Αίγυπτος Αίγυπτος εκεί; μισό, σας συνδέω με ….Κάιρο.

[Smaragda53]

Και τώρα νομίζω είναι χωρίς είσοδο στο Βρετανικό Μουσείο. Πριν 5 χρόνια που πήγα ήταν σίγουρα έτσι. Άλλαξε κάτι;

Νομίζω ότι τώρα είναι ελεύθερο μόνο για τις μόνιμες συλλογές, αλλά μπορεί να κάνω λαθος

 

[evaT]

Το 1972, φοιτήτρια ούσα, είχα τη σπάνια ευκαιρία να δω στο Βρεταννικο μουσείο μια έκθεση με τα 50 πιο θαυμαστά ευρήματα από τον τάφο του Τουταγχαμων. Ακόμα έχω μπροστά στα μάτια μου τη μάσκα του που αστραποβολουσε και τη μούμια του. Δυστυχώς δε θυμάμαι το θρόνο του, παρόλο που είχα πάει 2-3 φορές γιατί τότε ήταν τζάμπα. Πρέπει να ήταν καταπληκτική εμπειρία να τα δεις στο νέο μουσείο στη χώρα τους.
Περίπτωση πάντως η μοίρα αυτού του νεαρού αγοριου που γεμάτο αλαζονεία και τρόμο ανέλαβε τη βασιλεία για να πεθάνει στα 18 του χρόνια (λέγεται ότι τον δηλητηριασαν) κι εμεινε "αθανατος" μέσα στο χρονο.

Κι η ξεναγός μας είπε το ίδιο πράγμα. Στο ιντερνέτ όμως γράφει ότι πιθανώς να πέθανε από ελονοσία ή από μια αναπηρία που τον ταλαιπωρούσε. Φοβερό π΄΄αντως ότι ανέβηκε στο θρόνο από τα 9 του....(ορίστε κάτι θυμάμαι )

 

[varioAthens]

Μηπως μαθατε το κτιριο του παλιου μουσειου στην πλατεια Ταχριρ τι εχει απογινει? Λειτουργει ως κατι αλλο? Εγκαταλειφθηκε?

 

[evaT]

Μηπως μαθατε το κτιριο του παλιου μουσειου στην πλατεια Ταχριρ τι εχει απογινει? Λειτουργει ως κατι αλλο? Εγκαταλειφθηκε?

Λειτουργεί ακόμη ως μουσείο. Δεν έγινε ακόμη η πλήρης μεταφορά. Επίσης σε κείνο φυλάσσονται όλα τα υπόλοιπα εκθέματα εκτός αυτά του αιγυπτιακού πολιτισμού.

 

[evaT]

Ισλαμικό και Κοπτικό Κάιρο


Οργανωμένη και η σημερινή μέρα.

Μπήκαμε στο βανάκι, περνώντας από την εμβληματική πλατεία Ταχρίρ. Εκεί το 2011 έγιναν μαζικότατες διαδηλώσεις που σηματοδότησαν την Αραβική Άνοιξη — και εγκλωβίστηκε η καλή φίλη @varioAthens , όπως τόσο παραστατικά μας τα είχε περιγράψει στη σχετική ιστορία της.

Περάσαμε από το νησί Ζαμάλεκ και φορτώσαμε ένα ζευγαράκι που θα συμπλήρωνε το γκρουπ μας.
Ταιριάξαμε αμέσως (και με αυτούς) και γίναμε μια παρέα.

Eικόνες από το δρόμο

Πήραμε τον δρόμο για την Ακρόπολη του Καΐρου και το τζαμί του Μοχάμεντ Αλί.

Η θέα από ψηλά ήταν το καλύτερο σημείο της μέρας.

Κατεβήκαμε προς το Κοπτικό Κάιρο.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες περιοχές της πόλης και σημαντικό κέντρο του Κοπτικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, που δημιούργησαν οι αυτόχθονες Κόπτες.

Εδώ βρίσκονται αρχαίες κοπτικές εκκλησίες, το Κοπτικό Μουσείο, ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου και χριστιανικά νεκροταφεία.


Είδαμε τις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και την πασίγνωστη Κρεμαστή Εκκλησία, με το ξυλόγλυπτο εσωτερικό.
Μπήκαμε και βγήκαμε από κρύπτες, είδαμε εικόνες, αναπαραστάσεις των βασανιστηρίων του Άη Γιώργη και κυρίως… αγανακτήσαμε από τον συνωστισμό και το διαρκές σκούντηγμα στα στενά περάσματα.

Ομόφωνα συμφωνήσαμε ότι η περιοχή δεν ήταν για εμάς.
Μας έπεσαν μαζεμένες οι εκκλησίες και, αν δεν έχεις έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι δύσκολο να βρεις ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Λίγο πριν τελειώσει η ξενάγηση έπιασε και μια βροχάρα. Την πέσαμε σε ένα ταβερνάκι και παραγγείλαμε αιγυπτιακά πιτόγυρα.


