Αυστρία Σλοβακία Όλοι έχουν πάει, εμείς πότε; (Μπρατισλάβα - Βιέννη)

[gkalla]

Βιέννη Ι​

Το επόμενο πρωϊνό ήταν πάλι βροχερό. Είχαμε βγάλει εισιτήρια για το λεωφορείο της Slovak Lines για τις 12:08 οπότε ετοιμαστήκαμε χαλαρά για την αναχώρησή μας.

Όταν κόντευε η ώρα κι ενώ η βροχή είχε σταματήσει προσωρινά ξεκινήσαμε διαμέσου της Hviezdoslavovo námestie τραβώντας της τελευταίες φωτογραφίες μας στην πόλη. Το άγαλμα του Pavol Országh Hviezdoslav, του Σλοβάκου ποιητή και συγγραφέα και μια ακόμη Στήλη Πανούκλας ήταν τα μνημεία που μας αποχαιρέτησαν.

Το λεωφορείο ήρθε λίγο καθυστερημένο κι ενώ η βροχή ξεκινούσε και πάλι, επίμονα αυτή τη φορά, εμείς διασχίζαμε τον Δούναβη κι όλη την αδιάφορη πεδιάδα μέχρι τον κεντρικό σταθμό των τρένων της Βιέννης, στην Südtiroler Platz.

Καθώς ήταν Κυριακή κανένα σχεδόν Σούπερ μάρκετ δεν ήταν ανοιχτό στην πόλη, οπότε μπήκα βιαστικά και αρκετά μουσκεμένος μέσα στο τεράστιο κτίριο του σταθμού κι έκανα λίγα ψώνια από το ανοιχτό μίνι μάρκετ που υπήρχε εκεί. Ακολούθως βγάλαμε εισιτήριο 2 ημερών με κόστος 14,10€ πήραμε διαδοχικά τις γραμμές μετρό U1 και U2 και φτάσαμε τελικά στο διαμέρισμα μας, που βρισκόταν λίγο έξω από το ιστορικό κέντρο, δίπλα ακριβώς στην στάση μετρό Taborstraße.

Με τούτα και με τα’ άλλα η ώρα είχε φτάσει πια 3, ο καιρός δεν έλεγε να ανοίξει κι επιπλέον πεινούσαμε και πάλι (τι πρωτότυπο!). Οι επιλογές μας δεν ήταν πολλές, τέτοια μέρα και ώρα, οπότε πήγαμε στο μοναδικό ανοιχτό εστιατόριο που βρισκόταν πολύ κοντά μας, στο μεξικάνικο Pancho restaurant & bar που τελικά αποδείχτηκε πολύ καλό και αρκετά οικονομικό για τα δεδομένα της πόλης. Το μόνο παράδοξο που μας συνέβη στο εν λόγω μαγαζί ήταν πως αυτοί δεν μιλούσαν Αγγλικά, εμείς δεν μιλούσαμε Γερμανικά και τελικά η συνεννόηση έγινε στα Ισπανικά… Τέλος πάντων, συνεννοηθήκαμε, φάγαμε εξαιρετικά και ήπιαμε τις μπυρίτσες μας.

Επιστρέψαμε στο διαμέρισμα για μια μικρή σιέστα καθώς η κακοκαιρία συνεχιζόταν και αρκετά αργά, γύρω στις 7 είδαμε τον ουρανό να ανοίγει και ξεκινήσαμε βιαστικά για την πρώτη βόλτα μας στην Βιέννη με σκοπό να δούμε όσο πιο πολλά αξιοθέατα γινόταν ώστε να μην πάει τελείως χαμένη η μέρα μας. Τουλάχιστον, λόγω της εποχής, το φως θα κρατούσε αρκετά μετά τις 9…

Ξεκινήσαμε με το μετρό U2 κι από τον σταθμό Schottentor είπαμε να κάνουμε μια περιμετρική βόλτα γύρω από το ιστορικό κέντρο καθώς είχαμε δει και σημειώσει πολλά αξιοθέατα της πόλης πάνω σ’ αυτή την ημικυκλική διαδρομή.

Βγαίνοντας από το μετρό, το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν η Votivkirche, μια εντυπωσιακή νεογοτθική εκκλησία δίπλα ακριβώς στο Πάρκο Σίγκμουντ Φρόυντ.

Το μεγάλων διαστάσεων κτίριο του Πανεπιστημίου της Βιέννης στεκόταν εκεί δίπλα. Αν και θέλαμε να μπούμε μέσα καθώς στο εσωτερικό του υποσχόταν πολλά δεν μπορέσαμε γιατί τις Κυριακές παραμένει κλειστό.

Η στήλη Liebenberg-Denkmal που βρισκόταν ακριβώς απέναντι και μπροστά στο μουσείο του Μπετόβεν, αφιερωμένη στο δήμαρχο της Βιέννης Liebenberg και στην νίκη ενάντια στους Οθωμανούς, το 1683 μας τράβηξε για λίγο την προσοχή πριν συνεχίσουμε για το θέατρο Burgtheater του οποίου τις εσωτερικές σκάλες έχει ζωγραφίσει ο Gustav Klimt.

