο για ξεκίνημα ημέρας, κάτι που ευτυχώς διορθώθηκε προς στιγμή με το καταπληκτικό έως σκασμού πρωινό του ξενοδοχείου.

Δε βιαζόμουν. Είχα πολλές ώρες μπροστά μου και τα προλάβαινα άνετα όλα, μιας και αφενός δε βρήκα τρόπο θαλάσσιας εξερεύνησης της πόλης (δε βοηθούσε σίγουρα ο καιρός γι’ αυτό) αλλά δεν ήθελα και να ψαχτώ για παραέξω μετακίνηση με τα ΜΜΜ.

Άφησα το δωμάτιο, παράτησα τη βαλίτσα για κάμποσο και κατέβηκα μέχρι τον μόλο Skansenkaien διακρίνοντας το μικρό χαρακτηριστικό κόκκινο φάρο της πόλης, που απ’ ότι διαβάζω αποτελεί κι αυτός κατάλυμα προς ενοικίαση. Δίπλα μου ακριβώς βρισκόταν το άγαλμα-μνημείο «Englandsfarten» που τιμά τους άνδρες που δραπέτευσαν κυριολεκτικά με ψαρόβαρκες και καΐκια προς τη Μ. Βρετανία καταδιωκόμενοι από τους ναζί, προκειμένου να προσχωρήσουν στην αντίσταση:

View attachment 538904

Ο καιρός όπως μπορείτε να δείτε δεν έδειχνε καλά σημάδια, ευτυχώς όμως δεν έβρεχε άλλο, ευνοώντας προς ώρας τα σχέδια μου για εξερεύνηση η οποία ξεκίνησε από τη νότια πλευρά της πόλης παράλληλα πάντα με τον λόφο, ή για να είμαι πιο ακριβής στους πρόποδες του:

View attachment 538905 View attachment 538906

Οι γειτονιές που έβλεπα στο διάβα μου αποδείκνυαν γι’ ακόμη μια φορά του λόγου το αληθές, περί της ιδιαίτερης δηλαδή και αναμφίβολα όμορφης αρχιτεκτονικής αυτής της πόλης, όπως το κτήριο Løvenvold, ιστορικό κινηματοθέατρο της:

View attachment 538907 View attachment 538908

Προσπέρασα την ανθισμένη κερασιά και το σχολείο με το εύκολο όνομα «Voksenopplæringssenter» που αφορά ενήλικες και κυρίως μετανάστες που μαθαίνουν τη Νορβηγική γλώσσα, καθώς και σημαντικά ακόμη τοπόσημα όπως το κτίσμα που παραπέμπει σε ..στοά και δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες:

View attachment 538909 View attachment 538910

Στόχος μου; Να δω ένα σημαντικό μουσείο της πόλης που -καλά καταλάβατε- το βρήκα δυστυχώς κλειστό. Το «Waldehuset» που βλέπετε στην εικόνα είναι το είναι το διασημότερο ξύλινο σπίτι στο Ålesund, γνωστό ως το «σπίτι που δεν κάηκε» καθώς παραδόξως γλίτωσε από την καταστροφική μανία της πυρκαγιάς της 23ης Ιανουαρίου 1904 που μέσα σε 16 ώρες κατέκαψε ολοσχερώς την πόλη:

View attachment 538911

Σήμερα λειτουργεί ως καφέ και μικρό μουσείο, αφού μέσα μπορείς να δει κάποιος πώς ήταν το εσωτερικό ενός αυθεντικού σπιτιού του Ålesund πριν από την πυρκαγιά.

Δοκάρι κι έξω λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση, μένοντας όμως με το χόμπι που με εκφράζει ίσως καλύτερα, περιπλάνηση δηλαδή και φωτογράφιση ανάμεσα στα σπίτια της περιοχής, μιας εξίσου όμορφης γειτονιάς:

View attachment 538912 View attachment 538913

Δε πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε Αρτ νουβό ύφος, κάτι που μαρτυρούν τα κτήρια της σε κάθε πέρασμα, γεγονός απ’ ότι διαβάζω σπάνιο για Σκανδιναβία:

View attachment 538914 View attachment 538915

Η ανάγκη μου για ένα διάλειμμα καφεΐνης (παράξενο) με οδήγησε προς τη θάλασσα και το άγαλμα της γυναίκας του ψαρά «Mot Havet» που κοιτάει μ’ αγωνία την επιστροφή των βαρκών, πριν βρω καταφύγιο από το κρύο για λίγη ώρα στο «Dråpe Ålesund Kaffehus» παρέα με το βιβλίο μου σε Ελληνικές, μπορεί και πιο χαμηλές τιμές για έναν ωραιότατο Αμερικάνο:

View attachment 538916

Ήταν νωρίς το μεσημέρι όταν ξαναβγήκα προς τα έξω, με το 7eleven να με κάνει να αισθάνομαι ότι έχω τηλεμεταφερθεί προσωρινά στην Ασία. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και τέτοια σ’ ευρωπαϊκό έδαφος!

View attachment 538917

Ανηφόρισα αποφασισμένος για ένα νέο κύκλο εξερεύνησης προς το ιστορικό κτήριο «Rønnebergbua», ακόμη ένα ορόσημο της πόλης και μέρος της πλούσιας κληρονομιάς της περιοχής, που σήμερα στεγάζει διάφορες επιχειρήσεις και ιδρύματα, ακριβώς απέναντι από το κανάλι Brosundet που περνούσα για άλλη μια φορά:

View attachment 538918

Γίνεται να μη σταθείς και να μη φωτογραφίσεις; Κάθε φορά που θα περάσεις από την περιοχή όλο και κάτι θα βρεις, όπως καλή ώρα το άγαλμα «Fiskergutten» του μικρού ψαρά, σε μια κατάσταση απόλυτης νηνεμίας και ηρεμίας των νερών:

View attachment 538919 View attachment 538920
View attachment 538921

Δρόμο παίρνω κι αφήνω και συνεχίζω με την απότομη ανηφόρα στην πίσω πλευρά του κέντρου, μιας και ήθελα να δω με το πάσο μου άλλη μια περιοχή:

View attachment 538922

Δεν άργησα να κάνω την πρώτη φωτογραφική στάση στον πανέμορφο ναό «Ålesund Kirke» την κεντρική ενοριακή εκκλησία του Ålesund, γνωστή για την ασύμμετρη τοποθέτηση του πύργου στη μία πλευρά, την επένδυση με γκρι νορβηγικό μάρμαρο, αλλά και τη χαρακτηριστική τριγωνική πλαϊνή όψη της στέγης, η οποία σχεδιάστηκε και χτίστηκε και αυτή το 1906 μετά την πυρκαγιά:

View attachment 538923

Δίπλα της το δίχως περίφραξη νεκροταφείο που λειτουργεί στον χώρο που προϋπήρχε ο παλαιότερος ναός, περισσότερο ως ιστορικό εκκλησιαστικό κοιμητήριο, κάτι που μου έκανε εξίσου εντύπωση:

View attachment 538924

Η απότομη ανηφορική κλίση συνεχίστηκε, με τη θέα να γίνεται ωραιότερη κάτι που μ’ έκανε να σκεφτώ τους τυχερούς που είχαν τα σπιτάκια τους εκεί πάνω:

View attachment 538925

Ιδιαίτερη η αρχιτεκτονική και αυτής της γειτονιάς, με τα σπίτια να χτίζονται και να επενδύονται με τη γνωστή Νορβηγική ξυλεία και προφανώς άλλα μονωτικά υλικά, κάτι που απαγορεύεται βάσει νόμου να γίνει στο κυρίως κέντρο για παραπάνω από αιώνα πλέον, με κύριο λόγο τη φωτιά που προανέφερα:

View attachment 538927

Η όμορφη αυτή βόλτα στην περιοχή θα τελείωνε στο «Aspøy school», ένα κτήριο που όπως σωστά φαντάζεστε κι έχω κουράσει να το λέω φτιάχτηκε και αυτό μετά την καταστροφή σε Νορβηγικό Νεο-Μπαρόκ στυλ, λειτουργεί ως δημοτικό σχολείο σήμερα και κατά τον Β' Π.Π΄. επιτάχθηκε από τις ναζιστικές δυνάμεις και χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας και νοσοκομείο του γερμανικού στρατού, καθώς ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο στερεά κτήρια της περιοχής:

View attachment 538928

Είχα φτάσει κιόλας σ’ ακόμη ένα μπαλκόνι της πόλης…

Μόνο η Νορβηγία αντιταχθηκε στους Ναζί. Η Σουηδία σφυριζε κλέφτικα ενώ η Φινλανδία ήταν καθαρά φιλοναζιστικη

