Νορβηγία Όλεσουντ, Άλεσουντ ή μήπως ΟΑλεσουντ; Τέλος πάντων, Νορβηγία, κάπου βόρεια ανάμεσα στα φιόρδ.

[panlek30]

Το έχω καταλάβει ειδικά για τη Νορβηγία, καθώς νομίζω είναι και ο καλύτερος τρόπος για να δεις τις ομορφιές της χώρας, όταν όμως ταξιδεύει κανείς solo όπως καταλαβαίνεις κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Ναι ρε το ξερω. Εμεις ταξιδευουμε παντα 4αδα, γι αυτο κανω τον μαγκα.

 

[Dr Snoopy]

@psilos3 Στην Π.Μελά πριν λίγο

 

[perixvra]

Όλεσουντ, Άλεσουντ ή μήπως ΟΑλεσουντ;

Τέλος πάντων, Νορβηγία, κάπου βόρεια ανάμεσα στα φιόρδ.​

Δεν ήθελα να το μάθω. Ήθελα να πάω. Σε κάθε περίπτωση ήθελα να πάω και παρόλο που πήγα-είδα-γύρισα, ακόμα δε κατάλαβα ποιο είναι το σωστό. Άκουσα και τις τρεις εκδοχές και μάλον θα κρατήσω αυτή που μ’ αρέσει.

Τι μ’ έφερε όμως ως το Νορβηγικό βορρά και καλούμαι ν’ αρχίσω άλλη μια ταξιδιωτική ιστορία ξεμπλέκοντας το κουβάρι των αναμνήσεων; Μάλλον η περιέργεια για μια χώρα που δεν είχα ως τώρα προσεγγίσει, μια χώρα με ξεχωριστό και ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπως εύκολα φαντάζεστε νομίζω, εν συγκρίσει και με τις γειτονικές της.

Γεγονός είναι πως στις υπόλοιπες Σκανδιναβικές, οι πρωτεύουσες είναι κατά κύριο λόγο το σημείο αναφοράς. Είναι νομίζω αδύνατο να μιλήσεις για τη Σουηδία χωρίς τη Στοκχόλμη, ή για τη Δανία δίχως την Κοπεγχάγη. Ακόμα και για την Φινλανδία να πεις, το Ελσίνκι πάντα μπαίνει στην εξίσωση. Ε για τη Νορβηγία όμως σίγουρα δεν ισχύει το ίδιο, μιας και αποτελεί χώρα - εξαίρεση που έχει αρκετές πόλεις με μεγάλο ενδιαφέρον χωρίς να αναφερθείς ταξιδιωτικά στην πρωτεύουσα. Άσε την απίστευτη φυσική ομορφιά της, που ελπίζω κάποια στιγμή να προκύψει και να αναφερθώ γι’ αυτήν εκτενέστερα σε μελλοντική ιστορία.

Θα μου πεις υποτιμάς το Όσλο; Καθόλου, κάθε άλλο, το πέτυχα και με καλό για την εποχή καιρό και τολμώ να πω πως μου άρεσε, όμως το ταξίδι ως εκεί πάνω δεν έγινε με αφορμή την επίσκεψη σ’ αυτό. Για να το θέσω στη σωστή του βάση, με αφορμή την πτήση προς το Όσλο ξεκίνησα να κάνω αμέσως δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

View attachment 538218

To Ålesund προέκυψε θα έλεγε κανείς μέσα από αυτές τις σκέψεις κι όλα τα πιθανά ενδεχόμενα και σενάρια. Έχοντας το αρχικό δρομολόγιο στα χέρια μου ξεκίνησα να ψάχνω τα εσωτερικά και να αποκλείω, μιλώντας πάντα για αεροπορικές συνδέσεις μιας και η χώρα είναι τεράστια για οτιδήποτε άλλο μέσα σ’ ένα τριήμερο, πόσο μάλλον όταν ταξιδεύεις και μόνος.

Νομοτελειακά έπεσα λοιπόν πάνω στις πολύ βολικές και οικονομικές (θα το αναλύσω) προτάσεις των τοπικών αερογραμμών, βάζοντας τη μικρή αυτή πόλη στην εξίσωση, μιας και τα Τρόμσο & Μπέργκεν που κυνηγούσα δεν μου κάθονταν με τίποτα.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό, αλλά και κάτι πολύ πιο αυθόρμητο και ίσως λιγότερο εξηγήσιμο σε σχέση με την απλή λογική των πτήσεων. Ήταν εκείνο το σημαδάκι πάνω στον ηλεκτρονικό μου χάρτη που είχε μπει σε ανείπωτο χρονικό διάστημα, ήταν αυτή η φωτογραφία της πόλης ανάμεσα στο φιόρδ με τη μαγική θέα από τον απέναντι λόφο, ήταν όλες αυτές οι συγκυρίες που με προέτρεψαν ώστε να πω «ήρθε επιτέλους η ώρα να τα δεις με τα μάτια σου» πατώντας το πολυπόθητο κλικ.

Αν δικαιώθηκα ή όχι θα το κρίνουμε όπως πάντα μαζί.

Φύγαμε!

Προετοιμασία & σχεδιασμός



Μια προσφορά.
Αυτό που με τόση ανυπομονησία περιμένουμε κάθε φορά που το κάνει η Aegean προκειμένου να βάλουμε κάτω τα σχέδια ή να καταστρώσουμε νέα.
Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να κλείσω στα τέλη του Γενάρη σε καλή τιμή την πτήση από Θεσσαλονίκη για Όσλο, η οποία κόστισε γύρω στα 180 ευρώ για ταξίδι το τριήμερο της 1ης Μαΐου.

Τότε ήταν που μου μπήκε η ιδέα να ψάξω και τις εσωτερικές με σκοπό να δω τελικά κάποια άλλη πόλη, καταλήγοντας όπως σας περιέγραψα πιο πάνω σε εσωτερική πτήση για το Ålesund, συνολικού κόστους 75 ευρώ, χρησιμοποιώντας και τις δύο διαθέσιμες αεροπορικές εταιρείες, Norwegian στο ανέβα και SAS για την επιστροφή μου στην πρωτεύουσα την επομένη.

Ήξερα εκ των προτέρων ότι πάω σε μια χώρα ακριβή, την πιο ακριβή ίσως εντός ευρωπαϊκής ηπείρου, αν και οι τιμές στην Σκανδιναβία δεν ακολούθησαν -ευτυχώς- την ανηφόρα της υπόλοιπης ευρώπης, ωστόσο όπως και να ‘χει στη Νορβηγία ήταν υψηλές. Δε πειράζει, μεγαλύτερο ταξίδι στα υπόψιν δεν υπήρχε προς το παρόν, οπότε χαλάλισα λίγο παραπάνω μπάτζετ αρχικά για το «Noreg Hotel» για ένα βράδυ στο Ålesund και κατά δεύτερο λόγο το «Comfort Hotel Børsparken» για το Όσλο, σε ιδανικότατο σημείο και τα δύο, με εξαιρετικό πρωινό, γεγονός βασικό για Σκανδιναβία. Έβαλα κάτω ένα κουπόνι της booking, χρησιμοποίησα και την εγγραφή στο trip.com που έδινε ένα 15%, δαπανώντας ποσό κάτω των 250 ευρώ συνολικά για τρεις βραδιές.

Στα υπόλοιπα διαδικαστικά, όσο κι αν έψαξα (άργησα αλλά δε ξέρω αν φταίει μόνο αυτό) δε βρήκα κάποια δραστηριότητα θαλάσσιας παρατήρησης των φιόρδ για να κρατήσω εκ των προτέρων κάτι που θα κοιτούσα επιτόπου με το που πατούσα στο Ålesund, θεωρώντας το εύκολο. Δεν ήταν@

Ασχολήθηκα έτσι με τα πιο τυπικά που αφορούσαν τις μετακινήσεις, αποφεύγοντας να κλείσω (λάθος, κρατήστε το αυτό) εισιτήριο από το αεροδρόμιο AES για την πόλη, πράττοντας το μόνο για το Oslo με το ακριβό τρένο της Flytoget με κόστος 24€ γιατί έφτανα αργά και δεν ήθελα να ψάχνομαι. Έβγαλα και μια 24ωρη κάρτα για τις μετακινήσεις εντός της πόλης του Oslo σε κόστος 12,5€ μέσω της εφαρμογής «Ruter» να ‘μαι έτοιμος κι αυτό ήταν όλο. Βλέποντας και κάνοντας.

Τι έμενε; Μα φυσικά η ανάλυση της εκδρομής και η επισήμανση στον ηλεκτρονικό χάρτη, κυριότερα για τα σημεία ενδιαφέροντος του Ålesund μιας και στο Όσλο ήμουν αρκετά επιλεκτικός έχοντας συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και σκοπό να ξαναγυρίσω.

Εντάξει δε το παράκανα κιόλας, ας βγει κι ένα ταξίδι λίγο χαλαρά...

Ώρα για Φιόρδ.



Ποιος ύπνος; Δυο - τρεις σκάρτες ώρες όλες κι όλες κι από νωρίς στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» αρχικά για να τσεκάρω, μιας και είχα αφήσει αίτημα αναβάθμισης θέσης σε αναμονή το οποίο εγκρίθηκε, βρίσκοντας κατόπιν κατά τύχη τον @Thefly1ngdousk στο σαλόνι υποδοχής με την ώρα να περνάει πολύ ευχάριστα αναλύοντας τα επερχόμενα ταξίδια μας.

Ο χρόνος μετεπιβίβασης στην Αθήνα ήταν ελάχιστος, ίσα που πρόλαβα να πιώ έναν καφέ και ν’ ανέβω μες τη χαρά στο επόμενο αεροσκάφος που θα με οδηγούσε μεταξύ ύπνου, φαγητού και ξύπνιου τέσσερις ώρες μετά στο αεροδρόμιο του Όσλο, που αμέσως μου θύμισε το πολύ οικείο el Prat της Βαρκελώνης.

