Αθηνα, ό,τι συμβαινει και μας ενδιαφερει!

[varioAthens]

Ειδα χτες την πολυ καλη παρασταση "Το Ψεμα του Μυαλου" του Σαμ Σεπαρντ, σε σκηνοθεσια Ελενης Σκοτη. Ειναι απο τις λιγες παραστασεις που δεν αποσπαστηκε η προσοχη μου ουτε για ενα λεπτο... πολυ καλη σκηνοθεσια -ουσιαστικα διαδραματιζονται οι ιστοριες 2 οικογενειων ταυτοχρονα επι σκηνης σα να βλεπεις 2 παραστασεις-, καλες ερμηνειες, πολυ ατμοσφαιρικοι φωτισμοι και σκηνικα, ενω τα θεματα που θιγονται ειναι ακομα επικαιρα: η κανονικοποιηση της βιας, η διαστρεβλωση της αντικειμενικοτητας, οικογενειες φαινομενικα "φυσιολογικες" που ομως ειναι εντελως δυσλειτουργικες και προβληματικες.
Το προτεινω... Ασε που ειναι και σε καρακεντρικο σημειο, οποτε κανοντας μετα ΔΥΟ βηματα πινεις τα after theatre ποτακια σου!

 

[underwater]

Μάνος Χατζιδάκις-Ο Μεγάλος Ερωτικός-Δεκαπέντε Εσπερινοί

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-Παρασκευή 15/05

Με Αλκίνοο Ιωαννίδη και Μαρία Κωστράκη στο τραγούδι.

Παρουσιάστηκε και πριν λίγο καιρό στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και ήμουν οριακή να πάω, αλλά δυστυχώς ήταν μεσοβδόμαδα και μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ευτυχώς που έρχεται και στην Αθήνα!

Η προπώληση ξεκίνησε χθες και ήδη έχουν φύγει πολλά εισιτήρια.

 

[varioAthens]

Παρασταση "Cleansed".... πραγματικα δεν βρισκω λογια να περιγραψω αυτο που βιωσα....
Μονο 2 πραγματα θα πω:
1) ενιωσα σα να ημουν μερος κοινωνικου πειραματος τυπου, "ας δουμε ποσο σοκ αντεχει ο θεατης μεχρι να ξερασει" .... (στο μεταξυ δεν ειμαι ατομο που σοκαρεται ευκολα)
2) βγαινοντας αναψα τσιγαρο ενω εχω κοψει το καπνισμα 7χρονια.
Αυτα

 

[paefstra]

Καποια βραδια της πιο αυστηρης καραντινας τα απολαμβαναμε με live stream τον Σιμο Παπανα, αφου περνουσε ποιος ξερει πως τα συνορα με το αυτοκινητο για να παει σπιτι του Χοουπ που καλουσε τα κορυφαια μπαροκ βιολια και κανανε συναυλιες σ π ι τ ι του Χοουπ. Λεμε για συναυλιες μεχρι που σπαγανε τα βιολια και τρεχανε να βρουν βιολι σε απαγορευση κυκλοφοριας στον Παπανα και τον Χοουπ να συνεχισουν.
Τιμης ενεκεν λοιπον για τα βραδια που μας κρατησαν παρεα οι καλυτεροι, δεν χανεται
Κοντσέρτα για δύο από τον Μπαχ στον Μαρτινού Ντάνιελ Χόουπ – Σίμος Παπάνας - Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

 

[Smaragda53]

Παρασταση "Cleansed".... πραγματικα δεν βρισκω λογια να περιγραψω αυτο που βιωσα....
Μονο 2 πραγματα θα πω:
1) ενιωσα σα να ημουν μερος κοινωνικου πειραματος τυπου, "ας δουμε ποσο σοκ αντεχει ο θεατης μεχρι να ξερασει" .... (στο μεταξυ δεν ειμαι ατομο που σοκαρεται ευκολα)
2) βγαινοντας αναψα τσιγαρο ενω εχω κοψει το καπνισμα 7χρονια.
Αυτα

