- Μηνύματα
- 1.286
- Likes
- 3.054
- Επόμενο Ταξίδι
- αχ, μακάρι νάξερα!
- Ταξίδι-Όνειρο
- Πολυνησία
Νομίζω ότι τώρα είναι ελεύθερο μόνο για τις μόνιμες συλλογές, αλλά μπορεί να κάνω λαθος
- Μηνύματα
- 2.351
- Likes
- 20.605
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Κι η ξεναγός μας είπε το ίδιο πράγμα. Στο ιντερνέτ όμως γράφει ότι πιθανώς να πέθανε από ελονοσία ή από μια αναπηρία που τον ταλαιπωρούσε. Φοβερό π΄΄αντως ότι ανέβηκε στο θρόνο από τα 9 του....(ορίστε κάτι θυμάμαι
)
- Μηνύματα
- 7.324
- Likes
- 17.792
Μηπως μαθατε το κτιριο του παλιου μουσειου στην πλατεια Ταχριρ τι εχει απογινει? Λειτουργει ως κατι αλλο? Εγκαταλειφθηκε?
- Μηνύματα
- 2.351
- Likes
- 20.605
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Λειτουργεί ακόμη ως μουσείο. Δεν έγινε ακόμη η πλήρης μεταφορά. Επίσης σε κείνο φυλάσσονται όλα τα υπόλοιπα εκθέματα εκτός αυτά του αιγυπτιακού πολιτισμού.
- Μηνύματα
- 2.351
- Likes
- 20.605
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Ισλαμικό και Κοπτικό Κάιρο
Οργανωμένη και η σημερινή μέρα.
Μπήκαμε στο βανάκι, περνώντας από την εμβληματική πλατεία Ταχρίρ. Εκεί το 2011 έγιναν μαζικότατες διαδηλώσεις που σηματοδότησαν την Αραβική Άνοιξη — και εγκλωβίστηκε η καλή φίλη @varioAthens , όπως τόσο παραστατικά μας τα είχε περιγράψει στη σχετική ιστορία της.
Περάσαμε από το νησί Ζαμάλεκ και φορτώσαμε ένα ζευγαράκι που θα συμπλήρωνε το γκρουπ μας.
Ταιριάξαμε αμέσως (και με αυτούς) και γίναμε μια παρέα.
Eικόνες από το δρόμο
Πήραμε τον δρόμο για την Ακρόπολη του Καΐρου και το τζαμί του Μοχάμεντ Αλί.
Η θέα από ψηλά ήταν το καλύτερο σημείο της μέρας.
Κατεβήκαμε προς το Κοπτικό Κάιρο.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες περιοχές της πόλης και σημαντικό κέντρο του Κοπτικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, που δημιούργησαν οι αυτόχθονες Κόπτες.
Εδώ βρίσκονται αρχαίες κοπτικές εκκλησίες, το Κοπτικό Μουσείο, ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου και χριστιανικά νεκροταφεία.
Είδαμε τις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και την πασίγνωστη Κρεμαστή Εκκλησία, με το ξυλόγλυπτο εσωτερικό.
Μπήκαμε και βγήκαμε από κρύπτες, είδαμε εικόνες, αναπαραστάσεις των βασανιστηρίων του Άη Γιώργη και κυρίως… αγανακτήσαμε από τον συνωστισμό και το διαρκές σκούντηγμα στα στενά περάσματα.
Ομόφωνα συμφωνήσαμε ότι η περιοχή δεν ήταν για εμάς.
Μας έπεσαν μαζεμένες οι εκκλησίες και, αν δεν έχεις έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι δύσκολο να βρεις ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Λίγο πριν τελειώσει η ξενάγηση έπιασε και μια βροχάρα. Την πέσαμε σε ένα ταβερνάκι και παραγγείλαμε αιγυπτιακά πιτόγυρα.
Επόμενη στάση, ένα εργαστήριο αρωμάτων που δεν κατάφερα να αποφύγω.
Μας κέρασαν τσάι και άρχισαν να μας ψεκάζουν.
Ύστερα από 4-5 ψεκάσματα με αρώματα που έχουν διαφορετικές ιδιότητες, έχει φρακάρει η μύτη και σου φαίνονται όλα ίδια.
Οι συγκεκριμένες εσάνς, βέβαια, πωλούνται —λέει— στους ακριβούς γαλλικούς οίκους, ενώ επέμεναν ότι μια σταγόνα αρκεί για όλη μέρα, αφού δεν υπάρχει προσθήκη αλκοόλ.
Ούτε στα αρώματα βάζουν αλκοόλ αυτοί.
Τα κορίτσια φόρτωσαν μπουκαλάκια, εγώ απείχα, και ο Τάσος αγόρασε έναν «Τουταγχαμών» που θεωρητικά θα τον κάνει ακαταμάχητο στις γυναίκες.
