Αίγυπτος Από Κάιρο μέχρι Σίβα: Απρόβλεπτες ιστορίες εκτός τουριστικού χάρτη…

[varioAthens]

Ε μη μας κρατας σε αγωνια καλέ…..

 

[annoulita100]

Ε μη μας κρατας σε αγωνια καλέ…..

Το καλό πράμα……

 

[piccolo_mondo]

Θέλουμε πολλές εικόνες από Σίβα στο επόμενο κεφάλαιο. Επίσης, εκτός από το λεωφορείο, πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να πάει Σίβα από Κάιρο/Λούξορ/Ασουάν (ό,τι βολεύει τέλος πάντων)? Κάποια εσωτερική πτήση ίσως?

 

[annoulita100]

Θέλουμε πολλές εικόνες από Σίβα στο επόμενο κεφάλαιο. Επίσης, εκτός από το λεωφορείο, πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να πάει Σίβα από Κάιρο/Λούξορ/Ασουάν (ό,τι βολεύει τέλος πάντων)? Κάποια εσωτερική πτήση ίσως?

Μόνο λεωφορείο….Ειτε από Καιρο, είτε Αλεξάνδρεια είτε Μαρσα Ματρουχ.
Θα ακολουθήσουν πολλές εικόνες από Σίβα , trust me

 

[annoulita100]

Τα 1400 χιλιόμετρα που έχουμε διανύσει αρχίζουν να μιλάνε. Το μυαλό θολό, τα νεύρα τεντωμένα, η ανοχή σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Πρέπει να βρούμε τον οικοδεσπότη. Άρχισα λοιπόν σαν την τρελή να δείχνω τη φωτογραφία του σε όποιον περνούσε από μπροστά μου. Ο Μοχάμεντ, ο οδηγός μας, ήρεμος και ατάραχος, μας πρότεινε να πάμε πρώτα σε ένα καφέ να χαλαρώσουμε.

Πραγματικά, πήγαμε, πήραμε μια ανάσα και εγώ φυσικά συνέχισα το έργο μου, να δείχνω τη φωτογραφία σαν καταζητούμενο που μου έχει σκοτώσει τη μάνα.
Κάποια στιγμή ένας τον αναγνώρισε. Βγάζει το τηλέφωνο, μιλάει λίγο αραβικά και μας κάνει νόημα. Έρχεται. Και όντως, λίγη ώρα μετά, εμφανίζεται.
Μας κοιτάει, τον κοιτάμε, του δείχνουμε τη φωτογραφία…
-Εσύ;
-Όχι εγώ.
-Μα, αφού είσαι εσύ…
-Εγώ είμαι, αλλά δεν είμαι…
Θεέ μου, τι ζω!

Και κάπου εδώ σκάει η βόμβα. Κάποιος είχε κλέψει το προφίλ του, χρησιμοποιούσε τις φωτογραφίες του και εξαπατούσε τον κόσμο. Τι πρωτότυπο! Το διαμέρισμα δεν υπήρχε. Ο λογαριασμός δεν ήταν πια δικός του.
-Έχετε πληρώσει;, μας ρώτησε.
Φυσικά!!
Κοιταχτήκαμε με τον Ευάγγελο και προς έκπληξη όλων, και τη δική μας, δεν πανικοβληθήκαμε. Μετά από όλα όσα είχαμε περάσει σε αυτή την άγια Αίγυπτο, είχαμε πάθει ανοσία στις κακοτοπιές.

ΟΚ, πάμε στα επόμενα.
-Βρες μας κάπου να μείνουμε.
-Αφήστε το πάνω μου, χαμογέλασε ο οδηγός.

Μας οδήγησε λοιπόν σε ένα δικό του κατάλυμα μέσα στο κέντρο του χωριού (η Σίβα θεωρητικά είναι ένα μικρό χωριό) χτισμένο από λάσπη, πέτρα και αλάτι, όπως σχεδόν όλα τα κτίρια της περιοχής. Ήταν σαν μια μεγάλη σπηλιά, δροσερό, γραφικό και ατμοσφαιρικό, με θέα από την ταράτσα το Shali fortress, το φρούριο που δεσπόζει στην όαση και μαρτυράει ιστορία αιώνων.

Κάναμε ένα ικανοποιητικό deal με τη διαχειρίστρια, εγκατασταθήκαμε και αποφασίσαμε να ξεκουραστούμε και να οργανώσουμε τις επόμενες μέρες, αφού πρώτα πάρουμε μια πρώτη γεύση από την περιοχή.


