Αυστρία Σλοβακία Αγχωμένο ταξιδάκι στη Βιέννη και τη Μπρατισλάβα

[taita]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Warning: Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε σαν τουριστικός οδηγός και δεν θα βρείτε ιδιαίτερες πληροφορίες για να οργανώσετε το δικό σας ταξίδι. Γράφτηκε σαν προσωπικό ταξιδιωτικό ημερολόγιο για να το διαβάζουμε στα χρόνια που έρχονται. Πιθανότατα θα το βρείτε βαρετό και ανούσιο. Διαβάστε με δική σας ευθύνη.

Πέρυσι ίδια εποχή κάναμε το ταξιδάκι μας στη Ρώμη που το ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ. Αυτή τη χρονιά είπαμε να το επαναλάβουμε - το ταξίδι, όχι τη Ρώμη - κι έτσι όπως το βλέπω μπορεί να γίνει έθιμο, παράδοση, κάτι που επαναλαμβάνεται τέλος πάντων… Γιατί όχι;

ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ

Δεκέμβρη του 2025 ψάχνω με απόγνωση χριστουγεννιάτικα δώρα γιατί ως γνωστό τοις πάσι, όταν θέλεις να κάνεις δώρο σε μια γυναίκα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Εύκολα μπορεί να πάει χαμένο. Κι εσύ μαζί. Τι να πάρεις; Ρούχα και παπούτσια; Είσαι χαμένος από χέρι. Κατά 1232% θα τα αλλάξει. Και καλά το κατάστημα που επέλεξες να έχει κάτι κατάλληλο… αν όχι; Αρώματα και καλλυντικά; Πολύ δύσκολα πράγματα σαν να προσπαθείς να μάθεις στα πενήντα σου μια ασιατική γλώσσα. Τσάντα; Ισχύουν τα παραπάνω. Κόσμημα; Ναι, ίσως, δεν ξέρω, δεν απαντώ… Νομίζω πως οι υπόλοιπες επιλογές είτε είναι άκυρες εκ των πραγμάτων, είτε έχεις κάνει ναρκαλιευτής στα νιάτα σου και παίρνεις τα ρίσκα σου… Δεν έχετε ακούσει για κάποιους απεγνωσμένους με την επιλογή δώρων που βρέθηκαν ξαφνικά άστεγοι ή που έφαγαν τη σιδερώστρα στο κεφάλι; Κι αν πρόκειται και για 2 γυναίκες; Ή και για περισσότερες; Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Έβγαλε ο άλλος 3 κόρες ρε φίλε… τι να του πεις αυτού του ανθρώπου; Φυσικά και αστειεύομαι. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στο κόσμο από τις γυναίκες της ζωής μας.

Έτσι λοιπόν το άστρο των Χριστουγέννων (αυτό που λαμπρό μας οδηγεί) με φώτισε και μένα και κοιτώντας τον υπολογιστή με οδήγησε να ψάχνω ιδέες για μικρά ταξίδια. Δεν το κρύβω ότι ήξερα ότι το θέλουν πολύ. Η μικρή (ο Μόγλης) από το τελευταίο μας οικογενειακό ταξίδι έχει κάνει και 2-3 ακόμη. Αλλά φυσικά θέλει κι άλλα. Η μεγάλη (η mamma ή αλλιώς Σιρ Χαν) ξερογλείφεται και σε ανύποπτο χρόνο έχει αναφέρει 1-2 προορισμούς.

Ποιες είναι λοιπόν οι επιλογές μας; Μια Βιέννη; Ένα Λονδίνο; Μήπως Εδιμβούργο; Ή Παρίσι; Καμιά τους δεν έχει πάει σε αυτές τις πόλεις. Οπότε η επιλογή ήταν σχετικά εύκολη. Μετράς και ξαναμετράς ότι έχεις στις τσέπες σου, στο πορτοφόλι σου, στο κουμπαρά σου, συγκρίνεις τιμές, κάνεις μια ευχή για τον καιρό που θα σου κάτσει και κλείνεις εισιτήρια. Τα τυπώνεις, τα τυλίγεις ρολά, τα δένεις με χρωματιστή κορδέλα, αγοράζεις χριστουγεννιάτικες τσαντούλες δώρων και τα βάζεις μέσα. Έτοιμα τα δώρα.

Στην ουσία τώρα. Η Austrian έδινε πολύ καλές τιμές για τετραήμερο τον Φεβρουάριο στη Βιέννη με προσωπικό αντικείμενο και χειραποσκευή. Γύρω στα 350€, 3 άτομα για 27/2-2/3, όταν όλες οι άλλες αεροπορικές έδιναν την τιμή αυτή χωρίς χειραποσκευές. Ε, νομίζω πως το λες και ευκαιρία αν και δεν είμαι ειδικός. Τέλος πάντων το καταχάρηκαν το δώρο τους και η mamma πήρε τα εισιτήρια, τα φύλαξε και το θέμα ξεχάστηκε επί του παρόντος.

Το άστρο των Χριστουγέννων όμως ολοκλήρωσε την πορεία του και 20 μέρες πριν το ταξίδι η mamma τσακώθηκε με κάποιον ιό. Και μαντέψτε ποιος νίκησε. Ο ιός φυσικά, που μας οδήγησε ένα βράδι στα επείγοντα ενός νοσοκομείου – ευτυχώς χωρίς νοσηλεία – και με διπλή αντιβίωση για 10 μέρες. Οι οποίες πέρασαν αλλά ο ιός είχε εφεδρείες. Φανταστείτε τώρα ψυχολογία… κυρίως της mamma. Από τη μία να υποφέρει και από την άλλη να σκέφτεται πως μας κρεμάει. Μέρα με τη μέρα το πηγαίναμε και εννοείται πως δεν είχαμε κλείσει τίποτα άλλο. Ούτε κατάλυμα, ούτε μουσεία, nada… niente… nicht. Η βελτίωση ήταν απελπιστικά αργή. Αφού στο τέλος της είπαμε πως θα την πάρουμε μαζί μας, θα την τακτοποιήσουμε στο κατάλυμα, θα της ψωνίσουμε snacks και θα απολαύσει τις αγαπημένες της σειρές στο Netflix. Κι όταν γυρνάμε κάθε βράδι θα της διηγούμαστε τι κάναμε και τι είδαμε. Κανείς δεν γέλασε.

3 μέρες πριν ή αλλιώς T-minus 3-days αποφασίζουμε να κλείσουμε κατάλυμα. Όλο αυτό το καιρό έχουμε κάνει μια έρευνα τιμών και προσωπικά έχω ξεσκονίσει το travel-stories για κάθε είδους πληροφορία. Με τα πολλά κλείνουμε ένα δίχωρο Airbnb μεταξύ των συνοικιών Ottakring και Neubau. Τι να κάνουμε; Το πολύ πολύ να τα χάσουμε όλα. Δεν θα χάσουμε όμως της υγεία μας. Παράλληλα προσπαθώ να κλείσω και parking στο αεροδρόμιο. Ναι καλά… το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Ηλεκτρονική κράτηση τέλος. Γεμάτο.

T-minus 2-days, ήρθε η ώρα του check-in. «Να το κάνω;» ρωτάω τη mamma. «Και βέβαια» μου λέει. Άντε λοιπόν μήπως φτιάξουμε και τη ψυχολογία μας. 1η ψυχρολουσία: «Η πτήση σας είναι υπερ-πλήρης. Θέλετε να μπείτε σε λίστα για την επόμενη με αποζημίωση;» «Ναι» «Όχι». Εννοείται πως το ποντίκι πήγε στο «Όχι». Το «Ναι» σήμαινε πως στην καλύτερη περίπτωση θα χάναμε όλη την ημέρα. Στην χειρότερη… και την άλλη μέρα. Οι οιωνοί δεν είναι μαζί μας. Και δεν αστειεύονται. Από εκείνο το σημείο και μετά δεν κατάφερα να ξαναμπώ στη σελίδα του check-in.