Ήδη στο βάθος του πάρκου Rathauspark φαινόταν το Δημαρχείο της Βιέννης, με το ψηλό πύργο του να ξεχωρίζει από μακριά. Πρόσβαση όμως δεν υπήρχε καθώς τα πάντα ήταν αποκλεισμένα λόγω της προετοιμασίας που γινόταν για το Pride της Βιέννης. Αρκεστήκαμε έτσι σε λίγες μακρινές φωτογραφίες και προχωρήσαμε.

Το Κοινοβούλιο της Αυστρίας που είδαμε αμέσως μετά μας ξάφνιασε. Ήταν λες κι είχαμε μεταφερθεί στην αρχαία Ελλάδα! Τα κιονόκρανα, οι μετόπες με την σχετική ζωοφόρο και το σύμπλεγμα αγαλμάτων ακριβώς μπροστά του, με κυρίαρχη την μορφή της Θεάς Αθηνάς, μας μπέρδεψαν. Που βρισκόμασταν; Στην Βιέννη ή στην αρχαία Αθήνα;

Το ίδιο θέαμα αντικρίσαμε και στο γειτονικό πάρκο Volksgarten (Πάρκο του Λαού) στο εσωτερικό του οποίου συναντήσαμε το Θησείο (Theseustempel), ένα μικρό ναό αρχαιοελληνικού στυλ. Περισσότερο όμως μας άρεσε το ίδιο το πάρκο, γεμάτο λουλούδια κι άπειρες τριανταφυλλιές, στο απόγειο της ανθοφορίας τους. Μας φάνηκε πολύ ωραίος χώρος για αναψυχή και βόλτα και οι ντόπιοι φαίνεται πως συμφωνούσαν μαζί μας καθώς είχαν κατακλύσει το μέρος. Άλλο ένα στοιχείο που μας ξάφνιασε ήταν πως σχεδόν όλα τα παγκάκια αλλά και οι ίδιες οι τριανταφυλλιές φαίνονταν να είναι δωρεές – αφιερώματα σε συνήθως αποβιώσαντες συγγενείς και φίλους, από τους κατοίκους της πόλης.

Φτάνοντας στην πλατεία Maria-Theresien-Platz, με το χαρακτηριστικό της μπρούτζινο άγαλμα, είδαμε εκατέρωθεν τα πανομοιότυπα κτίρια των μουσείων Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης και Ιστορίας της Τέχνης, καθώς είχαμε φτάσει πια στη γειτονιά των μουσείων.

Απέναντι βρισκόταν η εξωτερική πύλη των ανακτόρων (Denkmal der Exekutive) και το συμπαθές κτίριο του εθνογραφικού μουσείου. Η πύλη οδηγούσε στην πλατεία Χέλντενπλατς (Heldenplatz), στης οποία το κέντρο στεκόταν το έφιππο άγαλμα του Αρχιδούκα Καρόλου (Erzherzog-Carl-Reiterdenkmal), του πρώτου ανθρώπου που νίκησε τις στρατιές του Ναπολέοντα.

Στην άλλη πλευρά της πλατείας δέσποζε το Ανάκτορο Χόφμπουργκ (Hofburg), το Παλάτι των Αψβούργων με το πλούσια διακοσμημένο Μπαρόκ εσωτερικό,τα αυτοκρατορικά διαμερίσματα κι ένα μουσείο ασημιού, τα οποία φυσικά, τέτοια ώρα, δεν τα είδαμε.

Αντιθέτως είδαμε το εσωτερικό του καφέ Burg Ring 1 καθώς είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσουμε μια σωστή βιενέζικη σοκολάτα και κανένα γλυκάκι γιατί μάλλον είχε πέσει το ζάχαρό μας.

Κι αφού φροντίσαμε να το σηκώσουμε – το ζαχαράκι μας - πήραμε το τραμ για να επιστρέψουμε στο διαμέρισμα μας. Εκεί δίπλα υπήρχε μια καντίνα (Extra Würstel) με ουρά από ντόπιους οπότε σκεφτήκαμε ότι αυτοί κάτι θα ξέρουν. Εεε δεν κάναμε λάθος. Πήραμε κάμποσα σάντουιτς με λουκάνικα και φυσικά μερικές μπυρίτσες κι όλα μαζί, τα τσακίσαμε στη τραπεζαρία του πολύ συμπαθητικού διαμερίσματος μας (καμιά σχέση μ’ αυτό της Μπρατισλάβα…).

Χάρτης απογευματινής βόλτας

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 4 of 6

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[varioAthens]

Εγω που ερχομαι απο το αλλο θρεντ που κραζω Βιεννη για να σε ενθαρρυνω για την ιστορια σου

 

[gkalla]

Εγω που ερχομαι απο το αλλο θρεντ που κραζω Βιεννη για να σε ενθαρρυνω για την ιστορια σου

Καλά της κάνεις. Τέτοια που είναι...

