Αίγυπτος Αίγυπτος εκεί; μισό, σας συνδέω με ….Κάιρο.

[gkalla]

Τα ξεφτιλίκια προ αερόστατου έπρεπε να τα σκιπάρεις, ρόμπες γινήκαμε!

Μα αυτά είναι που περιμέναμε με αγωνία να δούμε...

 

[evaT]

Στην ουσία γνωρίσαμε το περιβόητο τσιμπούρι του Νείλου σε ανθρώπινη μορφή. Τα ξεφτιλίκια προ αερόστατου έπρεπε να τα σκιπάρεις, ρόμπες γινήκαμε!

Και δεν είναι η πρώτη φορά

 

[alvadi]

Στην ουσία γνωρίσαμε το περιβόητο τσιμπούρι του Νείλου σε ανθρώπινη μορφή. Τα ξεφτιλίκια προ αερόστατου έπρεπε να τα σκιπάρεις, ρόμπες γινήκαμε!

Καλά που τα ανέβασε, ήμουν στο 50-50, η κορη μου ετσι κι αλλιως δεν ήθελε γιατι τα φοβάται, εγω πιο ατρόμητη αλλα μολις ειδα ότι πρέπει να σκαρφαλώσεις το ξέχασα - δεν το έχω, φοβάμαι οτι θα με μαζευουν- μας γλιτωσες Ευα

 

[evaT]

Η Χατσεψούτ ήταν Μπίτς


Ανάμεσα στις πιο γνωστές γυναίκες της Αιγύπτου συναντάμε την πιο μυστηριώδη και απόκρυφη, τη Χατσεψούτ. Το όνομά της σημαίνει «Η Πρώτιστη μεταξύ των Ευγενών Κυριών». Υπήρξε μία από τις τρεις γυναίκες Φαραώ μέσα σε 3.000 χρόνια αιγυπτιακής ιστορίας και η πρώτη που ανέλαβε την πλήρη εξουσία. Αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη για τον διακριτικό ρόλο των γυναικών και την ικανότητά τους στη διαχείριση και διακυβέρνηση.

Έμεινε στην ιστορία ως «Ελισάβετ του Νείλου» και «Βασίλισσα της Ειρήνης». Μία από τις πιο μαγικές της όψεις ήταν εκείνη της Σύζυγου του Θεού Άμμωνα, αφού αποτέλεσε μία από τις ισχυρότερες ιέρειες της Αιγύπτου. Έτσι, κυριάρχησε στην Αίγυπτο εκφράζοντας τις πολλαπλές της όψεις ως μητέρα, κόρη, σύζυγος, αλλά και Βασίλισσα-Φαραώ.

Παντρεύτηκε τον ετεροθαλή αδελφό της Τούθμωσι Β΄ και μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Νεφερούρε. Μετά τον θάνατο του Τούθμωσι Β΄ παραμέρισε το Τούθμωσι Γ΄, γιο του Τούθμωσι Β΄ από άλλη γυναίκα, και βασίλευσε από το 1479 π.Χ. μέχρι το θάνατό της το 1458 π.Χ. Στην αρχή δρούσε εκ μέρους του Τούθμωσι Γ΄, όμως μετά από περίπου 7 χρόνια ανέλαβε μόνη της τα αξιώματα του Φαραώ. Η Χατσεψούτ απεικονίζεται κατ' εντολή της να φοράει ενδυμασία Φαραώ και την ψεύτικη γενειάδα.


Ο ξεναγός της καρδιάς μας (not) ήδη από την πρώτη συνάντηση με ονόμασε Χατσεψούτ.

Δεν ταιριάζει ο χαρακτήρας μας, αλλά αυτό με τη γενειάδα μου άρεσε.

Αργότερα που έμαθα την ιστορία της με συνάρπασε, καλά αυτά με τις αιμομιξίες τα έκαναν γενικώς για να μην αναμιγνύεται το «γαλάζιο» αίμα των Φαραώ. Μετά βέβαια πέθαιναν από τις σχετικές αρρώστιες, αλλά δε βαριέσαι εκείνη την εποχή πέθαιναν εύκολα γενικώς.


Όπως (καλά) καταλάβατε, εκείνο το πρωί ξεκινήσαμε νωρίς νωρίς από το επιβλητικό Ναό της Χατσεψούτ.

Μας βγήκε η γλώσσα από τη ζέστη να ανεβούμε τα σκαλάκια προς το Ναό και δεν ήταν καλά καλά ούτε 9 ακόμη.

Αναρωτηθήκαμε πως επιβιώνεις σ αυτά τα μέρη το καλοκαίρι.

Συνεχίσαμε προς την Κοιλάδα των Βασιλέων.

Στην Δυτική όχθη του Νείλου έθαβαν όλους τους Βασιλείς τους ώστε συμβολικά οι τάφοι να αντικρύζουν τη Δύση.

Στην απέραντη και σκονισμένη δυτική κοιλάδα του Νείλου υπάρχουν πάνω από 63 γνωστοί τάφοι βασιλιάδων, ηγεμόνων, γυναικών αλλά και παιδιών. Οι πιο σημαντικοί είναι του Σέτι, του Ραμσή Β’ και του Τουταγχαμών, του αγοριού-βασιλιά του οποίου ο τάφος ήταν γεμάτος με έπιπλα από επιχρυσωμένο ξύλο και πάνω από 1.000 πολύτιμα αντικείμενα από χρυσό και αλάβαστρο.


Το περιεχόμενο του τάφου έχει μεταφερθεί ήδη στο Μεγάλο Μουσείο όπου τα είχαμε θαυμάσει και στην Κοιλάδα των Βασιλέων απομένει μόνο ένα κενοτάφιο.