Αναμένουμε τα αποτελέσματα.
Σειρά είχε η φημισμένη αγορά του Αλ Χαλίλι — και το highlight της ημέρας.
Μόλις είχε ρίξει άλλη μια ξεγυρισμένη μπόρα και την πετύχαμε χωρίς κόσμο.
Η αγορά είναι ακριβώς όπως περιμένεις μια αγορά του είδους της: στενάκια με μπακίρια, καλαμπαλίκια, σουβενίρ κάθε είδους και φορτικούς πωλητές.
Επιπλέον, δεν είχε κάτι αληθινά ενδιαφέρον — τις κλασικές κινεζιές, επανάληψη παντού.
Με το ζόρι βρήκαμε μερικά μαγνητάκια και κάτι χαριτωμένες πυραμιδούλες και καθίσαμε στο ιστορικό καφέ El Fishawy για ένα τσάι ιβίσκου.
Μόλις σταμάτησε η βροχή, γέμισαν τα σουκς από κόσμο.
Έπιασαν και τα όργανα οι ντόπιοι και έγινε το έλα να δεις.
Ο Αλκίνοος πάντως δεν βγήκε — μόνο αυτός έλειπε από το πανηγύρι.
Απογευματάκι μας γύρισαν πίσω. Στον δρόμο, ρωτώντας τον ξεναγό, μάθαμε σχετικά με τα δημογραφικά της πόλης.
25 εκατομμύρια κατοίκους μετράει το μητροπολιτικό συγκρότημα.
Θέλαμε να μάθουμε αν παντρεύονται ακόμη περισσότερες από μία γυναίκες. Μας απάντησε πως στις πόλεις δεν είναι τόσο εύκολο, κυρίως λόγω φτώχειας, αφού ο άντρας είναι υποχρεωμένος να τις συντηρεί όλες.
Και οι ίδιες οι γυναίκες βάζουν πια βέτο — γιατί, τάχα, ζηλεύουν.
120 δολάρια είναι ένας μέσος μισθός. Ποιος να πρωτοπαντρευτεί;
Τώρα, αν κάνουν ένα βήμα μπροστά στην εξέλιξη και πέντε πίσω… δεν το επιβεβαίωσα.
Το βράδυ αποφασίσαμε να κάνουμε κοσμική εμφάνιση.
Κλείσαμε τραπέζι σε εστιατόριο πάνω στον Νείλο, στο νησάκι Ζαμάλεκ.
Αχρείαστη η κράτηση. Σάββατο βράδυ και ήταν μισάδειο.
Νιώσαμε για λίγο λαρτζ με κάτι μπριζολάρες ribeye στα 14 ευρώ, με θέα τον Νείλο.
Καταλήξαμε πως ο θρησκευτικός τουρισμός μπορούσε να λείπει από το πρόγραμμά μας.
Όλα τα γραφεία και οι ξεναγοί που είχα επικοινωνήσει το είχαν default. Έτσι, αφελώς, το θεώρησα άχαστο.
Τέλος πάντων, αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε κάθε ταξίδι.
Τι «σχεδόν» δηλαδή. 11 στα 10 τρώμε και από μία φόλα.
Την επόμενη μέρα είχαμε πτήση για Λούξορ — εκεί που οργιάζουν οι φαραωνικοί ναοί και όλα τα μυστικά του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.
Μας περίμενε η πενθήμερη κρουαζιέρα από το Λούξορ μέχρι το Ασσουάν.
Κρατούσα πραγματικά μικρό καλάθι για το κατά πόσο θα κολλούσαμε σε αυτό το lifestyle, μιας και έχουμε μάθει να ταξιδεύουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο.
Ανησυχούσα μήπως βαρεθώ. Τουλάχιστον εγώ κι ο Τάσος, που έχουμε μάθει σε διαρκή κίνηση — δρόμους, λεωφορεία, τρένα και ταλαιπώρια.
Ό,τι και να γινόταν όμως, η παρέα ήταν εγγύηση.
Η συνταγή φοβερός προορισμός και ασταμάτητο γέλιο δούλευε και πάλι.
Mε το Κάιρο να μας έχει ήδη μπουκώσει εικόνες, φασαρία και αντιφάσεις, ετοιμαζόμασταν για το επόμενο κεφάλαιο.
Αφήναμε πίσω το χάος και μπαίναμε —υποτίθεται— σε πιο «ήρεμα νερά»
Όντως;
Γιατί αν κάτι είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε, είναι ότι στην Αίγυπτο η λέξη «ήρεμα» είναι καθαρά θεωρητική έννοια.
Κάπως έτσι, με το γνωστό μας στυλ —μισή προσδοκία, μισή καχυποψία και full διάθεση για καλαμπούρι—περνούσαμε στην επόμενη πίστα.
