Αίγυπτος Αίγυπτος εκεί; μισό, σας συνδέω με ….Κάιρο.

[varioAthens]

Εντέλει πέρσι-μαζί με το επίσης πολυ-καθυστερημένο μετρό Θεσσαλονίκης, άνοιξε και το Μεγάλο

Εχω αρχισει να τρομαζω με την τηλεπαθεια... πρωτα ο κλεμμενος τιτλος και τωρα ιδια παρομοιωση?

 

[evaT]

Εχω αρχισει να τρομαζω με την τηλεπαθεια... πρωτα ο κλεμμενος τιτλος και τωρα ιδια παρομοιωση?

The twillight zone?? (όσοι το καταλάβουν αυτό!)

 

[evaT]

'Αφιξη και προσπαθούμε να συνδεθούμε με....Κάιρο

19 Μαρτίου μαζευτήκαμε οι έξι της παρέας στο αεροδρόμιο Μακεδονία.
Την έβδομη του γκρουπ θα τη συναντούσαμε στην επόμενη πτήση αφού, πετούσε από Κέρκυρα.

Η ανταπόκριση στο Βενιζέλος είχε μόλις 50 λεπτά “αέρα". Στην πράξη, επειδή το τέρμιναλ ήταν διαφορετικό, βάλαμε τα πόδια στο κεφάλι και κάναμε σπριντ. Στην πορεία διαπιστώσαμε ότι είμασταν καμιά 20ριά για Κάιρο και χαλαρώσαμε.

Καθίσαμε στις θέσεις μας πριν καταφέρουμε να βρεθούμε με τη Νίνα.
Την είχα ήδη συμπαθήσει από τις ¨ατάκες” της στην ομαδική συνομιλία-βεβαιώθηκα ότι θα τα πάμε περίφημα όταν την είδα από μακριά να μας ψάχνει. Διέσχισε ολόκληρο το αεροπλάνο κρατώντας ένα μεγάλο χαρτί που έγραφε “Εγκλημα στο Νείλο” (το όνομα της ομαδικής συνομιλίας)
Δικιά μας είναι, δεν υπήρχε αμφιβολία.

Προσγειωθήκαμε σε λιγότερο από δύο ώρες και ξεκινήσαμε τις διαδικασίες:
'Έλεγχος διαβατηρίων, βαλίτσες, βίζα, συνάλλαγμα και κάρτες sim για όσα κινητά δεν έπαιρναν esim.

Μιάμιση ώρα διήρκεσε η πτήση και άλλο τόσο όλα αυτά. Είχαμε δολάρια σε μετρητά για να βγάλουμε βίζα άμεσα, οι περισσότεροι στήνονται στην ουρά για να πληρώσουν με κάρτα. Την πατήσαμε., οκ η βίζα βγήκε αμέσως αλλά μας έστειλαν στην ίδια ουρά για να αλλάξουμε ευρώ σε αιγυπτιακά. Τζίφος.

'Εξω από το αεροδρόμιο ένας κακός χαμός. Ήταν η πρώτη μέρα από το Μπαιράμι, το τέλος του Ραμαζανιού δηλαδή, που είναι η σημαντικότερη γιορτή του Ισλάμ. Πολλοί ταξιδεύουν, πανηγυρίζουν- και άλλα πολλά που θα καταλαβαίναμε στη συνέχεια.

Το βανάκι που θα μας μετέφερε στην πόλη μας περίμενε καρτερικά. Ο οδηγός λαλίστατος-μετά την πολυήμερη νηστεία, έφαγε και δεν έβαζε γλώσσα μέσα.

Βγήκαμε στον αυτοκινητόδρομο, και πήραμε μια πρώτη γεύση από την οδηγική κουλτούρα της χώρας.
Οι μισοί είχαν αναμμένα φώτα, οι υπόλοιποι όχι. Τις διαγραμμίσεις τις αγνοούσαν επιδεικτικά. Ο καθένας ακολουθούσε όποια πορεία γούσταρε. 'Εμπαιναν σφήνα αριστερά-δεξιά χωρίς φλας, πατούσαν τις κόρνες ευλαβικά χωρίς λόγο κ ακόμη δεν είχαμε δει τίποτα.