Επόμενη στάση, ένα εργαστήριο αρωμάτων που δεν κατάφερα να αποφύγω.
Μας κέρασαν τσάι και άρχισαν να μας ψεκάζουν.


Ύστερα από 4-5 ψεκάσματα με αρώματα που έχουν διαφορετικές ιδιότητες, έχει φρακάρει η μύτη και σου φαίνονται όλα ίδια.
Οι συγκεκριμένες εσάνς, βέβαια, πωλούνται —λέει— στους ακριβούς γαλλικούς οίκους, ενώ επέμεναν ότι μια σταγόνα αρκεί για όλη μέρα, αφού δεν υπάρχει προσθήκη αλκοόλ.
Ούτε στα αρώματα βάζουν αλκοόλ αυτοί.


Τα κορίτσια φόρτωσαν μπουκαλάκια, εγώ απείχα, και ο Τάσος αγόρασε έναν «Τουταγχαμών» που θεωρητικά θα τον κάνει ακαταμάχητο στις γυναίκες.
Αναμένουμε τα αποτελέσματα.


Σειρά είχε η φημισμένη αγορά του Αλ Χαλίλι — και το highlight της ημέρας.
Μόλις είχε ρίξει άλλη μια ξεγυρισμένη μπόρα και την πετύχαμε χωρίς κόσμο.


Η αγορά είναι ακριβώς όπως περιμένεις μια αγορά του είδους της: στενάκια με μπακίρια, καλαμπαλίκια, σουβενίρ κάθε είδους και φορτικούς πωλητές.
Επιπλέον, δεν είχε κάτι αληθινά ενδιαφέρον — τις κλασικές κινεζιές, επανάληψη παντού.


Με το ζόρι βρήκαμε μερικά μαγνητάκια και κάτι χαριτωμένες πυραμιδούλες και καθίσαμε στο ιστορικό καφέ El Fishawy για ένα τσάι ιβίσκου.


Μόλις σταμάτησε η βροχή, γέμισαν τα σουκς από κόσμο.
Έπιασαν και τα όργανα οι ντόπιοι και έγινε το έλα να δεις.
Ο Αλκίνοος πάντως δεν βγήκε — μόνο αυτός έλειπε από το πανηγύρι.

Απογευματάκι μας γύρισαν πίσω. Στον δρόμο, ρωτώντας τον ξεναγό, μάθαμε σχετικά με τα δημογραφικά της πόλης.

25 εκατομμύρια κατοίκους μετράει το μητροπολιτικό συγκρότημα.
Θέλαμε να μάθουμε αν παντρεύονται ακόμη περισσότερες από μία γυναίκες. Μας απάντησε πως στις πόλεις δεν είναι τόσο εύκολο, κυρίως λόγω φτώχειας, αφού ο άντρας είναι υποχρεωμένος να τις συντηρεί όλες.
Και οι ίδιες οι γυναίκες βάζουν πια βέτο — γιατί, τάχα, ζηλεύουν.

120 δολάρια είναι ένας μέσος μισθός. Ποιος να πρωτοπαντρευτεί;
Τώρα, αν κάνουν ένα βήμα μπροστά στην εξέλιξη και πέντε πίσω… δεν το επιβεβαίωσα.


Το βράδυ αποφασίσαμε να κάνουμε κοσμική εμφάνιση.
Κλείσαμε τραπέζι σε εστιατόριο πάνω στον Νείλο, στο νησάκι Ζαμάλεκ.

Αχρείαστη η κράτηση. Σάββατο βράδυ και ήταν μισάδειο.
Νιώσαμε για λίγο λαρτζ με κάτι μπριζολάρες ribeye στα 14 ευρώ, με θέα τον Νείλο.

Καταλήξαμε πως ο θρησκευτικός τουρισμός μπορούσε να λείπει από το πρόγραμμά μας.

Όλα τα γραφεία και οι ξεναγοί που είχα επικοινωνήσει το είχαν default. Έτσι, αφελώς, το θεώρησα άχαστο.
Τέλος πάντων, αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε κάθε ταξίδι.
Τι «σχεδόν» δηλαδή. 11 στα 10 τρώμε και από μία φόλα.

Την επόμενη μέρα είχαμε πτήση για Λούξορ — εκεί που οργιάζουν οι φαραωνικοί ναοί και όλα τα μυστικά του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.

Μας περίμενε η πενθήμερη κρουαζιέρα από το Λούξορ μέχρι το Ασσουάν.
Κρατούσα πραγματικά μικρό καλάθι για το κατά πόσο θα κολλούσαμε σε αυτό το lifestyle, μιας και έχουμε μάθει να ταξιδεύουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο.

Ανησυχούσα μήπως βαρεθώ. Τουλάχιστον εγώ κι ο Τάσος, που έχουμε μάθει σε διαρκή κίνηση — δρόμους, λεωφορεία, τρένα και ταλαιπώρια.