Εμείς, σύμφωνα με τις συστάσεις, είδαμε τους τάφους τριών Ραμσήδων του ΙΙΙ, του IV και του IX.

Παρόμοιοι οι τάφοι, με τη συμβολική κλίση-κάθοδο προς τον κάτω κόσμο και τα καταπληκτικά ιερογλυφικά στους τοίχους.

Παρόμοιοι οι τάφοι, με τη συμβολική κλίση-κάθοδο προς τον κάτω κόσμο και τα καταπληκτικά ιερογλυφικά στους τοίχους.

Επίσης καταπληκτικό ήταν ότι απαγορεύεται η είσοδος στους ξεναγούς, οπότε αποφύγαμε για λίγο τον παρλαπίπα.

Δεν τη γλυτώσαμε βέβαια στο επόμενο αξιοθέατο, τους Κολοσσούς του Μέμνονα.

Μαζί με την ιστορία, πλάτειασε και την υπόλοιπη πληροφορία και γονατίσαμε από τη ζέστη.

Περιληπτικά:

Ο Κολοσσοί τού Μέμνωνα, είναι δύο τεράστια από συμπαγή λίθο αγάλματα τού φαραώ Αμενχοτέπ Γ΄ που βασίλευσε στην Αίγυπτο κατά τη 18η δυναστεία. Από το 1350 π.Χ. στέκονται στη Νεκρόπολη των Θηβών, δυτικά τού Νείλου και της σημερινής πόλης τού Λούξορ.

Τους είχαμε δει από ψηλά με το αερόστατο, το ίδιο εντυπωσιακοί ήταν και από το έδαφος.

Κάποια στιγμή κοίταξε την ώρα και φύγαμε σα να μας έβαλαν νέφτι. Το πλοίο σάλπαρε στις 13.30.

Επιτέλους. Καλά που τάχα ήμασταν σε κρουαζιέρα. Ρούπι δεν το είχαμε κουνήσει. Την πουλάνε και για 5ήμερη οι απατεώνες.


‘Όταν γύρισα στην καμπίνα μας περίμενε αυτό. Εγώ με τη Λίτσα κοιμόμουν στην καμπίνα, αλλά το θεώρησαν σωστό να μας φτιάξουν αγαπούλες.
Από την επόμενη μέρα που είδαν γυναίκες, το γύρισαν σε χαζομαρίτσες.

Μετά τον απόπλου επιτέλους μπήκε το φως από το παράθυρο της καμπίνας.
Ανεβήκαμε στο κατάστρωμα να λιαστούμε και να απολαύσουμε τη θέα.

Ακριβώς όπως το είχα στο μυαλό μου, το καράβι έπλεε κοντά στις όχθες, εκεί λοιπόν αντιληφθήκαμε όλο το νόημα της κρουαζιέρας.

Μέσα στις αυθεντικές εικόνες της επαρχίας. Τα φτωχά πλινθόκτιστα σπίτια, τις μπουγάδες, τα παιδάκια που έπαιζαν στα βρωμόνερα του ποταμιού και στη φύση. Πολλή φύση.

Πράσινο και φοινικόδεντρα- μια λωρίδα ίσα με δυο στρέμματα εύφορης γης κατά μήκος του Νείλου κι από πίσω το χάος.

‘Ερημος και πέτρα. Η ζωή ξεκινούσε και τελείωνε γύρω από το νερό.

Βίντεο
- YouTube

- YouTube


Η υπόλοιπη μέρα κύλησε σε ήρεμα νερά. Κυριολεκτικά.

Είχαμε ανάγκη να ρίξουμε ρυθμούς, λιαστήκαμε, λιώσαμε στις ξαπλώσαμε, φάγαμε τον αγλέορα και μετά σερνόμασταν σαν τα φίδια.

Είχαν και ώρα κοκτέηλ (δωρεάν κιόλας)

Τελειώσαμε τη βραδιά όπως κάθε φορά στο κατάστρωμα με την παρέα σε μεγάλα κέφια. Νομίζω το γέλιο που ρίχνουμε κάθε φορά ισούται με την ψυχοθεραπεία ενός έτους. Τουλάχιστον.

Το τρολάρισμα είναι νόμος. Ανελέητο και δεν εξαιρείται κανείς.

‘Όποιος παρεξηγείται σε άλλη παραλία. ‘Η ποταμό. Ας πάει στο Μισισιπή.

Στο Νείλο δεν γλύτωσε ποτέ κανένας. Οι χρόνια μυημένοι στην παρέα έχουν την ατάκα έτοιμη. Αμύνεσαι επιτιθέμενος. Οι νεότεροι απλά γελάνε.

Η Νίνα, η καινούργια φίλη, έδειχνε άνετη, προσαρμόστηκε αμέσως.

Επιπλέον, επιδείκνυε εκείνες τις συμπεριφορές που έδιναν τροφή για ασταμάτητο πείραγμα.

Τη βγάλαμε μπροστά να χορεύει πρώτη, να τραβάει πάνω της τους ενοχλητικούς μικροπωλητές, τους αδέσποτους φωτογράφους και λοιπούς παρατρεχάμενους και το απολαμβάναμε. Τέτοιοι είμαστε.

Η ίδια το καραγούσταρε. Ενώ το χαρακτηριστικό της γέλιο ακουγόταν ως το Αμπού Σιμπέλ.

Διασκεδάζαμε με την ψυχή μας.

Με λίγα λόγια η Αίγυπτος....μας είχε!

 

[evaT]

Ο Ναός του Edfu έχει μπίφ με όλους τους άλλους Ναούς

Και θα εξηγηθώ.

Μας τσάκισαν με τα πολύ πρωινά ξυπνήματα για τις ξεναγήσεις.