 

[psilos3]

Μόνο η Νορβηγία αντιταχθηκε στους Ναζί. Η Σουηδία σφυριζε κλέφτικα ενώ η Φινλανδία ήταν καθαρά φιλοναζιστικη

Για τη Σουηδία και τη Φινλανδία το γνώριζα, αλλά για τη Νορβηγία μπήκα στον κόπο να ψάξω από τη στιγμή που γύρισα και μετά κι αφού είδα ότι ειδα, σχετικά πάντα με αυτό που αναφέρεις.

 

[psilos3]

Ålesund για λίγο ακόμη και πίσω στην πρωτεύουσα



Από το παρατηρητήριο που βρισκόμουν έβλεπα ολοκάθαρα το απέναντι νησί «Sula» (μα είναι όνομα αυτό για νησί, άκου Σούλα) με την εντυπωσιακή κορυφή των 776 μέτρων να ξεχωρίζει. Το δρομολόγιο μεταξύ του νησιού και του Άλεσουντ διεξάγεται καθημερινά και με μεγάλη συχνότητα, είτε για τουριστικούς λόγους όπως το αεροδρόμιο είτε προς διευκόλυνση των ντόπιων εργαζόμενων.

Ακριβώς από κάτω μου βρισκόταν κι ένα ακόμη βιομηχανικό κτήριο και παλιό εργοστάσιο επεξεργασίας ψαριών και παραγωγής μουρουνέλαιου, μιας και το Φιόρδ φημίζεται για τον τεράστιο αριθμό από μπακαλιάρους που συρρέουν εδώ τη χειμερινή περίοδο:

Η εύκολη επιτέλους κατηφόρα μετά από τόση ώρα ανάβασης με οδήγησε σε μια εξέδρα από την απέναντι πλευρά του καναλιού που δεν είχα δει έως τότε:

Καμαρώστε ένα πανέμορφο κτήριο, που ως σωστό κτήριο που σέβεται τον εαυτό του φιλοξενούσε στο ισόγειο του μια όμορφη Ιρλανδική παμπ με το όνομα Dirty Nelly. Η στάση για τη δροσιά κρίθηκε απαραίτητη:

Βγήκα γύρω στις πέντε, αποφασίζοντας να κολατσίσω καθήμενος στο απέναντι παγκάκι, κρατώντας για άλλη μια φορά αυτή την εξαιρετική εικόνα στα μάτια και την καρδιά μου:

Είχα όμως ακόμη μία εκκρεμότητα που έπρεπε να διευθετήσω, οπότε και πέρασα από τη γέφυρα Hellebroa που βρίσκεται και το μνημείο της παλιάς άγκυρας, με κατεύθυνση τη θάλασσα και το νότιο λιμάνι «Stornespiren» της πόλης, ακόμη ένα από τα πολλά. Το κτήριο που έψαχνα ξεπρόβαλλε σχεδόν αμέσως, λίγο μετά το πάρκινγκ των λεωφορείων:

Σε μια φάση απόλυτης έκπληξης με όσα καιρικά φαινόμενα βίωσα τη μέρα εκείνη, είδα τον ήλιο να κάνει την εμφάνιση του για πρώτη φορά στην εκδρομή και το Νορβηγικό βορρά.
Δε βιάστηκα να μπω μέσα, ήθελα να αποτυπώσω μερικές επιπλέον εικόνες από την πλευρά αυτή του Ålesund:

Η «Molo Brew» δεν ήταν απλά μια ακόμη παμπ, αλλά μια μικροζυθοποιία και gastropub που στεγάζεται σε ένα όμορφα ανακαινισμένο βιομηχανικό κτήριο, με τα καζάνια παραγωγής ακριβώς πίσω από το μπαρ, που σερβίρει και φαγητό. Υπήρχε περίπτωση λέτε να μη περάσω να δοκιμάσω τη ντόπια παραγωγή; Θα ήταν μέγιστο ατόπημα:

Ήπια τις ωραίες μπυρίτσες, διάβασα λίγο ακόμη το βιβλίο μου κι αναχώρησα προς το ξενοδοχείο για να παραλάβω την αποσκευή, παίρνοντας μερικές τελευταίες λήψεις απ’ το υπέροχο αυτό μέρος. Η ώρα είχε φτάσει:

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα με έζωναν τα φίδια απ’ το άγχος, όση ώρα περίμενα μόνος κι έρημος στη στάση ατενίζοντας τη μπούκα του πάνω λιμανιού το λεωφορείο για το αεροδρόμιο.