Ό,τι και να γινόταν όμως, η παρέα ήταν εγγύηση.
Η συνταγή φοβερός προορισμός και ασταμάτητο γέλιο δούλευε και πάλι.

Mε το Κάιρο να μας έχει ήδη μπουκώσει εικόνες, φασαρία και αντιφάσεις, ετοιμαζόμασταν για το επόμενο κεφάλαιο.

Αφήναμε πίσω το χάος και μπαίναμε —υποτίθεται— σε πιο «ήρεμα νερά»
Όντως;

Γιατί αν κάτι είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε, είναι ότι στην Αίγυπτο η λέξη «ήρεμα» είναι καθαρά θεωρητική έννοια.

Κάπως έτσι, με το γνωστό μας στυλ —μισή προσδοκία, μισή καχυποψία και full διάθεση για καλαμπούρι—περνούσαμε στην επόμενη πίστα.

 

[Yorgos]

Λειτουργεί ακόμη ως μουσείο. Δεν έγινε ακόμη η πλήρης μεταφορά. Επίσης σε κείνο φυλάσσονται όλα τα υπόλοιπα εκθέματα εκτός αυτά του αιγυπτιακού πολιτισμού.

Ακριβώς, με ελάχιστο κόσμο και 2 φανταστικές μούμιες που, σε αντίθεση με το μουσείο πολιτισμού, μπορείς να τις πάρεις οσες φωτογραφιες θες .

 

[varioAthens]

Σειρά είχε η φημισμένη αγορά του Αλ Χαλίλι — και το highlight της ημέρας.
Μόλις είχε ρίξει άλλη μια ξεγυρισμένη μπόρα και την πετύχαμε χωρίς κόσμο.

Αλ Χαλιλι υπο κανονικες συνθηκες.... την ειχα πετυχει με κατι αγριεμενους Αιγυπτιους με φυσεκλικια...

 

[Dr Snoopy]

Μηπως μαθατε το κτιριο του παλιου μουσειου στην πλατεια Ταχριρ τι εχει απογινει? Λειτουργει ως κατι αλλο? Εγκαταλειφθηκε?

Οπως ήδη ειπώθηκε το Αιγυπτιακό Μουσείο στην Πλατεία Ταχρίρ παραμένει ανοιχτό ως «διαχρονικό κλασικό» και εξακολουθεί να φιλοξενεί πάνω από 120.000 εκθέματα από το Παλαιό και το Μέσο Βασίλειο,τα οποία προσφέρουν μια πιο «ατμοσφαιρική» εμπειρία σε σύγκριση με τα νεότερα και μεγαλύτερα μουσεία.

Ακριβώς, με ελάχιστο κόσμο και 2 φανταστικές μούμιες που, σε αντίθεση με το μουσείο πολιτισμού, μπορείς να τις πάρεις οσες φωτογραφιες θες .

Ο Yuya και η Thuya : Πρόκειται για δύο από τις καλύτερα διατηρημένες μούμιες που έχουν βρεθεί ποτέ στην Αίγυπτο. Ήταν οι προπάπποι του βασιλιά Τουταγχαμών και επειδή ήταν υψηλόβαθμοι ευγενείς και όχι «βασιλικοί Φαραώ» οι μούμιες τους παρέμειναν στο Μουσείο Ταχρίρ.

 

[evaT]

All inclusiv-άδες στο Λούξορ


Στο (αθώο) μου μυαλό πίστευα πως θα πετούσαμε για Λούξορ βραδάκι, ώστε να έχουμε ολόκληρη τη μέρα ελεύθερη στο Κάιρο. Ή για κάποια εκδρομή.

Στην πράξη, ήδη από το Δεκέμβριο οι τιμές στις εσωτερικές πτήσεις είχαν διπλασιαστεί-η μόνη συμπαθητική τιμή που υπήρχε ήταν στις μεσημεριανές πτήσεις.

Κάπως έτσι χάναμε ολόκληρη τη μέρα.

Τα αξιοθέατα θα τα βλεπαμε με φουλ ξενάγηση στη μιάμισι μέρα που θα μέναμε με την κρουαζιέρα-τι άλλο έμενε να κάνουμε εκεί;

Μήπως διακοπές;; Από τις κανονικές εννοώ, τις τεμπέλικες.

Χάζεψα μερικά resort, οι τιμές ήταν απαγορευτικές.

Αρχικά βολεύτηκα με έναν όμορφο ξενώνα που διέθετε και πισίνα να για λίγη ντόλτσε βίτα.

Παραμονές του ταξιδιού ξανατσέκαρα ένα resort που μου είχε σκαλώσει στον εγκέφαλο.
Κάτι ψυχανεμίστηκα-το είχαν βγάλει σε προσφορά. 'Εκλεισα επιτόπου.