Ζέστη γλυτώναμε ναι, κόσμο όχι.


Περνώντας δε από πλοίο σε πλοίο για να βγούμε στην αποβάθρα, έμαθα ότι έπρεπε να μπούμε σε παϊτόνι για να πάμε στο Ναό. Υποχρεωτικά.

‘Ετσι έγινε το χατίρι της Σακίρα-Λίτσας που αγαπάει τα όμορφα αμάξια με δυο άλογα. Εγώ στραβωμένη που δε χόρτασα τον ύπνο μου, ξύνιζα τα μούτρα μου στη σκέψη ακόμα μίας τουριστίλας που δεν θα απέφευγα.

Ο βήχας-μαζί και η λαλιά μου κόπηκαν όταν μας φόρτωσαν στα παϊτόνια και διασχίσαμε όλη την ιστορική πόλη του Εντφού με προορισμό το Ναό του ‘Ωρου.

Τι τρελή παλιατσαρία, τι αυθεντικότητα, μόνο στην Κούβα έχω νιώσει να γυρνάει ο χρόνος πίσω 70 χρόνια σε ένα λεπτό.

Γούρλωσα τα μάτια μου από το απρόσμενο δωράκι. Ψοφάω για παλιατζούρες και παρακμή, είναι το στοιχείο μου.


Εν τω μεταξύ γιόρταζα εκείνη τη μέρα, σας το είπα; 25η Μαρτίου.

Και η Αίγυπτος μου έκλεινε το μάτι και μου ευχόταν όπως μου ταίριαζε.

Οι φωτογραφίες το αποδεικνύουν

Χρέπι από πάνω και μαγαζί της google στο ισόγειο. Να μην ενθουσιαστώ;

Και η Samsung παρούσα!

Αδιάβαστη για το Εντφού, είχα μηδενικές προσδοκίες.

Ο ενθουσιασμός μου φούντωσε από τις ξαφνικές εικόνες, ενώ στη θέα του μεγαλοπρεπούς Ναού, ένιωσα την υπερβολή στο πετσί μου.

Τι μπορεί να είχα κάνει τόσο καλό, για να αξίζω τόσα;

Είχε κ ένα χαμούλη βέβαια.

Με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή. Λίγο ο όγκος του μνημείου, λίγο η αρχιτεκτονική και η αύρα του μέρους, είχα ξετρελαθεί.

Μετά το Ναό του Καρνάκ είχα σκεφτεί: «ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί σου» και νόμιζα ότι το θέμα είχε κλειδώσει.

‘Ελα που ο Ναός του Ώρου περνούσε μπροστά με ανατροπή.

Και τελικά ξεπέρασε όλους τους άλλους τους Ναούς. Και τους πρώην και τους επόμενους.


Η Βικιπαίδια μας λέει: Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα λατρευτικά ιερά στην Αίγυπτο. Ο ναός χτίστηκε κατά την περίοδο του Πτολεμαϊκού Βασιλείου, από το 237 ως το 57 π.χ. οι επιγραφές στους τοίχους δίνουν σημαντικές πληροφορίες για τη γλώσσα, μύθους, και θρησκεία κατά την Ελληνιστική περίοδο της Αιγύπτου.

Τις οποίες περιγραφές φυσικά μας ανέλυσε διεξοδικά ο Μο. Θέλαμε δε θέλαμε.
Ούτε αυτός όμως μπορούσε να με νευριάσει σήμερα.
Απλά αφουγκραζόμουν το δέος που ένιωθα.

Οι φωτογραφίες δείχνουν το μνημείο. Την ενέργεια του χώρου δεν μπορώ να την περιγράψω, απλά την κρατάω μέσα μου.


Μας γύρισαν πίσω για τον απόπλου. Στο δωμάτιο βρήκαμε αυτό το χαριτωμένο ελεφαντάκι

Και μετά απλώσαμε τις κορμάρες, τις μπάκες μας στο κατάστρωμα να γιορτάσουμε με ηλιοθεραπεία και μπόνους τις τροπικές πια εικόνες του Νείλου όσο κατηφορίζαμε στο νότο.

Μοναδική παραφωνία του σκηνικού ένας σπαστικός επίμονος κάμεραμαν.’Εχωνε την κάμερα μέσα στη μούρη μας να δείξουμε με το ζόρι ενθουσιασμό, να πούμε πως περνάμε και να κάνουμε καρδούλες α-λα Κουτσούμπα.

Το δολοφονικό μου βλέμμα δεν έπιασε, γύρισα την πλάτη για να φύγει και δεν έχει ιδέα πόσο τυχερός είναι που δεν τον έστειλε ο Τάσος να ψάνει την κάμερά του στον πάτο του Νείλου-γιατί ερχόταν και του χαλούσε διαρκώς τη μεσημεριανή ρέκλα.

Να και μια Dahabiya

Μα τι απίθανη εικόνα

Κατεβήκαμε για φαγητό και ήμουν χαρούμενη που έλειπα ταξίδι και θα γλύτωνα το μπακαλιάρο σκορδαλιά που τρώνε οι πάντες στην Ελλάδα στην Εθνική Επέτειο. Τον σιχαίνομαι λέμε.

Και τι μυρίζω μπαίνοντας: ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟ! Κάποιος με τρολάρει, δεν το ζω αυτό.


Ξαφνικά έπιασε μπουρίνι.

Είχαμε ακούσει ότι από τη μέρα που φύγαμε από Κάιρο είχε ξεσπάσει φοβερή κακοκαιρία.
Με καταρρακτώδεις βροχές, χαλάζι, έκλεισαν σχολεία και μαγαζιά. Μέχρι και το Μουσείο πλημμύρισε. Ήμουν σε επαφή με τον @Yorgos που μου έλεγε ότι ζουν την κακοκαιρία της 20ετίας.