 

[dik-7]

Για να δούμε παρακάτω,
Βιέννη πήγα δεύτερη φορά περσι με κόστος εισιτηριών στα 130 € ανά ατομο με austrian airlines.
Πήγα και μονοήμερη στην Μπρατισλάβα, η οποία μου άρεσε αλλά από αυτά που ακουγα περίμενα περισσότερα

 

[Sassenach77]

Έχω περιέργεια να δω τι έκανες και είδες στη Μπρατισλάβα και σου έφτασε η 1,5 μέρα. Εγώ έχω βάλει 2,5 μέρες αλλά συμπεριλαμβάνω και τα περιφερειακά αξιοθέατα.

 

[gkalla]

Έχω περιέργεια να δω τι έκανες και είδες στη Μπρατισλάβα και σου έφτασε η 1,5 μέρα. Εγώ έχω βάλει 2,5 μέρες αλλά συμπεριλαμβάνω και τα περιφερειακά αξιοθέατα.

Δεν πήγα καθόλου παραέξω π.χ. στο Κάστρο του Ντεβίν. Μόνο τελείως κεντρικά και μάλιστα επειδή είχε και βροχή για κάποιο διάστημα δεν πέρασα καν στην άλλη πλευρά του Δούναβη.

 

[Sassenach77]

Δεν πήγα καθόλου παραέξω π.χ. στο Κάστρο του Ντεβίν. Μόνο τελείως κεντρικά και μάλιστα επειδή είχε και βροχή για κάποιο διάστημα δεν πέρασα καν στην άλλη πλευρά του Δούναβη.

Τότε ίσως να έχω κάνει καλή κατανομή χρόνου στη πόλη. Θα δειξει

 

[gkalla]

Τότε ίσως να έχω κάνει καλή κατανομή χρόνου στη πόλη. Θα δειξει

Οι αποστάσεις στο κέντρο είναι πολύ μικρές. Δεν χάνεται σχεδόν καθόλου χρόνος στις μετακινήσεις. Επίσης σημείωσε πως δεν μπήκα σε κανένα μουσείο σε καμιά από τις 2 πόλεις.

 

[Sassenach77]

Οι αποστάσεις στο κέντρο είναι πολύ μικρές. Δεν χάνεται σχεδόν καθόλου χρόνος στις μετακινήσεις. Επίσης σημείωσε πως δεν μπήκα σε κανένα μουσείο σε καμιά από τις 2 πόλεις.

Οκ, τότε αλλάζει το πράγμα.

 

[gkalla]

Μπρατισλάβα Ι​

Αναχωρήσαμε απ’ την Αθήνα στις 9:15 και φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Βιέννης περίπου στις 10:45, σχεδόν χωρίς καθυστέρηση. Βγαίνοντας κατευθυνθήκαμε στην πλατφόρμα 4 των αναχωρήσεων της Slovak Lines με σκοπό να πάρουμε το λεωφορείο των 11:30 για την Μπρατισλάβα ενώ, αν και για λόγους ασφαλείας, είχαμε βγάλει εισιτήρια για το δρομολόγιο των 12:30. Η αλλαγή των εισιτηρίων έγινε χωρίς πρόβλημα κι έτσι ξεκινήσαμε νωρίτερα.

Η διαδρομή τελείως αδιάφορη, στην πράξη ένας απέραντος χέρσος κάμπος, σπαρμένος τεράστιες ανεμογεννήτριες. Ευτυχώς όμως το λεωφορείο ήταν άνετο και η διαδρομή χωρίς κίνηση με αποτέλεσμα να φτάσουμε, σε σχεδόν 45 λεπτά, στην στάση Bratislava Most SNP, δίπλα στην ομώνυμη γέφυρα με το UFO αλλά και στο κέντρο της παλιά πόλης όπου ήταν και το διαμέρισμα μας.

Η πόλη μας υποδέχτηκε με μια λαμπρή λιακάδα. Με τα μπαγκάζια μας ανά χείρας πιάσαμε την Hviezdoslavovo námestie, τον φαρδύ, δεντροφυτεμένο πεζόδρομο και βάλαμε πλώρη για το διαμέρισμα. Στην σύντομη διαδρομή μας, είδαμε με σειρά εμφανίσεως: την Στήλη της Πανούκλας (Morový stĺp), το άγαλμα του Hans Christian Andersen καθώς και το άγαλμα του Pavol Országh Hviezdoslav (Σλοβάκος ποιητής και συγγραφέας).

Εννοείται πως σταμπάραμε ένα δυο καταστήματα που σέρβιραν παγωτό τα οποίο θα δοκιμάζαμε άλλη στιγμή.

Καθώς φτάσαμε αρκετά νωρίτερα και εννοείται πως πεινούσαμε ήδη (πάντα πεινάμε!) σταθήκαμε στο 17’s BAR για μερικές «τονωτικές» πίτσες και τις πρώτες μας δροσερές μπυρίτσες.