Πρωί Κυριακής στο Κάιρο, δεν κουνιόταν φύλλο. Μετά τις απανωτές κραιπάλες λόγω του Μπαϊραμιού, λογικά είχαν ταβλιαστεί. Κάποτε έπρεπε να κοιμούνται κιόλας.

Καλέσαμε Uber και ξεκίνησαν οι απατεωνιές.
Η ούμπερ τιμή πόλη-αεροδρόμιο ήταν κάπου στα 5 ευρώ. Ο πονηρός ουμπεράς έστειλε μήνυμα ότι ήθελε 15 δολάρια, χεράτα γιατί λέει, ήταν αργία και δεν θα δεχόταν κανένας να μας πάει αεροδρόμιο με το επίσημο ποσό.
Τον ακύρωσα. Ο επόμενος αποδείχθηκε πιο τίμιος και δέχθηκε την κούρσα.
Κανά δυό φορές ακόμη μας έτυχε κάτι παρόμοιο, με λίγη επιμονή το ξεπερνάς.
Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.


Η πτήση διήρκεσε γύρω στη μία ώρα.
Βγήκαμε στο καλοκαιρινό αεράκι του Λούξορ και μεσημεριανή ζέστη στους 30 βαθμούς.

Το ξενοδοχείο βρισκόταν στην ανατολική όχθη, ακριβώς πάνω στο Νείλο.
Στη ρεσεψιόν, μας ενημέρωσαν ότι είμαστε πολύ τυχεροί πελάτες και παίρνουμε δωρεάν αναβάθμιση σε προνομιακά δωμάτια με φάτσα το ποτάμι.
Μήπως εκτός από τυχεροί, ήμασταν και οι μόνοι πελάτες;

Μόλις είδαμε τη θέα, τους κήπους την πισίνα, και τις ΚΡΥΕΣ, κανονικές ΜΕ αλκοόλ μπύρες, αποφασίσαμε να μην το κουνήσουμε ρούπι.
Την πέσαμε στην πισίνα με την κρύα μπυρίτσα, με το ένα μάτι κλειστό από τη ντάγκλα και το άλλο ανοιχτό για να μη χάνει την ομορφιά της εικόνας.

Τα δικά μου μάτια πάλι, άνοιξαν και τα δυό ορθάνοιχτα όταν ξαφνικά μου έβγαλε πρόβλημα το κινητό. Είχα μόλις 30% μπαταρία και σφύριζε ότι υπάρχει υγρασία στη θύρα φόρτισης.
Το είχα ξαναπάθει παλιά και ήξερα ότι θέλει το χρόνο του. 'Οχι όμως σε ταξίδι.
Αεροπορικά, κρατήσεις, συνομιλίες με το τοπικό γραφείο, τα πάντα όλα ήταν στο κινητό μου.
Αν έκανε ότι σβήνει, ούτε μέχρι τη γωνία θα πηγαίναμε.

Και ενώ συνήθως είμαι προνοητική και έχω μαζί εφεδρική συσκευή, αυτή τη φορά την άφησα σπίτι. Πριζωμένη από την ανοησία μου, έπεσα με τα μούτρα να σώσω ό,τι σώζεται.
'Εστειλα όλα τα απαραίτητα σε άλλο τηλέφωνο, ειδοποίησα την κρουαζιέρα και το γραφείο να επικοινωνούν με διαφορετικό WhatsApp, τη μάνα μου και τα παιδιά μου ότι είμαι ...ζωντανή και μετά από αυτά σωριάστηκα στην ξαπλώστρα να έρθουν οι παλμοί στα ίσια τους.

Το σούρουπο ο Νείλος μας χάριζε τα δώρα του.
'Ενα συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμα με τα νερά να λάμπουν και τις φελούκες να περνούν μπροστά μας. Καρτ ποστάλ.

Βιντεάκι
- YouTube


Φάγαμε το βραδινό μέσα στο ξενοδοχείο και μεταφερθήκαμε στο γκαζόν όπου είχαν στήσει το μπαρ σε μια δήθεν σκηνή βεδουίνων.

Την πέσαμε στους οντάδες και παραγγείλαμε μοχίτο. Και ναργιλέδες. Φουλ πανσιόν.

Ταξιδιωτικά μπορεί η μέρα να μην είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το μικρό pause όμως βοήθησε την ψυχολογία μας. Ξεκουραστήκαμε, ανασυνταχθήκαμε και χαρήκαμε το παρείστικο κομμάτι του ταξιδιού.

Έχει κι αυτό την αξία του.

Και κει που τα πίναμε και χαβαλεδιάζαμε χαλαρωμένοι, έρχεται ο μπάρμαν- κανονικός Άραβας αυτός, κελεμπιοφορεμένος, μαζί με έναν τύπο μελαμψό με μαλλί ράστα.
“Από δω”, λέει, είναι ο ξάδελφος μου που είναι σπουδαίο μέντιουμ και διαβάζει την παλάμη.
Δεν το ζούμε αυτό...
Δεν κρατήθηκα και ρώτησα....«ο ξάδελφός σου είναι από τη Τζαμάικα»; Δεν μου απάντησε.