Του θύμισα πριν μερικά χρόνια στην Κούβα που χάσαμε το Βαραδέρο και φορέσαμε μπουφάν στην Αβάνα. Και τότε μου έλεγε ότι ζούνε την κακοκαιρία της 20ετίας. Την επόμενη φορά θα το προσέξω σε ποια χώρα βρίσκομαι ταυτόχρονα με τον Γιώργο.


Στο Εντφού ευτυχώς δεν μας έβρεξε, αλλά έπιασε τρελός αέρας, μας κατέβασαν από το κατάστρωμα, έδεσαν τα πάντα και στο κατόπι βγήκε απαγορευτικό απόπλου.

Πρόλαβα να τραβήξω ένα βίντεο με τη μέθοδό τους να παρκάρουν τα πλοία σε σειρές.

- YouTube

Ο αέρας σε έπαιρνε και σε σήκωνε. Η ατμόσφαιρα θολή από τη σκόνη της ερήμου. Οι μισοί αποφασίσαμε να την πέσουμε στον ύπνο, οι υπόλοιποι περίμεναν πότε θα τελειώσουν τα διαδικαστικά του δεσίματος για να πάνε στο επόμενο αξιοθέατο, το Ναό του Kom Ombo.

Από ναούς ήμουν πλήρης.

Ξεροστάλιασαν κανένα δίωρο μέχρι να δέσει το καράβι, κατάπιαν και κάμποσο χώμα.

Θεωρητικά το βραδάκι θα φτάναμε στο Ασσουάν, θα ανέβαιναν δερβίσηδες και χορεύτριες της κοιλιάς στο πλοίο και θα παρτάραμε.

Λόγω του ανέμου όμως αναβλήθηκαν όλα και επινόησαν ένα κελεμπία πάρτι.

Δηλαδή βάλτε την κελεμπία σας κι ελάτε.

Εγώ κελεμπία δεν είχα, θεώρησα πρέπον να εμφανιστώ με το μπλουζάκι μου Metallica που μόλις είχα προμηθευτεί ενόψει της πολυπόθητης συναυλίας.

Δεν μου έδωσε κανείς σημασία και το ενδιαφέρον στράφηκε στα κορίτσια μας που το έριξαν στο τσιφτετέλι.

Λόγω του ανέμου δεν μπορούσαμε να καθίσουμε έξω ως συνήθως, έτσι εγκλωβιστήκαμε με τον ξεναγό και τις ατέρμονες συζητήσεις.

Εκείνο το βράδι μας εξομολογήθηκε ότι τον ζηλεύουν όλοι οι άλλοι ξεναγοί του πλοίου, επειδή έχει το γκρουπ με τις ωραιότερες γυναίκες. Γυμνοσάλιαγκας.

Χαμογελάσαμε αμήχανα δίχως διάθεση να ανταποδώσουμε το κομπλιμέντο.

Αργότερα θυμήθηκε ότι προτιμάει τις γυναίκες ντυμένες πατόκορφα με μπούργκα, γιατί είναι πιο ελκυστικό στο μυαλό ενός άντρα να φαντάζεται τι υπάρχει κάτω από το χιτζάμπ.

Επειδή ο μόνος λόγος που η ύπαρξη των γυναικών αποκτά νόημα, είναι να ικανοποιεί τις αντρικές φαντασιώσεις.
Ντυμένες μας θέλουν; Ντυνόμαστε. Γδυτές; Τα πετάμε όλα.
Πόση τοξική αρρενωπότητα αντέχετε;
Ω μοντιέ, πως κρατιέμαι και δεν τον πνίγω

Λίγο πριν αποσυρθούμε για ύπνο, οι μηχανές πήραν μπρος. Ο αέρας έπεσε, θα κάναμε νυχτερινή πλεύση προς το Ασσουάν.

Το πρόγραμμα του Ασσουάν έδειχνε διαφορετικό από αυτό των προηγούμενων ημερών.
Ο καιρός, λογικά δεν θα μας δημιουργούσε άλλα προβλήματα.


Μετά από όλα όσα μαγικά είχαμε όμως ήδη ζήσει, υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να ξεπεράσει τα προηγούμενα;

Ή θα είχαμε μια απλή επανάληψη από παρόμοια πράγματα;

Όχι πως μας απασχολούσε ιδιαίτερα.
Είχαμε νιώσει καλά στο πετσί μας ότι η Αίγυπτος δεν κρατάει τους θησαυρούς της για τον εαυτό της μονάχα. Ο ταξιδιώτης που θα αφεθεί, ανταμείβεται απλόχερα.

Υπήρχε κανένας λόγος να αλλάξει αυτό τώρα; Ούτε ένας!

 

[psilos3]

θα γλύτωνα το μπακαλιάρο σκορδαλιά που τρώνε οι πάντες στην Ελλάδα στην Εθνική Επέτειο. Τον σιχαίνομαι λέμε.

ΥΒΡΙC!

 

[evaT]

Ροκάρουμε στο Ασσουάν.


Εντάξει όχι ακριβώς, αλλά ο τίτλος τα σπάει.


Και με τι ξεκινήσαμε τη μέρα μας σήμερα;;

Με έναν… Ναό φυσικά!

Πάνω που σκέφτεσαι, πόσους ναούς να αντέξω, έρχεται ο επόμενος να σε αποτελειώσει.

Ο Ναός του Philae αφιερωμένος στην Θεά ‘Ισιδα για σήμερα λοιπόν. Στο νησάκι Αγκίλικα.



Μπήκαμε στη βάρκα και γρήγορα καταλάβαμε ότι το Ασσουάν είναι χτισμένο στη Χαλκιδική της Αιγύπτου.