Αν και δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα για το check in δοκιμάσαμε να δούμε αν υπήρχαν τα κλειδιά στο ειδικό κουτί έξω από το κτίριο που θα μέναμε για τις επόμενες 2 μέρες και ευτυχώς ήμασταν τυχεροί. Περιχαρείς μπήκαμε στο εσωτερικό της παλιάς πολυκατοικίας για να ανακαλύψουμε πως το «Πάνω όροφοι προσβάσιμοι με ασανσέρ» του booking είχε άλλη ερμηνεία απ’ την αναμενόμενη. Έπρεπε να ανέβεις 1,5 όροφο για να πάρεις το εξωτερικό ασανσέρ – όχι ότι υπήρχε εσωτερικό - και μετά αφού φτάσεις στο 5ο πάτωμα να ξανακατέβεις με σκαλιά άλλον μισό όροφο. Καλή αρχή (δεν) κάναμε. Μπήκαμε μέσα στο ευρύχωρο διαμέρισμα κι αμέσως κατευθυνθήκαμε στα παράθυρα του με την υπέροχη θέα προς την πόλη και το κάστρο της.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα αρχίσαμε να διαπιστώνουμε τα προβλήματα του διαμερίσματος. Ανεμιστήρες που δεν δούλευαν, ελάχιστες πρίζες, μια - δυο άσχημα χτυπημένες πόρτες και έλλειψη ζεστού νερού ήταν μερικά από αυτά. Ααα εννοείτε και καμία ανταπόκριση από τον ιδιοκτήτη. Ε καλά δεν θα χαλάσουμε και την εκδρομή μας είπαμε, και αποφασίσαμε να τα αγνοήσουμε και να συνεχίσουμε ακάθεκτοι.

Πρώτο μας μέλημα ήταν να κάνουμε κάποιες προμήθειες από το γειτονικό σούπερ μάρκετ γιατί στην παρέα υπάρχει ο Αλ. ο οποίος πάντα δηλώνει πως δεν πεινάει και καταλήγει να τρώει και τα πόμολα κι εδώ κάποια δεν υπήρχαν. Στην σύντομη διαδρομή των 200 μέτρων που κάναμε έως το σούπερ μάρκετ συναντήσαμε μερικά πολύ εντυπωσιακά κτίρια της πόλης. Το εθνικό θέατρο, που ήταν δίπλα μας, αλλά και το κτίριο της Φιλαρμονικής με τις κουκλίστικες πόρτες του μας ήταν ίσως τα ωραιότερα κτίρια που είδαμε στην πόλη.

Εκεί κοντά ήταν και το ξενοδοχείο Carlton που φιλοξενείται σ’ ένα μεγάλο αρκετά εντυπωσιακό κτίριο, που όταν το είδαν οι υπόλοιποι της παρέας μου άρχισαν την γκρίνια. «Γιατί δεν έκλεινες στο Carlton και μας πήγες στο παλιό-διαμέρισμα;» κι άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα παράξενο θέαμα. Ένα όχημα να κινείται από τους επιβάτες του, που ποδηλατούσαν άνετα, πίνοντας μπύρες που έρρεαν άφθονες από τα βαρέλια που βρισκόντουσαν ανάμεσα τους. Τέτοια ταλαιπωρία για να πιώ μια δροσερή μπυρίτσα δεν θα την πέρναγα ποτέ!!!

Στην συνέχεια χωριστήκαμε. Οι 2 έμειναν να ξεκουραστούν στο διαμέρισμα κι εγώ με τον Αλ. αποφασίσαμε να κάνουμε μια καλή βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Ούτε 2 βήματα από το διαμέρισμα βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα ωραίο θέαμα με μικρά παιδιά, ντυμένα με παραδοσιακές στολές, που χόρευαν ντόπιους χορούς, στην διασταύρωση 2 πεζοδρόμων και με πολύ κόσμο ολόγυρα.

Δεν μείναμε όμως πολύ γιατί είχαμε την λαχτάρα να δούμε την υπόλοιπη παλιά πόλη κι έτσι προχωρήσαμε προς την κεντρική πλατεία Hlavné námestie, στην γωνιά της οποίας βρίσκεται το κτίριο της ελληνικής πρεσβείας Ρίξαμε μια γρήγορη ματιά στο παλιό Δημαρχείο και το σιντριβάνι Ρόλαντ (Maximiliánova fontána) και συνεχίσαμε.

Μέσα σε 2 λεπτά είμασταν στον γνωστότερο πεζόδρομο της Μπρατισλάβα, την οδό Michalská που εκείνη την ώρα έσφυζε από κόσμο. Αρχικά από μακριά και κατόπιν από πολύ κοντά θαυμάσαμε την Πύλη του Μιχαήλ, το σήμα κατατεθέν της παλιάς πόλης.

Μπήκαμε στα στενά δίπλα από την πύλη και περάσαμε από τον Φραγκισκανό Ναό του Ευαγγελισμού (Kostol zvestovania Pána) που ήταν καλυμμένος με σκαλωσιές καθώς και την Πινακοθήκη της Μπρατισλάβα (Galéria mesta Bratislavy) που στεγάζεται στο Ανάκτορο Mirbachov. Το ανάκτορο μην το πάρετε της μετρητής, ένα μάλλον αδιάφορο μεγάλο κτίριο ήταν.