Το είχα δει σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Σοκ? Και λίγο μου ακούγεται. Περιπου πριν τη μέση, ο κόσμος άρχισε να φεύγει σωρηδόν, κάποιοι φωνάζοντας αίσχος (απαράδεκτο αυτο για μενα, φυγε ήσυχα, οι αλλοι ιδρωνουν πανω στη σκηνη). Μ έπιασε τελικά νευρικό γελιο κι άρχισα να σκουνταω τον συντροφό μου: "να τώρα θα του κόψουν το χερι' Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν το ποδι". Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν τον...." Και ω του θαύματος! συνεβαινε.Παρ ολ αυτά παρακολούθησα το έργο μέχρι το τέλος με μεγάλη προσοχή κι ένα τρομερό αίσθημα ναυτιας. Φυσικά και δεν διαφωνώ ότι γίνονται στον κόσμο τέτοια πράγματα κι ότι ο δύστυχος ο άνθρωπος γυρεύει μια στάλα αγάπης και συμπόνιας, αλλά όταν αυτό σου το δείχνουν μέσα σε δύο ώρες πυροβολώντας σε, ούτε καν το έργο που λέει την αλήθεια του δεν δικαιώνεται.Εννοειται ότι μια τέτοια παράσταση δεν την ξεχνάς ποτέ, αλλά για όλους τους λάθος λόγους (εκτός των ηθοποιων βέβαια, που δίνουν το "αίμα" τους κάθε βραδυ)

 

[varioAthens]

Το είχα δει σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Σοκ? Και λίγο μου ακούγεται. Περιπου πριν τη μέση, ο κόσμος άρχισε να φεύγει σωρηδόν, κάποιοι φωνάζοντας αίσχος (απαράδεκτο αυτο για μενα, φυγε ήσυχα, οι αλλοι ιδρωνουν πανω στη σκηνη). Μ έπιασε τελικά νευρικό γελιο κι άρχισα να σκουνταω τον συντροφό μου: "να τώρα θα του κόψουν το χερι' Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν το ποδι". Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν τον...." Και ω του θαύματος! συνεβαινε.Παρ ολ αυτά παρακολούθησα το έργο μέχρι το τέλος με μεγάλη προσοχή κι ένα τρομερό αίσθημα ναυτιας. Φυσικά και δεν διαφωνώ ότι γίνονται στον κόσμο τέτοια πράγματα κι ότι ο δύστυχος ο άνθρωπος γυρεύει μια στάλα αγάπης και συμπόνιας, αλλά όταν αυτό σου το δείχνουν μέσα σε δύο ώρες πυροβολώντας σε, ούτε καν το έργο που λέει την αλήθεια του δεν δικαιώνεται.Εννοειται ότι μια τέτοια παράσταση δεν την ξεχνάς ποτέ, αλλά για όλους τους λάθος λόγους (εκτός των ηθοποιων βέβαια, που δίνουν το "αίμα" τους κάθε βραδυ)

Οσο περνανε οι μερες αναγνωριζω ολο και περισσοτερο τις ερμηνειες των ηθοποιων αλλα πιστευω οτι το τοσο σοκ ηταν αρκετα επιτηδευμενο σε σημειο να αποδυναμωνεται τελικα το ιδιο το μηνυμα του εργου.