Μα τι απίθανος κόλπος, νησάκια, πράσινο, ακρωτήρια, από τη χωματίλα στην τροπική βλάστηση.


Η θέση δε του Ναού είναι καταπληκτική. Μόνο το Σούνιο έτσι. Βράχος και ναός, ιερό και πέλαγος.

Ο ναός χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου του 2ου και ολοκληρώθηκε κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου του 3ου (246-221 π.Χ.).

Στη συνέχεια, οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Αύγουστος και Τιβέριος ξεκίνησαν να διακοσμούν τον Ναό, κάτι το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ενώ ο αυτοκράτορας Αδριανός πρόσθεσε μια πύλη Δυτικά του συμπλέγματος.

Οβελίσκοι ήταν τοποθετημένοι μπροστά από την είσοδο του Ναού, οι οποίοι όμως απομακρύνθηκαν το 1918 και μεταφέρθηκαν σε Εθνικό Κήπο της Αγγλίας.

Κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού, ο αιγυπτιακός ναός έκλεισε για το κοινό και μεταμορφώθηκε σε χριστιανική εκκλησία, ενώ χτίστηκαν δύο ακόμα παρεκκλήσια από Κόπτες Χριστιανούς γύρω από τον κεντρικό ναό.

Τα σημάδια είναι εμφανή καθώς, παρατηρώντας τις εξώγλυφες αιγυπτιακές αναπαραστάσεις, είναι ξεκάθαρο πως πολλές έχουν «σκαφτεί» σε μια προσπάθεια να καταστραφεί η μορφή τους.

Επιπλέον η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ναού. Όπως και με το Αμπού Σίμπελ,το 1960 που κατασκευάστηκε το φράγμα του Ασουάν, προκαλώντας πλημμύρα στην περιοχή.Αυτό έθεσε τον Ναό στον άμεσο κίνδυνο του να θαφτεί κάτω από τα νερά. Με τη βοήθεια της Unesco, απομακρύνονται τα νερά από την περιοχή και ο Ναός της Ίσιδας μεταφέρεται κομμάτι – κομμάτι στο διπλανό νησί Αγκίλικα, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

Φοβερό το πως μετέφεραν όλα αυτά τα μεγαθήρια. ‘Εχω δει τα σχετικά βιντεάκια, είναι πραγματικά τρελό.

Σειρά είχε το μεγάλο Φράγμα του Ασσουάν

Το υψηλό Φράγμα του Ασουάν είναι ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό φράγμα, ένα από τα σημαντικότερα στον κόσμο και κατασκευάστηκε με Σοβιετική βοήθεια.
Με μήκος 3,6 χλμ. και ύψος 111 μέτρα, ελέγχει τις πλημμύρες, παράγει ενέργεια και αρδεύει την Αίγυπτο και το Σουδάν, δημιουργώντας τη Λίμνη Νάσερ,

Περάσαμε από έλεγχο (όπως σχεδόν παντού) και χαζέψαμε το τιτάνιο φράγμα καθώς και φωτογραφίες από την κατασκευή και πρόοδο του έργου.

Λίμνη Νάσερ.

Μας είπαν ότι είναι το καλύτερα φυλασσόμενο σημείο της χώρας, έχουν τοποθετήσει ακόμη και συστοιχίες πυραύλων εκεί, διότι αν τους ρίξουν το φράγμα θα πλημμυρίσει όλη η χώρα. Εντυπωσιακό.

Σκέφτηκα πως στο Ασσουάν πάντως δεν κινδυνεύαμε από κανένα αδέσποτο πύραυλο του Τραμπ, εκείνες τις μέρες που ταξιδεύαμε με τον πόλεμο σε πλήρη εξέλιξη.

‘Εχουν φτιάξει και ένα μνημείο για την φιλία μεταξύ Αιγύπτου και Σοβιέτ. Μοιάζει με σχεδόν όλα τα σοβιέτ τύπου μνημεία που συναντάς σε πολλά μέρη του κόσμου.

Επιστρέψαμε στην πόλη. Ζητήσαμε από τον ξεναγό να μας πάει στα τοπικά παζάρια για χάζι και ψώνια.

Ένα δρόμο πίσω από τη λουστραρισμένη προβλήτα, η ανέχεια πρωταγωνιστεί.

Κτίρια και άνθρωποι σε παρακμή, τοπικές αγορές κι από κοντά η παγκοσμιοποίηση αποδεικνύει ότι δεν γλυτώνει κανείς.

Στο παζάρι μια από τα ίδια. Αδιάφορα σουβενίρ, ενοχλητικοί πωλητές. Οι πιο φορτικοί που θα συναντήσεις ποτέ.

Το μόνο που ήθελα να πάρω ήταν κάτι για τη μάνα μου. Βρήκα ένα πουκάμισο και ο αθεόφοβος μου ζητούσε 200 ευρώ!

Τον άφησα να χτυπιέται μόνος του που αφήνω να μου ξεφύγει τέτοια ποιότητα. Με ακολούθησε ως το τέλος του δρόμου και τελικά το πήρα 8 ευρώ. Κατά πάσα πιθανότητα δεν άξιζε πάνω από 4.

Πήρα και κάτι βασιλικούς χουρμάδες από την ανοιχτή αγορά-εντάξει φάγαμε και επιβιώσαμε .

Που μου θυμίζει: Το μεγαλύτερο άγχος που είχα για το ταξίδι, ήταν οι ατελείωτες μαρτυρίες για δεκάδες γαστρεντερίτιδες, δηλητηριάσεις κλπ.

‘Εχω πάθει στομαχικά/εντερικά σε άσχετες χώρες.