Όποιον κι αν είχα ρωτήσει όμως μου είπε να μην ανησυχώ μιας και τα λεωφορεία εναρμονίζονται πλήρως με το πρόγραμμα των εσωτερικών πτήσεων και ο χρόνος αναμονής στο μικρό αεροδρόμιο είναι υπέρ-αρκετός. Είχα μεριμνήσει βέβαια να εκδώσω αυτή τη φορά εισιτήριο μέσω της ιστοσελίδας σε κόστος 12€ καθώς τα λάθη μια φορά γίνονται.

Η εκπληκτική διαδρομή είκοσι λεπτών περνούσε από υποθαλάσσια τούνελ, γέφυρες μεταξύ νησιών αλλά και μικρούς οικισμούς παραπλεύρως της νορβηγικής επαρχίας:

Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν με το παραπάνω θα έλεγα, μιας και 20:15 κατέβηκα από το λεωφορείο και 20:18 είχα περάσει κιόλας τον έλεγχο και βρισκόμουν στο εσωτερικό του μικρού και άδειου αυτού αεροδρομίου:

Μα που ήταν όλοι αυτοί που γέμισαν την πτήση του αεροσκάφους της SAS; Προφανώς στο μπαρ ως γνήσια Σκανδιναβικά μπεκρόμουτρα και σηκώθηκαν μόνο όταν βγήκε η ανακοίνωση της αναχώρησης για τη σύντομη και πολύ ωραία αυτή πτήση:

Κατέβηκα στο αεροδρόμιο το Όσλο και πολύ εύκολα κινήθηκα προς την έξοδο στο χώρο των αφίξεων και την αποβάθρα που οδηγούσε στο τρένο, του οποίου τα δρομολόγια βρίσκει κανείς με συχνότητα εικοσαλέπτου. Σε λιγότερο από μισάωρο είχα βγει κιόλας στον κεντρικό σταθμό της πόλης:

Κάποια έργα στον πλαϊνό δρόμο και η συνηθισμένη απερισκεψία μου με οδήγησαν σε ένα μεγάλο κύκλο γύρω από το σταθμό περπατώντας εκτός πεζοδρομίου, μέχρι να σιγουρευτώ βλέποντας το άγαλμα του τίγρη, που μπήκε εκεί για να τιμήσει το προσωνύμιο «Tigerstaden» του Όσλο, το έτος 2000:

Το ξενοδοχείο μου βρισκόταν μόνο λίγα μέτρα πιο μακριά, σε μια αρκετά βολική όπως αποδείχτηκε περιοχή, άδεια σχετικά την ώρα εκείνη.

Μπήκα μέσα για check in διαπιστώνοντας ότι στο ισόγειο λειτουργούσε και μπαρ με αρκετό μάλιστα κόσμο κάτι που φαίνεται πως είναι κανόνας στη Νορβηγία. Όπως και να ‘χει χρέη ρεσεψιονίστ και μπάρμαν εκτελούσε ο ίδιος άνθρωπος, που μου έδωσε την κάρτα με ταχείς διαδικασίες.

Είχα άλλωστε να ετοιμαστώ ταχέως και να ξαναβγώ αμέσως στο δρόμο παρόλο που ήταν περασμένη η ώρα, φτάνοντας επίσης γοργά στο γνωστό πεζόδρομο «Karl Jogans» του κέντρου, με τις πρώτες εικόνες της πόλης να μου θυμίζουν το πρόσφατο σε μένα Ελσίνκι:

Όταν αποφάσισα πως θα καταλήξω στην «Sir Winston's Public House», ο πορτιέρης που βλέπετε στην εικόνα είχε ρίξει ήδη πόρτα σε τέσσερις πιτσιρικάδες κι άλλο ένα ζευγάρι που ήταν μπροστά μου. Τι φάση σκέφτηκα, θα κόψει κι μένα;

• Κλείνετε;
• Όχι βέβαια, παρακαλώ περάστε

Τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο από τον κλασσικό Σκανδιναβικό έλεγχο που γίνεται σε κάθε παμπ. Αν είσαι λίγο πιωμένος, λίγο φτιαγμένος, γενικώς λίγο επιρρεπής όχι απλά δε σερβίρεσαι αλλά δε μπαίνεις καν. Μια χαρά ήταν ο άνθρωπος, πιάσαμε και την κουβέντα στο τέλος μιας και είχε την οικογένεια στην Ελλάδα κι ανέβηκε στη Νορβηγία για δουλειά, δυο φορές μετανάστης με λίγα λόγια.