Η πρώτη αίσθηση λοιπόν που πήραμε ήταν ότι δεν βρισκόμαστε πια στην Αίγυπτο που είχαμε αφήσει πίσω μας. Ναι, κάτι αντίστοιχο νιώσαμε και στο Ασουάν, αλλά εδώ κάτι άλλαζε μια άλλη ταυτότητα, ένας άλλος κόσμος. Η όαση είναι γεμάτη ελιές, φοινικόδεντρα, λίμνες και θερμές φυσικές πηγές, κάποιες από τις οποίες φτάνουν τους 40 βαθμούς.


Η πρώτη στάση για φαγητό ήταν σε έναν κήπο μέσα στις μπανανιές και τα φοινικόδεντρα, με πιάτα που γλειφαμε και τα δάχτυλά μας, σερβιρισμένα από δύο μικρά παιδάκια. Τα δικά μας παιδιά, αμέσως μετά το φαγητό, χάθηκαν μέσα στο δάσος σαν μικροί Μόγληδες, όσο εμείς απολαμβάναμε την ηρεμία, παρέα με ένα ζεστό παραδοσιακό τσάι.

Μετά την όμορφη αυτή και χορταστική μας στάση, ξεκινήσαμε για μια από τις θερμές πηγές, έτσι για να μας αποτελειώσει αυτή η καυτή αγκαλιά της ερήμου!! Η πέτσα μας βγήκε, για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά ως δια μαγείας πήρε αρκετή από την κόπωση του ταξιδιού.

Για κλείσιμο της ημέρας κατευθυνθήκαμε στο Fatna Island, ένα εξωτικό κομμάτι γης μέσα στη λίμνη της Σίβα,σημείο που σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στη μέση της ερήμου. Το μέρος προσφέρει ένα από τα πιο μαγικά ηλιοβασιλέματα που έχω δει!

Εκεί έγινε και το επόμενο deal της ημέρας: ο Μοχάμεντ θα γινόταν ο προσωπικός μας οδηγός για τις επόμενες μέρες, με αποστολή να μας πάει στα highlights αλλά και στα διαμαντάκια της όασης.

Για να δούμε πώς θα πάει αυτό….

 

[varioAthens]

Φοβερη εμπειρια... δεν ξερω πολλους που εχουν παει Αιγυπτο και εφτασαν μεχρι Σιβα...
Παρατηρησεις:
1) και που ξερουμε οτι κανενας δεν εκλεψε το προφιλ του παρα ο ιδιος ειναι που κανει τις απατεωνιες και μετα το παιζει αλεκος?
2) ξερεις τι με ξεπερναει μεσα σε αυτη την τρελα? το γαλλικο μανικιουρ

 

[annoulita100]

Φοβερη εμπειρια... δεν ξερω πολλους που εχουν παει Αιγυπτο και εφτασαν μεχρι Σιβα...
Παρατηρησεις:
1) και που ξερουμε οτι κανενας δεν εκλεψε το προφιλ του παρα ο ιδιος ειναι που κανει τις απατεωνιες και μετα το παιζει αλεκος?
2) ξερεις τι με ξεπερναει μεσα σε αυτη την τρελα? το γαλλικο μανικιουρ

Αυτό ήταν άλλωστε που με εξιταρε στην Σίβα. Το δυσκολο και απόκοσμο ….
1) τα ίδια μουρμούραγα για τις επόμενες μέρες στον Ευαγγελο αλλά είπαμε , μπροστά σε Αιγύπτιο κάθεσαι κοτούλα
2) Όλα γύρω να καταρρέουν εγώ….. κιουρια βλέπεις ;;;!!!!

 

[AlexFocus]

..... Η διαδρομή Ασουάν–Λούξορ δεν ήταν και η πιο απλή υπόθεση. Τα περισσότερα λεωφορεία γεμίζουν με ντόπιους και τους τουριστες τους περιφρουρούν απροκάλυπτα!
...