Στην υποψήφια χώρα νούμερο 1 ήταν μια απλή Τετάρτη….Τρώγαμε ωμές σαλάτες, παγάκια, παγωτά, κανένα θέμα.

Δυο περιστατικά είχαμε όλο κ όλο στην παρέα κι αυτά ελαφριά. Μας υπέδειξαν ένα δικό τους χαπάκι, κουμπώνεις ένα και ξαναπάς τουαλέτα στην Ελλάδα.


Απογευματάκι είχαμε βαρκάδα στον κόλπο του Ασσουάν. Μέσα στην τιμή κι αυτό.

Εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος….μήπως θα μας πληρώσουν και τίποτα στο τέλος; Δεν βγαίνουν με τόσα που μας κάνουν ρε παιδί μου.

Φελούκα έλεγε το πρόγραμμα, αλλά φελούκα δεν είδαμε γιατί τάχα φυσούσε και τις είχαν μαζέψει. Πιθανότατα μας παπάτζωσε ο Μοχάμεντ, λίγο αργότερα οι φελούκες έπλεαν κανονικά.

Μας παρέλαβε μια «έθνικ» διακοσμημένη βάρκα. Πλάκα είχε.

Σε λιγάκι, ο ας πούμε βοηθός βαρκάρη τράβηξε ένα κάλυμμα και εμφανίστηκε ένα ηχείο-τούβλο. Κατέβηκε στο αμπάρι και έφερε κι ένα μίκτη.

Λέω στον Τάσο «θα βγει κι ο Tiesto;»

Με είπε κρύα.

Συνδέστε λέει τα κινητά σας να παίξει κανένας αμανές.

Την πάτησες φίλε, δεν ξέρεις που έμπλεξες.

Εγώ είμαι μια απλή καθημερινή ροκού, αλλά η άλλη, η Κατερίνα-Νεφερτίτη είναι ξεκάθαρο μέταλλο. Μην πω γκοθού.

Αν είμασταν οι δυό μας, πιθανότατα οι βαρκάρηδες θα είχαν βουτήξει οικειοθελώς στο Νείλο να γλυτώσουν τα αυτιά τους.

Η πιο θορυβώδης από όλες ήταν η βάρκα μας, μας κοίταζαν όλες οι άλλες οι βάρκες που ήταν σεμνές, διακριτικές και αδιάφορες.

Fuel by Metallica
- YouTube

Οι υπόλοιποι που είναι του ελληνικού ρεπερτορίου ήθελαν κι αυτοί να ακούσουν τα δικά τους, έτσι δώσαμε άλλη μια φορά στο κοινό, έναν Αλκίνοο που ταίριαζε στην περίσταση.

- YouTube

Εν κατακλείδι, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τις μηδενικές προσδοκίες, η βόλτα που βαριόμασταν να πάμε, αποδείχθηκε από τις απολαυστικότερες του ταξιδιού.

Τραγουδήσαμε, χορέψαμε και ξεδώσαμε. Μέσα σ ένα φυσικό τοπίο που σε ξελόγιαζε.

Τα ηχεία

Αυτό μας ερχόταν την επόμενη!

ο βαράρης ήταν και μικροπωλητής βεβαίως!

να οι φελούκες καλέ!

Το βράδι έψαξα το Γιώργο που εκείνη τη μέρα έφτανε με το γκρουπ του στο Ασσουάν.

Τον κάλεσα για ποτό στο πλοίο μας αλλά ήταν έτοιμος για ύπνο. Αν ήθελε να έρθει, δεν είχα ιδέα πόσα πλοία έπρεπε να περάσει για να βρει το δικό μας.

Η παρέα ήταν ήδη επάνω για το πάρτι.

Μας σέρβιραν κάτι αδιάφορους χορούς, έναν δερβίση hich tech και μια χορεύτρια της κοιλιάς και της κακιάς ώρας, που βγήκαν για αρπαχτή.

Τα δικά μας κορίτσια χόρευαν πολύ καλύτερο τσιφτετέλι και από τις ίδιες τις Αιγύπτιες.

‘Ηταν το τελευταίο μας βράδι στο πλοίο.

Από την επόμενη τέρμα η ζωάρα, τέρμα οι ωραίες θέες, τέρμα οι μπουφέδες και κυρίως τέρμα ο Μο.

Μόνο μέχρι το Νουβικό χωριό θα μας συνόδευε και μετά ο καθένας στη ζωή του.

Η δική μας η ζωή πάντως έλεγε πτήση επιστροφής στο Κάιρο όπου είχαμε άλλο ένα διήμερο και αυλαία στο ταξίδι.


Είχαμε τελειώσει με τα «βαριά» αξιοθέατα. Είμασταν πια σε ταξιδιωτικό νιρβάνα, εκεί που έχεις ξεμπερδέψει με τις πρώτες αγχωτικές μέρες που τρέχεις για να προλάβεις τα σημαντικότερα.

Προσαρμοσμένοι στην ιδιαίτερη κουλτούρα της χώρας, επικοινωνούσαμε πιο εύκολα με τους ντόπιους, είχαμε μάθει το παιχνίδι των συναλλαγών και μαθαίναμε όλο και περισσότερα για την καθημερινότητά τους.

Το «ζεν» σημείο που ο ταξιδιώτης χαλαρώνει κι απολαμβάνει. Η επιστροφή στην πατρίδα ήταν σε δύο μόλις μέρες.

Αλλά όχι. Έδειχναν πολύ πιο μακριά.

Γιατί οι εκπλήξεις δεν είχαν τελειώσει.

 

[evaT]

Ασσουάν και Νουβικό χωριό. Κυκλάδες σε αραβική βερσιόν


Πακετάραμε απρόθυμα.