T-minus 1-day νωρίς το πρωί με την αυγούλα ενώ ετοιμάζομαι για τη δουλειά, «δεν ξαναδοκιμάζω; » λέω στον εαυτό μου. Και ναι ρε φίλε! Μπήκε! Κι όχι μόνο μπήκε αλλά μου είπε ότι έχω κάνει check-in και μου έδωσε και τα boarding pass. Κι όχι μόνο τα boarding pass αλλά και με θέσεις! Και χωρίς χρέωση! Εγώ προφανώς και δεν πρόλαβα να κάνω check-in ούτε και να κλείσω θέσεις. Βρε λες να άλλαξε τροχιά ο Ερμής ή γύρισε το άστρο των Χριστουγέννων;

T-minus half-day λαμβάνω email όπου μας καλεί να παραδώσουμε δωρεάν αποσκευές στο counter λόγω πληρότητας. «Μην το βάζεις κάτω» λέω μέσα μου. Δεν πτοούμαστε.

T-minus 4-hours μπαίνουμε στο parking του αεροδρομίου χωρίς κράτηση. Check! Παραδίδουμε αποσκευές στο counter όπου ο ευγενικός κατ’ τ’ άλλα υπάλληλος με ρωτάει αν γνωρίζω τι σημαίνει ο όρος overbooked στην ερώτησή μου αν είναι βέβαιο ότι θα πετάξουμε. Προφανώς βγήκε στην επιφάνεια η βλαχιά μου όταν μυξοκλαίγοντας του είπα το πως και πως περιμέναμε αυτό το ταξιδάκι για να βρεθούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Ο πάγος πάντως έσπασε όταν ζήτησε ταυτότητες και η mamma του έδωσε τη κάρτα του Βασιλόπουλου. Mamma rules!

Ο Μόγλης πλέον διαβασμένος, αποφεύγει τις κακοτοπιές και δίνει και συμβουλές. Τι καφέ, τι νερό και τι τοστ να πάρεις για να μην αρχίσει από τώρα η αιμορραγία. Άξια! Τόσα λεφτά έχει πετάξει. Όχι ότι δεν θέλει Evian αλλά και του Λουτρακίου καλό είναι (βλέπε ταξίδι στη Ρώμη).

 

• 1
• 2
• 3
• …

  Go to chapter

  Go
• 16

Επόμενο Κεφάλαιο

1 of 16

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[taita]

ΗΜΕΡΑ 1η – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΕΤΑΜΕ

Με μισή ώρα καθυστέρηση άρχισε η επιβίβαση. Η αιτία της καθυστέρησης δεν μου φάνηκε και πολύ λογική. Είμαστε όλοι στην πύλη επιβίβασης (λαός όχι αστεία) και βλέπουμε να έρχονται με αργό ρυθμό από την πλευρά της τζαμαρίας που βλέπει τη πίστα διάφοροι να περνάνε στην πύλη μας αλλά επειδή η επιβίβαση γινόταν με group προτεραιότητας δεν μας έκανε εντύπωση. 5 - 10 – 20 – 30 – 40 – 50 άτομα μετά, ο ρυθμός αμείωτος και οι ορδές συνεχίζονται. Αν όλοι αυτοί είναι business class, άτομα με ειδικές ανάγκες ή ότι άλλο, εμείς που στα κομμάτια θα μπούμε; Και δώστου να έρχονται και τελειωμό να μην έχουν. Βρε λες να είναι group από τα ΚΑΠΗ της Αυστρίας που επιστρέφουν; Κι αφού πέρασε κι ο τελευταίος μισή ώρα μετά, μας εξηγούν ότι όλοι αυτοί δεν επιβιβάστηκαν. Αποβιβάστηκαν από τη διπλανή πύλη και έπρεπε να περάσουν από τη δική μας για να βγουν έξω. Προτεραιότητα λοιπόν στους αφιχθέντες της KLM. Ότι να’ ναι για αεροδρόμιο. Επιβιβαστήκαμε, δεθήκαμε, βγάλαμε selfies και πετάξαμε. Η mamma στο παράθυρο (δεν το διαπραγματεύεται), ο Μόγλης στη μέση κι εγώ τσεκάρω τι φοράνε οι αεροσυνοδοί και ποιοι πάνε τουαλέτα.


το ρημάδι της KLM δίπλα μας που ξεφόρτωνε μισή ώρα


μιλάμε για γκάζια όχι αστεία.


"είμαστε στον αέρα"

 

[taita]

ΠΡΩΤΗ ΓΕΥΣΗ

Σχεδόν δυόμιση ώρες μετά είμαστε Βιέννη. Οι αποσκευές μπορεί να βγήκαν και πριν από εμάς. Δεν περιμέναμε καθόλου. Ο οδηγός μας όμως μας έψαχνε εξαιτίας της καθυστέρησης. Στο T-minus 2-days είχα αποφασίσει να κλείσω αυτοκίνητο να μας περιμένει. Είχα διαβάσει πολύ καλά για τις συγκοινωνίες και τα κόστη μεταφοράς, αλλά 2 βασικοί λόγοι με έπεισαν πως η καλύτερη επιλογή για μας ήταν αυτή. Πρώτον θα έπρεπε να αλλάξουμε 3 συγκοινωνίες (τρένο, metro και ξανά metro). Αρκετή ταλαιπωρία χωρίς ουσιαστικό οικονομικό όφελος. Δεύτερο και κυριότερο ότι η mamma δεν ήταν ακόμη στα καλύτερά της. Δεν παίζεις μ’ αυτά. Βέβαια κι ο δεύτερος λόγος να μην υπήρχε, είναι γνωστή η απέχθεια της mamma για τα μέσα μεταφοράς αλλά το παραβλέπουμε αυτό. Άλλωστε η ομαλή εξέλιξη του ταξιδιού βασίστηκε πλήρως στα μέσα μεταφοράς και η mamma ήταν ok μ’ αυτό. Αεροδρόμιο προς Lerchenfelder Gürtel 25 με taxi-viennaairport.at χωρίς προ-πληρωμή με πιστωτική ή χρεωστική κάρτα και πληρωμή στον οδηγό με όποιο τρόπο θέλεις και συμφωνημένη τιμή 46€ για διαδρομή 45 λεπτών με την άνεση ενός καλού αυτοκινήτου.

Στο νέο μας σπίτι λοιπόν. Κεντρικότατος δρόμος με σταθμό metro απέναντί μας. Δεν ξέρω αν θεωρείται καλή περιοχή αλλά μια ματιά που έριξα στο street view (αφού κλείσαμε το σπίτι) με είχε προετοιμάσει λίγο αρνητικά τολμώ να πω. Ο λόγος ήταν οι επιγραφές των καταστημάτων. “Queen sweets”, “Ariana market”, “Derwisch”, “Damascus”, “Peep show” κ.λπ. Νομίζω καταλάβαμε όλοι τι εννοώ. Στην ουσία όμως αποδείχθηκε πως όλη η Βιέννη ή τουλάχιστον όλο το κέντρο είναι έτσι. Οι μετανάστες που έχουμε εδώ στην Αθήνα είναι κι εκεί. Και περισσότεροι. Όλα σχεδόν τα καταστήματα (φαγητό, Mini market, τουριστικά κ.λπ.) έχουν ξένους εργαζόμενους ή και ιδιοκτήτες. Και προσωπικά είμαι ok μ’ αυτό εφόσον είναι κι οι Βιεννέζοι. Το κτίριο λοιπόν δεν είχε καμιά ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Μια μεγάλη παλιά πολυκατοικία με πολλά διαμερίσματα μάλλον ανακαινισμένα όλα, που λειτουργούν σαν Airbnb. Μέσα στο κτίριο υπάρχει εσωτερικός ακάλυπτος. Εκεί υπάρχουν όλα τα είδη κάδων σκουπιδιών και τίποτα πεταμένο κάτω. Το δικό μας διαμέρισμα ήταν στην πίσω πλευρά του ισογείου (φανταστείτε ένα Π) και μάλιστα είχε ιδιωτική πρόσβαση στον πίσω εξωτερικό ακάλυπτο όπου είχαμε ένα περιφραγμένο με ξύλινο φράχτη χώρο, με ξύλινο deck, τραπέζι, καναπέδες, φυτά, ψησταριά κ.α. δηλαδή ένα ιδιωτικό terrace. Καλό ε; Αν ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος ή καλοκαιρινός θα έδινε πολλούς πόντους σ’ αυτό το διαμέρισμα. Το ίδιο το διαμέρισμα ήταν πλήρως ανακαινισμένο και εξοπλισμένο με τα πάντα εκτός από ένα(!). Η ηλεκτρονική κλειδαριά σε οδηγούσε σ’ ένα μικρό χωλ, μετά σ’ ένα διάδρομο με πολλές ντουλάπες που είχαν όλα τα απαραίτητα ακόμη και για μόνιμη διαμονή, αριστερά ένα υπνοδωμάτιο μικρό μεν αλλά με μεγάλο κρεββάτι, ένα μπάνιο με ντουζιέρα, πλυντήριο κ.λπ. και στη συνέχεια στον κύριο χώρο που υπήρχε ένα μεγάλο κρεββάτι, μια μικρή τραπεζαρία και μια μοντέρνα κουζίνα με πλήρη εξοπλισμό. Μια νησίδα με εντοιχισμένη ηλεκτρική κουζίνα χώριζε το κρεββάτι από τη κουζίνα. Εννοείται πως είχε ψυγείο, καφετιέρες, βραστήρα, φρυγανιέρα, τηλεόραση, στερεοφωνικό, σάτζαλα, μάτζαλα, όλα σχεδόν άχρηστα για εμάς. Τι δεν είχε λοιπόν; Ένα καναπέ ρε παιδί μου! Να καθίσεις, να απλώσεις τα πόδια σου και να δεις το αυστριακό Voice. Η τηλεόραση ήταν στον τοίχο απέναντι από το πλάι του κρεββατιού και η τραπεζαρία στο πλάι της τηλεόρασης. Άρα δεν θα βλέπαμε Voice! Και ποιος νοιάστηκε; Κανείς. Δεν ήρθαμε για να δούμε την τηλεόραση. Σχόλια κάνουμε. Για να πούμε την αλήθεια όμως το κρεββάτι στην πραγματικότητα ήταν καναπές που τον είχαν ανοίξει. Όλα καλά. Το σημαντικότερο πράγμα ήταν η καθαριότητα. Και ναι ήταν πολύ καθαρό. Τιμή 3 διανυκτερεύσεων περίπου 350€ με το φόρο.