Τα κτίρια στη διαδρομή, αρχικά ήταν περιποιημένα. 'Οσο πλησιάζαμε στην πόλη, καταλάβαινες ότι είχες αλλάξει ήπειρο. Πολυκατοικίες χρέπια, σκουπίδια παντού, παρακμή.

Ο οδηγός μας έδειξε το σημείο από όπου ξεκινά η αγορά του Αλ Χαλίλι και παρακάτω τη δική τους τοπική αγορά την Attaba, όπου επικρατούσε πανικός και μας συμβούλεψε να τις επισκεφτούμε μέρα και σε καμία περίπτωση αφού πέσει το σκοτάδι.

Το ξενοδοχείο ήταν στο κέντρο, λίγο μακρύτερα από την διάσημη πλατεία Ταχρίρ.

Τα τελευταία 500 μέτρα τα πήγαμε σημειωτόν-μποτιλιάρισμα παντού και όλος ο κόσμος στους δρόμους.

'Ηταν κοντά 11 το βράδι όταν πήραμε τα δωμάτια. Το ξενοδοχείο βρισκόταν στον 9ο όροφο ενός παλιού κτιρίου, πλήρως ανακαινισμένο και τίμιο, αποδείχθηκε θαυμάσιο.

Πετάξαμε τα πράγματα μέσα και βρήκαμε την πρώτη βόλτα.

Μία λέξη μπορεί να περιγράψει μόνο τις εικόνες.

ΧΑΟΣ

Μιλιούνια κόσμου. Mικροί-μεγάλοι το αδιαχώρητο σε πεζοδρόμια και δρόμους, αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένα με τις μουσικές στη διαπασών, έντονα φώτα, κόρνες, κομφούζιο.

και βιντεάκι
- YouTube

Εμείς μισοζαλισμένοι από το ταξίδι, κοιτούσαμε απορημένοι. Ξεχωρίζαμε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα και προκαλούσαμε την προσοχή.

Οι ξενέρωτοι ξενόφερτοι. Σαν κάτι ξεπλυμένους βόρειους που βλέπουμε εμείς στη χώρα μας να περιφέρονται αμήχανα στα αξιοθέατα.

Καταστήματα παντού. Όπως μας είχε ενημερώσει ο οδηγός, είμασταν στο πιο εμπορικό κομμάτι της πόλης. Φώτα και βιτρίνες. Ρούχα, παπούτσια και φαγάδικα στη σειρά.

Χαζεύαμε τις βιτρίνες. Ρούχα που θα μπορούσες να δεις σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη και δίπλα λαμέ κοστούμια για επίσημες εμφανίσεις. Γυναικεία φορέματα με πούλιες και παγιέτες-η Άρτα και τα Γιάννενα μαζί.

Πεινάσαμε. Εδώ σε θέλω!
Ψαρωμένη από τις προειδοποιήσεις, μη φας το ένα, μη το άλλο, όχι απέξω, όχι αυτό, όχι εκείνο, το στομάχι μου δεν φημίζεται για τις αντοχές του και είπα να το προφυλάξω.

Ο Τάσος με τη Νίνα ήταν αχάμπαροι και έπεσαν με τα μούτρα σε κάτι γύρους μέσα σε αράβικη πίτα.
Από υπαίθριο κατάστημα παρακαλώ.

Εγώ έβγαλα μια μπαγκέτα με σαλαμοκάσερα που είχα μαζί για μια τέτοια δύσκολη ώρα.

Είπα: ας προλάβω να δω πρώτα πυραμίδες και το μουσείο, μετά το ρισκάρω να βρεθώ αγκαλιά με την τουαλέτα.

Το Μπαιράμι-μας είπαν- θα κρατούσε τρεις μέρες. Θα ξεσαλώνουν ολονυχτίς και για όσο αντέχουν.