Mετά το πρωινό κατεβάσαμε τις βαλίτσες για φύλαξη και φύγαμε για το νουβικό χωριό.

Μπήκαμε σε μια βάρκα, η οποία μας πήγε σε μια….άλλη βάρκα. Που ήταν μόνη κι έρημη.
Τα αφεντικά είχαν πάει για ψάρεμα;
Έψαξαν από δω, έψαξαν από κει, μετά από λίγη προσπάθεια σήκωσαν το καπάκι του καναπέ και βουαλά! Varkaris found!
Δεν ήθελε κόπο, ήθελε τρόπο.

Αρχικά νομίσαμε ότι επρόκειτο για πτώμα. Ταίριαζε και στο κόνσεπτ της ημέρας.
‘Εγκλημα στο Νείλο!
Αλλά όχι, απλά κοιμόταν.
Σηκώθηκε κουτουλώντας και πήγε στην άκρη της βάρκας.
‘Εριξε κάμποσο από το μολυσμένο βρωμόνερο στη μούρη του να ξυπνήσει και γύρισε φρέσκος. Απλούστατον!
Ίου

Κάθισε στη θέση του στη μηχανή, τράβηξε το κορδόνι. Τίποτα.
Δοκίμασε ξανά.
Πιο νεκρή κι από τη Χατσεψούτ.

To προσπάθησαν με ότι ήξεραν, άνοιξαν καπάκια, μάρσαρε, μούγκρισε αλλά μπρος δεν έπαιρνε.

Πάλι ντηλ κοψοχρονιά είχε κάνει ο…. «δικός» μας. Η εκδρομή είχε πληρωθεί έξτρα.

Με τα λίγα, τα πολλά, κάποτε πήρε μπρος και ζητοκραυγάσαμε με ενθουσιασμό (not).

Σε μια ωρίτσα φτάσαμε στο Νουβικό χωριό.

Η διαδρομή ήταν χάρμα οφθαλμών και η μηχανή μας έκανε τη χάρη να μας πάει χωρίς άλλα θέματα. Το πως θα επιστρέφαμε, έμενε να φανεί.

Κατεβήκαμε στο φωτογενές υπερ-τουριστικοποιημένο χωριό.
Η ζέστη ήταν οριακά αφόρητη.

Το καλοκαίρι λογικά καλύτερα να καθίσεις παρέα με τους κροκόδειλους παρά να περπατήσεις εκεί μέσα στη ντάλα. Περισσότερες πιθανότητες έχεις να βγεις ζωντανός.

τι ειν'τούτο;

Κάναμε μια αυθόρμητη επίσκεψη σε ένα τρίπατο σπίτι ντόπιων.
Φοντάν δεν έβγαλαν, ένα τσάι μας το κέρασαν όμως.
‘Ολο το σπίτι ήταν φτιαγμένο για τους επισκέπτες. Που έμεναν οι ιδιοκτήτες δεν κατάλαβα.

Οι κροκόδειλοι είναι οικόσιτοι και τουριστική ατραξιόν.
Τους μεγάλους τους έχουν σε κλουβιά, τους μικρούς σε γυάλες και τους έβγαλαν να φωτογραφηθούμε.
‘Εκανα ένα βήμα πίσω.

Με τα ερπετά δεν θέλω καμία σχέση.
Σκεφτείτε ό,τι πιο σιχαμερό σας έρχεται στο νου. Αυτό πολλαπλασιάστε το επί 100.
Προτιμώ να αγγίξω ό,τι και να είναι αυτό που σκεφτήκατε, αλλά σε φίδι, κροκόδειλο ή σαύρα δεν πλησιάζω. Τέτοια απέχθεια.

Παντού διάσημοι πια!

ο όξω από δω!

του έχουν φιμωμένο με λαστιχάκι το στόμα αλλιώς να έβλεπα τη μαγκιά σου

Κάναμε άλλη μια βόλτα στο χωριό. Αποφύγαμε όμως με μαεστρία την τελευταία τουριστίλα.
Κάτι τρίκυκλα που φόρτωναν αλλόφρονες τουρίστες και έφευγαν με τις μπάντες στους χωμάτινους δρόμους για να πνίξουν στη σκόνη τους υπόλοιπους.

Συμπαθητικό το χωριό, αλλά υπερβολικά αξιοποιημένο. Θα προτιμούσα να δω κάποιο αυθεντινό χωριό χωρίς τουρίστες.
Ευσεβείς πόθοι..

Στην επιστροφή, ζητήσαμε να μας αφήσουν στο εμβληματικό ξενοδοχείο Old Cataract- εκεί που η Αγκάθα Κρίστι έγραψε το «Εγκλημα στο Νείλο».

Αφού αποτύχαμε με το πτώμα, ας βλέπαμε τον τόπο της συγγραφής.

Στο σημείο εκείνο επιτέλους χωρίστηκαν οι δρόμοι μας με τον εξαντλητικό ξεναγό.
Πήγα να τον χαιρετήσω με το που κατεβήκαμε από τη βάρκα.
«Ας ανεβούμε τις σκάλες», μου είπε.
Τόσο δεν κρατιόμουν.

Του δώσαμε το τιπ του (το μοναδικό σημείο που διαφωνήσαμε ως παρέα, οι μισοί δεν ήθελαν ούτε ευρώ να του αφήσουν, τελικά έδωσε ο καθένας ό,τι νόμιζε και το λύσαμε κι αυτό).

Αντίο Μο! Σφυρίξαμε κι έληξες


Το Old Cataract είναι ιστορικό, πολυτελές 5στερο ξενοδοχείο κι έχει πόρτα.
Σκας 25 ευρώ και μετά μπαίνεις. Το άτομο.
Το ποσό εκπίπτει από οτιδήποτε φας/πιείς.
Δεν είχαμε ιδέα τι τιμές είχε μέσα, αλλά τι διάολο, μια μπύρα θα την πίναμε.