Αφού εξερευνήσαμε όλο το σπίτι είπαμε να μην χάσουμε άλλο χρόνο και να βγούμε για την πρώτη μας βόλτα ξεκινώντας από κάτι φαγώσιμο. Η φίλη μας η Google μας επιβεβαίωσε ότι όλα σχεδόν τα εστιατόρια, είναι ανατολίτικης κουζίνας εξαιρουμένων 2-3 sushi. Και δεν ήταν λίγα. Εμείς όμως θέλαμε κάτι πιο ευρωπαϊκό και πιθανόν ντόπιο. Δεν ήρθα στη Βιέννη ρε φίλε να φάω φαλάφελ, ούτε κοκορέτσι. Με τα πολλά βρήκαμε το Gasthaus Elsner (Gasthaus Elsner), μια διακριτική, πολλά υποσχόμενη μέσα κι έξω παραδοσιακή ταβέρνα σε ικανοποιητική απόσταση με τα πόδια.


Gasthaus Elsner - google photo

Εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο παρά μόνο 1-2 ξεχασμένους στο μπαρ να σιγοπίνουν τη μπύρα τους και μας υποδέχθηκαν όμορφα και ωραία σ’ ένα τραπέζι με καναπέδες σε σχήμα Π. Η κοπέλα σερβιτόρα ντυμένη με παραδοσιακό φόρεμα ήταν πολύ χαριτωμένη. Ήθελα να τη φωτογραφίσω στα κρυφά αλλά η mamma και ο Μόγλης με έβαλαν στη θέση μου παρ’ ότι δεν είχα κακή πρόθεση. Το service ήταν καλό και σχετικά γρήγορο. Η επιλογή του φαγητού όμως ήταν ατυχής εξαιτίας των ανύπαρκτων γερμανικών μας. 3 πιάτα σνίτσελ από το κατάλογο στην κατηγορία Kid’s meals τρυφερά, αλάδωτα, με γεύση οικολογικού χαρτιού. «Μα καλά αυτό είναι το Βιεννέζικο σνίτσελ;» αναρωτηθήκαμε και οι τρεις. Δυστυχώς δεν είχαμε καταλάβει ότι στα κύρια πιάτα υπήρχε άλλη επιλογή Βιεννέζικου σνίτσελ.

Εκεί που τρώγαμε λοιπόν το χαρτί μας το μαγαζί μας παρουσίασε κι άλλη μία attraction. Το τραπέζι μας ήταν στην ευθεία της ανοιχτής πόρτας της κουζίνας. Και ξαφνικά τι βλέπουμε να βγαίνει από την κουζίνα; Ο προσωπικός βοηθός της μαγείρισσας, αρχι-μετρ και μασκότ του μαγαζιού. Ένα νυσταγμένο, βαριεστημένο, φιλικό, μικρόσωμο τσοπανόσκυλο που ήρθε και στάθηκε ανάμεσα στο τραπέζι μας και στην είσοδο της κουζίνας, επιθεώρησε με το βλέμμα του τα τραπέζια και τον κόσμο και έμεινε καθισμένο εκεί. Βασικά μάλλον τσακώθηκε με τον ιδιοκτήτη γιατί άργησε, γιατί τον είδαμε να στέκεται από πάνω του και να του μιλάει δείχνοντάς του την ώρα. Το τσοπανόσκυλο μάλλον αποδέχθηκε το σφάλμα του γιατί δεν αντέδρασε καθόλου. Μόνο τον κοίταγε. Η μπύρα όμως που μου πρότεινε η χαριτωμένη χωριατοπούλα ήταν πολύ καλή.

Ας είναι. Ο λογαριασμός γύρω στα 55-60€ και ο ιδιοκτήτης -όπως είδαμε στο website- ευγενέστατος ρώτησε αν είμαστε ευχαριστημένοι. Φυσικά και είπαμε ναι. Τι να λέγαμε; Ότι είμαστε γιούχου;

 

[taita]

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΟΛΤΑ NEUBAU ΚΑΙ ΠΕΡΙΞ

Με το χαρτί να έχει γεμίσει τις κοιλιές μας και το ρολόι να δείχνει ακόμη 6 η ώρα είπαμε να περπατήσουμε προς το κέντρο.

Google Maps



Διασχίσαμε λοιπόν τη συνοικία Neubau όπου όπως είχα διαβάσει είναι μάλλον μια εναλλακτική συνοικία, με ψαγμένα αλλά λίγα μαγαζιά, λίγο καλλιτεχνική, λίγο μποέμ, με μπαράκια αλλά κατ’ άλλα ψόφια. Κυριολεκτικά Παρασκευή απόγευμα δεν υπήρχε κόσμος. Καθόλου όμως. Τα περισσότερα κτίρια στον δρόμο που κινηθήκαμε ήταν αδιάφορα. Προσωπικά η περιοχή μου έβγαζε μια θλίψη και το ημίφως συνηγορούσε σ’ αυτό, αλλά ανασφάλεια δεν αισθανθήκαμε καθόλου. Βέβαια δεν περπατήσαμε όλη τη συνοικία οπότε δεν μπορώ να ξέρω αν για παράδειγμα σε κάποιο άλλο δρόμο ήταν διαφορετικά.


Maria-Theresien-Straße και St. Ulrichsplatz-Neubau


Στήλη της Πανώλης – Neubau και Biedermeier-Haus - Burggaße 13 Spittelberg

Μόνο μετά το Volkstheater (θέατρο του λαού) άρχισε να αλλάζει λίγο η ατμόσφαιρα.


Volkstheater - Neubau


Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Maria Theresien Platz και Café Bellaria Bellariastraße και Museumstraße

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πλήθος των καταστημάτων με επιγραφές κάτι σαν Klavier Meister ή Klavier Haus. Νομίζω είναι προφανές σε τι αναφέρονται. Μην ξεχνιόμαστε das ist Wien.

Κάτι επίσης εντυπωσιακό είναι η επιρροή ή καλύτερα αντιγραφή του ελληνικού πολιτισμού ακόμα και μέσα στην αστική ζώνη δηλαδή εκτός μουσείων, παλατιών κ.λπ.