Οι τρομπέτες οι Νορβηγοί όμως δε μου επέτρεψαν την άμεση μετάβαση μου στο Terminal 1 που αφορούσε τις εσωτερικές πτήσεις, δίχως πρώτα να περάσω από τις αφίξεις, να εξέλθω του αεροδρομίου και να ξαναπεράσω έλεγχο για να μπω εκ νέου στο χώρο της αναμονής για την πτήση της Norwegian. Κούραση και σπάσιμο, ευτυχώς όμως η πτήση αναχωρούσε δύο ώρες μετά:

Το αεροπλάνο απογειώθηκε με εξαιρετική συνέπεια και οι μικρές θέσεις -που αντί για Νορβηγούς προορίζονται για Ιάπωνες- ουδόλως με προβλημάτισαν έχοντας αρχικά τη θέα των άπειρων λιμνών στο παράθυρο μου:

Η πτήση είχε κατεύθυνση προς το βορρά της χώρας, κάτι που λίγη ώρα μετά έγινε ξεκάθαρο βλέποντας τα όλο και περισσότερα χιόνια που σκέπαζαν ακόμη τα Νορβηγικά βουνά, χιόνια που δε ξέρω αν λιώνουν και ποτέ:

Ήταν τολμώ να πω τα πιο τίμια 8 ευρώ που πλήρωσα, καθώς σκεπτόμενος την πτητική διαδρομή λίγες μέρες πριν αποφάσισα να κλείσω μια θέση σε παράθυρο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο:

Έχοντας το σακίδιο ανάμεσα στα πόδια μου απέκτησα άμεση πρόσβαση στη φωτογραφική μηχανή, κάτι που με βοήθησε ν’ αποτυπώσω και να μεταφέρω τις ανάλογες εικόνες όπως μπορείτε να δείτε:

Αφήνοντας πίσω τις χιονισμένες κορυφές εμφανίστηκαν τα φιόρδ και τα αμέτρητα νησιά, φανερώνοντας την ατελείωτη φυσική ομορφιά της Νορβηγίας που τόσα είχα ακούσει και διαβάσει.

Χαιρόμουν σα μικρό παιδί που έμπαινε πρώτη φορά σ’ αεροπλάνο, με τα μούτρα κολλημένα στο φινιστρίνι, μιας και ανάλογες εικόνες από αέρος δε θυμάμαι να ‘χουν ξαναδεί τα μάτια μου! Μικρότερα χωριά και κωμοπόλεις, γέφυρες που συνδέουν τα νησιά και στο φόντο τα απόκρυμνα βουνά:

Λες και δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η πτήση διάρκειας 55 λεπτών, κατέβηκα κακομούτσουνος από το αεροσκάφος την Norwegian και μέσα σε ελάχιστο χρόνο βρισκόμουν κιόλας μπροστά στο λεωφορείο με το κρύο του βορρά της χώρας να είναι σαφώς εντονότερο σε σχέση με το Όσλο, κάτι που μ’ έκανε ν’ ανεβάσω αμέσως το φερμουάρ του μπουφάν. Εισιτήριο δεν είχα βγάλει ηλεκτρονικά (σφάλμα) γιατί δεν ήμουν σίγουρος για τα ωράρια τους, τρώγοντας την πρώτη «κεφαλιά» από το POS του οδηγού όταν μετά την αναλογία διαπίστωσα πως είχα πληρώσει 17,5€ για την -κάτω του εικοσαλέπτου- διαδρομή:

Δε βαριέσαι, τουλάχιστον έβλεπα πράγματα που στα δικά μας δεδομένα μοιάζουν εξωπραγματικά. Από τη μία γέφυρες και κυρίως υποθαλάσσιες σήραγγες, μιας και μεγάλο μέρος της διαδρομής είναι κάτω απ’ το νερό, από την άλλη τα κλασσικά σπιτάκια της επαρχίας. Πως είναι άραγε να ζεις κάπως έτσι, σ’ ένα τέτοιο μέρος:

Το λεωφορείο τερματίζει στην στάση «Skateflukaia» στο κέντρο της πόλης, μιας πόλης που -μη σας λέω ψέματα- με είχε ήδη κερδίσει από τις πρώτες κιόλας εικόνες της. Παρέλαβα άμεσα το δωμάτιο, τσίμπησα κάτι γιατί η ώρα είχε περάσει, έκανα μια ντουζάρα και βγήκα χωρίς ιδιαίτερη ξεκούραση στη γύρα μιας και η πρόγνωση του καιρού της αυριανής ημέρας δεν ήταν η καλύτερη, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να ξεκινήσω αμέσως την περιήγηση. Αφού πέρασα από την πίσω πλευρά της προβλήτας (μία από τις πολλές) και είδα ένα κρουαζιερόπλοιο, μια συνηθισμένη εικόνα για σκανδιναβικά παράλια, πήρα για λίγα μόνο μέτρα τον δρόμο «Kongens gate» που οδηγεί στο κέντρο της μικρής πόλης:

Τσεκάρετε εδώ τι βρήκα όταν άρχισα ν’ ανηφορίζω την απότομη πλαγιά. Το τσέκαρα κι εγώ μη νομίζετε, μου κίνησε μεν την περιέργεια αλλά το άφησα κατά μέρος για μετά, χρόνο είχα:

Η απορία μου ήταν μεγάλη καθώς βρήκα τα ψυγεία με τις μπύρες κλειδωμένα στο μίνι μάρκετ της περιοχής: Δε πουλάμε σήμερα, είναι 1 Μάη κύριε μου είπε ο καταστηματάρχης κι αμέσως μ’ έβαλε στο Σκανδιναβικό κλίμα που είχα ξαναγνωρίσει είναι η αλήθεια σχετικά με την απαγόρευση του αλκοόλ...

Μπήκα λοιπόν με φόρα λοιπόν στο «Byparken», το κεντρικό πάρκο της πόλης σκεπτόμενος τη μπύρα που δε θα πιώ στην κορυφή, αλλά το άγαλμα του Βίκινγκ Ρόλλο (Ιδρυτή της Νορμανδίας), η ομορφιά του τοπίου και η θέα που άρχισε σιγά – σιγά να ξεδιπλώνεται μ’ έκαναν να το ξεχάσω αστραπιαία:

Ήδη στα μάτια μου φαινόταν η εικόνα που με έκανε να πρωτοψαχτώ, να το βάλω κατά νου και να φτάσω τελικά ως εδώ όπως σας γράφω και στον πρόλογο. Παράλληλα δε, ανοιγόταν η πρόκληση των 418 αριθμημένων σκαλιών για την ανάβαση του λόφου «Aksla», την πιο γνωστή κατά τα άλλα δραστηριότητα του πάρκου:

Μια παρέα συνταξιούχων μου έδωσε να καταλάβω πως πρέπει να χειρίζομαι την ανάβαση αυτού του τύπου, φτάνοντας με συνοπτικές διαδικασίες στο τέλος. Δε στάθηκα στο εκπληκτικό μπαλκόνι του εστιατορίου «Fjellstua» που βρίσκεται ‘κει πάνω, αλλά συνέχισα έχοντας στόχο την κορυφή του λόφου το λεγόμενο «μαχαίρι» όπου ένα από τα χαρακτηριστικά του ορόσημα είναι και το άγαλμα του Νορβηγού ποιητή, συγγραφέα, πεζοπόρου & φυσιολάτρη Kristofer Randers:

Στόχος μου ήταν η κορυφή, καθώς λόγω της πανοραμικής θέας του λόφου Aksla ήξερα ότι εκεί πάνω θα έχω το καλύτερο κάδρο για φωτογραφίες προς όλες τις πλευρές. Τι λέτε;

Τη σημασία του λόφου αυτού βέβαια είχαν αντιληφθεί και οι ναζί κατά τον ΒΠΠ, κάτι που εξηγείται με το πολυβολείο που θα βρείτε εγκαταλελλειμένο στο σημείο. Δε ξέρω γιατί δε το φωτογράφισα, μάλλον γιατί θα τα ‘χα χάσει με αυτό που αντίκρυζα:

Μια ανεπανάληπτη θέα και φωτογραφίες που θα μείνουν μια ζωή, από τις πολλές που μου ‘χε χαρίσει απλόχερα η μέρα αυτή:

Ο αέρας όμως δε μου έκανε το κέφι να καθίσω για πολύ, έτσι πήρα τον εύκολο δρόμο της επιστροφής με τον ίδιο τρόπο που ανέβηκα, παρατηρώντας και τα διάσπαρτα κανόνια, υπεύθυνα για την άμυνα και την οχύρωση του λιμανιού έως το 19ο αιώνα:

Ο δε οβελίσκος ύψους 7 μέτρων είναι αφιερωμένος στο φιλο-Νορβηγό αυτοκράτορα (Κάιζερ) Γουλιέλμο Β’ της Γερμανίας, ο οποίος μετά τη βιβλική πυρκαγιά του 1904 στο Alesund που ξεσπίτωσε 10.000 άτομα μες το καταχείμωνο έστειλε αμέσως γερμανικά πλοία γεμάτα με γιατρούς, φάρμακα, τρόφιμα, κουβέρτες και υλικά για την κατασκευή προσωρινών στρατώνων:

Τι σας έλεγα νωρίτερα; Α ναι, για μια ύπουλη πόρτα που βρέθηκε μπροστά μου και δε την άνοιξα παρά μόνο τώρα, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Ε, η σκοτεινή έως ατμοσφαιρική «Smutthullet pub» ήταν ό,τι έπρεπε για να διαχειριστεί τα συναισθήματα μου την ώρα αυτή:

Φθηνή για Νορβηγία…

Κατεβαίνοντας προς το κέντρο



Το άγαλμα του μικρού εφημεριδοπώλη μ’ έκανε να σταθώ να το φωτογραφίσω, κάτι που θα καταλάβαινα γρήγορα πως μια δεδομένη τακτική εκεί αλλά και στο Όσλο, τα διάσπαρτα δηλαδή αγάλματα τέτοιου τύπου σε κάθε πόλη, που έχουν να κάνουν όχι μόνο με ιστορικά στοιχεία αλλά και με την καθημερινότητα αυτής ανά τους αιώνες:

Ήμουν κιόλας μπροστά από την προκυμαία που μερικές στιγμές πιο πριν έβλεπα από ψηλά, οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να εξερευνήσω περισσότερο ότι είχα κατά νου και για όσο ήθελα, αρχής γενομένης από το λεγόμενο μυτερό κτήριο του διάσημου Hotel Brosundet:

Η βοηθητική διαδρομή για την πρόσδεση των ιστιοπλοϊκών είτε τσιμεντένια είτε σε ξύλινη κάποιες φορές πλατφόρμα με βοήθησε να «ξεκλειδώσω» φωτογραφικά την περιοχή από ευνοϊκό σημείο, το ύψος δηλαδή της θάλασσας. Απέναντι μου ακόμα ένα εμβληματικό ξενοδοχείο, το Hotel Bryggen:

Φυσικά μη νομίσει κανένας ότι τα κτήρια που βλέπει στο «Brosundet», το κεντρικό κανάλι δηλαδή του Άλεσουντ, φτιάχτηκαν εκεί για ακριβώς αυτό τον λόγο. Μιλάμε για παλιές αποθήκες κι εργοστάσια επεξεργασίας ψαριών, σημεία δηλαδή όπου ξεφόρτωναν τον μπακαλιάρο τα ψαροκάικα για να ξεκινήσει η επεξεργασία τους. Δε θα ήθελα να ξέρω πόσο μπορεί να κοστίζει ένα δωμάτιο εκεί πάνω, αν και θα είχε τη φάση του αναμφίβολα:

Η μυρωδιές από το κιόσκι που πουλούσε «fish & chips» με τσιμπημένες Νορβηγικές τιμές μου έσπασαν τη μύτη, αρνήθηκα όμως παραδόξως την παρόρμηση γιατί η γειτονική Ιρλανδική Pub «Dirty Nelly» με τράβηξε κομμάτι περισσότερο… Την ίδια ώρα που προσέγγισα το μπαρ μπήκε παράλληλα μια παρέα με τέσσερις πιτσιρίκες κάτω από το βλέμμα του σεκιουριτά (επίσης κανόνας σε όλες τις παμπ της Νορβηγίας με τον μπάρμαν να ζητά αμέσως ταυτότητα προκειμένου να μπορέσει να σερβίρει. Θες και τη δική μου; Είμαι λίγο παραπάνω από 21 του είπα φωναχτά και εκείνος γέμισε γελώντας το δεύτερο Pint της ημέρας:

Ωραίο πράγμα αυτό με το φως τέτοια εποχή στα βόρεια της Ευρώπης. Βλέπεις, σταματάς πίνεις τη μπυρίτσα σου, ξαναβγαίνεις και συνεχίζεις, κάτι που έκανα κι εγώ μόλις βγήκα από την Pub:

Η περιοχή είχε ψωμάκι, έκανα τη βόλτα μου ως την άλλη άκρη και το απέναντι σημείο από τη γέφυρα «Hellebroa» όπου θα περνούσα πολλές φορές το διήμερο αυτό:

Ναι και η διαδρομή με τα σκαλοπάτια και το εστιατόριο που είδατε στο προηγούμενο κεφάλαιο, ευκρινέστατη από το σημείο αυτό, όχι όμως η κορυφή του λόφου που βρίσκεται ακριβώς από πίσω:

Δε μπορείς όπως είναι λογικό να χορτάσεις εύκολα τις βόλτες σε τέτοια πόλη, θα σε φάνε τα πέρα δώθε και δε θα σε χαλάσει καθόλου:

Το δικό μου ζητούμενο όμως ήταν άλλο, να πετύχω έστω λίγο σούρουπο για φωτογραφικούς λόγους, κάτι που έγινε γύρω στις δέκα παρά, όταν και πήρα το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο, κάνοντας τις στάσεις μου όπως φαντάζεστε:

Μη νομίζετε ότι έμεινα πολύ, ίσα που ετοιμάστηκα, φόρεσα τα χειμωνιάτικα μου ρούχα και ξαναβγήκα σε μία προσπάθεια να μη με καταβάλει ακόμα η κούραση και η αυπνία σε συνδυασμό με το κρύο. Ευτυχώς να λέω που πήρα και σκούφο!

Μέχρι να ξαναβγώ το σκοτάδι είχε κυριαρχήσει με το Alesund να γίνεται εξίσου θελκτικό:

Κατέβηκα στην προκυμαία για φωτογράφηση κι όχι μόνο, περπατώντας και πάλι παράλληλα αλλά από το δρόμο τη φορά αυτή, ανακαλύπτοντας κι ένα πλωτό κλαμπάκι (αυτό το μεγάλο αριστερά) που ‘χε ξεκινήσει ήδη να βαράει τις μουσικές του και να μαζεύει κόσμο:

Αν ήθελα να κάνω κάτι φτάνοντας ως εκεί ήταν αυτό, μια νυχτερινή φωτογραφία του Brosundet όπως την είχα από την αρχή στο μυαλό μου.
Νομίζω άξιζε τον κόπο, εσείς τι λέτε;

Έτσι κι αλλιώς δε μ’ είχε ψήσει κάτι άλλο στα μπαράκια που είδα, αποφασίζοντας να επιστρέψω στην Smutthullet pub με τις ωραίες μπύρες και την καλή ροκ μουσική. Αυτή τη φορά βρήκα πολύ πιο εξωστρεφή κι ανοικτό κόσμο που με μεγάλη μάλιστα ευγένεια με προσκάλεσε στο τραπέζι του ή θέλησε να κάτσει μαζί μου, προφανώς επειδή με είδαν να κάθομαι μόνος.

Μια φορά τις μπυρίτσες μου τις ήπια ως όφειλα…

Με κόντρα τον καιρό



Πρωτοβγήκα για λίγο γύρω στις 9:30, απλώς φορώντας ένα φουτεράκι. Μέγιστο λάθος, μιας και τα καιρικά φαινόμενα παίζανε θα έλεγε κανείς ταυτόχρονα, με βροχή, αέρα και θερμοκρασία λίγο άνω του μηδενός. Όχι ότι καλύτερο για ξεκίνημα ημέρας, κάτι που ευτυχώς διορθώθηκε προς στιγμή με το καταπληκτικό έως σκασμού πρωινό του ξενοδοχείου.

Δε βιαζόμουν. Είχα πολλές ώρες μπροστά μου και τα προλάβαινα άνετα όλα, μιας και αφενός δε βρήκα τρόπο θαλάσσιας εξερεύνησης της πόλης (δε βοηθούσε σίγουρα ο καιρός γι’ αυτό) αλλά δεν ήθελα και να ψαχτώ για παραέξω μετακίνηση με τα ΜΜΜ.

Άφησα το δωμάτιο, παράτησα τη βαλίτσα για κάμποσο και κατέβηκα μέχρι τον μόλο Skansenkaien διακρίνοντας το μικρό χαρακτηριστικό κόκκινο φάρο της πόλης, που απ’ ότι διαβάζω αποτελεί κι αυτός κατάλυμα προς ενοικίαση. Δίπλα μου ακριβώς βρισκόταν το άγαλμα-μνημείο «Englandsfarten» που τιμά τους άνδρες που δραπέτευσαν κυριολεκτικά με ψαρόβαρκες και καΐκια προς τη Μ. Βρετανία καταδιωκόμενοι από τους ναζί, προκειμένου να προσχωρήσουν στην αντίσταση:

Ο καιρός όπως μπορείτε να δείτε δεν έδειχνε καλά σημάδια, ευτυχώς όμως δεν έβρεχε άλλο, ευνοώντας προς ώρας τα σχέδια μου για εξερεύνηση η οποία ξεκίνησε από τη νότια πλευρά της πόλης παράλληλα πάντα με τον λόφο, ή για να είμαι πιο ακριβής στους πρόποδες του:

Οι γειτονιές που έβλεπα στο διάβα μου αποδείκνυαν γι’ ακόμη μια φορά του λόγου το αληθές, περί της ιδιαίτερης δηλαδή και αναμφίβολα όμορφης αρχιτεκτονικής αυτής της πόλης, όπως το κτήριο Løvenvold, ιστορικό κινηματοθέατρο της:

Προσπέρασα την ανθισμένη κερασιά και το σχολείο με το εύκολο όνομα «Voksenopplæringssenter» που αφορά ενήλικες και κυρίως μετανάστες που μαθαίνουν τη Νορβηγική γλώσσα, καθώς και σημαντικά ακόμη τοπόσημα όπως το κτίσμα που παραπέμπει σε ..στοά και δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες:

Στόχος μου; Να δω ένα σημαντικό μουσείο της πόλης που -καλά καταλάβατε- το βρήκα δυστυχώς κλειστό. Το «Waldehuset» που βλέπετε στην εικόνα είναι το είναι το διασημότερο ξύλινο σπίτι στο Ålesund, γνωστό ως το «σπίτι που δεν κάηκε» καθώς παραδόξως γλίτωσε από την καταστροφική μανία της πυρκαγιάς της 23ης Ιανουαρίου 1904 που μέσα σε 16 ώρες κατέκαψε ολοσχερώς την πόλη:

Σήμερα λειτουργεί ως καφέ και μικρό μουσείο, αφού μέσα μπορείς να δει κάποιος πώς ήταν το εσωτερικό ενός αυθεντικού σπιτιού του Ålesund πριν από την πυρκαγιά.