Όλα αυτά αφού ήπια τις μπύρες μου και σχεδίαζα κιόλας τα πλάνα της επομένης, μη νομίζετε…

 

[psilos3]

Όσλο, από την αρχή



Ξεκίνημα της μέρας με πρωινό μέχρι σκασμού, όπως πρέπει κατά κανόνα να συμβαίνει στα Σκανδιναβικά ξενοδοχεία και δη στην εκδρομή που σας περιγράφω.

Βγήκα μάλιστα νωρίτερα για μερικά ψώνια μιας και συνέφεραν σε σχέση με το αεροδρόμιο, επέστρεψα, πήρα τα πράγματα μου κι αναχώρησα, με τον υπέρλαμπρο ήλιο να δίνει μια νότα αισιοδοξίας στην ημέρα. Καμία σχέση με το βορρά:

Δίπλα ακριβώς απ’ το ξενοδοχείο βρίσκεται το κτήριο του χρηματιστηρίου «Bors ASA» το οποίο φωτογράφισα την ίδια ώρα που έψαχνα τη στάση του τραμ ενεργοποιώντας αυτομάτως την 24ωρη κάρτα ΜΜΜ, μιας και είχα σκοπό να ξεκινήσω από κάπως διαφορετικά την ημέρα:

Η λογική μου ήταν να πάω στο πιο απομακρυσμένο σημείο απ’ όσα είχα κρατήσει στο χάρτη, συνεχίζοντας έπειτα πιο κεντρικά. Καλά μη φανταστείτε, μιλάω για 15 λεπτά ευχάριστης διαδρομής, που ξεδίπλωνε αρκετά στα μάτια μου το Όσλο, δίνοντας μου την εντύπωση πως υπάρχουν και πολύ ωραία πράγματα εκτός ιστορικού κέντρου. Αφίχθηκα μαζί με αρκετό ακόμη κόσμο απέναντι από την πόρτα ενός αξοθέατου που από την πρώτη ματιά καταλάβαινα ότι άξιζε:

Το πάρκο «Vigelandsparken» είναι από εκείνα τα μέρη που πρέπει να δει κανείς οπωσδήποτε, ειδικά όταν μιλάμε για συνθήκες καλοκαιρίας, με το μάτι να χορταίνει πράσινο και υδάτινο στοιχείο ευθύς αμέσως:

Αν κάτι ξεχωρίζει απευθείας ο επισκέπτης είναι το επιβλητικό σιντριβάνι, το πρώτο μεγάλο έργο που ανατέθηκε στον Γκούσταβ Βίγκελαντ από τον δήμο του Όσλο, ήδη από το 1907. Η αρχική ιδέα ήταν να τοποθετηθεί στην πλατεία έξω από το Κοινοβούλιο, όμως κάποιες διαφωνίες και οι αναβολές λόγω του πολέμου το τοποθέτησαν εκεί το 1947.

Όλο το πάρκο είναι αφιερωμένο στον «Κύκλο της Ανθρώπινης Ζωής» και το σιντριβάνι αποτυπώνει αυτό το θέμα με έναν μοναδικό τρόπο. Οι μεγάλοι χάλκινοι γίγαντες που πάνω τους πέφτει το νερό, τα περιμετρικά δέντρα, τα ανάγλυφα που απεικονίζουν κι αυτά σκηνές με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τον χρόνο, συντελούν όλα σε μια υπέροχη δημιουργία:

Σε μια συνηθισμένη εικόνα από την κεντρική Ευρώπη κι άνωθεν, είδα αρκετό κόσμο να απολαμβάνει τη λιακάδα και να χαίρεται τις ομορφιές και το πράσινο αυτού εδώ του πάρκου. Ποιο πάρκο δηλαδή, μιλάμε κυριολεκτικά για ανοικτό μουσείο:

Ο διάσημος Μονόλιθος (Monolitten) αποτελέι το ψηλότερο σημείο του λόφου και στην ουσία πρόκειται για έναν ενιαίο γρανιτένιο στύλο ύψους 14 μέτρων με 121 ανθρώπινες φιγούρες σκαλισμένες πάνω του, που παλεύουν να φτάσουν προς την κορυφή:

Όπως εύκολα μπορείτε να αντιληφθείτε μιλάμε για ένα κόσμημα του Όσλο όπου πραγματικά θα ήθελα να αφιερώσω παραπάνω χρόνο, την ώρα που όλο και περισσότερος κόσμος ερχόταν κατά κει:

Αντ’ αυτού προτίμησα να μπω ξανά στο τραμ και την αντίθετη διαδρομή για λίγες μόνο στάσεις, ξεκινώντας ν’ ανηφορίζω προς το πάρκο «Slottsparken» που σχεδιάστηκε κατά τας γραφάς σε στυλ ρομαντικών αγγλικών κήπων, σ΄ ένα επαναλαμβανόμενο θα έλεγε κανείς μοτίβο:

Φυσικά σημείο αναφοράς του συγκεκριμένου πάρκου δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το παλάτι «Det Kongelige Slott» που χτίστηκε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα ως κατοικία του βασιλιά Karl Johan (έφιππος στο άγαλμα μπροστά στο παλάτι), ο οποίος όμως πέθανε πριν προλάβει να μείνει σ’ αυτό. Σήμερα πρόκειται για την επίσημη κατοικία του Βασιλιά της Νορβηγίας:

Το όνομα του βασιλιά δόθηκε και στον πεζόδρομο που ξεκινάει ακριβώς από ‘κείνο το σημείο, αλλά ας μην επεκταθώ σ’ αυτό γιατί θα το κάνω επιμελώς αργότερα:

Πήρα την απόφαση να συνεχίσω με τα πόδια μιας και ο περίπατος ήταν πολύ ευχάριστος και δεν υπήρχε λόγος να μπλέξω με τα μέσα. Εξάλλου η πλευρά αυτή της πόλης και η περιοχή Vika παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με το κτηριακό συγκρότημα Vika Atrium με τα λευκά κτήρια και τους πυργίσκους με τις περίτεχνες λεπτομέρειες που χτίστηκε τη δεκαετία του 1880 να ξεχωρίζει:

Η άνοιξη στο Όσλο φαίνεται να είναι μια εποχή που τιμάται ιδιαίτερα, με τις ανθισμένες κερασιές και την έντονη αρχιτεκτονική αντίθεση μεταξύ κλασσικής και σύγχρονης πόλης να δίνει ιδιαίτερο χρώμα:

Ούτε κατάλαβα πως είχα πιάσει θάλασσα, φτάνοντας ήδη στον επόμενο στόχο της ημέρας. Αρχικά είδα πολλά μαζεμένα πλοία, μιας κι εκεί ήταν ο τερματικός σταθμός φερρυ «Aker brygge» αλλά και η ομώνυμη παραλιακή περατζάδα να το πω απλά. Ήξερα πως οι βόρειοι λαοί είχαν τρέλα με τη σάουνα ωστόσο δε περίμενα πως αυτή θα ήταν τόσο μεγάλη, μιας και η χαλάρωση στις πλωτές σάουνες του λιμανιού ακολουθείται από τη βουτιά (!) στα παγωμένα και -ελεγχόμενης καθαρότητας- νερά του. Έθιμα βλέπεις:

Προφανώς με τέτοια καλοκαιρία τα παγκάκια της Aker brygge που είναι μόνιμα στραμμένα προς τη μεριά του ήλιου και του φιόρδ, ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Δε περίμενα κάτι διαφορετικό:

Η ιστορική άγκυρα «Blüchers anker» αποτελεί ένα μνημείο-φόρο τιμής στο ναυτικό παρελθόν της πόλης, καθώς πρόκειται για την άγκυρα του γερμανικού καταδρομικού Blücher που βυθίστηκε στο φιόρδ τη νύχτα της 9ης Απριλίου 1940 από τους Νορβηγούς με παλαιότερης τεχνολογίας μέσα κι οπλικά συστήματα, δίνοντας το χρόνο στην κυβέρνηση της χώρας να διαφύγει.