Palais Epstein – Ringstraße και Αυστριακό Κοινοβούλιο – Ringstraße


Αυστριακό Κοινοβούλιο σιντριβάνι Παλλάδας Αθηνάς – Ringstraße και Εθνικό θέατρο Burgtheater – Ringstraße

 

[taita]

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΟΛΤΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η πλατεία του δημαρχείου ασφυκτιούσε από κόσμο καθώς λειτουργούσε ένα τεράστιο παγοδρόμιο με διακριτές πίστες για αρχάριους και μη. Η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα εορταστική με όλα αυτά τα χρωματιστά λαμπιόνια. Και παρ’ όλο το πλήθος του κόσμου υπήρχε οργάνωση. Υπήρχε ειδικό υπόστεγο για να καθίσεις και να βάλεις/βγάλεις παγοπέδιλα, να νοικιάσεις, lockers και φυσικά ταμεία. Φυσικά είχε υπερυψωμένο καφέ με snacks, γιγαντο-οθόνες και τουαλέτες. Δεν έλειπαν και τα ειδικά αυτοκίνητα που απορροφούσαν το νερό και έστρωναν τον πάγο.


Δημαρχείο της Βιέννης – Rathausplatz και Παγοδρόμιο στο Δημαρχείο της Βιέννης – Rathausplatz

Εννοείται πως ούτε σαν flashάκι δεν μας πέρασε από το μυαλό να δοκιμάσουμε. Δεν θέλαμε άλλο ρίσκο στο ταξίδι μας. Τον Μόγλη βέβαια δεν τον λες και άσχετο γιατί το μακρινό 2010 ή κάπου εκεί τέλος πάντων ο αθλητικός σύλλογος της περιοχής μας είχε εγκαταστήσει για λίγο καιρό παγοδρόμιο κι εμείς σαν ρομαντικοί γονείς τρέφαμε φρούδες ελπίδες ότι θα δούμε τη φέρελπι νεανίδα κόρη μας να κάνει τριπλό άξελ με την περιγραφή του Αλέξη Κωστάλα (οι παλιοί σίγουρα καταλαβαίνετε τι λέω) και τους θεατές να παραληρούν. Ένα παγοδρόμιο μάλλον αποτυχία καθώς τις βραδινές ώρες μέσα στο ψοφόκρυο που πηγαίναμε εμείς συνήθως είμασταν μόνοι μας. Άντε στην καλύτερη να ήταν και 4-5 άνθρωποι κι αυτοί μάλλον Πολωνοί. Φανταστείτε πάντως τον ενθουσιασμό μας που πληρώναμε εξοπλισμό και ιδιαίτερα μαθήματα για να κάνει ο Μόγλης την πλάκα του σε ένα άδειο παγοδρόμιο. Ναι τέτοιοι είμασταν. Αχ… ωραία ήταν.


Παγοδρόμιο στο Δημαρχείο της Βιέννης – Rathausplatz

Πίσω από το δημαρχείο και κοιτώντας δεξιά διακρίναμε αυτό:

Rathausstraße και Felderstraße προς εκκλησία Votivkirche

Πλησιάζοντας όμως φάνηκε αυτό:

Rathausstraße προς Votivkirche Εκκλησία του Τάματος

Για να γίνει τελικά αυτό:

Votivkirche Εκκλησία του Τάματος

Από το Google Gemini:
Η Votivkirche (Αναθηματική Εκκλησία) στη Βιέννη είναι ένας εντυπωσιακός νεογοτθικός ναός, που αποτελεί σύμβολο ευγνωμοσύνης και αυτοκρατορικής ιστορίας. Πρόσφατα (2025-2026), η καλλιτέχνις Billi Thanner παρουσίασε μια μνημειώδη εγκατάσταση φωτός με τίτλο "Infinity of Light".
Σύμβολο: Πρόκειται για ένα φωτεινό γλυπτό αλουμινίου σε σχήμα οριζόντιου οκτώ (∞) - το σύμβολο του απείρου - μήκους 28x8 μέτρων.
Σύνδεση: Το έργο είναι αναρτημένο ανάμεσα στους νεογοτθικούς πύργους, δημιουργώντας μια αντίθεση μεταξύ της ιστορικής αρχιτεκτονικής και της σύγχρονης τέχνης, συμβολίζοντας τη συνέχεια, την ισορροπία και τη σύνδεση.

Κάπου εδώ είπαμε να κάνουμε μεταβολή και να κατευθυνθούμε προς τον πιο κοντινό σταθμό metro και να γυρίσουμε στο σπίτι. Είχαμε ήδη συμπληρώσει από το πρωί 20.000 βήματα, με την κούραση πλέον να γίνεται έντονα αισθητή και τη mamma αρκετά καταπονημένη αν και δεν έβγαλε μιλιά. Είναι και παλικάρι και αρχόντισσα η mamma μας. Προσωπικά είχα νομίζω αρκετές δυνάμεις για να συνεχίσω την εξερεύνηση. Κάτι η υπερένταση, κάτι ο ενθουσιασμός του καινούργιου, κάτι τα νιάτα μου και το σφρίγος μου (μπου-χαχαχα!), ναι μπορούσα να συνεχίσω. Όταν συνοδεύεις όμως δυο κυρίες δεν τις παρατάς. Είσαι εκεί μέχρι τέλους.

Ο πιο κοντινός σταθμός metro ήταν το Schottentor για τη γραμμή U2 που θα την παίρναμε μέχρι το Volkstheater και θα αλλάζαμε στη U3 μέχρι Westbahnhof για να πάρουμε τελικά τη U6 μέχρι Thaliastrasse. Ακούγεται σαν σταυρόλεξο αλλά πιστέψτε με δεν είναι. Το metro της Βιέννης είναι εύκολο και πάει σχεδόν παντού. Και πολύ πιο μεγάλο δίκτυο είναι αυτό του tram. Λένε ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα του κόσμου.

Αν και είχα προετοιμαστεί να βγάλουμε κάρτες συγκοινωνιών (Vienna City card 37€/72hr ή Vienna Welcome card 29€/72hr) ο Μόγλης έτρεξε να βγάλει εισιτήρια στο αυτόματο ταμείο.

«Πόσο πλήρωσες;» τη ρωτάω. «4,80€» μου λέει. Για να συμπληρώσει «τα πήρα με έκπτωση 50%». «Τι έκπτωση;» ξαναρωτάω. «Ξέρω γω; Είχε ένα κουμπί που έλεγε discount και το πάτησα». «Μπράβο ρε Μόγλη! Κι αν ο ελεγκτής σου ζητήσει να δικαιολογήσεις την έκπτωση τι θα του πεις;» «Ε… ας μην το είχε το κουμπί εκεί». Όλα καλά. Κανείς δεν μας έλεγξε. Το απλό εισιτήριο κοστίζει 3,20€ και ισχύει μέχρι τον προορισμό σου όσα μέσα και να πάρεις προς την ίδια κατεύθυνση. Vienna Pass or City Card? Review 2026

Οι υπόγειοι σταθμοί του metro έχουν όλοι διάφορα μαγαζάκια. Mini market, φαγάδικα κ.α. Κάπου εκεί ψωνίσαμε λίγα snacks και ένα μπουκάλι ποτό για το σπίτι για να γιορτάσουμε την πρώτη μας μέρα. Φαρμακείο όχι αστεία. Οι υπέργειοι σταθμοί έχουν όλοι φαγάδικα καντίνες. Το ντονέρ δίνει και παίρνει. Κι αν είσαι τυχερός συνοδεία αμανέδων.

Περιμένοντας το metro ήταν ένας τύπος δίπλα μας πραγματική ντισκόμπαλα. Ντυμένος στα άσπρα, με ένα άσπρο φορητό ηχείο στον ώμο και χρωματιστά λαμπάκια να αναβοσβήνουν μέσα από το μπουφάν του. Η χαρά της ζωής! «Τράβα μια φωτογραφία» λέω στον Μόγλη. «Όχι ρε Μπαλού δεν είναι σωστό» μου λέει. Εκεί ανέλαβα εγώ. Όχι φωτογραφία. Video τράβηξα.


Ντισκόμπαλα

7 στάσεις με 2 αλλαγές metro και 15-20 λεπτά αργότερα φτάσαμε σπίτι μας.

 

[taita]

ΗΜΕΡΑ 2η - Schloss Schönbrunn

Ο καιρός στη Βιέννη ήταν πολύ καλός τις μέρες που είμασταν εκεί. Μια εβδομάδα πριν το χιόνι έφτανε τα 50-60 εκατοστά. Η θερμοκρασία το πρωί και το βράδι ήταν μονοψήφια (6-9) και την ημέρα έφτανε 15-16 με ωραία ηλιοφάνεια. Γενικά κυκλοφορούσες άνετα έξω. Εμείς είχαμε πάρει μαζί μας βαριά ρούχα τα οποία δεν χρειαστήκαμε (ισοθερμικά, χοντρά μπουφάν, γάντια, κασκώλ). Με το περπάτημα ζεσταινόσουν γρήγορα και μπορεί να ίδρωνες. Μόνο κάτι στιγμές που φυσούσε λίγο χρειαζόταν να κλείσεις το μπουφάν.