Η Νίνα με το φουντωτό μαλλί,τσίμπησε. Τον ρώτησε αν ήξερε να ρίχνει τα ταρώ. ‘Ηξερε. Αλίμονο.
Και το φλυτζάνι αν τον ρώταγε, και κείνο ήξερε να στο διαβάσει.

Εκείνος κοίταξε με νόημα την μικρή της παρέας. Ήθελε οπωσδήποτε να της διαβάσει κάτι.
Την παλάμη, τα ταρώ, το ωροσκόπιο- δεν ξέρω τι. Πάντως δεν ήθελε να την αφήσει... αδιάβαστη.

Είπε πως κανονικά εκείνη την ημέρα έπαιρνε τα ρεπά του, αλλά ένιωσε ένα ισχυρό κάλεσμα ότι η μικρή βρισκόταν εκεί και έπρεπε να τη συναντήσει
Εντάξει, τα έσπαγε ο τύπος. 'Εχουμε ακούσει κ έχουμε ακούσει παπάτζες, αυτός το είχε πάει σε άλλο λέβελ...Το πουλούσε ο άνθρωπος.

Η μικρή ωστόσο δεν πείστηκε, αλλά ακολούθησε τη Νίνα από περιέργεια και για να υπάρχει κι ένας μάρτυρας.

Κάθισαν οκλαδόν παραδίπλα, εκείνος άναψε κάτι θειάματα, και με ένα 20ρικο την είχε καμιά ώρα να την πιλατεύει.

Εννοείται πως δεν το αφήσαμε να πέσει κάτω.
'Αλλωστε για κάτι τέτοια ζούμε.
Δεν είχαμε ιδέα τι της έλεγε, αλλά το πιάσαμε και το τεντώσαμε. Κάναμε σενάρια από την ταινία με τη Βλαχοπούλου που έκανε το μέντιουμ και η πελάτισσα της έκανε αέρα με το κατοστάρικο για να φύγει το σύννεφο. Εύκολα δακρύσαμε από τα γέλια.

Η Νίνα επέστρεψε προβληματισμένη.
Κρατήσαμε σημειώσεις για το μέλλον να δούμε αν θα αποσβεστεί το 20ρικο.

Αποσυρθήκαμε νωρίς-η επόμενη μέρα στα χαρτιά έδειχνε από τις συναρπαστικότερες του ταξιδιού. Χαράματα μας περίμενε πτήση με αερόστατο, check in στην κρουαζιέρα, και στο κατόπιν οι πληθωρικοί φαραωνικοί ναοί του Καρνάκ και του Λούξορ.

H καρδιά της αρχαίας Αιγύπτου μας περίμενε. Και η δική μας χτυπούσε δυνατά όσο πλησιάζαμε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

'Ετοιμοι να μπούμε σ έναν κόσμο που μέχρι τότε ξέραμε μόνο μέσα από βιβλία και ταινίες.

 

[evaT]

‘Aλλαλα τα πλήθη στο Λούξορ

Αξημέρωτα μας παρέλαβε το βανάκι για τα αερόστατα. Με 3-4 ωρίτσες ύπνο και χωρίς καφέ, σκουντουφλούσαμε ο ένας πάνω στον άλλον-χαλάλι όμως, ο σκοπός ήταν ιερός.

Κανένας μας δεν είχε εμπειρία από πτήση με αερόστατο. Οι έξι ήταν άνετοι, εγώ ελαφρώς ψαρωμένη. Δεν φοβάμαι τα αεροπλάνα, αλλά μια ακροφοβία την έχω. Βάλε και μια αγχώδη διαταραχή στο μπλέντερ, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι απρόβλεπτα.

Νύχτα ήταν ακόμη, όταν φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης. Τα αερόστατα σιγά σιγά φούσκωναν και περίμεναν άδεια από την ΥΠΑ Λούξορ για να πετάξουν. Δέκα ολόκληρες μέρες είχαν απαγορευτικό λόγω αέρα- εμάς όμως μας έφεξε.

Μέχρι να φουσκώσουν μας έδωσαν κάτι πρόχειρες οδηγίες για ώρα ανάγκης.

Και τι άλλο κάναμε άυπνοι χωρίς καφέ;
Τους καραγκιόζηδες μήπως;
Μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, μας έβαλαν να χορέψουμε, να χοροπηδάμε και να κάνουμε καρδούλες με το χέρι-ίουυυυ πόσο πιο αναγούλα πχια.

Όσο απεχθάνομαι τα στημένα, τόσο σ αυτό το ταξίδι έσκαγαν μέσα στα μούτρα μου.

Eδώ δείτε χάλια....