Κάναμε το κύκλο γρήγορα και αφού σταθήκαμε για μια ανάσα στο συντριβανάκι με το άγαλμα «Γυναίκα με Στάμνα» και την Στήλη της Παναγίας (Mariánsky stĺp) πλησιάσαμε και πάλι στην πλατεία Hlavné námestie από την άλλη πλευρά.

Φτάνοντας είδαμε αρχικά τον πύργο του ρολογιού του Παλιού δημαρχείου (Stará radnica) δίπλα από την μάλλον αδιάφορη εκκλησία των Ιησουιτών (Kostol Najsvätejšieho Spasiteľa).

Στον λίγο χρόνο που είχε περάσει είχαν αλλάξει πολλά στην πλατεία. Ήταν γεμάτη κόσμο και κυρίως γεμάτη από εκατοντάδες νεαρούς χορευτές, ντυμένους με παραδοσιακές φορεσιές που είτε χόρευαν συνοδεία δυνατής μουσικής είτε περίμεναν να έρθει η σειρά τους.

Όταν, ύστερα από μισή ώρα περίπου, όλοι αυτοί οι χορευτές ενώθηκαν σ’ έναν τεράστιο κύκλο που έπιανε όλη την περίμετρο της μεγάλης πλατείας καταλάβαμε πως η εκδήλωση είχε τελειώσει και συνεχίσαμε τον δρόμο μας περνώντας μέσα από την στοά, κάτω από το παλιό δημαρχείο. Σταθήκαμε για λίγο εσωτερικό αίθριο βλέποντας την πίσω πλευρά του στιβαρού κτιρίου του δημαρχείου αλλά περισσότερο τα γραφικά και στολισμένα με λουλούδια μπαλκόνια.

Άλλη μια στοά, στην απέναντι πλευρά μας οδήγησε στην πλατεία του Αρχιεπισκόπου Primaciálne námestie με το ομώνυμο νεοκλασικό Ανάκτορο (Primaciálny palác) του 18ου αιώνα. Το ανάκτορο, διακοσμημένο με αγάλματα και παραστάσεις, εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία, μας έκανε να αναρωτηθούμε αν ο αρχιεπίσκοπος ήταν ιερέας του δωδεκάθεου…

Στην ίδια πλατεία βρισκόταν και το τμήμα θεολογίας του τοπικού πανεπιστημίου ενώ δίπλα σε ένα άλλο δημόσιο κτίριο υπήρχε ένα πολύ ευφάνταστο στήριγμα για ποδήλατα (Stojan na bicykle).

Περπατώντας στα διπλανά στενά κι αφού συναντήσαμε διάφορα κτίρια με πολύ διαφορετικό στυλ (μέχρι και Σοβιετικού τύπου γλυπτά είδαμε) φτάσαμε στην παλιά αγορά της πόλης (Stará tržnica), με την όμορφη πρόσοψη κι έπειτα από την πλευρά της πλατείας Námestie Nežnej revolúcie. Μια ματιά μόνο μπορέσαμε να ρίξουμε στο εσωτερικό της, αρκετή για να καταλάβουμε ότι ήταν εκτός λειτουργίας.

Διασχίσαμε την λεωφόρο Námestie SNP και σταθήκαμε στην ομώνυμη πλατεία με την πλούσια σκιά που πρόσφεραν τα μεγάλα δέντρα. Ανάμεσα τους διακρίναμε την μικρή εκκλησία Kostol navštívenia Panny Márie και το μνημείο για την Σλοβακική Εθνική Εξέγερση (Pamätník SNP) πίσω από το οποίο μόλις διακρινόταν το καμπαναριό μιας Καλβινιστικής εκκλησίας (Kalvínsky kostol Reformovanej kresťanskej cirkvi).

Απέναντι στεκόταν το κτίριο του κεντρικού ταχυδρομείου της χώρας που του αφιερώσαμε μια-δυο πόζες (λόγω της επαγγελματικής σχέσης του Αλ. με τον κλάδο) ενώ δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε το ίδιο στο παλιού τύπου τραμ που πέρασε από μπροστά μας.

Φτάνοντας στην πεζοδρομημένη και φιδογυριστή Župné námestie συναντήσαμε την μπαρόκ καθολική εκκλησία Farský kostol sv. Jána z Mathy (Trojička) που βρισκόταν πλάι πλάι με το ιστορικό αλλά μάλλον αδιάφορο κτίριο του εθνικού συμβουλίου της Σλοβακικής δημοκρατίας (Župný dom).

Στην εκκλησία υπήρχε κάποια λειτουργία με αρκετά πιτσιρίκια καθισμένα μπροστά. Πιθανολογώ πως πρέπει να ήταν κάποια τελετή πρώτης κοινωνίας ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Ακολούθησε άλλη μια στήλη της πανούκλας στην πόλη κι άλλη μια εκκλησία, ο ναός του Αγίου Στεφάνου των Καπουτσίνων πριν φτάσουμε στο τέλος της Župné námestie.