Δοκάρι κι έξω λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση, μένοντας όμως με το χόμπι που με εκφράζει ίσως καλύτερα, περιπλάνηση δηλαδή και φωτογράφιση ανάμεσα στα σπίτια της περιοχής, μιας εξίσου όμορφης γειτονιάς:

Δε πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε Αρτ νουβό ύφος, κάτι που μαρτυρούν τα κτήρια της σε κάθε πέρασμα, γεγονός απ’ ότι διαβάζω σπάνιο για Σκανδιναβία:

Η ανάγκη μου για ένα διάλειμμα καφεΐνης (παράξενο) με οδήγησε προς τη θάλασσα και το άγαλμα της γυναίκας του ψαρά «Mot Havet» που κοιτάει μ’ αγωνία την επιστροφή των βαρκών, πριν βρω καταφύγιο από το κρύο για λίγη ώρα στο «Dråpe Ålesund Kaffehus» παρέα με το βιβλίο μου σε Ελληνικές, μπορεί και πιο χαμηλές τιμές για έναν ωραιότατο Αμερικάνο:

Ήταν νωρίς το μεσημέρι όταν ξαναβγήκα προς τα έξω, με το 7eleven να με κάνει να αισθάνομαι ότι έχω τηλεμεταφερθεί προσωρινά στην Ασία. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και τέτοια σ’ ευρωπαϊκό έδαφος!

Ανηφόρισα αποφασισμένος για ένα νέο κύκλο εξερεύνησης προς το ιστορικό κτήριο «Rønnebergbua», ακόμη ένα ορόσημο της πόλης και μέρος της πλούσιας κληρονομιάς της περιοχής, που σήμερα στεγάζει διάφορες επιχειρήσεις και ιδρύματα, ακριβώς απέναντι από το κανάλι Brosundet που περνούσα για άλλη μια φορά:

Γίνεται να μη σταθείς και να μη φωτογραφίσεις; Κάθε φορά που θα περάσεις από την περιοχή όλο και κάτι θα βρεις, όπως καλή ώρα το άγαλμα «Fiskergutten» του μικρού ψαρά, σε μια κατάσταση απόλυτης νηνεμίας και ηρεμίας των νερών:

Δρόμο παίρνω κι αφήνω και συνεχίζω με την απότομη ανηφόρα στην πίσω πλευρά του κέντρου, μιας και ήθελα να δω με το πάσο μου άλλη μια περιοχή:

Δεν άργησα να κάνω την πρώτη φωτογραφική στάση στον πανέμορφο ναό «Ålesund Kirke» την κεντρική ενοριακή εκκλησία του Ålesund, γνωστή για την ασύμμετρη τοποθέτηση του πύργου στη μία πλευρά, την επένδυση με γκρι νορβηγικό μάρμαρο, αλλά και τη χαρακτηριστική τριγωνική πλαϊνή όψη της στέγης, η οποία σχεδιάστηκε και χτίστηκε και αυτή το 1906 μετά την πυρκαγιά:

Δίπλα της το δίχως περίφραξη νεκροταφείο που λειτουργεί στον χώρο που προϋπήρχε ο παλαιότερος ναός, περισσότερο ως ιστορικό εκκλησιαστικό κοιμητήριο, κάτι που μου έκανε εξίσου εντύπωση:

Η απότομη ανηφορική κλίση συνεχίστηκε, με τη θέα να γίνεται ωραιότερη κάτι που μ’ έκανε να σκεφτώ τους τυχερούς που είχαν τα σπιτάκια τους εκεί πάνω:

Ιδιαίτερη η αρχιτεκτονική και αυτής της γειτονιάς, με τα σπίτια να χτίζονται και να επενδύονται με τη γνωστή Νορβηγική ξυλεία και προφανώς άλλα μονωτικά υλικά, κάτι που απαγορεύεται βάσει νόμου να γίνει στο κυρίως κέντρο για παραπάνω από αιώνα πλέον, με κύριο λόγο τη φωτιά που προανέφερα:

Η όμορφη αυτή βόλτα στην περιοχή θα τελείωνε στο «Aspøy school», ένα κτήριο που όπως σωστά φαντάζεστε κι έχω κουράσει να το λέω φτιάχτηκε και αυτό μετά την καταστροφή σε Νορβηγικό Νεο-Μπαρόκ στυλ, λειτουργεί ως δημοτικό σχολείο σήμερα και κατά τον Β' Π.Π΄. επιτάχθηκε από τις ναζιστικές δυνάμεις και χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας και νοσοκομείο του γερμανικού στρατού, καθώς ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο στερεά κτήρια της περιοχής:

Είχα φτάσει κιόλας σ’ ακόμη ένα μπαλκόνι της πόλης…

Ålesund για λίγο ακόμη και πίσω στην πρωτεύουσα


Από το παρατηρητήριο που βρισκόμουν έβλεπα ολοκάθαρα το απέναντι νησί «Sula» (μα είναι όνομα αυτό για νησί, άκου Σούλα) με την εντυπωσιακή κορυφή των 776 μέτρων να ξεχωρίζει. Το δρομολόγιο μεταξύ του νησιού και του Άλεσουντ διεξάγεται καθημερινά και με μεγάλη συχνότητα, είτε για τουριστικούς λόγους όπως το αεροδρόμιο είτε προς διευκόλυνση των ντόπιων εργαζόμενων.

Ακριβώς από κάτω μου βρισκόταν κι ένα ακόμη βιομηχανικό κτήριο και παλιό εργοστάσιο επεξεργασίας ψαριών και παραγωγής μουρουνέλαιου, μιας και το Φιόρδ φημίζεται για τον τεράστιο αριθμό από μπακαλιάρους που συρρέουν εδώ τη χειμερινή περίοδο:

Η εύκολη επιτέλους κατηφόρα μετά από τόση ώρα ανάβασης με οδήγησε σε μια εξέδρα από την απέναντι πλευρά του καναλιού που δεν είχα δει έως τότε:

Καμαρώστε ένα πανέμορφο κτήριο, που ως σωστό κτήριο που σέβεται τον εαυτό του φιλοξενούσε στο ισόγειο του μια όμορφη Ιρλανδική παμπ με το όνομα Dirty Nelly. Η στάση για τη δροσιά κρίθηκε απαραίτητη:

Βγήκα γύρω στις πέντε, αποφασίζοντας να κολατσίσω καθήμενος στο απέναντι παγκάκι, κρατώντας για άλλη μια φορά αυτή την εξαιρετική εικόνα στα μάτια και την καρδιά μου:

Είχα όμως ακόμη μία εκκρεμότητα που έπρεπε να διευθετήσω, οπότε και πέρασα από τη γέφυρα Hellebroa που βρίσκεται και το μνημείο της παλιάς άγκυρας, με κατεύθυνση τη θάλασσα και το νότιο λιμάνι «Stornespiren» της πόλης, ακόμη ένα από τα πολλά. Το κτήριο που έψαχνα ξεπρόβαλλε σχεδόν αμέσως, λίγο μετά το πάρκινγκ των λεωφορείων:

Σε μια φάση απόλυτης έκπληξης με όσα καιρικά φαινόμενα βίωσα τη μέρα εκείνη, είδα τον ήλιο να κάνει την εμφάνιση του για πρώτη φορά στην εκδρομή και το Νορβηγικό βορρά.
Δε βιάστηκα να μπω μέσα, ήθελα να αποτυπώσω μερικές επιπλέον εικόνες από την πλευρά αυτή του Ålesund:

Η «Molo Brew» δεν ήταν απλά μια ακόμη παμπ, αλλά μια μικροζυθοποιία και gastropub που στεγάζεται σε ένα όμορφα ανακαινισμένο βιομηχανικό κτήριο, με τα καζάνια παραγωγής ακριβώς πίσω από το μπαρ, που σερβίρει και φαγητό. Υπήρχε περίπτωση λέτε να μη περάσω να δοκιμάσω τη ντόπια παραγωγή; Θα ήταν μέγιστο ατόπημα:

Ήπια τις ωραίες μπυρίτσες, διάβασα λίγο ακόμη το βιβλίο μου κι αναχώρησα προς το ξενοδοχείο για να παραλάβω την αποσκευή, παίρνοντας μερικές τελευταίες λήψεις απ’ το υπέροχο αυτό μέρος. Η ώρα είχε φτάσει:

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα με έζωναν τα φίδια απ’ το άγχος, όση ώρα περίμενα μόνος κι έρημος στη στάση ατενίζοντας τη μπούκα του πάνω λιμανιού το λεωφορείο για το αεροδρόμιο.

Όποιον κι αν είχα ρωτήσει όμως μου είπε να μην ανησυχώ μιας και τα λεωφορεία εναρμονίζονται πλήρως με το πρόγραμμα των εσωτερικών πτήσεων και ο χρόνος αναμονής στο μικρό αεροδρόμιο είναι υπέρ-αρκετός. Είχα μεριμνήσει βέβαια να εκδώσω αυτή τη φορά εισιτήριο μέσω της ιστοσελίδας σε κόστος 12€ καθώς τα λάθη μια φορά γίνονται.