Η ανταμοιβή για τα ρεζιλίκια, ευτυχώς ήρθε από ψηλά. Μόλις πήραμε λίγο ύψος βουβαθήκαμε.
Απλώθηκε μπροστά μας όλη η ιστορία, τα μυστήρια, η σαγήνη της Αρχαίας Αιγύπτου.

Η πεδιάδα του Λούξορ με τα πομπώδη αρχαία μνημεία, οι Ναοί και η κοιλάδα των Βασιλέων-όλα αυτά που θα ανακαλύπταμε στη συνέχεια.

Η δε εικόνα με όλα τα αερόστατα να ανεβαίνουν μαλακά τον ουρανό το χάραμα ήταν ανυπέρβλητη.
Η πτήση απόλυτα ομαλή, δίχως απότομα ανεβοκατεβάσματα, κούνημα ή κενά αέρος, δεν αγχώθηκα στιγμή, συντονίστηκαν οι φοβίες μου και κατάφερα να απολαύσω την εμπειρία ανενόχλητη.

μικρό βίντεο
- YouTube

Προσγειωθήκαμε σε κάτι λιβάδια και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
Μπαίνοντας, πήγα στη ρεσεψιόν να πληρώσω τα ποτά που είχαμε πιει το προηγούμενο βράδι. Εϊχε βάρδια μια κοπελίτσα- ήταν δεν ήταν 25 χρονών.
Με υποδέχθηκε με ένα «είστε πολύ όμορφη»..... «Gorgeous» το συμπλήρωσε για να με αποτελειώσει!
7:30 το πρωί με 3 ώρες ύπνο, αυτή με έβλεπε gorgeous.
Την ευχαρίστησα και ξηλώθηκα ό,τι είχα στις τσέπες μου (που αλλού θα τα ακούσω αυτά) με τον Τάσο να με επαναφέρει. «μην την ακούς, τουλάχιστον τυφλή πρέπει να είναι». Με τον καλό λόγο στο στόμα όλοι σ αυτή την παρέα...

Πέσαμε με τα μούτρα στον απίστευτο πρωινό μπουφέ-τέτοια ποικιλία νομίζω δεν έχω πετύχει αλλού. Φάγαμε μέχρι σκασμού και επιστρέψαμε στα κρεβάτια μας μέχρι την ώρα του check-out.
‘Όταν μας παρέλαβε ένα διαφορετικό βανάκι, να μας πάει στο κρουαζιερόπλοιο.

Στην προκυμαία ένας χαμός. ‘Εχει πλάκα το πως δένουν: Επειδή τα πλοία είναι δεκάδες και δεν χωράνε στην ευθεία, τα βάζουν οριζόντια το ένα πίσω από το άλλο.
Για να φτάσεις στο σωστό περνάς από 3-4- μέχρι και 7 χρειάστηκε να διασχίσουμε μια φορά στο Ασσουάν.

Κάπου εκεί γνωριστήκαμε με τον ξεναγό μας τον Μοχάμεντ, που θα μας συνόδευε τις επόμενες 5 ημέρες. Οι υπηρεσίες του περιλαμβάνονταν στην τιμή τους κρουαζιέρας (όπως και οι μεταφορές).
Μας συστήθηκε με ένα μίνι βιογραφικό ως Αιγυπτιολόγος, με μάστερ στα αρχαία της Αιγύπτου και έμπειρος ξεναγός. ‘Ετσι είπε. Δε ζητήσαμε να δούμε και το πτυχίο του.

Στην πραγματικότητα ήταν ένας Αιγύπτιος τραχανοπλαγιάς που μιλούσε τα Αγγλικά με έναν ολότελα δικό του τρόπο. Κι ότι έλεγε, τα καταλάβαινε επίσης μόνος του.
Φλυαρούσε ακατάσχετα στις ξεναγήσεις-διάβαζε κάθε τοίχο μας ανέλυε την άχρηστη πληροφορία και, επειδή ήταν αδύνατο να τον παρακολουθήσεις, μαζί με την άχρηστη, χάναμε και την χρήσιμη που μπορεί να μας ενδιέφερε.

Μέσα σ όλα, του ήταν αδύνατο να απαντήσει ευθέως σε μια ερώτηση. Ακόμη και στην πιο απλή. Πιστεύω τον ίδιο τον Άδωνη να είχαμε στην παρέα, ευκολότερα θα του παίρναμε άμεση απάντηση.
Ο Τάσος τον αντιπάθησε από το πρώτο λεπτό. Στα επόμενα, απλά βάθαινε το χάος μεταξύ τους.
Πάντως ήταν πρόθυμος και υπομονετικός και μας πήγε σε όλα τα μαγαζιά των ντόπιων από τα οποία έπαιρνε ανελλιπώς προμήθεια για οτιδήποτε τρώγαμε/πίναμε/αγοράζαμε.

Πριν το Καρνάκ συστηθήκαμε και με το μπουφέ στο καράβι.