Το σπίτι ήταν ζεστό (αυτόνομη θέρμανση) χωρίς όμως να σε πνίγει. Καυτό νερό είχε συνεχώς και γενικά ήταν πολύ φιλόξενο.



Το πρωινό μας βρήκε αρκετά ξεκούραστους. Εγώ ως συνήθως ξυπνάω νωρίτερα απ’ όλους κι επειδή είχα χρόνο ξεκίνησα για ανεύρεση τροφής. Το Google maps μου βρήκε 2 φούρνους σε απόσταση 200 μέτρων. Ο πρώτος που επέλεξα, ήταν στη πραγματικότητα κάτι σαν «Γρηγόρης» αλλά με ελάχιστες σφολιάτες και με έμφαση σε σάντουιτς και πρέτζελ. Μια χαρά. Με τον καφέ όμως είχα πρόβλημα. Υπήρχαν 2 επιλογές. Εσπρέσο που είχαμε και στο σπίτι και Αμερικάνο. Τον Αμερικάνο τον είχα μόνο ακούσει και δεν ήξερα τι ήταν. Επειδή όμως δεν πίνω ποτέ εσπρέσο όταν ξυπνάω παρ’ ότι είμαι λάτρης αυτού του καφέ, ο Αμερικάνο ήταν μονόδρομος. Από το όνομά του και μόνο είχα μια αδικαιολόγητη άρνηση. Κομμάτια να γίνει! Θα το πιούμε κι αυτό. Οι κυρίες θα έπιναν έτσι κι αλλιώς το Earl Grey προσφορά του σπιτιού. Λοιπόν με κάθε ειλικρίνεια σας λέω πως ήταν πολύ καλός και όταν γυρίσαμε έμαθα να τον φτιάχνω μόνος μου. Είναι αστείο να λέω πως «έμαθα» αφού ο Αμερικάνο είναι ένας εσπρέσο με προσθήκη διπλής ποσότητας ζεστού νερού. Επιστήμη… χα!

Στο δρόμο λοιπόν πάλι όπου το metro U6 που ήταν απέναντί μας, μας οδήγησε στο Langenfeldgasse για το U4 που με τη σειρά του μας άφησε στο παλάτι Schönbrunn.


χάρτης metro από Thaliastarasse για Schloss Schönbrunn

Όπως έχω εξηγήσει σε άλλη ιστορία, στα ταξίδια που κάνουμε δεν έχουμε σε προτεραιότητα τα μουσεία και τα σχετικά, γιατί πρώτον απλώς δεν είναι στα άμεσα ενδιαφέροντά μας, δεύτερον το budget του ταξιδιού μπορεί να εκτοξευτεί πολύ εύκολα σε άλλο σύμπαν και τρίτον ο χρόνος του ταξιδιού είναι μικρός. Να διευκρινίσω εδώ ότι δεν απαξιώνουμε την τέχνη και την ιστορία, ίσα ίσα που τις βρίσκουμε γοητευτικές και ενδιαφέρουσες είτε είναι ζωγραφική, είτε γλυπτική, είτε ιστορικό γεγονός κ.ο.κ. Όταν λοιπόν βρίσκεσαι σε ένα μέρος που οι επιλογές των αξιοθέατων επί πληρωμή είναι πολλές ή θα κάνεις εκπτώσεις ή θα τις κόψεις. Τόσο απλά. Προτιμάμε να ζήσουμε την ατμόσφαιρα του τόπου περπατώντας περιπλανώμενοι, να συναντήσουμε ανθρώπους και να παρατηρήσουμε συμπεριφορές, ακόμα και να μιλήσουμε «φτύνοντας» έστω κι ένα "Danke schön". Κι αν περισσεύει χρόνος και χρήμα θα μπούμε και στο μουσείο.

Έτσι λοιπόν το Schloss Schönbrunn το εντάξαμε στο πρόγραμμά μας αλλά μόνο εξωτερικά. Τα δωμάτια του Ιωσήφ και της Σίσι μας ήταν αδιάφορα. Ίσως να άξιζε η μεγάλη γκαλερί. Δεν ξέρω. Τα καλύτερα αξιοθέατα πιστεύω ήταν έξω. Οι κήποι, η Gloriette, το μουσείο αμαξών (με εισιτήριο), ο ζωολογικός κήπος (με εισιτήριο), και διάφορα άλλα ενδιαφέροντα. Είναι τεράστια έκταση κι αν κανείς θέλει να τα δει όλα ίσως πρέπει να αφιερώσει τουλάχιστον μισή μέρα και 100€. Είδαμε τους κήπους και τη Gloriette που είναι πραγματικά ωραίος περίπατος αν και η βλάστηση ήταν καμένη λόγω του χιονιά που είχε προηγηθεί.


κεντρική είσοδος Schloss Schönbrunn και βόλτα στους κήπους


βόλτα στους κήπους και πίσω όψη του Schloss Schönbrunn

Gloriette - Schloss Schönbrunn

Το σιντριβάνι των Ναϊάδων - Naiad Fountain - Schloss Schönbrunn


Γιαπωνέζικος κήπος και Palmenhaus (θερμοκήπιο)

 

[taita]

Zoo Schloss Schönbrunn

Πάντως κάναμε μια λάθος επιλογή. Επιλέξαμε να δούμε με εισιτήριο τον ζωολογικό κήπο αφού ήταν επιθυμία του Μόγλη. Το Google gemini μας είχε ενημερώσει ότι άνοιξε το 1752 και είναι ένας από τους παλαιότερους ζωολογικούς κήπους στην Ευρώπη και τον κόσμο. Άντε να το δούμε. Με το καλημέρα σας 90€ για τρία άτομα. Δεν είχε μεγάλη ουρά – γύρω στα 20 άτομα - αλλά είδα ότι είχε και άδεια αυτόματα ταμεία. Πλησιάζω ένα ντόπιο και τον παρακολουθώ που έβγαζε εισιτήριο. Τον ρώτησα αν όντως είναι αυτόματο ταμείο και μου απάντησε καταφατικά. Μετά τον ρωτάω γιατί ο κόσμος περιμένει στην ουρά κι όχι στα αυτόματα ταμεία και μου είπε πως κι αυτός είχε την ίδια απορία!

Είναι τεράστιος χώρος και πολύ οργανωμένος με σημάνσεις παντού. Λίγο μετά την είσοδο υπάρχουν ταμπέλες με κάποιες πληροφορίες. Μια από αυτές έγραφε ότι το ημερήσιο κόστος του ζωολογικού κήπου ήταν 75.000 δολάρια. Λες και ήθελαν να απολογηθούν για το κόστος του εισιτηρίου και το άδειασμα της τσέπης μας. Ο περιβάλλοντας χώρος είναι κατάξερος κι αυτός. Ο καιρός βοηθούσε πάντως και οι Βιεννέζοι με τα παιδάκια τους αλλά και οι τουρίστες τον είχαν κατακλύσει. Στο διά ταύτα δύο λέξεις: Μην πάτε. Ακόμα κι ο Μόγλης είπε στο τέλος ότι δεν άξιζε ο χρόνος μας και το χρήμα αυτή τη βόλτα. Για τα ζώα δεν έχω να πω κάτι γιατί δεν με εντυπωσίασε κάτι. Αφήστε που εδώ μπορεί κανείς να ξεκινήσει μια μεγάλη κουβέντα για την ηθική μας απέναντι στα ζώα. Μια αστεία( εικόνα που μας έμεινε ήταν η τίγρης η οποία έκανε περπατώντας κι όχι τρέχοντας μια διαδρομή ας πούμε 50 μέτρων μπρος πίσω ασταμάτητα λες και ήταν κουρδιστή αδιαφορώντας για το πλήθος του κόσμου που τη χάζευε.


Τίγρης Zoo Schloss Schönbrunn

Κι εδώ φυσικά δεν έλειπαν οι παιδικές χαρές αλλά και οι καντίνες.