 

[paefstra]

Το είχα δει σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Σοκ? Και λίγο μου ακούγεται. Περιπου πριν τη μέση, ο κόσμος άρχισε να φεύγει σωρηδόν, κάποιοι φωνάζοντας αίσχος (απαράδεκτο αυτο για μενα, φυγε ήσυχα, οι αλλοι ιδρωνουν πανω στη σκηνη). Μ έπιασε τελικά νευρικό γελιο κι άρχισα να σκουνταω τον συντροφό μου: "να τώρα θα του κόψουν το χερι' Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν το ποδι". Συνέβαινε. "να τώρα θα του κόψουν τον...." Και ω του θαύματος! συνεβαινε.Παρ ολ αυτά παρακολούθησα το έργο μέχρι το τέλος με μεγάλη προσοχή κι ένα τρομερό αίσθημα ναυτιας. Φυσικά και δεν διαφωνώ ότι γίνονται στον κόσμο τέτοια πράγματα κι ότι ο δύστυχος ο άνθρωπος γυρεύει μια στάλα αγάπης και συμπόνιας, αλλά όταν αυτό σου το δείχνουν μέσα σε δύο ώρες πυροβολώντας σε, ούτε καν το έργο που λέει την αλήθεια του δεν δικαιώνεται.Εννοειται ότι μια τέτοια παράσταση δεν την ξεχνάς ποτέ, αλλά για όλους τους λάθος λόγους (εκτός των ηθοποιων βέβαια, που δίνουν το "αίμα" τους κάθε βραδυ)

Εχω παει σε θεατρο σκληροτητας πιο μικρη. Θεωρω οτι οι ηθοποιοι κακοποιουνται, αν δεν ειναι ηδη ψυχικα διαταραγμενοι, για να βιωνουν κατι τετοιο καθε βραδυ. Δεν παω πλεον.

 

[Smaragda53]

Εχω παει σε θεατρο σκληροτητας πιο μικρη. Θεωρω οτι οι ηθοποιοι κακοποιουνται, αν δεν ειναι ηδη ψυχικα διαταραγμενοι, για να βιωνουν κατι τετοιο καθε βραδυ. Δεν παω πλεον.

Δε συμφωνώ απόλυτα.
Σίγουρα κακοποιουνται και ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει αυτό το πραγμα καποτε, αλλά ότι είναι ψυχικά διαταραγμενοι(???). Η νεότητα, η άγνοια, η φιλοδοξία πολλες φορες, η πεποίθηση ότι "υπακουμε στον Δασκαλο" κλπ. παίζουν δυνατά το ρόλο τους.

 

[alvadi]

Festen για 2η χρονιά φέτος, μια πραγματικά μοναδική εμπειρία.

Οι ηθοποιοί παίζουν ανάμεσά μας, γινόμαστε μέρος της παράστασης. Είναι έντονο και κάποιες στιγμές δύσκολο, αλλά αυτό το κάνει ακόμα πιο δυνατό. Πολύ διαδραστικό: το πρώτο μισάωρο εξελίσσεται στο φουαγιέ, ανεβαίνουμε στην αίθουσα και μετά επιστρέφουμε ξανά κάτω.

Καταπιάνεται με ένα σκληρό θέμα — τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιού από γονέα — και σε αφήνει να το σκέφτεσαι για μέρες.

Υπάρχουν ακόμα εισιτήρια διαθέσιμα (φέτος δεν είναι sold out).
Έχουν περάσει 3 μέρες και ακόμα δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου…

 

[underwater]

Ειδα χτες την πολυ καλη παρασταση "Το Ψεμα του Μυαλου" του Σαμ Σεπαρντ, σε σκηνοθεσια Ελενης Σκοτη. Ειναι απο τις λιγες παραστασεις που δεν αποσπαστηκε η προσοχη μου ουτε για ενα λεπτο... πολυ καλη σκηνοθεσια -ουσιαστικα διαδραματιζονται οι ιστοριες 2 οικογενειων ταυτοχρονα επι σκηνης σα να βλεπεις 2 παραστασεις-, καλες ερμηνειες, πολυ ατμοσφαιρικοι φωτισμοι και σκηνικα, ενω τα θεματα που θιγονται ειναι ακομα επικαιρα: η κανονικοποιηση της βιας, η διαστρεβλωση της αντικειμενικοτητας, οικογενειες φαινομενικα "φυσιολογικες" που ομως ειναι εντελως δυσλειτουργικες και προβληματικες.
Το προτεινω... Ασε που ειναι και σε καρακεντρικο σημειο, οποτε κανοντας μετα ΔΥΟ βηματα πινεις τα after theatre ποτακια σου!