Πολυ ωραια, ενδιαφερουσα και με χιουμορ η ιστορια σου! Αναμενουμε το υπολοιπο .... Λοιπον τον Ιουλιο που μας ερχεται θα κατεβω και εγω Αιγυπτο και εχω κλεισει (€20) απο τωρα ηδη λεωφορειο Λουξορ - Ασουαν και περα απο τις καθυστερησεις ειχα διαβασει οτι οι διαδρομες αυτες μεσα στην ερημο ειναι λιγο "επικινδυνες" για τους τουριστες λογω πειρατων των δρομων. Ισχυει κατι τετοιο οσο μπορεσες να αντιληφθεις απο την προσφατη εμπειρια σου; Το μονο που με εχει προβληματισει για το επικειμενο ταξιδι μου στην Αιγυπτο ειναι αυτη η διαδρομη μεταξυ Λουξορ - Ασουαν με λεωφορειο. Για ολα τα υπολοιπα (βρωμια, πρηξιμο, μπαξισια, κουτοπονηριες κτλ) ειμαι ετοιμος αλλα να μου την πεσουν στο μεσο της διαδρομης στη μεση του πουθενα δεν θα το ηθελα.

 

[Sassenach77]

Το μονο που με εχει προβληματισει για το επικειμενο ταξιδι μου στην Αιγυπτο ειναι αυτη η διαδρομη μεταξυ Λουξορ - Ασουαν με λεωφορειο. Για ολα τα υπολοιπα (βρωμια, πρηξιμο, μπαξισια, κουτοπονηριες κτλ) ειμαι ετοιμος αλλα να μου την πεσουν στο μεσο της διαδρομης στη μεση του πουθενα δεν θα το ηθελα.

Στα κράτη που διέπονται απο αυταρχικα καθεστώτα υπαρχει έλεγχος του ντόπιου πληθυσμού και ειδικά στις μετακινήσεις. Απο όσες μετακινήσεις κάναμε με αυτοκίνητο και συνοδεία ντόπιων, ειχαμε καθυστερήσεις που έφταναν και τη μία ώρα σε κάθε σταθμό ελέγχου, για να ελέγξουν τους οδηγούς μας μόνο. Σε εμάς δεν έδωσε κανένας σημασία! Επίσης καποιοι οδηγοί δεν μας πήγαιναν απο το κεντρικό δρόμο για να αποφύγουν τους ελέγχους.

Καθυστερησεις υπάρχουν, γιατί υπάρχουν σταθμοί ελέγχου στους δρόμους, αλλά οσο δεν υπάρχει κάποια σοβαρή εσωτερική πολιτική αναταραχή δεν πρόκειται να σε πειράξει κανένας.

 

[annoulita100]

Πολυ ωραια, ενδιαφερουσα και με χιουμορ η ιστορια σου! Αναμενουμε το υπολοιπο .... Λοιπον τον Ιουλιο που μας ερχεται θα κατεβω και εγω Αιγυπτο και εχω κλεισει (€20) απο τωρα ηδη λεωφορειο Λουξορ - Ασουαν και περα απο τις καθυστερησεις ειχα διαβασει οτι οι διαδρομες αυτες μεσα στην ερημο ειναι λιγο "επικινδυνες" για τους τουριστες λογω πειρατων των δρομων. Ισχυει κατι τετοιο οσο μπορεσες να αντιληφθεις απο την προσφατη εμπειρια σου; Το μονο που με εχει προβληματισει για το επικειμενο ταξιδι μου στην Αιγυπτο ειναι αυτη η διαδρομη μεταξυ Λουξορ - Ασουαν με λεωφορειο. Για ολα τα υπολοιπα (βρωμια, πρηξιμο, μπαξισια, κουτοπονηριες κτλ) ειμαι ετοιμος αλλα να μου την πεσουν στο μεσο της διαδρομης στη μεση του πουθενα δεν θα το ηθελα.

Την συγκεκριμένη διαδρομή δεν την κάναμε με λεωφορείο αλλά όπως σωστά λέει και το μέλος @Sassenach77 γίνονται συνέχεια έλεγχοι αλλά μόνο για τους ντόπιους. Πολύ έντονο ήταν το φαινόμενο μέσα στην Σίβα που είναι πολύ κοντά στα σύνορα με τη Λιβύη και μας έλεγε ο οδηγός μας ότι υπάρχει συνεχής έλεγχος λόγω λαθραίων τσιγάρων . Δεν νομίζω πως έχεις εσύ να «φοβάσαι» κάτι. Να περάσεις υπέροχα!!