Εμείς πάλι που δεν αντέχαμε και είχαμε βάρβαρο ξύπνημα για την πρώτη ξενάγηση, έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να κλείσουμε τα ματάκια μας.

Ευτυχώς στον 9ο όροφο ο θόρυβος έφτανε με κάποια απόσβεση.

Πριν βυθιστώ στον ύπνο πρόλαβα να σκεφτώ ότι είχα αισίως πατήσει πόδι στην 48η χώρα, και τι χώρα!

Μούμια κόντεψα να γίνω και γω μέχρι να δω πυραμίδα-αλλά δε βαριέσαι, κάλλιο αργά παρά αργότερα.

Κοιμήθηκα νιώθοντας ευγνωμοσύνη.

 

[YiannisTS]

Μιλιούνια κόσμοy. Mικροί-μεγάλοι το αδιαχώρητο σε πεζοδρόμια και δρόμους, αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένα με τις μουσικές στη διαπασών, έντονα φώτα, κόρνες, κομφούζιο.

Βιετνάμ style?

 

[Yorgos]

Βιετνάμ style?

Πιο μπιχλα. Και τρακαρουν συνέχεια, οι Βιετναμεζοι με κάποιο μαγικό τρόπο συντονιζονται. Ηδονιζονται με την κόρνα, ειναι ψυχολογικό, ψυχιατρικό, ψυχεδελικό. Η κόρνα ειναι "που σαι ρε", "κανε στην μπαντα", "γειά σου" , "α γ...σου" , "έχω κεφια", "βαριέμαι, ας πατησω", τα πάντα όλα.

 

[YiannisTS]

Πιο μπιχλα. Και τρακαρουν συνέχεια, οι Βιετναμεζοι με κάποιο μαγικό τρόπο συντονιζονται. Ηδονιζονται με την κόρνα, ειναι ψυχολογικό, ψυχιατρικό, ψυχεδελικό. Η κόρνα ειναι "που σαι ρε", "κανε στην μπαντα", "γειά σου" , "α γ...σου" , "έχω κεφια", "βαριέμαι, ας πατησω", τα πάντα όλα.

Πολύ γλαφυρή η περιγραφή αλλά είναι και πολύ πραγματική. Αυτό βιώσαμε πριν ένα χρόνο στο Βιετνάμ, όλοι να κορνάρουν σε όλους αλλά με ένα μαγικό τρόπο να μην αποκτάει κανείς ούτε μια γρατζουνιά. Συντονισμός ή συγχρονισμός;

 

[Sam-chal]

... αλλά με ένα μαγικό τρόπο να μην αποκτάει κανείς ούτε μια γρατζουνιά. Συντονισμός ή συγχρονισμός;

Σε αντίθεση με την Νάπολη που παίζουν συγκρουόμενα...

 

[evaT]

Βιετνάμ style?

Στο Βιετνάμ κυριαρχούν τα μηχανάκια. Στο Κάιρο είναι όντως πιο πολύ Νάπολι style, ενώ η κόρνα αποτελεί θεμελιώδες υπαρξιακό ζήτημα. Κορνάρω άρα υπάρχω

 

[Smaragda53]

Προετοιμασία ταξιδιού.

Χρόνια και χρόνια ανέμενα τα εγκαίνια του καθυστερημένου εμβληματικού μουσείου.
Κατά καιρούς θαύμαζα κάτι «δανεικά» (!) εκθέματα σε διάφορα μουσεία στον κόσμο και ανυπομονούσα να τα απολαύσω στο φυσικό τους χώρο- από πάντα με τραβούσε ο αιγυπτιακός πολιτισμός.

Εντέλει πέρσι-μαζί με το επίσης πολύ-καθυστερημένο μετρό Θεσσαλονίκης, άνοιξε και το Μεγάλο Μουσείο στο Κάιρο.
Δύο στα δύο.
Η μεγάλη ώρα ήταν εδώ.