Μας υποδέχθηκαν με μια ζηλευτή ποικιλία, κυρίως πιάτα με κοτόπουλο, μοσχάρι, λαχανικά ζυμαρικά, ψάρι αλλά και διάφορα τοπικά εδέσματα.
Salad bar με σαλάτες κάθε είδους. Τυριά και αλλαντικά. Χώρια τα γλυκά, οι τούρτες και τα παγωτά. Κακά τα μαντάτα.
‘Εκτοτε δεν χάσαμε κανένα γεύμα. Και καμία θερμίδα.

Φαγωμένοι και δυσκίνητοι ξεκινήσαμε για το Ναό του Καρνάκ.

Στο καταμεσήμερο, βοήθειά μας. Ο ήλιος έκαιγε στους 30 βαθμούς. Βάλαμε αντιηλιακά, καπέλα κ πήραμε νερά μην έχουμε καμιά απότομη λιποθυμία. Διότι απότομη ήταν η μετάβαση από το σχεδόν χειμώνα της Ελλάδας και την ψύχρα του Κάιρο.
Ο κόσμος ήταν πολύς, πλέον παντού θα βρίσκαμε πλήθη- οι κρουαζιέρες συντονίζονται στις ώρες των ξεναγήσεων.

Ο Ναός όμως ήταν ψαρωτικός από μακριά. Τα ξεχνούσες όλα.

Η περιοχή του ναού είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο υπαίθριο μουσείο και ο μεγαλύτερος χώρος λατρείας της αρχαιότητας στον κόσμο. Είναι πιθανώς ο δεύτερος σε αριθμό επισκεπτών αρχαιολογικός χώρος της Αιγύπτου, μετά τις Πυραμίδες της Γκίζας.
Η κατασκευή ξεκίνησε τον 16ο αιώνα π.Χ. και γύρω στους τριάντα Φαραώ συνέβαλλαν στην κατασκευή, δίνοντας έτσι στο Καρνάκ μέγεθος, πολυπλοκότητα και ποικιλία που δεν απαντάται αλλού. Λίγα χαρακτηριστικά του Καρνάκ είναι μοναδικά, αλλά το μέγεθος και ο αριθμός των στοιχείων του είναι τεράστιος. Η κατασκευή των ναών άρχισε κατά το Μέσο Βασίλειο και συνεχίστηκε ως και την εποχή της Δυναστείας των Πτολεμαίων.

Ο Μοχάμεντ ή Μο (για συντομία), βάλθηκε να μας ξεκάνει εξηγώντας μας κάθε ιερογλυφικό σε κάθε τοίχο. Το facebook της εποχής ήταν τα ιερογλυφικά τους-έτσι κατέγραφαν την καθημερινότητά τους όπως ποστάρουμε εμείς σήμερα-από τα ελάχιστα επιτυχημένα που μας είπε.

Μελετήσαμε πολύ τον Θεό Ανούβις, τον αντίστοιχο ‘Αδη δηλαδή, αλλά στο πιο ευγενικό του.
Αναλάμβανε να προστατεύει και να συνοδεύει τους νεκρούς στην ύστατη κατοικία τους. Από όσο καταλάβα οι Αιγύπτιοι επένδυαν πολύ περισσότερο στη μεταθανάτιο ζωή τους.
Βλέπε Πυραμίδες, σκευοφόρους, θεούς, ιδεοληψίες και τα ρέστα, από την δεδομένη εγκόσμια ζωή. Ας ελπίσουμε να μην έπεσαν έξω (αυτοί και κάτι άλλα δις πιστών διαφόρων θρησκειών και δογμάτων). Σε διαφορετική περίπτωση, τον ήπιαμε. We drank him.

Μετά από ένα γεμάτο 3ωρο στο Καρνάκ, αφού δεν αφήσαμε τοίχο και κολόνα αδιάβαστα, μας πήγε σε μια ταράτσα σε καφέ παραδοσιακό να μαζέψουμε τα κομμάτια μας.

Και στο σούρουπο σειρά είχε ο μεγαλοπρεπής Ναός του Λούξορ.

Copy Paste μερικές πληροφορίες από τη Βικιπαίδεια και μετά οι φωτογραφίες.
Ο Ναός του Λούξορ είναι ένα μεγάλο αρχαιοαιγυπτιακό συγκρότημα ναών που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Νείλου στην πόλη που σήμερα είναι γνωστή ως Λούξορ (αρχαίες Θήβες) και κατασκευάστηκε περίπου κατά την 18η δυναστεία (1550-1295 π.Χ.). Στην αιγυπτιακή γλώσσα ήταν γνωστό ως Ιπέτ Ρεσίτ, «Νότιο Ιερό».[4] Βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα νότια του Ναού του Καρνάκ, στην ανατολική όχθη.[5] Σε αντίθεση με τους άλλους ναούς στις Θήβες, ο Ναός του Λούξορ δεν είναι αφιερωμένος σε έναν θεό λατρείας ή σε μια θεοποιημένη εκδοχή του φαραώ στο θάνατο. Αντίθετα, ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος στην αναζωογόνηση της βασιλείας. Μπορεί να τοποθετήθηκε στο σημείο για τη στέψη πολλών από τους φαραώ της Αιγύπτου.[6].