Οργανωμένη και η σημερινή μέρα.
Μπήκαμε στο βανάκι, περνώντας από την εμβληματική πλατεία Ταχρίρ. Εκεί το 2011 έγιναν μαζικότατες διαδηλώσεις που σηματοδότησαν την Αραβική Άνοιξη — και εγκλωβίστηκε η καλή φίλη @varioAthens , όπως τόσο παραστατικά μας τα είχε περιγράψει στη σχετική ιστορία της.
Περάσαμε από το νησί Ζαμάλεκ και φορτώσαμε ένα ζευγαράκι που θα συμπλήρωνε το γκρουπ μας.
Ταιριάξαμε αμέσως (και με αυτούς) και γίναμε μια παρέα.
Eικόνες από το δρόμο
Πήραμε τον δρόμο για την Ακρόπολη του Καΐρου και το τζαμί του Μοχάμεντ Αλί.
Η θέα από ψηλά ήταν το καλύτερο σημείο της μέρας.
Κατεβήκαμε προς το Κοπτικό Κάιρο.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες περιοχές της πόλης και σημαντικό κέντρο του Κοπτικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, που δημιούργησαν οι αυτόχθονες Κόπτες.
Εδώ βρίσκονται αρχαίες κοπτικές εκκλησίες, το Κοπτικό Μουσείο, ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου και χριστιανικά νεκροταφεία.
Είδαμε τις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και την πασίγνωστη Κρεμαστή Εκκλησία, με το ξυλόγλυπτο εσωτερικό.
Μπήκαμε και βγήκαμε από κρύπτες, είδαμε εικόνες, αναπαραστάσεις των βασανιστηρίων του Άη Γιώργη και κυρίως… αγανακτήσαμε από τον συνωστισμό και το διαρκές σκούντηγμα στα στενά περάσματα.
Ομόφωνα συμφωνήσαμε ότι η περιοχή δεν ήταν για εμάς.
Μας έπεσαν μαζεμένες οι εκκλησίες και, αν δεν έχεις έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι δύσκολο να βρεις ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Λίγο πριν τελειώσει η ξενάγηση έπιασε και μια βροχάρα. Την πέσαμε σε ένα ταβερνάκι και παραγγείλαμε αιγυπτιακά πιτόγυρα.
Επόμενη στάση, ένα εργαστήριο αρωμάτων που δεν κατάφερα να αποφύγω.
Μας κέρασαν τσάι και άρχισαν να μας ψεκάζουν.
Ύστερα από 4-5 ψεκάσματα με αρώματα που έχουν διαφορετικές ιδιότητες, έχει φρακάρει η μύτη και σου φαίνονται όλα ίδια.
Οι συγκεκριμένες εσάνς, βέβαια, πωλούνται —λέει— στους ακριβούς γαλλικούς οίκους, ενώ επέμεναν ότι μια σταγόνα αρκεί για όλη μέρα, αφού δεν υπάρχει προσθήκη αλκοόλ.
Ούτε στα αρώματα βάζουν αλκοόλ αυτοί.
Τα κορίτσια φόρτωσαν μπουκαλάκια, εγώ απείχα, και ο Τάσος αγόρασε έναν «Τουταγχαμών» που θεωρητικά θα τον κάνει ακαταμάχητο στις γυναίκες.
Αναμένουμε τα αποτελέσματα.
Σειρά είχε η φημισμένη αγορά του Αλ Χαλίλι — και το highlight της ημέρας.
Μόλις είχε ρίξει άλλη μια ξεγυρισμένη μπόρα και την πετύχαμε χωρίς κόσμο.
Η αγορά είναι ακριβώς όπως περιμένεις μια αγορά του είδους της: στενάκια με μπακίρια, καλαμπαλίκια, σουβενίρ κάθε είδους και φορτικούς πωλητές.
Επιπλέον, δεν είχε κάτι αληθινά ενδιαφέρον — τις κλασικές κινεζιές, επανάληψη παντού.
Με το ζόρι βρήκαμε μερικά μαγνητάκια και κάτι χαριτωμένες πυραμιδούλες και καθίσαμε στο ιστορικό καφέ El Fishawy για ένα τσάι ιβίσκου.
Μόλις σταμάτησε η βροχή, γέμισαν τα σουκς από κόσμο.
Έπιασαν και τα όργανα οι ντόπιοι και έγινε το έλα να δεις.
Ο Αλκίνοος πάντως δεν βγήκε — μόνο αυτός έλειπε από το πανηγύρι.
Απογευματάκι μας γύρισαν πίσω. Στον δρόμο, ρωτώντας τον ξεναγό, μάθαμε σχετικά με τα δημογραφικά της πόλης.
25 εκατομμύρια κατοίκους μετράει το μητροπολιτικό συγκρότημα.