Η εκπληκτική διαδρομή είκοσι λεπτών περνούσε από υποθαλάσσια τούνελ, γέφυρες μεταξύ νησιών αλλά και μικρούς οικισμούς παραπλεύρως της νορβηγικής επαρχίας:

Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν με το παραπάνω θα έλεγα, μιας και 20:15 κατέβηκα από το λεωφορείο και 20:18 είχα περάσει κιόλας τον έλεγχο και βρισκόμουν στο εσωτερικό του μικρού και άδειου αυτού αεροδρομίου:

Μα που ήταν όλοι αυτοί που γέμισαν την πτήση του αεροσκάφους της SAS; Προφανώς στο μπαρ ως γνήσια Σκανδιναβικά μπεκρόμουτρα και σηκώθηκαν μόνο όταν βγήκε η ανακοίνωση της αναχώρησης για τη σύντομη και πολύ ωραία αυτή πτήση:

Κατέβηκα στο αεροδρόμιο το Όσλο και πολύ εύκολα κινήθηκα προς την έξοδο στο χώρο των αφίξεων και την αποβάθρα που οδηγούσε στο τρένο, του οποίου τα δρομολόγια βρίσκει κανείς με συχνότητα εικοσαλέπτου. Σε λιγότερο από μισάωρο είχα βγει κιόλας στον κεντρικό σταθμό της πόλης:

Κάποια έργα στον πλαϊνό δρόμο και η συνηθισμένη απερισκεψία μου με οδήγησαν σε ένα μεγάλο κύκλο γύρω από το σταθμό περπατώντας εκτός πεζοδρομίου, μέχρι να σιγουρευτώ βλέποντας το άγαλμα του τίγρη, που μπήκε εκεί για να τιμήσει το προσωνύμιο «Tigerstaden» του Όσλο, το έτος 2000:

Το ξενοδοχείο μου βρισκόταν μόνο λίγα μέτρα πιο μακριά, σε μια αρκετά βολική όπως αποδείχτηκε περιοχή, άδεια σχετικά την ώρα εκείνη.

Μπήκα μέσα για check in διαπιστώνοντας ότι στο ισόγειο λειτουργούσε και μπαρ με αρκετό μάλιστα κόσμο κάτι που φαίνεται πως είναι κανόνας στη Νορβηγία. Όπως και να ‘χει χρέη ρεσεψιονίστ και μπάρμαν εκτελούσε ο ίδιος άνθρωπος, που μου έδωσε την κάρτα με ταχείς διαδικασίες.

Είχα άλλωστε να ετοιμαστώ ταχέως και να ξαναβγώ αμέσως στο δρόμο παρόλο που ήταν περασμένη η ώρα, φτάνοντας επίσης γοργά στο γνωστό πεζόδρομο «Karl Jogans» του κέντρου, με τις πρώτες εικόνες της πόλης να μου θυμίζουν το πρόσφατο σε μένα Ελσίνκι:

Όταν αποφάσισα πως θα καταλήξω στην «Sir Winston's Public House», ο πορτιέρης που βλέπετε στην εικόνα είχε ρίξει ήδη πόρτα σε τέσσερις πιτσιρικάδες κι άλλο ένα ζευγάρι που ήταν μπροστά μου. Τι φάση σκέφτηκα, θα κόψει κι μένα;

• Κλείνετε;
• Όχι βέβαια, παρακαλώ περάστε

Τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο από τον κλασσικό Σκανδιναβικό έλεγχο που γίνεται σε κάθε παμπ. Αν είσαι λίγο πιωμένος, λίγο φτιαγμένος, γενικώς λίγο επιρρεπής όχι απλά δε σερβίρεσαι αλλά δε μπαίνεις καν. Μια χαρά ήταν ο άνθρωπος, πιάσαμε και την κουβέντα στο τέλος μιας και είχε την οικογένεια στην Ελλάδα κι ανέβηκε στη Νορβηγία για δουλειά, δυο φορές μετανάστης με λίγα λόγια.

Όλα αυτά αφού ήπια τις μπύρες μου και σχεδίαζα κιόλας τα πλάνα της επομένης, μη νομίζετε…

Όσλο, από την αρχή


Ξεκίνημα της μέρας με πρωινό μέχρι σκασμού, όπως πρέπει κατά κανόνα να συμβαίνει στα Σκανδιναβικά ξενοδοχεία και δη στην εκδρομή που σας περιγράφω.

Βγήκα μάλιστα νωρίτερα για μερικά ψώνια μιας και συνέφεραν σε σχέση με το αεροδρόμιο, επέστρεψα, πήρα τα πράγματα μου κι αναχώρησα, με τον υπέρλαμπρο ήλιο να δίνει μια νότα αισιοδοξίας στην ημέρα. Καμία σχέση με το βορρά:

Δίπλα ακριβώς απ’ το ξενοδοχείο βρίσκεται το κτήριο του χρηματιστηρίου «Bors ASA» το οποίο φωτογράφισα την ίδια ώρα που έψαχνα τη στάση του τραμ ενεργοποιώντας αυτομάτως την 24ωρη κάρτα ΜΜΜ, μιας και είχα σκοπό να ξεκινήσω από κάπως διαφορετικά την ημέρα:

Η λογική μου ήταν να πάω στο πιο απομακρυσμένο σημείο απ’ όσα είχα κρατήσει στο χάρτη, συνεχίζοντας έπειτα πιο κεντρικά. Καλά μη φανταστείτε, μιλάω για 15 λεπτά ευχάριστης διαδρομής, που ξεδίπλωνε αρκετά στα μάτια μου το Όσλο, δίνοντας μου την εντύπωση πως υπάρχουν και πολύ ωραία πράγματα εκτός ιστορικού κέντρου. Αφίχθηκα μαζί με αρκετό ακόμη κόσμο απέναντι από την πόρτα ενός αξοθέατου που από την πρώτη ματιά καταλάβαινα ότι άξιζε:

Το πάρκο «Vigelandsparken» είναι από εκείνα τα μέρη που πρέπει να δει κανείς οπωσδήποτε, ειδικά όταν μιλάμε για συνθήκες καλοκαιρίας, με το μάτι να χορταίνει πράσινο και υδάτινο στοιχείο ευθύς αμέσως:

Αν κάτι ξεχωρίζει απευθείας ο επισκέπτης είναι το επιβλητικό σιντριβάνι, το πρώτο μεγάλο έργο που ανατέθηκε στον Γκούσταβ Βίγκελαντ από τον δήμο του Όσλο, ήδη από το 1907. Η αρχική ιδέα ήταν να τοποθετηθεί στην πλατεία έξω από το Κοινοβούλιο, όμως κάποιες διαφωνίες και οι αναβολές λόγω του πολέμου το τοποθέτησαν εκεί το 1947.

Όλο το πάρκο είναι αφιερωμένο στον «Κύκλο της Ανθρώπινης Ζωής» και το σιντριβάνι αποτυπώνει αυτό το θέμα με έναν μοναδικό τρόπο. Οι μεγάλοι χάλκινοι γίγαντες που πάνω τους πέφτει το νερό, τα περιμετρικά δέντρα, τα ανάγλυφα που απεικονίζουν κι αυτά σκηνές με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τον χρόνο, συντελούν όλα σε μια υπέροχη δημιουργία:

Σε μια συνηθισμένη εικόνα από την κεντρική Ευρώπη κι άνωθεν, είδα αρκετό κόσμο να απολαμβάνει τη λιακάδα και να χαίρεται τις ομορφιές και το πράσινο αυτού εδώ του πάρκου. Ποιο πάρκο δηλαδή, μιλάμε κυριολεκτικά για ανοικτό μουσείο:

Ο διάσημος Μονόλιθος (Monolitten) αποτελέι το ψηλότερο σημείο του λόφου και στην ουσία πρόκειται για έναν ενιαίο γρανιτένιο στύλο ύψους 14 μέτρων με 121 ανθρώπινες φιγούρες σκαλισμένες πάνω του, που παλεύουν να φτάσουν προς την κορυφή:

Όπως εύκολα μπορείτε να αντιληφθείτε μιλάμε για ένα κόσμημα του Όσλο όπου πραγματικά θα ήθελα να αφιερώσω παραπάνω χρόνο, την ώρα που όλο και περισσότερος κόσμος ερχόταν κατά κει:

Αντ’ αυτού προτίμησα να μπω ξανά στο τραμ και την αντίθετη διαδρομή για λίγες μόνο στάσεις, ξεκινώντας ν’ ανηφορίζω προς το πάρκο «Slottsparken» που σχεδιάστηκε κατά τας γραφάς σε στυλ ρομαντικών αγγλικών κήπων, σ΄ ένα επαναλαμβανόμενο θα έλεγε κανείς μοτίβο:

Φυσικά σημείο αναφοράς του συγκεκριμένου πάρκου δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το παλάτι «Det Kongelige Slott» που χτίστηκε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα ως κατοικία του βασιλιά Karl Johan (έφιππος στο άγαλμα μπροστά στο παλάτι), ο οποίος όμως πέθανε πριν προλάβει να μείνει σ’ αυτό. Σήμερα πρόκειται για την επίσημη κατοικία του Βασιλιά της Νορβηγίας:

Το όνομα του βασιλιά δόθηκε και στον πεζόδρομο που ξεκινάει ακριβώς από ‘κείνο το σημείο, αλλά ας μην επεκταθώ σ’ αυτό γιατί θα το κάνω επιμελώς αργότερα:

Πήρα την απόφαση να συνεχίσω με τα πόδια μιας και ο περίπατος ήταν πολύ ευχάριστος και δεν υπήρχε λόγος να μπλέξω με τα μέσα. Εξάλλου η πλευρά αυτή της πόλης και η περιοχή Vika παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με το κτηριακό συγκρότημα Vika Atrium με τα λευκά κτήρια και τους πυργίσκους με τις περίτεχνες λεπτομέρειες που χτίστηκε τη δεκαετία του 1880 να ξεχωρίζει:

Η άνοιξη στο Όσλο φαίνεται να είναι μια εποχή που τιμάται ιδιαίτερα, με τις ανθισμένες κερασιές και την έντονη αρχιτεκτονική αντίθεση μεταξύ κλασσικής και σύγχρονης πόλης να δίνει ιδιαίτερο χρώμα:

Ούτε κατάλαβα πως είχα πιάσει θάλασσα, φτάνοντας ήδη στον επόμενο στόχο της ημέρας. Αρχικά είδα πολλά μαζεμένα πλοία, μιας κι εκεί ήταν ο τερματικός σταθμός φερρυ «Aker brygge» αλλά και η ομώνυμη παραλιακή περατζάδα να το πω απλά. Ήξερα πως οι βόρειοι λαοί είχαν τρέλα με τη σάουνα ωστόσο δε περίμενα πως αυτή θα ήταν τόσο μεγάλη, μιας και η χαλάρωση στις πλωτές σάουνες του λιμανιού ακολουθείται από τη βουτιά (!) στα παγωμένα και -ελεγχόμενης καθαρότητας- νερά του. Έθιμα βλέπεις:

Προφανώς με τέτοια καλοκαιρία τα παγκάκια της Aker brygge που είναι μόνιμα στραμμένα προς τη μεριά του ήλιου και του φιόρδ, ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Δε περίμενα κάτι διαφορετικό:

Η ιστορική άγκυρα «Blüchers anker» αποτελεί ένα μνημείο-φόρο τιμής στο ναυτικό παρελθόν της πόλης, καθώς πρόκειται για την άγκυρα του γερμανικού καταδρομικού Blücher που βυθίστηκε στο φιόρδ τη νύχτα της 9ης Απριλίου 1940 από τους Νορβηγούς με παλαιότερης τεχνολογίας μέσα κι οπλικά συστήματα, δίνοντας το χρόνο στην κυβέρνηση της χώρας να διαφύγει.

Απέναντι ακριβώς ατένιζα πλέον ξεκάθαρα το φρούριο «Akershus» που είχα αποφασίσει να μην επισκεφτώ από κοντά. Πρόκειται στην ουσία για ένα μεσαιωνικό κάστρο που χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα για την προστασία της πόλης από τις επιδρομές και στο πέρασμα των αιώνων μετατράπηκε σε αναγεννησιακό βασιλικό ανάκτορο, φτάνοντας να θεωρείται ένα από τα πιο ιστορικά οχυρά της Σκανδιναβίας:

Συνέχισα τη σύντομη βόλτα μου προς το νησάκι «Tjuvholmen» και το γνωστό του κανάλι με το ίδιο όνομα, βλέποντας τα υπερπολυτελή οικιστικά συγκροτήματα καθώς και το μουσείο σύγχρονης τέχνης Astrup Fearnley στο βάθος, βρίσκοντας ένα ελεύθερο παγκάκι για να πάρω μια ανάσα:

Είχα ήδη κατά νου τη συνέχεια μου, έτσι αφού ξαναπέρασα σύντομα το παραλιακό μέτωπο έφτασα μέχρι την «Rådhusplassen», μια από τις πιο μεγάλες, πλατείες στο Όσλο, μιας και στο πλαίσιο της ανάπλασης της πόλης δόθηκε αποκλειστικά στους πεζούς, με τον αυτοκινητόδρομο που περνούσε κάποτε από ‘δω να υπογειοποιείται:

Περίμενα ήδη το τραμ που θα με μετέφερε κάπου αλλού, κάπου πιο ωραία…

Το άλλο πρόσωπο της πόλης



Να πω την αλήθεια δε θυμάμαι που είχα διαβάσει για την περιοχή Grünerløkka. Ήξερα μεν πως δε πρόκειται για άλλη μια Christiania ή άλλη μια Užupis, μα για κάτι παρεμφερές ίσως, σε απλή μετάφραση μια πιο εναλλακτική γειτονιά του Όσλο που δε γινόταν να μη την επισκεφτώ.

Το τραμ με άφησε ανάμεσα στα κλασικά χρωματιστά κτήρια του 19ου αιώνα από τούβλο και σοβά, τα οποία χτίστηκαν αρχικά για να στεγάσουν την εργατική τάξη που δούλευε στα εργοστάσια κατά μήκος του κοντινού ποταμού. Σήμερα τα ίδια κτήρια στεγάζουν γκαλερί, δισκοπωλεία, μικρά καφέ και μπαρ, μαγαζιά με ρούχα, κουρεία κ.α. με τις πρώτες εικόνες να φανερώνουν αμέσως το διαφορετικό της υπόθεσης:

Ίδια κι απαράλλαχτη εικόνα και στο πάρκο «Grünerhagen» που φτάνει ως την κοίτη του Akerselva, με κόσμο ξαπλωμένο στα γρασίδια απολαμβάνοντας το μεσημεριανό ανοιξιάτικο ήλιο της Κυριακής:

Κατέβηκα κι ανέβηκα το λόφο για να περιεργαστώ τι παίζει και μέσω των σκαλιών έφτασα σε ένα πολύ ωραίο μέρος με παλιά βιομηχανική αισθητική που ονομάζεται «Mathallen» και βρισκόταν επίσης στις σημειώσεις μου:

Για κακή μου τύχη το μπαρ «Smelteverket» που είχα σταμπάρει με την είσοδο του κυριολεκτικά μεσ' το ποτάμι ήταν κλειστό λόγω της ημέρας, έτσι γύρισα λίγα μέτρα πίσω. Κοντοστάθηκα όταν άκουσα ένα ελληνικό σκυλοπόπ από τα μεγάφωνα ενός καταστήματος που διαπίστωσα ότι ήταν τελικά ενός Έλληνα, την ώρα που περνούσα την πόρτα του χώρου:

Όπως ήδη καταλάβατε και το μαρτύρησαν οι προηγούμενες φωτογραφίες, είχα εισέλθει σε μια κλειστή αγορά ειδικά διαμορφωμένη με χώρους φαγητού, καταστήματα εστίασης με διαφορετικές κουζίνες καθώς και τοπικά κι όχι μόνο προϊόντα προς πώληση.

Έκανα τις γύρες μου αλλά δε βρήκα κάτι ενδιαφέρον να ψωνίσω -που δεν απαιτούσε ψυγείο- κι έτσι έφυγα ξανά περνώντας τη γέφυρα προς το πάρκο, για μια ακόμη πολύ ωραία βόλτα πλάι στο νερό και κάτω απ’ τα δέντρα:

Στο σημείο που βρέθηκα ξεκινά το «Telthusbakken» , ένας μικρός ανηφορικός πλακόστρωτος δρόμος, γεμάτος από πολύχρωμα ξύλινα σπίτια που χτίστηκαν κυρίως μεταξύ 1750 και 1800.

Ως αφελής και βιαστικός δε το έψαξα περισσότερο κι αφέθηκα στο φιλόξενο τραπέζι του «Fyrhuset Kuba» για να πιώ δύο ποτήρια τοπικής μπύρας, κάτι που χρωστούσα εδώ και ώρα στον εαυτό μου:

Μετά την πολύ ωφέλιμη αυτή στάση σηκώθηκα κι απλά πήρα την κατηφόρα της Maridalsveien, όπου σε μια περιοχή εξίσου βιομηχανικής κι όχι μόνο αισθητικής βρέθηκα απέναντι από το Hausmanns gate 39 στην ομώνυμη οδό, ένα κτήριο από κόκκινο τούβλο που λειτουργεί ως πολυχώρος πολιτισμού, με κινηματογράφο & θέατρο:

Ωραία κι άκρως ενδιαφέρουσα περιοχή για να πιε κανείς μια μπύρα σκέφτηκα, ίσως όχι τυχαία μιας και η δίψα μου δεν είχε κορεστεί, ιδιαίτερα όταν βρέθηκα μπροστά στην «Orlandos Pub» μερικά μέτρα πιο κάτω:

Μπορεί οι περισσότεροι να ήταν αραχτοί στα τραπεζάκια έξω για να δουν και λίγο ήλιο, εγώ όμως προτίμησα να δω άλλο ένα κλασσικό και μυσταγωγικό μπαρ. Θαυμάστε:

Σχεδιάζοντας για άλλη μια φορά την ημέρα να πλησιάσω στο κέντρο με τα πόδια, βρήκα αφορμή γι’ ακόμη μια επίσκεψη σε μια πρώην υποβαθμισμένη περιοχή. Το «Torggata Bad»που αποτελούσε για δεκαετίες το κεντρικό κτήριο δημόσιων λουτρών του Όσλο, έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο ζωντανά σημεία της νυχτερινής -και όχι μόνο- ζωής της πόλης.