«Τι να πάρουμε να φάμε;» αναρωτιόμασταν. Ο κατάλογος στα γερμανικά δεν βοηθούσε καθόλου. Είδαμε όμως πολύ κόσμο να παίρνει κάτι σαν hot dog και είπαμε να το δοκιμάσουμε."Drei hot dog bitte”. “No hot dog” μου απαντάει ο μάστορας κι εγώ σκαλώνω. Τέλος πάντων με νοηματική καταλήξαμε να παραγγείλουμε αυτό που θέλαμε. Το περιβόητο Langos. Όντως δεν είναι hot dog ούτε και πιροσκί. Το συγκεκριμένο είχε μέσα ένα λουκάνικο με λιωμένο τυρί. Συμπαθητικό ok. Μην νομίζετε ότι είναι τίποτα φτηνιάρικο… 3 langos και μια μεριδούλα τηγανητές πλαστικές πατάτες (τις γνωστές) μόλις 25€.


Langos (Συγνώμη για τη φωτό αλλά μάλλον πείναγα πολύ).

Με τα πολλά αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε και να συνεχίσουμε αναζητώντας άλλες περιπέτειες. Βγήκαμε από την ανατολική έξοδο του παλατιού δίπλα σε άλλο σταθμό metro (Hietzing) της γραμμής U4. Εκεί είδαμε το ουράνιο τόξο στα πόδια μας. Χαλί έγινε να το πατήσουμε.


πολύχρωμη διάβαση

Το πρόγραμμα έλεγε επιστροφή στο σπίτι για καμιά ώρα και επίσκεψη στο Belvedere ένα συγκρότημα κτιρίων-παλατιών που χωρίζονται σε Άνω και Κάτω. Ουσιαστικά είναι 2 αντικριστά κτίρια που έχουν ανάμεσά τους ένα τεράστιο κήπο, τα οποία λειτουργούν σαν χωριστά μουσεία με το αζημίωτο φυσικά.

Η επιστροφή στο σπίτι έγινε αντίστροφα με τα ίδια metro. Πήραμε το U4 και στη στάση Langenfeldgasse αλλάξαμε στο U6 που μας άφησε έξω από το σπίτι.

 

[taita]

BELVEDERE

Αφού ανανεωθήκαμε λίγο με τη βοήθεια του Google maps αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και το τραμ. Η στάση της γραμμής ήταν πολύ κοντά μας και σε 40 λεπτά θα είμασταν στον προορισμό μας. Πήραμε το 46 και στο Ring Volkstheater αλλάξαμε στο 71. Μάλιστα μιλάμε για άμεση ανταπόκριση. Κατεβήκαμε από το 46 και το 71 στην απέναντι πλευρά του δρόμου φόρτωνε κόσμο.

Εδώ όμως θα κάνω μια μεγάλη παρένθεση. Από τη πρώτη μας ώρα στη Βιέννη παρατηρήσαμε το γνωστό ευρωπαϊκό μοτίβο «όπου δω πεζό κοκαλώνω το αυτοκίνητο». Βέβαια κι από την άλλη οι πεζοί δεν κάνουν ταρζανιές. Επιλέγουν τις διαβάσεις για να διασχίσουν τους δρόμους και περιμένουν στα φανάρια έρχεται-δεν έρχεται αυτοκίνητο. Έτσι λοιπόν στην πρώτη μας βόλτα ήρθαμε κι εμείς αντιμέτωποι με κόκκινο φανάρι για πεζούς σε κεντρικό μεν, ερημικό δε δρόμο. Εγώ κι ο Μόγλης σταματήσαμε. Η mamma όμως είχε άλλη άποψη. Κι αφού πέρασε ωραία και καλά μας δούλευε κιόλα που εμείς είμασταν ακόμα στο ίδιο σημείο. Η διαφωνία μας δεν κατέληξε σε συμφωνία παρά μόνο αφού επαναλήφθηκε μερικές φορές κι η mamma είδε ότι αν ήθελε να κάνουμε μαζί τη βόλτα μας θα έπρεπε να συμμορφωθεί. Όπερ και εγένετο. Βλέποντας λοιπόν το 71 να φορτώνει κι ενώ είμασταν σε κεντρικό δρόμο με αρκετή κίνηση πήγαμε στη διάβαση 50 μέτρα παρακάτω αλλά το φανάρι ήταν κόκκινο για πολλή ώρα. Τόση που εγώ ο καθωσπρέπει βλάχος σιχτίρισα και για να μην το χάσουμε τους λέω «άντε πάμε να το προλάβουμε». Και το προλάβαμε. Δάσκαλε που δίδασκες… Ντροπή μου… το ξέρω.


η όπερα της Βιέννης από το τραμ

Να ξέρετε ότι τα τραμ έχουν σε κάποιο βαγόνι αυτόματο εκδοτήριο εισιτηρίων, οπότε μην ανησυχείτε που θα βρείτε αν δεν έχετε. Και εννοείται ότι όλοι οι σταθμοί metro και τραμ έχουν αυτόματα μηχανήματα.


χάρτης τραμ από το σπίτι για το Belvedere

Από δικό μου λάθος κατεβήκαμε 1 στάση μετά το Belvedere και περπατήσαμε αρκετά μέχρι να γυρίσουμε πίσω στη είσοδο την οποία προσπερνάς εύκολα αν δεν ξέρεις ότι είναι αυτή.


είσοδος Unteres Belvedere

Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία ένα χαρτί Α4 σε άπταιστα γερμανικά ενημέρωνε τους επισκέπτες… για κάτι. Τι να ‘ταν αυτό; Μια κυρία που έμπαινε εκείνη τη στιγμή και είδε 3 ταλαίπωρους τουρίστες να το κοιτάνε με το βλέμμα της αγελάδας, σταμάτησε το διάβασε προσεκτικά και σε άψογα αγγλικά μας εξήγησε ότι η είσοδος κλείνει 17:30 κι ότι όσοι επισκέπτες είναι μέσα μπορούν να εξέλθουν από την βορειοανατολική έξοδο. Πολύ ευγενική γυναίκα που δέχθηκε τις ευχαριστίες μας. Η ώρα όμως ήταν 17:20. Εντάξει δεν έγινε και τίποτα. Στα μουσεία δεν θα μπαίναμε έτσι κι αλλιώς. Ok, γνωρίζαμε για τον Klimt και τον περιβόητο πίνακά του. Όμορφος δεν λέω, αλλά το πακέτο θα έφτανε τα 60€ για να μπούμε στο μουσείο του Upper Belvedere όπου βρίσκεται η γκαλερί. Τώρα θα μου πείτε, «Εδώ δώσατε 90€ για τον ζωολογικό κήπο…». Πολύ σωστά. Μεγάλο λάθος, αλλά τώρα είναι αργά για το διορθώσουμε. Και φυσικά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα από πλευράς χρόνου δεν ήταν δυνατό να προλάβουμε. Ακόμα κι αν μπαίναμε και μας έδιναν και πατίνια για να πάμε πιο γρήγορα, τα λίγα λεπτά που είχαμε στη διάθεσή μας δεν δικαιολογούσαν τα 60€. Βόλτα στους κήπους λοιπόν και χάζι στα εντυπωσιακά κτίρια.


κάτω Belvedere και πάνω Belvedere

κάτω Belvedere


Σφίγγα Belvedere

πάνω Belvedere

Κι εδώ φυσικά τα πάντα ήταν καμένα από το χιονιά.

Κι ένα φεγγάρι πάνω από το Belvedere από τον Μόγλη και το iPhone του.



πίσω όψη πάνω Belvedere και λίμνη πάνω Belvedere

 

[taita]

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΔΕΜ

Η καταπονημένη φύση γύρω μας όμως, μας θύμισε πόσο ευαίσθητη είναι και η φύση του ανθρώπου. Κι εκεί στα καλά καθούμενα μια ανώτερη δύναμη με εξαιρετική βία μας έκανε να ψάχνουμε έναν ιδιαίτερο θρόνο. Όχι της Σίσι. Αυτός ήταν για να τον βλέπεις μόνο. Αλλά φευ… Οι τουαλέτες του μουσείου ήταν εσωτερικές και είχε κλείσει. Εξωτερικές δεν υπήρχαν. Ούτε και δεντράκια. Τι κάνουμε λοιπόν; Κόκκινος συναγερμός και ενεργοποίηση σχεδίου εκτάκτου ανάγκης. «Τρεχάτε ποδαράκια μου να μην σας χ@σει ο κ@λος μου» δεν λένε; Ονόματα δεν λέμε. Υπολήψεις δεν θίγουμε. Μέσα από τις οδηγίες του Google maps και μετά από τουλάχιστον 5 οικοδομικά τετράγωνα όπου ο ιδρώτας έχει κατακλύσει ακόμα και τις τσέπες του μπουφάν φάνηκε μπροστά μας η γη της Εδέμ. Ο βιβλικός παράδεισος. Μια όαση. Ο κεντρικός σταθμός των τρένων Wien Hauptbahnhof.