Με την πρώτη προσφορά της Aegean αγοράστηκαν τα αεροπορικά (τα λογιστικά του ταξιδιού όπως πάντα στο τέλος).
Η γνωστή ταξιδιωτική παρέα, ήταν όπως πάντα σε αναμονή. Με κάποιες προσθήκες..

Κι επειδή στις ιστορίες μου τα πρόσωπα είναι σημαντικά, ας προχωρήσουμε με τις συστάσεις. Τραβελστόρις από δω τα παιδιά....παιδιά το τραβελστόρις!

Ο ξεναγός βέβαια μας βάφτισε με αιγυπτιακά ονόματα, (υποθέτω γιατί αδυνατούσε να θυμηθεί τα κανονικά)

‘Ετσι, έχουμε και λέμε:

Εύα – με έχρισε Χατσεψούτ (μια μπίτσω Φαραώ ήταν αυτή , διαθέτει όμως ιδιόκτητο ναό)
Τάσος – Τουτανχαμών (τρομάρα του)
Νατάσα – Κλεοπάτρα (τουλάχιστον αυτή είναι μελαχροινή)
Βασίλης – ο σύζυγος. Αντόνιο, το λογικό.
Κατερίνα – η κόρη τους, Νεφερτάρη
Νίνα – new entry, φίλη του Τάσου, Νεφερτίτη (είχε στερέψει από έμπνευση)
Λίτσα – new entry κι αυτή, παλιά μου φίλη, Σακίρα την είπε (άσχετο αλλά χαριτωμένο)

Επτά νοματαίοι λοιπόν.

Γκρουπαριστήκαμε σε συνομιλία στο Viber για την απαραίτητη ενημέρωση.
Με εμπνευσμένο όνομα ομάδας: Έγκλημα στο Νείλο

Μόλις επιστρέψαμε από Ιαπωνία έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη.
Αποδείχθηκε αργά για την κρουαζιέρα, τρώγαμε το ένα άκυρο πίσω από το άλλο-τις είχαν ήδη κλείσει τα ταξιδιωτικά γραφεία.
Μετά από πολλές προσπάθειες και τη βοήθεια του τοπικού γραφείου, βρέθηκε διαθέσιμη στο γούστο μας και καβατζωθήκαμε.

Με τους ξεναγούς πάλι, αγανάκτησα- Είτε δεν απαντούσαν καν, ή ζητούσαν ό,τι ήθελαν, οι δε ελληνόφωνοι είναι πανάκριβοι.
Η παρέα όμως επέμενε για ελληνόφωνο στο Κάιρο-δεν είχα άλλη επιλογή.

Το δρομολόγιο τελικά διαμορφώθηκε ως εξής:
Κάιρο – 2 μέρες
Λούξορ - 1 μέρα
Λούξορ έως Ασουάν -5μερη κρουαζιέρα
Κάιρο – επιστροφή 1 μέρα
Αλεξάνδρεια – ημερήσια την τελευταία μέρα και πτήση τη ξημερώματα για Ελλάδα.

Κλείστηκαν και οι σχετικές εσωτερικές πτήσεις και κάπου εκεί έσκασε ο πόλεμος.
Η γενική ανασφάλεια μας επηρέασε-δεν είχαμε σκοπό να ακυρώσουμε κάτι, όμως μέχρι τελευταία στιγμή είμασταν προετοιμασμένοι για όλα.

Λίγες μέρες πριν την αναχώρηση το γραφείο ταξιδιών μας ενημέρωσε ότι (και καλά) επιλεγήκαμε για δωρεάν αναβάθμιση σε 5στερη κρουαζιέρα.
Ρώτησα αν πέφτουν βροχή οι ακυρώσεις λόγω πολέμου. «Όχι, είστε απλά τυχεροί» ήταν η απάντηση. Ούτε καν.

Τσέκαρα ξανά τα ξενοδοχεία που είχα κλείσει. Οι τιμές είχαν πέσει. Ακύρωσα και τα έκλεισα ξανά. ‘Όπως πάει, να δεις που μέχρι να φύγουμε θα μας αναβαθμίσουν και την πτήση σε μπίζνες.