Από τα σκαλάκια της Klariská ξεκινήσαμε την κάθοδο προς το κέντρο της παλιά πόλης, βλέποντας από μακριά την Πύλη του Μιχαήλ και περνώντας μπροστά από μια ακόμη εκκλησία, της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού [Klarisky (bývalý Kostol Povýšenia Svätého kríža)].

Παρόλο που βρισκόμασταν αρκετά κεντρικά, στην περιοχή δεν κυκλοφορούσαν σχεδόν καθόλου τουρίστες κι έτσι απολαμβάναμε ήσυχοι την βόλτα μας. Εδώ, αν και τα περισσότερα κτίρια ήταν πολύ καλά συντηρημένα, είδαμε επιπλέον κάποια άλλα που ήταν εγκαταλελειμμένα παρόλο που έδειχναν ακόμη μέρος της παλιάς τους ομορφιάς και αίγλης.

Ο Καθεδρικός Ναό του Αγίου Μαρτίνου (Dóm sv. Martina) ήταν η επόμενη στάση μας, πρώτα από την μια πλευρά του και κατόπιν εσωτερικά. Αν και ήταν ο μεγαλύτερος ναός από τους πολλούς που είδαμε και πιθανόν ο σημαντικότερος της παλιά πόλης, δεν εντυπωσιαστήκαμε ιδιαίτερα.

Έξω πια από τον Άγιο Μαρτίνο πέσαμε πάνω στο μνημείο Pamataj Jewish Holocaust Memorial και στην μικρή πλατεία Rudnayovo námestie πριν πάρουμε τον πεζόδρομο Panská με κατεύθυνση το διαμέρισμα μας.

Αντί να ανέβουμε πάνω προτιμήσαμε να καθίσουμε σ’ ένα συμπαθέστατο, υπαίθριο καφέ (Café Opera) ανάμεσα στο Εθνικό θέατρο και το κτίριο της Φιλαρμονικής και σε λίγο η παρέα μας ενώθηκε ξανά με την επιστροφή των «ασώτων» Ε. και Ελ. Είπαμε να τους δείξουμε κάποια από τα σημεία της πόλης που είχαμε ήδη δει οπότε περάσαμε και πάλι από το Εθνικό θέατρο όπου φωτογραφίζονταν κάποιοι νεόνυμφοι με τους κουμπάρους τους και συνεχίσαμε στα στενά.

Τσεκάραμε μερικά γουστόζικα σουβερινάδικα για να τα επισκεφτούμε σε 2ο χρόνο καθώς είχαν ήδη κλείσει και περάσαμε από το σημείο που νωρίτερα είχαμε δει τα χορευτικά δρώμενα των νέων της πόλης.

Στην ίδια γωνία που πια είχε σχετικά ερημώσει μπορέσαμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε το πασίγνωστο κι εκκεντρικό χάλκινο άγαλμα του Čumil, ενός εργάτη υπονόμων που ξεκουράζεται πάνω σε κάλυμμα φρεατίου και "κρυφοκοιτάζει" τους περαστικούς.

Ακολούθησε το άλλο «γνωστό» άγαλμα του Schöner Náci στην γωνία της πλατείας Hlavné námestie που πια είχε σχεδόν αδειάσει κι έτσι μπορέσαμε να φωτογραφήσουμε το κτίριο του παλιού δημαρχείου χωρίς πολύ κόσμο κι από τις 2 πλευρές του.

Για μια ωρίτσα ακόμη περάσαμε και πάλι από αρκετά από τα σημεία που είχαμε προηγουμένως δει αλλά κάποια στιγμή η πείνα άρχισε να κάνει την εμφάνισή της. Έτσι κινηθήκαμε προς την Slovak Pub ένα εστιατόριο που φημίζεται για την Σλοβάκικη κουζίνα του (κλασική κεντροευρωπαϊκή θα την χαρακτήριζα) καθώς και για τον ωραίο χώρο που διαθέτει. Τσιμπήσαμε κάποιες νοστιμιές, ήπιαμε τις μπυρίτσες μας και σχετικά νωρίς για τα δικά μας δεδομένα επιστρέψαμε στο διαμέρισμα για ύπνο βαθύ και πολύωρο. Το είχαμε ανάγκη καθώς την προηγούμενη νύχτα είχαμε κοιμηθεί ελάχιστα.

Η βασική διαδρομή που ακολουθήσαμε στην παλιά πόλη.

 

[psilos3]

Έτσι κινηθήκαμε προς την Slovak Pub ένα εστιατόριο που φημίζεται για την Σλοβάκικη κουζίνα του (κλασική κεντροευρωπαϊκή θα την χαρακτήριζα) καθώς και για τον ωραίο χώρο που διαθέτει.

Καταπληκτικό το Slovak Pub, να κάθεσαι με τις ώρες να τσιμπάς και να δοκιμάζεις βαρέλια!

 

[gkalla]

Μπρατισλάβα ΙΙ​

Σάββατο πρωί βγήκα μια βολτίτσα στην γειτονιά, στον έρημο εκείνη την ώρα πεζόδρομο Panská, για να πάρω κανένα καφεδάκι, να ανοίξουν λίγο τα μάτια.