Ψάχνοντας το... θρόνο.

Είμαι βέβαιος πως όλοι καταλαβαίνουμε αυτό το συναίσθημα του τρόμου σε συνδυασμό με αυτό της επερχόμενης λύτρωσης γιατί όλοι το έχουμε ζήσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας. Αλλά ακόμα και τώρα εκείνο το μικρό κόκκινο διαβολάκι έπαιζε μαζί μας. Δεν είχε πει τη τελευταία του λέξη. Γιατί να μεν μπήκαμε στο σταθμό αλλά από την είσοδο του υπογείως συγκοινωνούντα σταθμού metro Südtiroler platz. Και μαντέψτε. Οι τουαλέτες δεν ήταν εκεί. Έπρεπε να ανέβουμε 2-3 επίπεδα και να περπατήσουμε τουλάχιστον 15 λεπτά για το στόχο μας. Γι’ αυτό λένε οι Αμερικάνοι “Focus. Stay on focus”. Γιατί όποιος είναι προσηλωμένος στο στόχο του δεν χάνει ποτέ.


Ψάχνοντας... και ο βιβλικός κήπος της Εδέμ

Μην περιμένετε spoiler. Δεν έχει. Είπαμε, υπολήψεις δεν θίγουμε. Έτσι λοιπόν επισκεφτήκαμε τις τουαλέτες και οι τρεις. Με κέρμα 0,50€ ανοίγει η μπάρα και περνάς στα ιδιαίτερα. «Αμάν! Που ήρθα! Τι είναι εδώ;» Καθαριότητα για μάθημα οικοκυρικών. Καθαρίστριες να απολυμαίνουν. Χωρίς πεταμένα χαρτιά κάτω. Χωρίς λίμνες αγνώστου προελεύσεως υγρών χυμένα κάτω. Με είδη υγιεινής να λάμπουν. Με κρεμάστρες για τα ρούχα σου και τη τσάντα σου. Με ζεστό νερό και σαπούνι να πλύνεις τα χέρια σου. Με χαρτί παντού. Με στεγνωτήριο αέρα. Πάω στοίχημα ότι κι η Σίσι δεν θα είχε αντίρρηση να έρθει να εδώ.

Και αφού η λύτρωση ήρθε και το διαβολάκι τα μάζεψε κι έφυγε, το τρίο αποφάσισε σ’ ένα γρήγορο συμβούλιο ότι μπορεί να συνεχίσει το οδοιπορικό του ανανεωμένο. Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε λίγο και το κέντρο;

 

[taita]

STEPHANPLATZ by NIGHT

Το metro το παίζαμε πλέον στα δάχτυλα. Εισιτήρια και επιβίβαση Metro U1 Südtiroler Platz Wien hauptbahnhof με προορισμό το σταθμό Stephanplatz.

Αυτή είναι η εικόνα που βλέπεις στην έξοδο του σταθμού.


έξω από το σταθμό metro Stephanplatz

Μεγαλείο! Κομψό δεν τον λες. Λιτό και απέριττο δεν τον λες. Αριστούργημα αρχιτεκτονικής όμως τον λες. Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στέφανου.


ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στέφανου

Δεν είναι δυνατό να τραβήξεις σωστή φωτογραφία που να φαίνεται ολόκληρος. Ακόμα κι έτσι όμως νομίζω πως καταλαβαίνει κανείς για τι οικοδόμημα μιλάμε. Σκεφτείτε ότι θεμελιώθηκε το 1137, ολοκληρώθηκε το 1160, με ανακατασκευές και επεκτάσεις να καταγράφονται μέχρι το 1511 σύμφωνα με τη Wikipedia. Καταπληκτικό.

Προσωπικά είχα ξαναέρθει στη Βιέννη εν έτη 1988 για δύο μέρες. Δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι και πολλά καθότι το νεαρό της ηλικίας δεν επέτρεπε το focus που λέγαμε σε σημαντικά πράγματα. Μάλλον για μπαράκια ψάχναμε και ποδόγυρο. Βέβαια κι αυτά σημαντικά ήταν τότε. Υπάρχουν και λίγες φωτογραφίες όμως που μαρτυρούν ότι ακόμα και τότε μνημεία σαν αυτό και το Schönbrunn δεν πέρασαν απαρατήρητα.

το εσωτερικό του ναού του Αγίου Στεφάνου

Τη στιγμή που επισκεφτήκαμε το εσωτερικό της εκκλησίας είχε λειτουργία. Τα κάγκελα που φαίνονται στη φωτογραφία οριοθετούν τον χώρο που κινούνται οι τουρίστες ώστε να μην παρενοχλούν τους πιστούς.


το εσωτερικό του ναού του Αγίου Στεφάνου

 

[taita]

STEPHANPLATZ by NIGHT ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η συνέχεια μας βρήκε να βολοδέρνουμε στους γύρω πεζόδρομους που ήταν γεμάτοι κόσμο. Ντόπιοι και τουρίστες ανακατεμένοι σε μια περιοχή ας πούμε σαν την Ερμού με πολλούς δρόμους να τη τέμνουν χιαστί. Τα μαγαζιά που είχαν και τραπεζάκια έξω ήταν ασφυκτικά γεμάτα.


Stephanplatz

Ένα κατάστημα με σουβενίρ μας έκλεισε το μάτι για τα καθιερωμένα μαγνητάκια. Κι αφού ψωνίσαμε μου λέει στο ταμείο ο μελαμψός κυριούλης. «Έλληνες ε;» Δεν ξέρω αν όντως ξεχωρίζουμε εμφανισιακά. Πιο πιθανό μου φαίνεται να μας άκουσε να μιλάμε. Κι αφού είπαμε τα τετριμμένα μιλώντας αγγλικά, κάνει μια κίνηση και κάνει το μαγαζί Όπα! Μπουζούκια ρε φίλε. Μπουζουκοτράγουδα τριτο-τέταρτης εθνικής που δεν ακούς ούτε στα εικοσιπέντε σου μετά από ένα μπουκάλι μπόμπα. «Καλό… καλό!» λέει ο τυπάς. «Όχι» του λέω «δεν μ’ αρέσει». «Τι θέλεις;» με ρωτάει. Για να τελειώνω τη συζήτηση του απαντώ «Ρέμος. Ξέρεις τον Ρέμο;» «Ρέμος πολύ καλό. Ρέμος ωραίο.» μου λέει. Και πάρε Ρέμο…

Είχε έρθει όμως και η ώρα του φαγητού. Mamma και Μόγλης μάλλον είχαν ήδη αποφασίσει τι θέλουν και παρ’ όλο που προσπάθησα για κάτι άλλο - δηλαδή τούρκικο - η επιλογή του ιταλικού ήταν αναπόφευκτη.

Fine dinning λοιπόν σ’ ένα ιταλικό εστιατόριο της καρδιάς του κέντρου και της τουριστίλας. Και το όνομα αυτού «Ristorante Firenze Enoteca» Singerstraße 3. Firenze Enoteca - Ein Ausflug in die Toskana


Ristorante Firenze Enoteca (φωτό από google)

Δεν είχε κόσμο. Δυο τρεις μικρές παρέες κι εμείς. Τρία πιάτα TAGLIATELLE AL RAGÙ (DI VITELLO) ή αλλιώς Ταλιατέλες Μπολονέζ, ένα πιάτο κρύο ορεκτικά self service από μπουφέ με πολλές επιλογές λαχανικών που πήραμε και δυο τρεις επιλογές θαλασσινών μεζέδων που δεν πήραμε γιατί δεν ταίριαζαν, 1 ποτήρι μπίρα και νερό στα 105€. Σωστά μαγειρεμένες οι ταλιατέλες al dente και παραμαγειρεμένος ο κιμάς. Σαν ψίχουλα ήταν. Δεν ήταν κακό αλλά δεν ήταν και κάτι που δικαιολογούσε τα λεφτά αυτά. Ίσως η μόνη δικαιολογία ήταν το spot. Ευγενέστατο και υπομονετικό προσωπικό. Ακόμα και στο σχόλιό μας στη Google που έγραψα τα ίδια με εδώ απάντησαν με ευγένεια και μας ευχαρίστησαν.