Μουσικές σκηνές, μπαρ, αλλά κυριότερα το χώρος συγκέντρωσης καταστημάτων γρήγορου φαγητού (με τιμές δυστυχώς Νορβηγίας) πλαισιώνουν το πολύ ωραίο αυτό σημείο συνάντησης:

Ο πεζόδρομος «Torggata» ήταν αυτός που θα με επανέφερε στο κυρίως μέρος του κέντρου, περνώντας με αρχικά από την ομώνυμη πλατεία σημείο όπου μπορεί κάποιος να βρει και το φεστιβάλ μπύρας κατά την περίοδο του Φθινοπώρου:

Λογικό κι επόμενο λοιπόν ήταν να πέσω και πάνω στον «Oslo Domkirke» ,όπου λόγω του μεγέθους του αναγκάστηκα να υπαναχωρήσω αρκετά προκειμένου να τον χωρέσω στη φωτογραφία. Ο καθεδρικός (ή βασιλικός) ναός του Όσλο εγκαινιάστηκε το 1697 και είναι ο τρίτος κατά σειρά μιας και οι δύο προηγούμενοι είχαν καταστραφεί από μεγάλες πυρκαγιές:

Έστριψα τον πεζόδρομο μιας και είχα αρκετά ακόμη να δω τις ώρες που απέμεναν…


Μερικές ακόμα Νορβηγικές στιγμές


Τι σας είχα πει για τον πεζόδρομο «Karl Jogans» που ξεκινάει απ’ το παλάτι; Να που βρισκόμουν πάλι εκεί, από την απέναντι πλευρά του δρόμου:

Ο ίσως σημαντικότερος δρόμος της πρωτεύουσας πλαισιώνεται από πανέμορφα κτήρια, καλή ώρα το «Tostrupgården» που ολοκληρώθηκε το 1898 και σχεδιάστηκε από μια ομάδα κορυφαίων αρχιτεκτόνων της εποχής, και πήρε το όνομα του από έναν πολύ γνωστό χρυσοχόο της πόλης:

Σε απόσταση αναπνοής μπορεί να θαυμάσει κανείς και το «Stortinget» ή αλλιώς το κτήριο του κοινοβουλίου με την κίτρινη τούβλινη πρόσοψη και την κυκλική ροτόντα, που ολοκληρώθηκε το 1866 σε σχέδια του Σουηδού αρχιτέκτονα Emil Victor Langlet:

Από το σημείο εκείνο εκκινεί και το σπουδαίας ομορφιάς πάρκο «Spikersuppa» που φτάνει ως το τέλος του δρόμου και το άγαλμα του Henrik Wergeland, ενός από τους πιο γνωστούς και πιο αγαπημένους Νορβηγούς ποιητές:

Το υπέροχο κλασσικό κτήριο που διακρίνεται αμέσως μετά δεν ειν’ άλλο από το Εθνικό Θέατρο «Nationaltheatret» που άνοιξε τις πύλες του για το κοινό το 1899:

Σας είπα και πριν ότι το Όσλο είναι τύποις ένα ανοικτό υπαίθριο μουσείο, με κάθε μου βήμα δίπλα στ’ αγάλματα και τα έργα να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό μου. Ίσως να συνηγορούσε σε αυτό και το επόμενο κτήριο «Domus» ,που εν’ τέλει πρόκειται για ένα νεοκλασικό κτήριο με κολόνες Ιωνικού ρυθμού του πανεπιστημίου του Όσλο:

Έφτασα μια ανάσα από το παλάτι κι αμέσως έστριψα δεξιά με σκοπό να δω και ένα σταθμό του μετρό. Οι προσδοκίες μου δεν ευοδώθηκαν καθώς η οποιαδήποτε σύγκριση με τους σταθμούς της Στοκχόλμης χωλαίνει. Μιας και δε βόλευε κανένα από τα δρομολόγια του, συνέχισα προς ακόμα ένα διπλανό σημείο του χάρτη μου:

Τώρα μάλιστα, αυτό είναι κάτι που σαφώς θυμίζει Στοκχόλμη. Το κτήριο του δημαρχίου «Rådhuset» με τους επιβλητικούς πύργους 60+ μέτρων και το αστρονομικό ρολόι ίσως και να διχάζει εν συγκρίσει με τα υπόλοιπα που είδατε, κατασκευασμένο αποκλειστικά με κόκκινο τούβλο:

Μετρό μπορεί να μη χρησιμοποίησα, το τραμ όμως για άλλη μια φορά με βόλεψε απίστευτα, κατεβαίνοντας 3 στάσεις μετά και πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μου όπως διαπίστωσα. Ήταν αργά το απόγευμα και η επίσκεψη σ’ ένα ακόμη εμβληματικό κτήριο ήταν κάτι που έπρεπε οπωσδήποτε να συμβεί:

Έφτασα στην προκυμαία προσπερνώντας τις απαγορευτικές ταμπέλες για τις βουτιές (μα ποιος ανισόρροπος μπορεί να βουτάει εκεί μέσα ,πέρασα τη γέφυρα και ξεκίνησα με το ρυθμό μου ν’ ανεβαίνω μαζί με τους υπόλοιπους τουρίστες:

Βλέπετε στο αξιοθέατο που ήμουν δεν αρκεί μόνο να το αντικρύσεις από απέναντι, αλλά πρέπει ν’ ανέβεις και την κεκλιμένη σκεπή, με την υπομονή φυσικά που απαιτεί αυτό το εγχείρημα:

Ο λόγος είναι απλούστατος. Η πανοραμική θέα του Όσλο με την θέα να σε αποζημιώνει προς κάθε σου βήμα, σε κάθε γεωγραφικό σημείο.

Μιλάω εδώ και ώρα βεβαίως για το περίφημο «Operahuset Oslo» που θεωρείται από τα πιο εμβληματικά αρχιτεκτονικά δημιουργήματα παγκοσμίως, με τις απόψεις βέβαια περί αυτού να διίστανται. Γεγονός είναι πως το κτήριο της «αρχιτεκτονικής του παγόβουνου» που ολοκληρώθηκε το 2008 επαναπροσδιόρισε την εικόνα της πόλης, με κύριο γνώρισμα του βεβαίως την προσβάσιμη κεκλιμένη στέγη από μάρμαρο.

Έβγαλα μ’ ευχαρίστηση τις φωτογραφίες μου, όμως εκεί στα ψηλά δεν ήταν για χόρταση, καθώς παρόλο που το ημερολόγιο έδειχνε 3 Μαΐου ο αέρας φυσούσε ακόμα παγωμένος, κάνοντας με να σηκώσω κουκούλα και να αναχωρήσω άμεσα για το ξενοδοχείο.

Ήμουν τελικά τόσο δίπλα, κάτι που συνειδητοποίησα καλύτερα λίγη ώρα μετά, όταν και ξαναβγήκα προς τα έξω για τις βραδινές βόλτες μου, αφού πρώτα φωτογράφισα ως όφειλα τα ίδια αξιοθέατα (χρηματιστήριο και όπερα) σε συνθήκες νυχτερινού φωτισμού:

Οι δρόμοι ήταν το ίδιο άδειοι όπως και το προηγούμενο βράδυ του Σαββάτου, γεγονός σίγουρα εντυπωσιακό για κέντρο πρωτεύουσας κράτους:

Έτσι δεν άργησα να φτάσω προς ακόμα ένα σημείο που είχα κατά νου, αυτό της «Christiania Torv» ,ένα από τα όπως λέγεται σημαντικά μνημεία του Όσλο με φόντο τα ιστορικά κτήρια. Εδώ φημολογείται πως ο βασιλιάς Χριστιανός Δ' πέταξε το γάντι του (κάτι που αναπαριστά το γλυπτό) προκειμένου να ξεκινήσει από το σημείο εκείνο η ανοικοδόμηση της πόλης μετά την καταστροφική φωτιά του 1624:

Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος της επίσκεψης μου ως εκεί, μη κρυβόμαστε, αλλά μια ακόμη πολύ ωραία παμπ με καταπληκτικούς εσωτερικούς χώρους αλλά και αυλή, που φέρει το όνομα «The Dubliner» και ήταν επιβεβλημένο να κάνω μία στάση για ένα:

Επειδή όμως η σχετική ησυχία μου την έδωσε αποφάσισα να επιστρέψω σε γνωστά λημέρια, πιο συγκεκριμένα στην «Sir Winston's», διανύοντας την απόσταση των πεντακοσίων μέτρων με ιδιαίτερη ευκολία κι ανυπομονησία:

Ήταν θαρρώ ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει ένα εξαιρετικό τριήμερο, γυρνώντας κοντά μία το ξημέρωμα προς το ξενοδοχείο, έχοντας γεμίσει από εικόνες αλλά και παγωμένες μπυρίτσες…

Νορβηγία σχεδόν τέλος.

Αποχώρηση & ταξιδιωτικός απολογισμός



Τέσσερις του Μάη.

Μια μέρα που ξεκίνησε με κρύο αλλά φαινόταν πως έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί επίσης σε ηλιόλουστη στη Νορβηγική πρωτεύουσα.

Ώρα οκτώ πρωινή και ήμουν ήδη στο δρόμο μετά από ελαφρύ πρωινό, περπατώντας την πολύ σύντομη όπως αποδείχτηκε διαδρομή ως τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό.

Έβγαλα επιτόπου εισιτήριο με το τρένο αρκετά πιο φθηνό σε σχέση με αυτό της άφιξης (13€) και σε μισή ώρα έμπαινα κιόλας στον έλεγχο. Λίγα ψώνια και το σαλόνι υποδοχής του αεροδρομίου με το ωραίο του φαγητό, βοήθησαν ώστε να περάσει ο χρόνος αναμονής πολύ πιο εύκολα:

Καλός έως εξαιρετικός ο καιρός στον αέρα και τον πτητικό αυτό συνδυασμό, με τη Χαλκιδική να ξεδιπλώνεται απ’ το παράθυρο μου κατεβαίνοντας προς Αθήνα.

Στις πέντε το απόγευμα -και με τη σχετική κατά κανόνα πλέον καθυστέρηση- κατέβαινα στο αεροδρόμιο Μακεδονία, γράφοντας έτσι τον επίλογο άλλης μια πολύ ωραίας κι ενδιαφέρουσας εκδρομής.

Συνοπτικά και συμπερασματικά,

α. Χρόνος εκδρομής: Με απλά λόγια μου έφτασε. Θα προλάβαινα ενδεχομένως να κάνω επιπλέον πράγματα στο Alesund, ήμουν αρκετά συνειδητοποιημένος όσον αφορά το Oslo, οπότε ο χρόνος κρίνεται επαρκέστατος.