Απέναντι ακριβώς ατένιζα πλέον ξεκάθαρα το φρούριο «Akershus» που είχα αποφασίσει να μην επισκεφτώ από κοντά. Πρόκειται στην ουσία για ένα μεσαιωνικό κάστρο που χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα για την προστασία της πόλης από τις επιδρομές και στο πέρασμα των αιώνων μετατράπηκε σε αναγεννησιακό βασιλικό ανάκτορο, φτάνοντας να θεωρείται ένα από τα πιο ιστορικά οχυρά της Σκανδιναβίας:

Συνέχισα τη σύντομη βόλτα μου προς το νησάκι «Tjuvholmen» και το γνωστό του κανάλι με το ίδιο όνομα, βλέποντας τα υπερπολυτελή οικιστικά συγκροτήματα καθώς και το μουσείο σύγχρονης τέχνης Astrup Fearnley στο βάθος, βρίσκοντας ένα ελεύθερο παγκάκι για να πάρω μια ανάσα:

Είχα ήδη κατά νου τη συνέχεια μου, έτσι αφού ξαναπέρασα σύντομα το παραλιακό μέτωπο έφτασα μέχρι την «Rådhusplassen», μια από τις πιο μεγάλες, πλατείες στο Όσλο, μιας και στο πλαίσιο της ανάπλασης της πόλης δόθηκε αποκλειστικά στους πεζούς, με τον αυτοκινητόδρομο που περνούσε κάποτε από ‘δω να υπογειοποιείται:

Περίμενα ήδη το τραμ που θα με μετέφερε κάπου αλλού, κάπου πιο ωραία…

 

[Sassenach77]

Ωραιότατο το Ålesund, όπως και αν προφέρεται! Μπήκε ήδη στο πρόγραμμα του οδικού στη Νορβηγία

 

[psilos3]

Ωραιότατο το Ålesund, όπως και αν προφέρεται! Μπήκε ήδη στο πρόγραμμα του οδικού στη Νορβηγία

Σ' ευχαριστώ, το ζήτημα ήταν να πάω, όχι τελικά να το μάθω...
Οδικώς πάντως θεωρώ πως είναι ο καλύτερος τρόπος για περιήγηση σ' αυτή τη χώρα.

 

[paefstra]

Διαβαζω συνηθως τις ιστοριες που ανεβαινουν για Νορβηγια, αλλα ρε σεις το Οσλο μ αρεσε πολυ. Δηλαδη περνας 2-3 μερες γεματες. Χαζευω τις μικρες παραλιακες πολεις στις ιστοριες αλλα δεν πεφτω κι ανασκελα. Λιγο μοιαζουν μεταξυ τους.

 

[psilos3]

Διαβαζω συνηθως τις ιστοριες που ανεβαινουν για Νορβηγια, αλλα ρε σεις το Οσλο μ αρεσε πολυ. Δηλαδη περνας 2-3 μερες γεματες.

Κι εμένα. Ίσως επειδή το πέτυχα με εξαιρετικό καιρό, ίσως επειδή είχα πολύ πιο χαμηλές προσδοκίες σε σχέση με τις γειτονικές πρωτεύουσες, όμως το Όσλο ήταν ωραίο.
Η διαφορά έχει να κάνει με το γεγονός πως η χώρα έχει να δώσει πολλά περισσότερα από μια επίσκεψη στην πρωτεύουσα της καθώς και άκρως ενδιαφέρουσες πόλεις που μπορεί να δει κανείς χωρίς απαραίτητα να δει το Όσλο, χώρια τα τοπία.

 

[paefstra]

Κι εμένα. Ίσως επειδή το πέτυχα με εξαιρετικό καιρό, ίσως επειδή είχα πολύ πιο χαμηλές προσδοκίες σε σχέση με τις γειτονικές πρωτεύουσες, όμως το Όσλο ήταν ωραίο.
Η διαφορά έχει να κάνει με το γεγονός πως η χώρα έχει να δώσει πολλά περισσότερα από μια επίσκεψη στην πρωτεύουσα της καθώς και άκρως ενδιαφέρουσες πόλεις που μπορεί να δει κανείς χωρίς απαραίτητα να δει το Όσλο, χώρια τα τοπία.

Συμφωνω αλλα διαβαζω τις ιστοριες, βλεπω τις φωτογραφιες και μου φαινεται καθε μικρη πολη σαν τη μερα της Μαρμοτας .