Μετά την κριτική της αγαπημένης @varioAthens και άλλης καλής φίλης, πήγα κι εγώ πριν δύο εβδομάδες στη συγκεκριμένη παράσταση.
Μου άρεσε αρκετά, αλλά χωρίς να ενθουσιαστώ, επειδή κάποια σημεία μου φάνηκαν κάπως "απλοϊκά".
Οι ερμηνείες πολύ καλές και η σκηνοθεσία ενδιαφέρουσα. Παρότι γράφτηκε το 1985, ασχολείται με ζητήματα που παραμένουν επίκαιρα, όπως για παράδειγμα η βία κατά των γυναικών και οι δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις. Παρ' όλα αυτά η έντονη εσάνς αμερικανικής επαρχίας (σε υπερβολικό κατ' εμέ επίπεδο) νομίζω ότι δε βοηθά έναν Ευρωπαίο θεατή να συνδεθεί ιδιαίτερα.

Επίσης, πήγα στην έκθεση Jeff Coons: "Αφροδίτη του Lespugue" στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, η οποία φέρνει σε διάλογο την παλαιολιθική με τη σύγχρονη τέχνη. Ενδιαφέρουσα, αλλά το εισιτήριο των 10 euros για μια τόσο μικρή έκθεση είναι πολύ ακριβό. Περισσότερο αξίζει να δώσει κάποιος 15 για να επισκεφτεί και τις μόνιμες εκθέσεις αυτού του εξαιρετικού μουσείου, αλλά δεδομένου ότι έχω πάει πολλές φορές κι ήθελα να αξιοποίησω την Κυριακή μου και με άλλες δραστηριότητες, εν τέλει περιορίστηκα στον Coons.

 

[paefstra]

Επίσης, πήγα στην έκθεση Jeff Coons: "Αφροδίτη του Lespugue" στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, η οποία φέρνει σε διάλογο την παλαιολιθική με τη σύγχρονη τέχνη. Ενδιαφέρουσα, αλλά το εισιτήριο των 10 euros για μια τόσο μικρή έκθεση είναι πολύ ακριβό. Περισσότερο αξίζει να δώσει κάποιος 15 για να επισκεφτεί και τις μόνιμες εκθέσεις αυτού του εξαιρετικού μουσείου, αλλά δεδομένου ότι έχω πάει πολλές φορές κι ήθελα να αξιοποίησω την Κυριακή μου και με άλλες δραστηριότητες, εν τέλει περιορίστηκα στον Coons.

Θεμου σχωρα με, δεν τον χωνευω. Παντρευτηκε την Τσιτσιολινα για να γινει πρωτοσελιδο και την εργαλειοποιησε ως συζυγο.

 

[underwater]

Θεμου σχωρα με, δεν τον χωνευω. Παντρευτηκε την Τσιτσιολινα για να γινει πρωτοσελιδο και την εργαλειοποιησε ως συζυγο.

Το έχω ως πολύ αμυδρή ανάμνηση, ήμουν παιδί Δημοτικού όταν είχε παίξει το ειδύλλιο και δεν καταλάβαινα καν τι σημαίνει η λέξη "πορνοστάρ" (δεν υπήρχε και το google τότε).
Οπότε δεν το γνωρίζω καθόλου αυτό που λες, αλλά είναι πολύ σοβαρό και θα το ψάξω.
Πάντως γενικά έχω δει σε κάμποσα μουσεία έργα του (MoMA, Tate Modern, Bilbao Guggenheim, Centre Pompidou) και πάντα μου τραβάνε το βλέμμα. Κι αυτό με την Αφροδίτη ήταν πολύ ιδιαίτερο.