Και γω που ξεναγήθηκα ενδελεχώς, μη νομίζετε ότι θυμάμαι πολύ περισσότερα.

Η εικόνα άλλωστε φτάνει και περισσεύει.

Και αυτό που μας έμεινε τελικά, από τα μνημεία εκείνης της μέρας αλλά και τα μετέπειτα μεγαθήρια, ήταν απλά το γνήσιο δέος. Πως στο καλό κατάφεραν τότε χωρίς επιστήμη, χωρίς μέσα, χωρίς τα στοιχειώδη, να δημιουργήσουν όλα αυτά τα αριστουργήματα.
Και πως όλα αυτά διασώζονται σε τέτοιο βαθμό σε σχέση με τα δικά μας που τα περισσότερα είναι ερείπια.

Ο Ναός του Λούξορ πάντως, με τον υπέροχο φωτισμό στο σκοτάδι με καταγοήτευσε.

Κι αφού παραδώσαμε και ψυχή και πνεύμα, κόντεψα να πέσω στα γόνατα να τον παρακαλάω τον ξεναγό να συντομεύει με τις αναλύσεις, εκείνος όμως όλο τελείωνε κι όλο θυμόταν και κάτι τελευταίο.

Μας έσωσε που αποδείχθηκε φαγανός και δεν ξεχνούσε ποτέ την ώρα του φαγητού, έτσι σφυρίξαμε τη λήξη και μας γύρισε στο καράβι για να καταρρεύσουμε με την ησυχία μας.

Μετά το φαγητό ανεβήκαμε στο κατάστρωμα. Είχαμε προμηθευτεί μπουκάλια από τα duty free-αλκοόλ πωλούσαν και στο μπαρ, όμως επιτρεπόταν η κατανάλωση των δικών μας ποτών.

Στρωθήκαμε να ανακεφαλαιώσουμε τη μέρα. Μαζί μας και ο Μο-αυτοπροσκαλέστηκε.
Ήθελε να μάθει τι ήταν ο καθένας μας, ρωτούσε δουλειές, οικογενειακή κατάσταση, ακόμη και ηλικίες. Απόρησε που κάποιες από εμάς είμαστε χωρισμένες.
«Η γυναίκα πρέπει να έχει έναν άντρα στο πλάι της για να είναι χαρούμενη» ήταν το μότο του.
“Μόνο αν είναι ο σωστός σύντροφος για σένα» τον συμπλήρωσα ήρεμη (περιέργως), ενώ άρχισε να σφυρίζει αδιάφορα μόλις η κουβέντα πήγε στις δυτικές γυναίκες που είναι κατά κανόνα ανεξάρτητες και δεν περιμένουν από τον άντρα να τους εξασφαλίσει τη ζωή και να ελέγχει τις επιθυμίες τους. Ρούφα το αβγό σου τώρα μπούλη και άντε στη μαμάκα. Αλλά είχαμε και συνέχεια. Δυστυχώς.

Η τεράστια αυτή μέρα, ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από την…προηγούμενη μέρα.
Είχαμε πετάξει στον ουρανό, είδαμε αρχαία από ψηλά, από χαμηλά, απέξω κι από μέσα.

Μάθαμε για Φαραώ, για Δυναστείες, για Θεούς και Δαίμονες και γράψαμε ατελείωτα χιλιόμετρα.
Παρόλη την κούραση βρήκαμε όμως λίγη ενέργεια να πιούμε ένα ποτάκι, να σαχλαμαρίσουμε και να κουβεντιάσουμε τις ιδεολογικές μας διαφορές με το Ισλάμ.
Τα είδαμε όλα, τα ακούσαμε, τα αντέξαμε, τα θαυμάσαμε, 16 ώρες στο πόδι.
Τι άλλο να κάνουμε.
Σπαθιά να καταπιούμε;

Μεγάλη μέρα, μεγάλο το κεφάλαιο αλλά δεν θέλησα να το κόψω στη μέση.

Αντέξαμε την αυπνία, τον Μοχάμεντ, τη ζέστη, τα non stop ιερογλυφικά — και τις πατριαρχικές αηδίες.
Το αύριο δεν μας φόβιζε. Ήμασταν λεύτεροι!

 

[Smaragda53]

Ζησατε το όνειρο παρ' όλες τις μουσικές και τον Μοχάμεντ!

 

[Travelliaris]

Στην ουσία γνωρίσαμε το περιβόητο τσιμπούρι του Νείλου σε ανθρώπινη μορφή. Τα ξεφτιλίκια προ αερόστατου έπρεπε να τα σκιπάρεις, ρόμπες γινήκαμε!