Θέλαμε να μάθουμε αν παντρεύονται ακόμη περισσότερες από μία γυναίκες. Μας απάντησε πως στις πόλεις δεν είναι τόσο εύκολο, κυρίως λόγω φτώχειας, αφού ο άντρας είναι υποχρεωμένος να τις συντηρεί όλες.
Και οι ίδιες οι γυναίκες βάζουν πια βέτο — γιατί, τάχα, ζηλεύουν.
120 δολάρια είναι ένας μέσος μισθός. Ποιος να πρωτοπαντρευτεί;
Τώρα, αν κάνουν ένα βήμα μπροστά στην εξέλιξη και πέντε πίσω… δεν το επιβεβαίωσα.
Το βράδυ αποφασίσαμε να κάνουμε κοσμική εμφάνιση.
Κλείσαμε τραπέζι σε εστιατόριο πάνω στον Νείλο, στο νησάκι Ζαμάλεκ.
Αχρείαστη η κράτηση. Σάββατο βράδυ και ήταν μισάδειο.
Νιώσαμε για λίγο λαρτζ με κάτι μπριζολάρες ribeye στα 14 ευρώ, με θέα τον Νείλο.
Καταλήξαμε πως ο θρησκευτικός τουρισμός μπορούσε να λείπει από το πρόγραμμά μας.
Όλα τα γραφεία και οι ξεναγοί που είχα επικοινωνήσει το είχαν default. Έτσι, αφελώς, το θεώρησα άχαστο.
Τέλος πάντων, αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε κάθε ταξίδι.
Τι «σχεδόν» δηλαδή. 11 στα 10 τρώμε και από μία φόλα.
Την επόμενη μέρα είχαμε πτήση για Λούξορ — εκεί που οργιάζουν οι φαραωνικοί ναοί και όλα τα μυστικά του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.
Μας περίμενε η πενθήμερη κρουαζιέρα από το Λούξορ μέχρι το Ασσουάν.
Κρατούσα πραγματικά μικρό καλάθι για το κατά πόσο θα κολλούσαμε σε αυτό το lifestyle, μιας και έχουμε μάθει να ταξιδεύουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο.
Ανησυχούσα μήπως βαρεθώ. Τουλάχιστον εγώ κι ο Τάσος, που έχουμε μάθει σε διαρκή κίνηση — δρόμους, λεωφορεία, τρένα και ταλαιπώρια.
Ό,τι και να γινόταν όμως, η παρέα ήταν εγγύηση.
Η συνταγή φοβερός προορισμός και ασταμάτητο γέλιο δούλευε και πάλι.
Mε το Κάιρο να μας έχει ήδη μπουκώσει εικόνες, φασαρία και αντιφάσεις, ετοιμαζόμασταν για το επόμενο κεφάλαιο.
Αφήναμε πίσω το χάος και μπαίναμε —υποτίθεται— σε πιο «ήρεμα νερά»
Όντως;
Γιατί αν κάτι είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε, είναι ότι στην Αίγυπτο η λέξη «ήρεμα» είναι καθαρά θεωρητική έννοια.
Κάπως έτσι, με το γνωστό μας στυλ —μισή προσδοκία, μισή καχυποψία και full διάθεση για καλαμπούρι—περνούσαμε στην επόμενη πίστα.
Attachments
- Μηνύματα
- 10.940
- Likes
- 61.129
- Επόμενο Ταξίδι
- Πακιστάν-Κίνα
- Ταξίδι-Όνειρο
- Roraima-Socotra
Ακριβώς, με ελάχιστο κόσμο και 2 φανταστικές μούμιες που, σε αντίθεση με το μουσείο πολιτισμού, μπορείς να τις πάρεις οσες φωτογραφιες θες .
- Μηνύματα
- 7.324
- Likes
- 17.792
Αλ Χαλιλι υπο κανονικες συνθηκες.... την ειχα πετυχει με κατι αγριεμενους Αιγυπτιους με φυσεκλικια...
- Μηνύματα
- 1.126
- Likes
- 17.135
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν.Ζηλανδία
Οπως ήδη ειπώθηκε το Αιγυπτιακό Μουσείο στην Πλατεία Ταχρίρ παραμένει ανοιχτό ως «διαχρονικό κλασικό» και εξακολουθεί να φιλοξενεί πάνω από 120.000 εκθέματα από το Παλαιό και το Μέσο Βασίλειο,τα οποία προσφέρουν μια πιο «ατμοσφαιρική» εμπειρία σε σύγκριση με τα νεότερα και μεγαλύτερα μουσεία.
Ο Yuya και η Thuya : Πρόκειται για δύο από τις καλύτερα διατηρημένες μούμιες που έχουν βρεθεί ποτέ στην Αίγυπτο. Ήταν οι προπάπποι του βασιλιά Τουταγχαμών και επειδή ήταν υψηλόβαθμοι ευγενείς και όχι «βασιλικοί Φαραώ» οι μούμιες τους παρέμειναν στο Μουσείο Ταχρίρ.