Παραμονές του ταξιδιού επέστρεψε ο @Dr Snoopy από τα ίδια μέρη και με ενημέρωσε για όλα, είχαμε το ίδιο γραφείο και τον ευχαριστώ για όλα.

Φτιάξαμε τη χειραποσκευή που δικαιούμαστε από το flex της Aegean, σιγουρευτήκαμε ότι είχαμε φάρμακα για πάσα νόσο και ανοησία και κρατήσαμε την ανάσα μας να πάνε όλα καλά.

‘Ετσι μετ’ εμποδίων, μετά από χρόνια, έφτασε η ώρα της Αιγύπτου, τη χώρα που δε πρέπει να λείπει από το bucketlist κανενός ταξιδιώτη.

Τα συναισθήματα ανάμικτα.

Μετά από τόσα χρόνια αναμονής, ξεκινούσαμε για ένα ταξίδι όνειρο, την ώρα που πορτοκαλής παράφρονας εξ Αμερικής πετούσε βόμβες από τη μια πλευρά και ο Μπίμπης ο Σιωνίδης οργίαζε από την άλλη-εδώ ο κόσμος καίγεται και μεις το χαβά μας;;

Το γκρουπ μπροστά από το Ναό μου...της Χατσεψούτ δηλαδή.
Από αριστερά προς δεξιά, Σακίρα (!), Κλεοπάτρα, Αντόνιο, Νεφερτάρη, Χατσεψούτ (ποιά;;, ΤουτανχαΧΑΧΑΧΑ (μων), και Νεφερτίτη (με το μαλλί θάμνο)
View attachment 531230

Πολύ μου αρέσεις στη φωτογραφία! Τέλειο ντύσιμο και στάση! Πόσες καμήλες έδιναν?

 

[evaT]

Πυραμίδες και Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο - η Αίγυπτος μας αποκαλύπτεται.


Το πρωινό ήταν μια μικρή πανδαισία γεύσεων.
Nα οι μοσχομυριστές ομελέτες, να οι ζεστές αραβικές πίτες -περιδρομιάσαμε να πάρουμε ενέργεια για τη μεγάλη μέρα που είχαμε μπροστά μας. Από την αίθουσα του πρωινού είχαμε αυτή τη θέα.

Πόσο πιο Κάιρο

Στις 8 μας παρέλαβε το βανάκι με την ελληνόφωνη ξεναγό. Μαζί μας και τρία άτομα ακόμη-νέα παιδιά. Συστηθήκαμε και μας είπαν ότι είναι αστυνομικοί με απόσπαση στο προξενείου του Καίρου, συνδεθήκαμε αμέσως …αλίμονο! Και ξεκίνησε ο χαβαλές.
Φύγαμε για Γκίζα όπου μας περίμεναν τι άλλο; Οι πολυπόθητες πυραμίδες του Μυκερίνου, του Χεφρίνου και η μεγαλύτερη, του Χέοπα.

Πλησιάζοντας στη Γκίζα, από μακριά ακόμη ξεπροβάλλουν δειλά οι γνωστές κορυφές.

Νιώθεις το πρώτο καρδιοχτύπι. 'Οταν φτάσεις κοντά, σε κυριεύει το δέος.

Λίγο αργότερα, χορταίνοντας το θέαμα, ξεκίνησε η αποδόμηση.

Ως συνήθως οι προσδοκίες που καλλιεργούνται ενδόμυχα για τέτοια εμβληματικά σημεία στον πλανήτη, υπερτερούν της πραγματικότητας.

'Ενιωθα συγκίνηση που είχα καταφέρει να βρεθώ εκεί αλλά η πικρή αλήθεια ήταν ότι από κοντά ήταν λιγότερο εντυπωσιακές από όσο περίμενα.