 

[Yorgos]

Πολυ ωραια, ενδιαφερουσα και με χιουμορ η ιστορια σου! Αναμενουμε το υπολοιπο .... Λοιπον τον Ιουλιο που μας ερχεται θα κατεβω και εγω Αιγυπτο και εχω κλεισει (€20) απο τωρα ηδη λεωφορειο Λουξορ - Ασουαν και περα απο τις καθυστερησεις ειχα διαβασει οτι οι διαδρομες αυτες μεσα στην ερημο ειναι λιγο "επικινδυνες" για τους τουριστες λογω πειρατων των δρομων. Ισχυει κατι τετοιο οσο μπορεσες να αντιληφθεις απο την προσφατη εμπειρια σου; Το μονο που με εχει προβληματισει για το επικειμενο ταξιδι μου στην Αιγυπτο ειναι αυτη η διαδρομη μεταξυ Λουξορ - Ασουαν με λεωφορειο. Για ολα τα υπολοιπα (βρωμια, πρηξιμο, μπαξισια, κουτοπονηριες κτλ) ειμαι ετοιμος αλλα να μου την πεσουν στο μεσο της διαδρομης στη μεση του πουθενα δεν θα το ηθελα.

πριν πολλά χρόνια αυτά δεν ήταν και τόσο σπάνια, πλέον δεν έχεις κάτι να ανησυχείς

 

[Smaragda53]

Ξημερώματα και μια έντονη μυρωδιά με σηκώνει από το κρεβάτι — τόσο έντονη που δεν με αφήνει να απολαύσω τη μαγική θέα των πυραμίδων από το μεγάλο μας παράθυρο.

-Βαγγέλη, εσύ μυρίζεις έτσι; Ξύπνα!
-Ναι, ναι…, σαν φάντασμα, πετάχτηκε από το κρεβάτι και μπήκε τρέχοντας στο μπάνιο.
-Δεν ξέρεις τι έπαθα χθες!
-Τι έγινε, καλέ; Βρωμάς καμιλίλα και γαϊδουρίλα μαζί!
-Λιποθύμησα ξαφνικά, μάλλον από την κούραση, και έπεσα στην κοπριά των γαϊδάρων.
-Καλέ, τι λες τώρα! Και πώς έγινε αυτό; Ποιος σε βρήκε; Ποιος σε έφερε; Γιατί δεν πλύθηκες όταν ήρθες;
-Δεν θυμάμαι πολλά… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήμουν φοβερά ανήμπορος.
Και η διαίσθησή μου συνεχίζει να με επιβεβαιώνει…
Δεν δώσαμε στην αρχή ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός. Οκ, λιποθύμησε. Κάποιος τον βρήκε, τον έφερε στο δωμάτιο και τέλος καλό, όλα καλά. Έτσι θέλαμε να πιστεύουμε…

Ανεβήκαμε για το πρωινό μας στην ταράτσα, να γεμίσουμε μπαταρίες, γιατί η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη στις πυραμίδες.
Και εκεί που απολαμβάναμε τον ήλιο και τον καφέ μας, πλησιάζει στο τραπέζι μας ένας τυπάκος και ρωτάει τον Βαγγέλη:
-Είσαι καλά;
-Ναι, μια χαρά.Σε θυμάμαι από κάπου…
-Χθες το βράδυ σε βρήκαμε παραδίπλα από το ξενοδοχείο, πεσμένο στον δρόμο, να βγάζεις αφρούς.
ΟΡΙΣΤΕΕΕΕ;;;


Αφήνοντας πίσω του εμένα και τα τέκνα, έχει ξεχυθεί στη γειτονιά της Γκίζας προς αναζήτηση κεμπαπτζίδικου. Η ώρα περασμένη μία. Μόνο ένα μαγαζί ακόμη ανοιχτό — κι αυτό στα μαζέματα.
-Φίλε, δύο για πακέτο.
-Έγινε!
Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, έτοιμος, με τη σακούλα στο χέρι, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής.

-Hello, my friend!
-Hey!
-Where are you from?
-Γιουνάν.
Και κάπως έτσι ξεκινάει μια πεντάλεπτη κουβέντα με έναν ντόπιο — όπως γίνεται κάθε φορά με τον Βαγγέλη, σε κάθε μας ταξίδι.Μαγνήτης κοινωνικοποίησης!
-Let me treat you to some tea.
-ΟΚ, thank you.
-You want a cigarette?
-Why not?!
Και χωρίς να το καταλάβει, στην τρίτη ρουφηξιά ένα κύμα ηλεκτρισμού διαπερνά το κορμί του. Οι αισθήσεις χάνονται, το αίμα παγώνει, η εικόνα αλλοιώνεται.
-I need to go. My wife is waiting for me… Good night.