Last edited:
- Μηνύματα
- 2.351
- Likes
- 20.605
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
All inclusiv-άδες στο Λούξορ
Στο (αθώο) μου μυαλό πίστευα πως θα πετούσαμε για Λούξορ βραδάκι, ώστε να έχουμε ολόκληρη τη μέρα ελεύθερη στο Κάιρο. Ή για κάποια εκδρομή.
Στην πράξη, ήδη από το Δεκέμβριο οι τιμές στις εσωτερικές πτήσεις είχαν διπλασιαστεί-η μόνη συμπαθητική τιμή που υπήρχε ήταν στις μεσημεριανές πτήσεις.
Κάπως έτσι χάναμε ολόκληρη τη μέρα.
Τα αξιοθέατα θα τα βλεπαμε με φουλ ξενάγηση στη μιάμισι μέρα που θα μέναμε με την κρουαζιέρα-τι άλλο έμενε να κάνουμε εκεί;
Μήπως διακοπές;; Από τις κανονικές εννοώ, τις τεμπέλικες.
Χάζεψα μερικά resort, οι τιμές ήταν απαγορευτικές.
Αρχικά βολεύτηκα με έναν όμορφο ξενώνα που διέθετε και πισίνα να για λίγη ντόλτσε βίτα.
Παραμονές του ταξιδιού ξανατσέκαρα ένα resort που μου είχε σκαλώσει στον εγκέφαλο.
Κάτι ψυχανεμίστηκα-το είχαν βγάλει σε προσφορά. 'Εκλεισα επιτόπου.
Πρωί Κυριακής στο Κάιρο, δεν κουνιόταν φύλλο. Μετά τις απανωτές κραιπάλες λόγω του Μπαϊραμιού, λογικά είχαν ταβλιαστεί. Κάποτε έπρεπε να κοιμούνται κιόλας.
Καλέσαμε Uber και ξεκίνησαν οι απατεωνιές.
Η ούμπερ τιμή πόλη-αεροδρόμιο ήταν κάπου στα 5 ευρώ. Ο πονηρός ουμπεράς έστειλε μήνυμα ότι ήθελε 15 δολάρια, χεράτα γιατί λέει, ήταν αργία και δεν θα δεχόταν κανένας να μας πάει αεροδρόμιο με το επίσημο ποσό.
Τον ακύρωσα. Ο επόμενος αποδείχθηκε πιο τίμιος και δέχθηκε την κούρσα.
Κανά δυό φορές ακόμη μας έτυχε κάτι παρόμοιο, με λίγη επιμονή το ξεπερνάς.
Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.
Η πτήση διήρκεσε γύρω στη μία ώρα.
Βγήκαμε στο καλοκαιρινό αεράκι του Λούξορ και μεσημεριανή ζέστη στους 30 βαθμούς.
Το ξενοδοχείο βρισκόταν στην ανατολική όχθη, ακριβώς πάνω στο Νείλο.
Στη ρεσεψιόν, μας ενημέρωσαν ότι είμαστε πολύ τυχεροί πελάτες και παίρνουμε δωρεάν αναβάθμιση σε προνομιακά δωμάτια με φάτσα το ποτάμι.
Μήπως εκτός από τυχεροί, ήμασταν και οι μόνοι πελάτες;
Μόλις είδαμε τη θέα, τους κήπους την πισίνα, και τις ΚΡΥΕΣ, κανονικές ΜΕ αλκοόλ μπύρες, αποφασίσαμε να μην το κουνήσουμε ρούπι.
Την πέσαμε στην πισίνα με την κρύα μπυρίτσα, με το ένα μάτι κλειστό από τη ντάγκλα και το άλλο ανοιχτό για να μη χάνει την ομορφιά της εικόνας.
Τα δικά μου μάτια πάλι, άνοιξαν και τα δυό ορθάνοιχτα όταν ξαφνικά μου έβγαλε πρόβλημα το κινητό. Είχα μόλις 30% μπαταρία και σφύριζε ότι υπάρχει υγρασία στη θύρα φόρτισης.
Το είχα ξαναπάθει παλιά και ήξερα ότι θέλει το χρόνο του. 'Οχι όμως σε ταξίδι.
Αεροπορικά, κρατήσεις, συνομιλίες με το τοπικό γραφείο, τα πάντα όλα ήταν στο κινητό μου.
Αν έκανε ότι σβήνει, ούτε μέχρι τη γωνία θα πηγαίναμε.
Και ενώ συνήθως είμαι προνοητική και έχω μαζί εφεδρική συσκευή, αυτή τη φορά την άφησα σπίτι. Πριζωμένη από την ανοησία μου, έπεσα με τα μούτρα να σώσω ό,τι σώζεται.