Αναμενόμενα, όλο το περιβάλλον ήταν εξαιρετικά προσεγμένο, οι κήποι δε σκέτη μαγεία.

Είχε μεσημεριάσει και καθίσαμε στο εστιατόριο.

Αποδείχθηκε ότι το 5στερο είχε τιμές ελληνικής συνοικιακής ταβέρνας.
Με τα 25 ευρώ χορτάσαμε με το παραπάνω, με υπέροχες γκουρμεδιές και επιδόρπιο παγωτό μάνγκο.

Βραδάκι πετούσαμε για Κάιρο.

Μαζέψαμε τις βαλίτσες από το πλοίο και φύγαμε για αεροδρόμιο.
Στο δρόμο πετύχαμε κ αυτό.

Με το που φτάσαμε, μας περίμενε μια μικρή Οδύσσεια.

‘Εχουν τη συνήθεια να βάζουν τον πρώτο έλεγχο στην είσοδο.
Είχε τόσο λαό απέξω από το τέρμιναλ, που είχε σχηματιστεί μια ατελείωτη ουρά με Ισπανούς.

Θορυβώδεις κι ανυπόμονοι σαν εμάς, εκνευρίστηκαν από την έλλειψη συντονισμού, διαμαρτύρονταν έντονα χωρίς αποτέλεσμα.
Και χωρίς ιδιαίτερη φαντασία στο μπινελίκωμα.

Πόσο μακριά να πας με ένα Joder; Φίλοι Ισπανοί να το ξέρετε, είστε βασικοί!
Για πλάκα τους έχουμε αν ανοίξουμε το στόμα μας.

‘Όλες οι πτήσεις ήταν κοκκινισμένες με καθυστέρηση.
«The masturbation goes cloud» κατά την αγαπημένη μας συνήθεια να μεταφράζουμε αυτολεξί εκφράσεις και βρισιές σ αυτό το ταξίδι.
Δεν μας καταλάβαιναν όμως, κουβά πήγε κι αυτό.

Φτάσαμε στο Κάιρο αργά το βράδι, ερείπια.

Πήραμε uber για την πόλη, ενώ από το κατάλυμα με ενημέρωναν ότι υπήρχε κάποιο αδιευκρίνιστο πρόβλημα με τα δωμάτια μας και θα μας μετέφεραν κάπου αλλού.
Που, δεν είχαμε ιδέα. Κοντά στη Ταχρίρ αλλά σε τι; Σε ξενοδοχείο; Δωμάτια; Περιστερώνα;

Βγήκαμε στην πλατεία Ταχρίρ.
Το κτίριο που έλεγε η διεύθυνση ήταν όπως τα περισσότερα, ένα επιεικώς άθλιο χρέπι.
Ανεβήκαμε στον 7ο όροφο, μας περίμενε ένας τύπος.
Μας έμπασε σε δυό μερικώς ανακαινισμένες σουίτες, σε αισθητική της δεκαετίας του 90. Αυτό δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα.

Δεν είχαν όμως σαμπουάν να πλυθούμε, τα σκεπάσματα ήταν λειψά, ούτε καν ένα μπουκαλάκι νερό είχαν φροντίσει να υπάρχει, όπως σ όλα τα καταλύματα.

Παρόλα αυτά, προσωπικά, έχω κοιμηθεί σε πολύ χειρότερα.

Τι άλλο μπορούσε άλλωστε να γίνει. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια.
Θα τα βολεύαμε.

Είχαμε κλεισμένο άλλο ένα τουρ νωρίς το επόμενο πρωί.
Ήταν το πρώτο πράγμα που στράβωνε σε ολόκληρο το ταξίδι.
Ξάπλωσα ξενερωμένη.
Δεν ήταν σοβαρό, αλλά ήταν ενοχλητικό.

Λίγο πριν κλείσουν τα βλέφαρά μου βαριά, πρόλαβα να τσεκάρω τη λίστα μου για το επόμενο πρωί. «Να θυμηθώ να κράξω τον ξενοδόχο, εγώ άλλα δωμάτια έκλεισα»

Ευτυχώς που ήμουν πτώμα από την κούραση και κοιμήθηκα βαριά.

Αλλιώς μπορεί να άκουγα μέχρι και τους Φαραώ να ξεκαρδίζονται στα γέλια.

 

[varioAthens]

Επιτελους πηραμε την ημερησια δοση μας! Να 'ξερες ποσο γελασα με τις περιγραφες σου!

 

[evaT]

Επιτελους πηραμε την ημερησια δοση μας! Να 'ξερες ποσο γελασα με τις περιγραφες σου!

Ευχαριστώ ρε!
Δεν βλέπω αντιδράσεις και ανησυχώ. Ο καλλιτέχνης.... θέλει το χάιδεμά του

 

[patrizia]

Εύα εισαι απολαυστική, μου έφτιαξες το κέφι.
Να σαι πάντα καλά, να ταξιδεύεις και να μας διηγείσαι τις περιπέτειες σου!!!

 

[Sanna1971]

Δεν βλέπω αντιδράσεις και ανησυχώ. Ο καλλιτέχνης.... θέλει το χάιδεμά του

Ειναι που μας άφησες άναυδους!
Περαν της πλάκας περιμένω κάθε φορά τη συνέχεια της ιστορίας σου με ανυπομονησία. Όχι μόνο για τις περιγραφές των προορισμών αλλά και για το χιούμορ που τις εμπλουτίζεις.
ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ! ΕΥΓΕ!