β. Εποχή εκδρομής: Κοιτάξτε να δείτε, από τη μικρή μου εμπειρία τη θεωρώ ιδανική, ειδικότερα όταν μιλάμε για Μάιο - Ιούνιο. Ναι μεν μπορεί να μην έχει καλοκαιρία όπως τη φανταζόμαστε και ισχύει στη χώρα μας και αρκετές ακόμη χώρες, αλλά οι περιστάσεις είναι εξαιρετικές. Μόνο το γεγονός πως νυχτώνει μετά τις 10-11 σου δίνει τεράστιο ταξιδιωτικό πλεονέκτημα.

γ. Όσα δεν είδα: Αυτό που με «πείραξε» περισσότερο στο Alesund ήταν ότι δε κατάφερα να κάνω (χωρίς να φταίω) μια βόλτα από θαλάσσης, κάτι που είμαι σίγουρος ότι θα ρεφάρω σε επόμενη εκδρομή στη χώρα. Με αυτή λοιπόν την αφορμή ξέρω ότι θα επιστρέψω και στο Oslo για να συνεχίσω από ‘κει που το άφησα, μιας κι έχει αρκετό ενδιαφέρον απ’ όσο μπόρεσα να συμπεράνω.

δ. Άνθρωποι: Αρκετά ευγενικοί όπου κι αν συναναστράφηκα, εύκολοι στην επικοινωνία, χωρίς να θυμίζουν ευτυχώς τους λεχρίτες στις παμπ των διπλανών χωρών, κάτι για το οποίο ίσως παίζει ρόλο ο περιορισμός που έχουν. Σε κάθε περίπτωση έχω μόνο θετικά σχόλια.

ε. Ασφάλεια: Ανάξιο αναφοράς το πεδίο αυτό, δεν έπεσε στην αντίληψη μου κάτι που μπορούσε να με προβληματίσει στο Όσλο, γιατί για την επαρχία δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε καν συζήτηση.

στ. Οργάνωση/μετακίνηση: Δε χρειάζεται ούτε εδώ να σταθώ στα της πρωτεύουσας που τα έχει πραγματικά όλα, καθιστώντας την μια πολύ ποιοτική και προσβάσιμη πόλη. Σχετικά με το Alesund υφίσταται η πρόβλεψη τουλάχιστον στις μετακινήσεις με τα τοπικά λεωφορεία καθώς και τα πλοία, όμως σαφώς παίζει ρόλο και η διάθεση του τουρίστα για περεταίρω εξερεύνηση. Πολύ φιλικές και οι δύο πόλεις, έχουν τουρισμό και τον προσέχουν, τι να λέμε.

ζ. Κουζίνα/ποτά: Μηδενική άποψη ως προς την κουζίνα τους, δεν έκατσα να ψάξω, δε μπορώ να πω ότι είδα και κάτι πέρα από τον μπακαλιάρο που μου κίνησε την περιέργεια, γιατί κατά κύριο λόγο έβλεπες κουζίνες από όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Συμπαθητικές οι μπύρες και οι βότκες τους, ως εκεί.

η. Κόστος: Φτάσαμε και στο σημείο που προβληματίζει όλους σχετικά με τη Νορβηγία κι όχι αδίκως οφείλω να πω, όμως σας έχω καλά νέα: Κάνουμε σπουδαία βήματα ως Ελλάδα για να τους φτάσουμε. Στις τιμές, στα υπόλοιπα δε ξέρω...
Όπως και να ‘χει μιλάμε για μια χώρα ακριβή, νομίζω η ακριβότερη εντός Ευρωπαϊκής ηπείρου οπότε χρειάζεται σύνεση και μεθοδικότητα. Για να μιλήσω με όρους ψηλού και να δώσω τάξη μεγέθους, η φθηνότερη μπύρα που πλήρωσα έκανε 8.80€ και η ακριβότερη γύρω στα 12€. Μπορείς να φας κάπως οικονομικά έτοιμα γεύματα στα μάρκετ, όχι όμως στα φαστφουντάδικα που με το καλημέρα σας θες σίγουρα ένα 25€ και λίγα λέω. Εν κατακλείδι απαιτείται μελέτη και σίγουρα παίζει τεράστιο ρόλο το πρωινό γεύμα του ξενοδοχείου, κάτι που κρίνω απαραίτητο.

θ. Γενική εικόνα: Εδώ χτυπήσαμε φλέβα χρυσού, ανακαλύπτοντας μια χώρα που αξίζει να επιστρέφεις σε διαφορετικά σημεία της και σε διαφορετικές μάλιστα εποχές. Όλα έχουν τη χάρη τους και σίγουρα όσα είδα εγώ σε Όσλο και Άλεσουντ, τουτέστιν αυτό είναι που μετράει σίγουρα, περιμένοντας να επιστρέψω σε Νορβηγικό έδαφος για να ανακαλύψω κι άλλες ομορφιές, από αυτές που απλόχερα χαρίζει στον ταξιδιώτη.

Μέχρι τότε, ραντεβού στην επόμενη ιστορία, κάπου στη Σκανδιναβία, σε άλλο Ευρωπαϊκό έδαφος, νησί, ή σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του κόσμου.

Ραντεβού πάντα ψηλά πάνω απ’ τα σύννεφα.

Υ.Γ. Το μόνο που θ’ αφήσουμε ιστορίες, και κανα - δυο φωτογραφίες…

Αχ τι χαρά να πέφτω πάνω στην καταπληκτική για ακόμη μια φορά ιστορία σου λίγες μέρες πριν ταξιδέψουμε για Νορβηγία! Ξεκινάμε από Οσλο όπου φτάνουμε αργά το απόγευμα θέλουμε να βγάλουμε 24ωρα εισιτήρια αρκεί για την μεταφορά μας από αεροδρόμιο για κέντρο ή είναι έξτρα το εισιτήριο του αεροδρομίου; Επίσης στο Αλεσουντ χρειάστηκες ή θεωρείς σκόπιμη την έκδοση 24ωρου εισιτηρίου; Ισχύει το ίδιο App για όλη την Νορβηγία; Έχουμε προορισμούς το Οσλο, Φλομ, Μπεργκεν και τέλος το Αλεσουντ.

 

[psilos3]

Αχ τι χαρά να πέφτω πάνω στην καταπληκτική για ακόμη μια φορά ιστορία σου λίγες μέρες πριν ταξιδέψουμε για Νορβηγία!

Ευχαριστώ για την ανάγνωση και τα όμορφα σου λόγια!

Ξεκινάμε από Οσλο όπου φτάνουμε αργά το απόγευμα θέλουμε να βγάλουμε 24ωρα εισιτήρια αρκεί για την μεταφορά μας από αεροδρόμιο για κέντρο ή είναι έξτρα το εισιτήριο του αεροδρομίου;

Όχι, η εφαρμογή που κατέβασα εγώ και πρόσθεσα χρήματα δεν αφορούσε τη μετακίνηση από/προς αεροδρόμιο, αλλά αυτές εντός της πόλης.

Επίσης στο Αλεσουντ χρειάστηκες ή θεωρείς σκόπιμη την έκδοση 24ωρου εισιτηρίου;

Για κανένα λόγο, είναι μικρό και περπατιέται. Τώρα για κανένα προορισμό λίγο πιο έξω όπως για παράδειγμα το ενυδρείο, παίρνεις εισιτήριο απλής διαδρομής.

Ισχύει το ίδιο App για όλη την Νορβηγία; Έχουμε προορισμούς το Οσλο, Φλομ, Μπεργκεν και τέλος το Αλεσουντ.

Όχι, όπως είπα το Ruter app που χρησιμοποίησα στο Όσλο αφορούσε μόνο αυτό.

 

[perixvra]

Ευχαριστώ για την ανάγνωση και τα όμορφα σου λόγια!

Όχι, η εφαρμογή που κατέβασα εγώ και πρόσθεσα χρήματα δεν αφορούσε τη μετακίνηση από/προς αεροδρόμιο, αλλά αυτές εντός της πόλης.

Για κανένα λόγο, είναι μικρό και περπατιέται. Τώρα για κανένα προορισμό λίγο πιο έξω όπως για παράδειγμα το ενυδρείο, παίρνεις εισιτήριο απλής διαδρομής.

Όχι, όπως είπα το Ruter app που χρησιμοποίησα στο Όσλο αφορούσε μόνο αυτό.

Σ ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σου!
Ανυπομονούμε για την επόμενη ταξιδιωτική σου εμπειρία….

 

[mariath]

Επίσης στο Αλεσουντ χρειάστηκες ή θεωρείς σκόπιμη την έκδοση 24ωρου εισιτηρίου; Ισχύει το ίδιο App για όλη την Νορβηγία;

Το Αλεσουντ είναι πολύ μικρό και περπατήσιμο. Ζήτημα να χρειαστεί να μετακινηθείτε με μέσα μεταφοράς (εκτός αν φτάνετε αεροπορικώς). Το ίδιο ισχύει και για το Μπέργκεν. Πηγαίνεις παντού με τα πόδια εκτός ίσως από την κορυφή πάνω από την πόλη με την φανταστική θέα που ανεβαίνεις με τελεφερίκ σταθερής τροχιάς.

 

[perixvra]

Το Αλεσουντ είναι πολύ μικρό και περπατήσιμο. Ζήτημα να χρειαστεί να μετακινηθείτε με μέσα μεταφοράς (εκτός αν φτάνετε αεροπορικώς). Το ίδιο ισχύει και για το Μπέργκεν. Πηγαίνεις παντού με τα πόδια εκτός ίσως από την κορυφή πάνω από την πόλη με την φανταστική θέα που ανεβαίνεις με τελεφερίκ σταθερής τροχιάς.

Σούπερ! Σ ευχαριστώ πολύ! Τι ωραία θα γλιτώσουμε και κάποια χρήματα έστω και από τα μμμ