'Εστειλα όλα τα απαραίτητα σε άλλο τηλέφωνο, ειδοποίησα την κρουαζιέρα και το γραφείο να επικοινωνούν με διαφορετικό WhatsApp, τη μάνα μου και τα παιδιά μου ότι είμαι ...ζωντανή και μετά από αυτά σωριάστηκα στην ξαπλώστρα να έρθουν οι παλμοί στα ίσια τους.
Το σούρουπο ο Νείλος μας χάριζε τα δώρα του.
'Ενα συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμα με τα νερά να λάμπουν και τις φελούκες να περνούν μπροστά μας. Καρτ ποστάλ.
Βιντεάκι
- YouTube
Φάγαμε το βραδινό μέσα στο ξενοδοχείο και μεταφερθήκαμε στο γκαζόν όπου είχαν στήσει το μπαρ σε μια δήθεν σκηνή βεδουίνων.
Την πέσαμε στους οντάδες και παραγγείλαμε μοχίτο. Και ναργιλέδες. Φουλ πανσιόν.
Ταξιδιωτικά μπορεί η μέρα να μην είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το μικρό pause όμως βοήθησε την ψυχολογία μας. Ξεκουραστήκαμε, ανασυνταχθήκαμε και χαρήκαμε το παρείστικο κομμάτι του ταξιδιού.
Έχει κι αυτό την αξία του.
Και κει που τα πίναμε και χαβαλεδιάζαμε χαλαρωμένοι, έρχεται ο μπάρμαν- κανονικός Άραβας αυτός, κελεμπιοφορεμένος, μαζί με έναν τύπο μελαμψό με μαλλί ράστα.
“Από δω”, λέει, είναι ο ξάδελφος μου που είναι σπουδαίο μέντιουμ και διαβάζει την παλάμη.
Δεν το ζούμε αυτό...
Δεν κρατήθηκα και ρώτησα....«ο ξάδελφός σου είναι από τη Τζαμάικα»; Δεν μου απάντησε.
Η Νίνα με το φουντωτό μαλλί,τσίμπησε. Τον ρώτησε αν ήξερε να ρίχνει τα ταρώ. ‘Ηξερε. Αλίμονο.
Και το φλυτζάνι αν τον ρώταγε, και κείνο ήξερε να στο διαβάσει.
Εκείνος κοίταξε με νόημα την μικρή της παρέας. Ήθελε οπωσδήποτε να της διαβάσει κάτι.
Την παλάμη, τα ταρώ, το ωροσκόπιο- δεν ξέρω τι. Πάντως δεν ήθελε να την αφήσει... αδιάβαστη.
Είπε πως κανονικά εκείνη την ημέρα έπαιρνε τα ρεπά του, αλλά ένιωσε ένα ισχυρό κάλεσμα ότι η μικρή βρισκόταν εκεί και έπρεπε να τη συναντήσει
Εντάξει, τα έσπαγε ο τύπος. 'Εχουμε ακούσει κ έχουμε ακούσει παπάτζες, αυτός το είχε πάει σε άλλο λέβελ...Το πουλούσε ο άνθρωπος.
Η μικρή ωστόσο δεν πείστηκε, αλλά ακολούθησε τη Νίνα από περιέργεια και για να υπάρχει κι ένας μάρτυρας.
Κάθισαν οκλαδόν παραδίπλα, εκείνος άναψε κάτι θειάματα, και με ένα 20ρικο την είχε καμιά ώρα να την πιλατεύει.
Εννοείται πως δεν το αφήσαμε να πέσει κάτω.
'Αλλωστε για κάτι τέτοια ζούμε.
Δεν είχαμε ιδέα τι της έλεγε, αλλά το πιάσαμε και το τεντώσαμε. Κάναμε σενάρια από την ταινία με τη Βλαχοπούλου που έκανε το μέντιουμ και η πελάτισσα της έκανε αέρα με το κατοστάρικο για να φύγει το σύννεφο. Εύκολα δακρύσαμε από τα γέλια.
Η Νίνα επέστρεψε προβληματισμένη.
Κρατήσαμε σημειώσεις για το μέλλον να δούμε αν θα αποσβεστεί το 20ρικο.
Αποσυρθήκαμε νωρίς-η επόμενη μέρα στα χαρτιά έδειχνε από τις συναρπαστικότερες του ταξιδιού. Χαράματα μας περίμενε πτήση με αερόστατο, check in στην κρουαζιέρα, και στο κατόπιν οι πληθωρικοί φαραωνικοί ναοί του Καρνάκ και του Λούξορ.
H καρδιά της αρχαίας Αιγύπτου μας περίμενε. Και η δική μας χτυπούσε δυνατά όσο πλησιάζαμε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.