Ένα βήμα. Δύο βήματα. Στο τρίτο… πάρ’ τον κάτω. Με σπασμούς και αφρούς στο στόμα.
Το παλικάρι από την ταράτσα έτυχε να περνάει με τα αδέλφια του εκείνη την ώρα από το σημείο. Ο «φίλος» την έχει κάνει Λούης, αφού πρώτα αρπάζει τα μετρητά από το τσαντάκι, και τα παλικάρια έχουν καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει.
Τσιγάρο ποτισμένο με αναβολικό για καμήλες μια πανίσχυρη μορφή κεταμίνης. Κόλπο που, όπως μάθαμε αργότερα, παίζει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή εις βάρος των τουριστών.
Του έβαλαν αμέσως χυμό βύσσινο στο στόμα και του προσέφεραν όσες πρώτες βοήθειες ήξεραν και μπορούσαν.Στα επόμενα λεπτά, ξυπνά από τον λήθαργο και αρχίζουν να επιβεβαιώνουν τη νοητική του διαύγεια με διάφορες ερωτήσεις.
-Ήσουν τυχερός, φίλε. Ο Αλλάχ ήταν δίπλα σου χθες το βράδυ.
-Το να σε ευχαριστήσω είναι το λιγότερο. Πραγματικά σου είμαι ευγνώμων!

Είμαι σοκαρισμένη. Δεν πιστεύω αυτά που ακούω. Πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια της ταξιδιωτικής μας πορείας, ένιωσα τόσο φόβο και ανασφάλεια μαζί.
-Θέλω να φύγω. ΤΩΡΑ!
-Αγάπη, ηρέμησε. Είμαι καλά. Ας μείνουμε σε αυτό. Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει και στο κέντρο της Αθήνας…
-Ναι, αλλά δεν είμαστε στην Αθήνα. Είμαστε στην Αίγυπτο , στη χώρα όπου δεν έχουμε κλείσει ακόμη 24ωρο και μας έχει ήδη δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο.
-Τέλος καλό, όλα καλά. Ηρέμησε.
-Υποσχέσου μου πως δεν θα ξαναφύγεις μόνος. Ούτε για πέντε λεπτά.
-Υπόσχομαι!

Όσο κι αν ήθελε να δείχνει ήρεμος, η εμπειρία αυτή τον τάραξε βαθιά και άλλαξε τον τρόπο που πλέον ζυγίζει τους ανθρώπους και τις καταστάσεις , πόσο μάλλον σε μια άγνωστη χώρα.
Φυσικά, αυτός ο εφιάλτης μας σημάδεψε, αλλά δεν τον αφήσαμε να χαλάσει ολόκληρο το ταξίδι μας…

Αφού ευχαριστήσαμε για ακόμα μία φορά και αγκαλιάσαμε τον Σωτήρα μας, καθίσαμε για πρωινό, προσπαθώντας να επανέλθουμε — εγώ από το σοκ, ο Βαγγέλης γενικά. Έπειτα ντυθήκαμε γρήγορα στο δωμάτιο, που δεν με χώραγε πια, και βγήκαμε έξω να μας χτυπήσει ο ήλιος της Αιγύπτου. Οι πυραμίδες μάς περίμεναν πελώριες και σιωπηλές, και έτσι ξεκίνησε η μέρα μας με ένα παράξενο μείγμα ενθουσιασμού και ακόμα μία δόση ανησυχίας…

Αφού βγάλαμε τα εισιτήριά μας, κάπου εκεί μας περίμενε μια γνωριμία: ο Μοχάμεντ, ο οδηγός της άμαξας που θα μας πήγαινε να εξερευνήσουμε τις πυραμίδες.
Καθ’όλη τη διαδρομή ήταν γεμάτος ενέργεια και φιλικός, και κάθε τόσο γύριζε προς τον Βαγγέλη:
«Μοχάμεντ good boy! Tips for me, tips for me!» , σαν να ήταν ρεφρέν σε παλιό αραβικό τραγούδι!
Γυρίσαμε τους χώρους γύρω από τις πυραμίδες, μπήκαμε μέσα, θαυμάσαμε τη Σφίγγα και αφήσαμε την αρχαία μαγεία να μας συνεπάρει και να πάρει ό,τι είχε προηγηθεί… View attachment 527491 View attachment 527492 View attachment 527493 View attachment 527494 View attachment 527495

Τέλος κλείσαμε τη μέρα μας με ένα ήρεμο δείπνο, αφήνοντας πίσω μας την άσχημη εμπειρία που ζήσαμε χθες το βράδυ, σαν να μην υπήρξε ποτέ…..

Ίιιιιιιιιί!!!!! Τα νιάτα σας σας σωσανε. Πουλάκια μου! Κι είστε και τέσσερα ζωή να χετε!