Όταν επιτέλους τελείωσε κι ο Αλ. το πρωϊνό του (το καταπέτασμα έφαγε πάλι!) βγήκαμε στους δρόμους. Περάσαμε αρχικά από το μνημείο για την νίκη του Σοβιετικού στρατού (Víťazstvo – pamätník "oslobodenia" Červenou armádou), μπροστά από την φιλαρμονική και κατόπιν από το Lanfranconi Palace πριν πάρουμε το τραμ, με κατεύθυνση το κάστρο της Μπρατισλάβας (Bratislavský hrad).

Αλλάξαμε μέσο και με το τρόλεϊ 44 φτάσαμε στην πίσω πλευρά του κάστρου με σκοπό να μπούμε από την Πύλη της Βιέννης. Πριν περάσουμε την πύλη σταθήκαμε για λίγο μπροστά στο κτίριο του Εθνικού Συμβουλίου της Σλοβάκικης Δημοκρατίας χαζεύοντας το γιγάντιο άγαλμα εμπρός του.

Πιάσαμε την ανηφορίτσα έως την επόμενη εσωτερική πύλη που ήταν διακοσμημένη με γλυπτά που ενώ από μακριά φαίνονταν ως αγάλματα ανθρώπων παραδόξως είχαν φιλοτεχνηθεί μόνο οι πανοπλίες και τα όπλα τους.

Μπαίνοντας στην εσωτερική αυλή βρεθήκαμε μπροστά στο ογκώδες κάστρο και το άγαλμα του Svätopluk, του ηγέτη της Μοράβιας στα τέλη του 9ου αιώνα.

Το ίδιο το κτίριο του κάστρου, αν και ήταν πολύ καλά συντηρημένο δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα οπότε πολύ γρήγορα στραφήκαμε στην θέα που προσέφερε απλόχερα προς τον Δούναβη, την γέφυρα SNP με το UFO της καθώς και την σύγχρονη πόλη της Μπρατισλάβας.

Στο πλάι του κάστρου, στην πλευρά προς την παλιά πόλη, πέσαμε πάνω στα ερείπια της μεγάλης Μοραβικής Βασιλικής της Μπρατισλάβα. Μόνο η βάση των κτιρίων έχει απομείνει κι ένα σύγχρονο σύμπλεγμα αγαλμάτων που αναπαριστά κληρικούς της εποχής.

Περνώντας στο πίσω μέρος του κάστρου περιπλανηθήκαμε για λίγο μέσα στους περιποιημένους μπαρόκ κήπους κι είδαμε απ’ έξω, μέσω των μεγάλων παραθύρων ενός μακρόστενου κτιρίου, κάποια έργα από αφρικανικούς πολιτισμούς, χωρίς όμως να υπάρχει η δυνατότητα επίσκεψης, τουλάχιστον εκείνη την ώρα.

Πριν φύγουμε κάναμε μια στάση στο καφέ του κάστρου για ανεφοδιασμό σε δροσερές, τσέχικες και σλοβάκικες μπύρες. Απ’ ότι φαίνεται για τις μπύρες εξακολουθεί και υπάρχει η Τσεχοσλοβακία…

Πήραμε το λεωφορείο και ξαναγυρίσαμε στην πόλη ακριβώς έξω από το Προεδρικό μέγαρο της χώρας, που στεγάζεται στο ωραιότατο Ανάκτορο Γκρασάλκοβιτς. Στην πλατεία μπροστά του να ‘σου και το σιντριβάνι της Ειρήνης που στο κέντρο του υπάρχει κάτι σαν υδρόγειος με χαραγμένα πάνω της σύμβολα ειρήνης αντί για χώρες.

Την ώρα που φεύγαμε από την πλατεία Hodžovo námestie είδαμε, στο βάθος, την Πύλη του Μιχαήλ και το UFO μαζί, λες και τα 2 τοπόσημα βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο.

Κατεβήκαμε την απότομη σκάλα που οδηγούσε στον μικρό κατάφυτο πεζόδρομο Poštová για να δούμε ένα ιδιαίτερο γραμματοκιβώτιο στολισμένο μ’ ένα χάλκινο άγαλμα 2 κοριτσιών (Prvá poštová schránka).

Ήμασταν πια και πάλι στην οδό Obchodná και η ώρα είχε πάει σχεδόν 3. Όλοι πια πεινούσαμε και έτσι πήγαμε προς το εστιατόρια U Sedliaka που ήταν σημειωμένο στους χάρτες μου. Πριν μπούμε μέσα ρίξαμε μια ματιά στα σοβιετικού τύπου γλυπτά που διακοσμούσαν παρακείμενο κτίριο αλλά οι μυρωδιές που έβγαιναν από το μαγαζί μας τράβηξαν γρήγορα μέσα.