'Ετοιμοι να μπούμε σ έναν κόσμο που μέχρι τότε ξέραμε μόνο μέσα από βιβλία και ταινίες.
Στο (αθώο) μου μυαλό πίστευα πως θα πετούσαμε για Λούξορ βραδάκι, ώστε να έχουμε ολόκληρη τη μέρα ελεύθερη στο Κάιρο. Ή για κάποια εκδρομή.
Στην πράξη, ήδη από το Δεκέμβριο οι τιμές στις εσωτερικές πτήσεις είχαν διπλασιαστεί-η μόνη συμπαθητική τιμή που υπήρχε ήταν στις μεσημεριανές πτήσεις.
Κάπως έτσι χάναμε ολόκληρη τη μέρα.
Τα αξιοθέατα θα τα βλεπαμε με φουλ ξενάγηση στη μιάμισι μέρα που θα μέναμε με την κρουαζιέρα-τι άλλο έμενε να κάνουμε εκεί;
Μήπως διακοπές;; Από τις κανονικές εννοώ, τις τεμπέλικες.
Χάζεψα μερικά resort, οι τιμές ήταν απαγορευτικές.
Αρχικά βολεύτηκα με έναν όμορφο ξενώνα που διέθετε και πισίνα να για λίγη ντόλτσε βίτα.
Παραμονές του ταξιδιού ξανατσέκαρα ένα resort που μου είχε σκαλώσει στον εγκέφαλο.
Κάτι ψυχανεμίστηκα-το είχαν βγάλει σε προσφορά. 'Εκλεισα επιτόπου.
Πρωί Κυριακής στο Κάιρο, δεν κουνιόταν φύλλο. Μετά τις απανωτές κραιπάλες λόγω του Μπαϊραμιού, λογικά είχαν ταβλιαστεί. Κάποτε έπρεπε να κοιμούνται κιόλας.
Καλέσαμε Uber και ξεκίνησαν οι απατεωνιές.
Η ούμπερ τιμή πόλη-αεροδρόμιο ήταν κάπου στα 5 ευρώ. Ο πονηρός ουμπεράς έστειλε μήνυμα ότι ήθελε 15 δολάρια, χεράτα γιατί λέει, ήταν αργία και δεν θα δεχόταν κανένας να μας πάει αεροδρόμιο με το επίσημο ποσό.
Τον ακύρωσα. Ο επόμενος αποδείχθηκε πιο τίμιος και δέχθηκε την κούρσα.
Κανά δυό φορές ακόμη μας έτυχε κάτι παρόμοιο, με λίγη επιμονή το ξεπερνάς.
Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.
Η πτήση διήρκεσε γύρω στη μία ώρα.
Βγήκαμε στο καλοκαιρινό αεράκι του Λούξορ και μεσημεριανή ζέστη στους 30 βαθμούς.
Το ξενοδοχείο βρισκόταν στην ανατολική όχθη, ακριβώς πάνω στο Νείλο.
Στη ρεσεψιόν, μας ενημέρωσαν ότι είμαστε πολύ τυχεροί πελάτες και παίρνουμε δωρεάν αναβάθμιση σε προνομιακά δωμάτια με φάτσα το ποτάμι.
Μήπως εκτός από τυχεροί, ήμασταν και οι μόνοι πελάτες;
Μόλις είδαμε τη θέα, τους κήπους την πισίνα, και τις ΚΡΥΕΣ, κανονικές ΜΕ αλκοόλ μπύρες, αποφασίσαμε να μην το κουνήσουμε ρούπι.
Την πέσαμε στην πισίνα με την κρύα μπυρίτσα, με το ένα μάτι κλειστό από τη ντάγκλα και το άλλο ανοιχτό για να μη χάνει την ομορφιά της εικόνας.
Τα δικά μου μάτια πάλι, άνοιξαν και τα δυό ορθάνοιχτα όταν ξαφνικά μου έβγαλε πρόβλημα το κινητό. Είχα μόλις 30% μπαταρία και σφύριζε ότι υπάρχει υγρασία στη θύρα φόρτισης.
Το είχα ξαναπάθει παλιά και ήξερα ότι θέλει το χρόνο του. 'Οχι όμως σε ταξίδι.
Αεροπορικά, κρατήσεις, συνομιλίες με το τοπικό γραφείο, τα πάντα όλα ήταν στο κινητό μου.
Αν έκανε ότι σβήνει, ούτε μέχρι τη γωνία θα πηγαίναμε.
Και ενώ συνήθως είμαι προνοητική και έχω μαζί εφεδρική συσκευή, αυτή τη φορά την άφησα σπίτι. Πριζωμένη από την ανοησία μου, έπεσα με τα μούτρα να σώσω ό,τι σώζεται.