Η θερμοκρασία ήταν ανοιξιάτικη, ευχάριστη. Περπατήσαμε αρκετή ώρα, η ξεναγός εξηγούσε τα ιστορικά, απαντούσε σε ερωτήσεις και επέμενε πως δεν εργάστηκαν δούλοι για την κατασκευή της αλλά κανονικοί εργάτες.
Παραδέχτηκε ότι έως και σήμερα υπάρχουν μόνο εικασίες για τον τρόπο κατασκευής και δεν έχει τεκμηριωθεί ο ακριβής τρόπος που ανεγέρθηκαν.

Εμείς με τη σειρά μας δεν αφήσαμε παραπονεμένη καμία τουριστίλα. Τι καμήλες, τι άλογα....ειδικά η Λίτσα που ταξίδευε για πρώτη φορά εκτός Ευρώπης αποφάσισε να το ζήσει.

Κι έκανε ευτυχισμένους αρκετούς Αιγύπτιους πραγματευτάδες που όρμησαν σαν αρπαχτικά στο θήραμα. Από κοντά κι η άλλη σουσουράδα, η μικρή της παρέας, που είχε πακετάρει “ειδικά” outfit που έδεναν με κάθε αξιοθέατο και έδινε πόνο στις πόζες. Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από αυτήν.

Θυμηθήκαμε τα τιμημένα μας νιάτα, που με ένα 36άρι φιλμ Fuji βγάζαμε διβδόμαδες καλοκαιρινές διακοπές, προσδοκώντας σε μία και μόνη «μη κουνημένη» φωτογραφία. Και χωρίς κόκκινα μάτια.
Που εξάλλου δεν θα την έβλεπε και κανείς.

Αν μου έλεγε τότε κάποιος ότι στο βαθύ μέλλον θα μοιραζόμουν τις φωτογραφίες μου με αγνώστους που θα μου έβαζαν καρδούλες θα τον κοιτούσα σαν εξωγήινο.
Αφήνω τα μπουμερίστικα και πάω παρακάτω.

Συνεχίσαμε στη Γκίζα. Η ξεναγός ψυλλιασμένη από τις προηγούμενες αντιδράσεις -και ίσως από την εμπειρία της- μας προειδοποίησε ότι είναι σχετικά μικρή. Λογικά είχε μπουχτίσει να ακούει αηδίες από κάθε άσχετο.

Εμένα μου άρεσε πάντως πολύ η γωνία ανφάς Γκίζα και από πίσω οι κύριες πυραμίδες.

Εντάξει έβγαλα και γω μια συμπαθητική φωτογραφία

Φωτογραφηθήκαμε (και) εκεί σε κάθε πόζα εκμεταλλευόμενοι την σχετική απουσία κόσμου
Δεν ήταν ακριβώς έρημα, αλλά όσο να πεις αυτό είναι το σημείο που περιμένεις να βρεις ορδές. Ούτε καν.

Σύσσωμο το γκρουπ

Βεβαιώθηκα ότι ο πόλεμος τους έχει επηρεάσει, παρόλο που δεν το παραδέχθηκε ποτέ κανείς.

Σειρά είχε το πολυπόθητο μουσείο. Βρίσκεται πολύ κοντά στις πυραμίδες. Από την πρώτη ματιά σε μαγνητίζει ο εντυπωσιακός εξωτερικός σχεδιασμός, όπως και το μέγεθος.

Πάνω από 1 δις δολάρια στοίχισε η κατασκευή-ούτε ψύλλος στον κόρφο τους.
Μην ξεχνάμε ότι είναι πια το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο πια. Και τι μουσείο!

Είμαι τυχερή, έχω δει τα περισσότερα από τα διάσημα μουσεία στον κόσμο. Το αιγυπτιακό όμως ήταν απωθημένο πως να το κάνουμε. Και η συγκίνηση δεδομένη.

Οι Αιγύπτιοι δεν σ αφήνουν να περιμένεις. Σε αιχμαλωτίζουν με το καλημέρα.
'Εχουν στρώσει το μεγαλοπρεπές τραπέζι στην είσοδο και το ορεκτικό έρχεται με το κυρίως πιάτο μαζί.