Ένα εξαιρετικό γεύμα με την νοστιμάτη παραδοσιακή σκορδόσουπα μέσα σε καρβέλι ψωμί και ωραίο Χαλούσκι (ένα είδος τοπικού ζυμαρικού με κρέμα και ψιλοκομμένο μπέικον) μαζί με άλλα τοπικά εδέσματα. Φωτογραφία δεν υπάρχει. Τα εξαφανίσαμε όλα πολύ γρήγορα! Το μόνο που μας χάλασε την διάθεση ήταν η διπλανή παρέα που «διέθετε» ένα πολύ μεθυσμένο τύπο ο οποίος τα έκανε όλα άνω κάτω στο μαγαζί.

Βγαίνοντας από το U Sedliaka διαπιστώσαμε πως είχαμε πιάσει βροχή και μάλιστα αρκετά έντονη. Με δυσκολία φτάσαμε ως την διπλανή στάση του τραμ, ελαφρά μουσκεμένοι καθώς τα μπαλκόνια για να προστατευτείς σπανίζουν στην κεντρική Ευρώπη. Κι έτσι γυρίσαμε στο διαμέρισμα, αρκετά …νοτισμένοι. Οι Ε. και Ελ. αποφάσισαν ότι θα χαλαρώσουν μέσα αλλά εγώ κι Αλ. είχαμε ακόμη όρεξη για βόλτα παρά τον δύσκολο καιρό.

Βγήκαμε αμέσως μόλις έκοψε η βροχή – σαν τα σαλιγκάρια - και κινηθήκαμε κατά μήκος της προκυμαίας του Δούναβη. Στο ύψος του σύγχρονου κτιρίου της Εθνικής Πινακοθήκης της Σλοβακίας μας ξανάπιασε βροχή, ευτυχώς για λίγο. Σταθήκαμε προφυλαγμένοι αγναντεύοντας κι ακούγοντας την δυνατή μουσική από τα μπαράκια στην απέναντι όχθη του ποταμού, που στεγάζονταν είτε σε κανονικά κτίρια είτε μέσα σε ποταμόπλοια. Αν ο καιρός ήταν καλύτερος θα πηγαίναμε μια βόλτα προς τα εκεί.

Αντ’ αυτού, μόλις έκοψε λίγο η βροχή και παρέμενε μόνο ένα ψιλόβροχο, συνεχίσαμε την βόλτα μας περνώντας από ένα μικρό πάρκο, με παράξενα παγκάκια, πριν φτάσουμε στο επιβλητικό κτίριο του Εθνικού Μουσείου Σλοβακίας που στεγάζει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Λίγο πιο κάτω, στο ύψος της παλιάς γέφυρας (Starý most) κι αφήνοντας πια την όχθη του Δούναβη περάσαμε από την έδρα του πανεπιστημίου Comenius.

Η εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ (Farský kostol sv. Alžbety), γνωστή και ως Μπλε εκκλησία (Modrý kostolík), ήταν ο επόμενος μας στόχος. Η συγκεκριμένη είναι μια Ουγγρική, σχισματική, Καθολική εκκλησία που χτίστηκε το 1908 και ξεχωρίζει από τις συνήθεις τόσο λόγω του εκκεντρικού βαψίματός της όσο και της αρχιτεκτονικής της.

Δεν παραλείψαμε βέβαια να φωτογραφίσουμε, ακριβώς απέναντι, μια είσοδο πολυκατοικίας που ήταν διακοσμημένη με σοβιετικού τύπου γλυπτά, στα οποία, όπως ίσως έχετε καταλάβει, έχω αδυναμία.

Μπήκαμε ξανά στο εσωτερικό της παλιά πόλης ενώ η βροχή πήρε πάλι να δυναμώνει. Ήταν βραδιά με ποδοσφαιρική δράση κι μάλιστα υπήρχε φιλικός αγώνας μεταξύ Ελλάδας και Σλοβακίας. Ψάχναμε έτσι να βρούμε κάποιο καφέ ή μπυραρία που να δείχνει τον συγκεκριμένο αγώνα και η αλήθεια είναι πως ψιλό - δυσκολευτήκαμε. Εντοπίσαμε ωστόσο μια μπυραρία που εκτός του αγώνα διέθετε και μεγάλες δεξαμενές μπύρας. Ιδανικός συνδυασμός! Ανακαλύψαμε βέβαια εκ των υστέρων ότι οι δεξαμενές ήταν διακοσμητικές αλλά δεν μας πείραξε. Βρήκαμε και παρέα, έναν ακόμη Έλληνα και διασκεδάσαμε με την νίκη της Εθνικής μας.

Με το τέλος του αγώνα ξανά - βγήκαμε στους δρόμους του κέντρου. Μας ξάφνιασε όμως δυσάρεστα η ερημιά που επικρατούσε αν και ήταν Σάββατο βράδυ. Δεν ξέρω ίσως να έφταιγε η βροχή. Κάναμε έτσι λίγες άσκοπες βόλτες πριν καταλήξουμε να πάρουμε κάμποσα κομμάτια πίτσα από το κεντρικό I Love Pizza και να γυρίσουμε στο διαμέρισμα για να τα τσακίσουμε!

Χάρτης απογευματινής βόλτας