'Εστειλα όλα τα απαραίτητα σε άλλο τηλέφωνο, ειδοποίησα την κρουαζιέρα και το γραφείο να επικοινωνούν με διαφορετικό WhatsApp, τη μάνα μου και τα παιδιά μου ότι είμαι ...ζωντανή και μετά από αυτά σωριάστηκα στην ξαπλώστρα να έρθουν οι παλμοί στα ίσια τους.
Το σούρουπο ο Νείλος μας χάριζε τα δώρα του.
'Ενα συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμα με τα νερά να λάμπουν και τις φελούκες να περνούν μπροστά μας. Καρτ ποστάλ.
Βιντεάκι
- YouTube
Φάγαμε το βραδινό μέσα στο ξενοδοχείο και μεταφερθήκαμε στο γκαζόν όπου είχαν στήσει το μπαρ σε μια δήθεν σκηνή βεδουίνων.
Την πέσαμε στους οντάδες και παραγγείλαμε μοχίτο. Και ναργιλέδες. Φουλ πανσιόν.
Ταξιδιωτικά μπορεί η μέρα να μην είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το μικρό pause όμως βοήθησε την ψυχολογία μας. Ξεκουραστήκαμε, ανασυνταχθήκαμε και χαρήκαμε το παρείστικο κομμάτι του ταξιδιού.
Έχει κι αυτό την αξία του.
Και κει που τα πίναμε και χαβαλεδιάζαμε χαλαρωμένοι, έρχεται ο μπάρμαν- κανονικός Άραβας αυτός, κελεμπιοφορεμένος, μαζί με έναν τύπο μελαμψό με μαλλί ράστα.
“Από δω”, λέει, είναι ο ξάδελφος μου που είναι σπουδαίο μέντιουμ και διαβάζει την παλάμη.
Δεν το ζούμε αυτό...
Δεν κρατήθηκα και ρώτησα....«ο ξάδελφός σου είναι από τη Τζαμάικα»; Δεν μου απάντησε.
Η Νίνα με το φουντωτό μαλλί,τσίμπησε. Τον ρώτησε αν ήξερε να ρίχνει τα ταρώ. ‘Ηξερε. Αλίμονο.
Και το φλυτζάνι αν τον ρώταγε, και κείνο ήξερε να στο διαβάσει.
Εκείνος κοίταξε με νόημα την μικρή της παρέας. Ήθελε οπωσδήποτε να της διαβάσει κάτι.
Την παλάμη, τα ταρώ, το ωροσκόπιο- δεν ξέρω τι. Πάντως δεν ήθελε να την αφήσει... αδιάβαστη.
Είπε πως κανονικά εκείνη την ημέρα έπαιρνε τα ρεπά του, αλλά ένιωσε ένα ισχυρό κάλεσμα ότι η μικρή βρισκόταν εκεί και έπρεπε να τη συναντήσει
Εντάξει, τα έσπαγε ο τύπος. 'Εχουμε ακούσει κ έχουμε ακούσει παπάτζες, αυτός το είχε πάει σε άλλο λέβελ...Το πουλούσε ο άνθρωπος.
Η μικρή ωστόσο δεν πείστηκε, αλλά ακολούθησε τη Νίνα από περιέργεια και για να υπάρχει κι ένας μάρτυρας.
Κάθισαν οκλαδόν παραδίπλα, εκείνος άναψε κάτι θειάματα, και με ένα 20ρικο την είχε καμιά ώρα να την πιλατεύει.
Εννοείται πως δεν το αφήσαμε να πέσει κάτω.
'Αλλωστε για κάτι τέτοια ζούμε.
Δεν είχαμε ιδέα τι της έλεγε, αλλά το πιάσαμε και το τεντώσαμε. Κάναμε σενάρια από την ταινία με τη Βλαχοπούλου που έκανε το μέντιουμ και η πελάτισσα της έκανε αέρα με το κατοστάρικο για να φύγει το σύννεφο. Εύκολα δακρύσαμε από τα γέλια.
Η Νίνα επέστρεψε προβληματισμένη.
Κρατήσαμε σημειώσεις για το μέλλον να δούμε αν θα αποσβεστεί το 20ρικο.
Αποσυρθήκαμε νωρίς-η επόμενη μέρα στα χαρτιά έδειχνε από τις συναρπαστικότερες του ταξιδιού. Χαράματα μας περίμενε πτήση με αερόστατο, check in στην κρουαζιέρα, και στο κατόπιν οι πληθωρικοί φαραωνικοί ναοί του Καρνάκ και του Λούξορ.
H καρδιά της αρχαίας Αιγύπτου μας περίμενε. Και η δική μας χτυπούσε δυνατά όσο πλησιάζαμε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.
'Ετοιμοι να μπούμε σ έναν κόσμο που μέχρι τότε ξέραμε μόνο μέσα από βιβλία και ταινίες.
Last edited:
Εκπομπές Travelstories