Το μεγαλοπρεπές άγαλμα του Ραμσή Β' των 11 μέτρων και βάρους 80 τόνων έχει τοποθετηθεί δεξιά από την είσοδο και κυριαρχεί στο χώρο.

Για περίπου ένα τρίωρο αλωνίσαμε τους χώρους, ανεβήκαμε επίπεδα, διασχίσαμε τεράστιες αίθουσες με συγκλονιστικά εκθέματα.

Βάζω στη σειρά μερικές φωτογραφίες χωρίς περισσότερες πληροφορίες με την πρόφαση ότι αυτές είναι διαθέσιμες οπουδήποτε στο ιντερνέτ.

Αλλιώς πρέπει να παραδεχθώ ότι δε θυμάμαι, παρά ελάχιστα. Έχω την τάση να συγκρατώ την εικόνα αλλά ξεχνάω την ιστορία. Ντρέπομαι λίγο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Εκτός αν κάτι μου κάτι τρομερή εντύπωση.

'Οπως η τελευταία αίθουσα όπου φυλάσσονται οι θησαυροί του Τουταγχαμών.
Εκεί βρήκαμε και τον περισσότεροι συνωστισμό.

Aπό σασπένς πάντως, οι Αιγύπτιοι, είναι μάστορες.

Μια στην αρχή και λίγο πριν το τέλος που έχεις παραδώσει πνεύμα, βρήκαν τον τρόπο να σε αναστήσουν.

Ο κακομοίρης ο Τουτανχαμών άφησε το μάταιο τούτο κόσμο στα 18 του, δίχως να υπάρχει σαφή γνώση της αιτίας θανάτου-μόνο εικασίες.
Είδαμε τον ολόχρυσο θρόνο, τη σκευοφόρο του και στο αποκορύφωμα τη χρυσή μάσκα που είναι από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα παγκοσμίως.

10 ολόκληρα κιλά χρυσού κουβαλάει πάνω της συν τα πετράδια από τα διάφορα μπιχλιμπίδια.

Με την τιμή του χρυσού εκεί που έχει πάει συν την αρχαιολογική αξία ....φαντάζομαι μπαίνουν ιδέες σε πολλούς. Τι, όχι;

Τι άλλο να δεις μετά από αυτό;
Μόνο ο ίδιος ο Φαραώ δεν παρουσιάστηκε μπροστά μας να μας χαιρετήσει.

Θυμήθηκα όλες τις ταινίες με Αιγύπτιους που παρακολουθούσα ευλαβικά σαν παιδί κάθε Μεγάλη Εβδομάδα.

Κυρίως το έπος του Μωυσή, που το είχα λιώσει στις επαναλήψεις.
Ξαναζούσα σκηνές από την ταινία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού-εκείνη την ημέρα όμως ήταν το αποκορύφωμα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, παίζει να έχει επηρεαστεί σοβαρά ο ψυχικός μου κόσμος από κάτι τέτοια αμφιλεγόμενα πρότυπα.

Αφού εκπληρώθηκε το δίπτυχο όνειρο Πυραμίδα-Μουσείο ξεαγχώθηκα και μπορούσα πια να πέσω με τα μούτρα στο αιγυπτιακό φαγητό.

Παραδίπλα στο ξενοδοχείο μας βρίσκεται το διάσημο Abou Tarek που φτιάχνει το παραδοσιακό τους πιάτο Koshary και βρίσκεται σε όλους τους οδηγούς. Λαϊκό προσκύνημα γινόταν αλλά μας βόλεψαν και την κάναμε ταράτσα.

Είχα ξαναδοκιμάσει κόσσαρι στη Λιθουανία όταν μας είχαν φιλέψει οι Αιγύπτιοι ιδιοκτήτες ενός χόστελ. Eίναι μια μίξη ζυμαρικών με φακές, ρεβύθια και σάλτσα ντομάτας-στούκας.