Stephanplatz

Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν με metro με την γραμμή U3 μέχρι το Westbahnhof και αλλαγή στη γραμμή U6 για Thaliastrasse.


χάρτης metro από Stephanplatz προς το σπίτι

Αξίζει να ξανα-ειπωθεί πως η mamma έχει μια απέχθεια για Μ.Μ.Μ. Όχι απλώς απέχθεια… σπυράκια βγάζει. Άσε που αν την αμολήσεις μόνη της στους δρόμους και της πεις γύρνα σπίτι με τη συγκοινωνία θα την ψάχνουμε στη Νικολούλη με silver alert. Δεν ξέρει να κυκλοφορήσει καθόλου. Καμία αίσθηση προσανατολισμού. Και μέσα στο σταθμό του metro να τη βάλεις και να της πεις να πάει στον επόμενο, θα χαθεί και στο τέλος θα τη βρεις σε μια γωνίτσα να κάθεται και να κλαίει. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Το πως κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο χωρίς να χρησιμοποιεί GPS είναι άλλο θέμα. Άξιο για συζήτηση…

 

[taita]

ΗΜΕΡΑ 3η - BRATISLAVA

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε σχετικά νωρίς με μένα να αναλαμβάνω πάλι τα πρωινά μας από το γνωστό πλέον φούρνο καντίνα και να φωτογραφίζω το σπίτι μας λες και είμασταν στη Ριβιέρα.


Lerchenfelder Gürtel και Thaliastrasse Φούρνος Geier


η πολυκατοικία μας Lerchenfelder Gürtel 25

Πριν το ταξίδι είχαμε ψιλο-αποφασίσει πως θα κάναμε και μια εξόρμηση στη γειτονική Bratislava. Βασικά έπεσε κι η ιδέα και για δεύτερη εξόρμηση στο μακρινό Salzburg η οποία προφανώς και πήγε άπατη λόγου χρόνου και κόστους. Εδώ δεν έβγαιναν τα βασικά της Βιέννης θα βάζαμε και Salzburg; Η Bratislava όμως ήταν μέσα. Είχαμε βρει και τα Flixbus, τα δρομολόγια και τις τιμές τους, αλλά φυσικά δεν είχαμε κλείσει τίποτα εξαιτίας της αβεβαιότητας του ταξιδιού σχεδόν μέχρι τη τελευταία στιγμή. Τα εισιτήρια για Bratislava τα κλείσαμε on line από τη Βιέννη με 11-12€ το πήγαινε και 9€ η επιστροφή το άτομο. Η διαδρομή ήταν κάτι παραπάνω από 1 ώρα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν από το σπίτι με τα πόδια προς Urban Loritz Platz για να πάρουμε το tram, μια απόσταση περίπου 10 λεπτά. Μπορούσαμε να πάμε και με το metro αρκεί να αλλάζαμε πάλι 2-3 γραμμές. Το tram 18 όμως σε πηγαίνει απ’ ευθείας στο Wien hauptbahnhof και μετά με 5 λεπτά περπάτημα φτάνεις στο Südtiroler Platz όπου βρίσκονται όλα τα λεωφορεία που πηγαίνουν εξωτερικό. Μην περιμένετε να δείτε κανένα σταθμό. Ένα μεγάλο parking – αλάνα είναι.


χάρτης τραμ από το σπίτι προς Südtiroler Platz


Südtiroler Platz international bus station

Εκτός από το Wien hauptbahnhof λεωφορεία ξεκινάνε και από το Erdberg και όλα κάνουν στάση στο αεροδρόμιο. Στη Bratislava υπάρχουν 3 επιλογές προορισμού. Η Einsteinova που βρίσκεται στη νότια πλευρά της γέφυρας UFO του Δούναβη, το MOST SNP που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της και το Mlynské Nivy που είναι 1 χιλιόμετρο περίπου δεξιά της παλιάς πόλης. Εμείς προτιμήσαμε το MOST SNP που όπως αποδείχθηκε ήταν καλή επιλογή. Ξεκινήσαμε στις 11:10 και φτάσαμε 12:25. Η επιστροφή ήταν από το ίδιο σημείο για τις 17:20 με άφιξη στη Βιέννη στις 18:30. Θέσεις δεν είχαμε κλείσει οπότε το σύστημα μας μοίρασε όπως ήθελε. Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά νομίζω πως η επιλογή θέσης ήταν 6-7€ το άτομο ανά διαδρομή.

Πιο βαρετή διαδρομή δεν νομίζω να υπάρχει. Αμέσως βγαίνοντας από τη Βιέννη διασχίσαμε μια μεγάλη βιομηχανική περιοχή με εργοστάσια και διυλιστήρια. Κι όταν λέμε μεγάλη εννοούμε τεράστια. Κι όταν λέμε τεράστια εννοούμε τουλάχιστον ένα τέταρτο να βλέπεις το ένα φουγάρο μετά το άλλο ενώ το λεωφορείο πηγαίνει με 100 χλμ. Μετά το τίποτα. Κι όταν λέμε τίποτα εννοούμε τίποτα. Το κενό. Ακόμα κι η εθνική Αθηνών Κορίνθου έχει περισσότερο ενδιαφέρον.


τα φοβερά τοπία της διαδρομής προς Bratislava

Σε κάποιες από αυτές τις τεράστιες εκτάσεις υπήρχαν άπειρες ανεμογεννήτριες. Το πλήθος τους ήταν εντυπωσιακό αλλά απορίας άξιο ήταν πως ήταν τοποθετημένες στα λιβάδια και στα χωράφια. Δηλαδή σε επίπεδες και χαμηλές υψομετρικά εκτάσεις. Στην Ελλάδα τις έχουμε συνηθίσει σε βουνοκορφές. Τέλος πάντων, δεν θα πω εγώ τώρα ποιος το κάνει καλύτερα.

Ο σταθμός MOST SNP (κι αυτός μια αλάνα είναι) βρίσκεται ουσιαστικά ακριβώς κάτω από τη βόρεια πλευρά της γέφυρας του UFO. Το UFO για όσους δεν ξέρουν είναι ένα κτίριο σε σχήμα UFO που βρίσκεται τοποθετημένο επάνω στην νότια κολώνα της γέφυρας.


θέα του κάστρου (Bratislavský hrad) από τον σταθμό MOST SNP


θέα της γέφυρας με το UFO από τον σταθμό MOST SNP

Πηγαίνοντας βόρεια από το σταθμό αμέσως μπαίνεις στην παλιά πόλη μέσω ενός κεντρικού πεζόδρομου. Νομίζω πως όλη η παλιά πόλη είναι πεζοδρομημένη.


ο πεζόδρομος Hviezdoslavovo námestie, το Μουσικό Περίπτερο και το εθνικό θέατρο

Είχαμε δει κι ακούσει πολλά για τη μασκότ της πόλης και πολύ σύντομα και τυχαία πέσαμε πάνω της.


Čumil

Χαριτωμένος ο Čumil δεν λέω. Αν και πιο πολύ σε προστυχόφατσα μου κάνει. Ξέρετε τώρα… ματάκιας… Τι; Όχι;


παλιό δημαρχείο

Εκεί στη γωνία που βγαίνεις στη πλατεία υπάρχει κι αυτός:


Schöner Náci (Ωραίος Νάτσι) Hlavné námestie Bratislava

Πρόκειται για αληθινό πρόσωπο που το αποκαλούσαν «Ωραίος Νάτσι». Google it.

Λίγο πιο πέρα είναι και ο Στρατιώτης του Ναπολέοντα.


Στρατιώτης του Ναπολέοντα (Napoleonský vojak) Hlavné námestie Bratislava

Η Bratislava είναι πολύ μικρή πόλη και ειδικότερα το παλιό τμήμα είναι σαν ένα μεγάλο χωριό. Δεν έχει πολλά αξιοθέατα να δεις, για να μην πω καθόλου. Είναι χαριτωμένη όμως και διατηρεί μια ατμόσφαιρα έστω και fake μεσαιωνικής εποχής.


Πύλη του Μιχαήλ (Michalská brána) και χρωματιστά σπίτια

Λίγο παραπάνω είναι και το Προεδρικό Παλάτι.


Προεδρικό Παλάτι και λεωφόρος Staromestská