Το φάγαμε όλο και για επιδόρπιο το καταπληκτικότερο ρυζόγαλο που έχω φάει ποτέ-έγλειψα και το κoυπάκι.

Ο δε λογαριασμός. Το καλύτερο.
15 ευρώ για 7 άτομα.
Το πιάσατε ή να το ξαναπώ;;;
Πάμε πάλι.
2,10 ευρώ ΤΟ ΑΤΟΜΟ! Κάναμε ταξίδι στο 1950.

Η μέρα είχε και τρίτο ημίχρονο.

Το βραδάκι ο χαμός στους δρόμους έπαιζε σε replay. Πήγαμε βόλτα προς τη Γέφυρα των Λεόντων που για κάποιο λόγο ήταν κλειστή για τους πεζούς, έτσι ανεβήκαμε στο ρουφ ενός ξενοδοχείου μπας και βρούμε κανένα ποτό.
Αλλά όχι. Με κόκα κόλα θα τη βγάζαμε.

Θαυμάσαμε μια πιο σύγχρονη οπτική της πόλης από ψηλά και αξιολογήσαμε τη μέρα μας.

Μαζί με τα αρχαιολογικά, σιγά σιγά γνωριζόμασταν και με κουλτούρα των ντόπιων.
Για αρχή απλά μας έχωναν τα σουβενίρ μέσα στη μούρη. Το όχι απουσιάζει ως έννοια στο μυαλό τους, φορτικοί μέχρι αηδίας.

Στο δρόμο ένιωθες ότι σε κοίταζαν σα να έβλεπαν γυναίκα για πρώτη φορά. Ειδικά τις ξανθιές.
Περίπου από τα 25 μου θυμάμαι να με είχε κοιτάξει έτσι άντρας τελευταία φορά, μήπως να το σκεφτόμουν να μεταδημοτεύσω μόνιμα;

Μετά θυμήθηκα ότι η γυναίκα γι αυτούς αποτελεί απλά ένα εξάρτημα του σπιτιού. 'Ισως πορτατίφ.
Το σκορ βγήκε αβίαστα..

Αίγυπτος vs Αιγύπτιοι 1 - 0

 

[Smaragda53]

Το 1972, φοιτήτρια ούσα, είχα τη σπάνια ευκαιρία να δω στο Βρεταννικο μουσείο μια έκθεση με τα 50 πιο θαυμαστά ευρήματα από τον τάφο του Τουταγχαμων. Ακόμα έχω μπροστά στα μάτια μου τη μάσκα του που αστραποβολουσε και τη μούμια του. Δυστυχώς δε θυμάμαι το θρόνο του, παρόλο που είχα πάει 2-3 φορές γιατί τότε ήταν τζάμπα. Πρέπει να ήταν καταπληκτική εμπειρία να τα δεις στο νέο μουσείο στη χώρα τους.
Περίπτωση πάντως η μοίρα αυτού του νεαρού αγοριου που γεμάτο αλαζονεία και τρόμο ανέλαβε τη βασιλεία για να πεθάνει στα 18 του χρόνια (λέγεται ότι τον δηλητηριασαν) κι εμεινε "αθανατος" μέσα στο χρονο.

 

[Sam-chal]

Το 1972, φοιτήτρια ούσα, είχα τη σπάνια ευκαιρία να δω στο Βρεταννικο μουσείο μια έκθεση με τα 50 πιο θαυμαστά ευρήματα από τον τάφο του Τουταγχαμων. Ακόμα έχω μπροστά στα μάτια μου τη μάσκα του που αστραποβολουσε και τη μούμια του. Δυστυχώς δε θυμάμαι το θρόνο του, παρόλο που είχα πάει 2-3 φορές γιατί τότε ήταν τζάμπα. Πρέπει να ήταν καταπληκτική εμπειρία να τα δεις στο νέο μουσείο στη χώρα τους.

Και τώρα νομίζω είναι χωρίς είσοδο στο Βρετανικό Μουσείο. Πριν 5 χρόνια που πήγα ήταν σίγουρα έτσι. Άλλαξε κάτι;