Αίγυπτος Από Κάιρο μέχρι Σίβα: Απρόβλεπτες ιστορίες εκτός τουριστικού χάρτη…

[annoulita100]

Ίιιιιιιιιί!!!!! Τα νιάτα σας σας σωσανε. Πουλάκια μου! Κι είστε και τέσσερα ζωή να χετε!

Δεν ξέρω αν ήταν τα νιάτα … Μια ανώτερη δύναμη ήταν σίγουρα

 

[annoulita100]

«Καμίλα! Καμίλα!» ακούστηκε μια φωνή βροντερή μέσα στα ξημερώματα όσο εμείς ήμασταν ακόμη μισοξυπνημένοι πάνω από το πρωινό μας στο μικρό σαλονάκι.
-Ποιον φωνάζει; Ποια είναι η Καμίλα;
-Καμίλα, καλέ, σημαίνει όμορφη στα αραβικά.
-Α, μωρό μου, τότε εσένα φωνάζει…
Τον κοιτάω….
-Ε όχι!! Το ότι πιστεύεις, ρε αγάπη μου, ότι φωνάζει εμένα, αυτό με ξεπερνά!!Τόσος έρωτας πχια;;!!! Τι να πω… Μάλλον σε κάποια άλλη αναφέρεται.

Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου και βλέπω την ιδιοκτήτρια να πλησιάζει αποφασιστικά… όχι προς εμένα, αλλά προς την Αθηνά. Την αρπάζει με μια κίνηση από το τραπέζι, της λέει «come with me!» και πριν καλά καλά καταλάβω τι γίνεται, το παιδί έχει εξαφανιστεί.

Σε λιγότερο από πέντε λεπτά, εμφανίζεται ξανά — ντυμένη με παραδοσιακή στολή, βγαλμένη από άλλο έργο. Εκείνη να λάμπει, η ιδιοκτήτρια να την καμαρώνει και να λέει ακατάπαυστα «Καμιλα» κι εγώ από πίσω να τρέχω σαν τη μουρλή να τους προλάβω μιας και έχουν ήδη πάρει τον δρόμο το στρατί!

«Παναγία μου, το παιδί μου! Πού πάει το παιδί μου;»

-Μην ανησυχείς! Την πάω βόλτα με την κόρη μου , για φωτογράφιση, μου φωνάζει, χωρίς να κόβει ρυθμό.

Και κάπως έτσι, πριν καλά καλά πιούμε τον καφέ μας, η Αθηνά είχε γίνει τοπική σταρ, να ποζάρει στα σοκάκια του χωριού, κι εγώ απλώς να προσπαθώ να συμβαδίσω με την κατάσταση!


Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκαν τα καθήκοντα μονδελινγκ , ο Μοχάμεντ μας περίμενε ήδη έτοιμος να ξεκινήσουμε τη μέρα. Πρώτη
στάση στη λαϊκή αγορά του χωριού. Πήραμε πορτοκαλάκια για τη διαδρομή γιατί σήμερα μας περίμενε δρόμος, και μάλιστα μακρύς.

Επόμενη στάση, μια θερμή πηγή μέσα στην έρημο, σε έναν χώρο που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε 5στερο σπα και χαλαρό καφενεδάκι. Καθίσαμε, ήπιαμε τον καφέ μας κάτω από τους φοίνικες και βουτήξαμε στα ζεστά νερά ζώντας απλά το… όνειρο!!

Αφού λοιπόν περάσαμε την ώρα μας κάτω από τον ζεστό ήλιο και τα ζεστά νερά της πηγής, ήμασταν πια έτοιμοι για τη συνέχεια. Και όχι όποια κι όποια συνέχεια. Μπροστά μας είχαμε μια αρκετά μεγάλη διαδρομή μέσα στην έρημο, για κάτι που περίμενα καιρό. Κάτι που ήθελα πραγματικά να δω με τα μάτια μου…
Ο δρόμος άδειος, η γη ξερή, και εμείς μέσα στο τρίκυκλο με μια περίεργη ανυπομονησία…

Και κάπου εκεί, χωρίς πολλές προειδοποιήσεις, το τοπίο άρχισε να αλλάζει…

Φτάσαμε στην Salt Lake της Σίβα!!
Ένα τοπίο εξωπραγματικό. Σαν να είχες πατήσει σε άλλον πλανήτη. Μια απέραντη λευκή έκταση από αλάτι, με φυσικές “πισίνες” σε αποχρώσεις του τιρκουάζ που δεν πίστευες ότι είναι αληθινές. Το νερό τόσο καθαρό που καθρεφτιζόταν ο ουρανός, και η αλατότητα σε επίπεδα κοντά 90%. Δεν κολυμπάς, απλά επιπλέεις!! Ουσιαστικά πρόκειται για ορυχεία αλατιού και επιτρέπεται η ελεύθερη είσοδος στους επισκέπτες.

Μπήκαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γέλια, φωνές, δοκιμές να σταθούμε όρθιοι (χωρίς καμία επιτυχία φυσικά), και ένα αλάτι που έτσουζε σε κάθε σημείο του σώματος. Και όμως, ήταν από αυτές τις στιγμές που λες “ναι, γι’ αυτό ήρθα μέχρι εδώ”!
Εμπειριάρα!!Από αυτές που δεν περιγράφονται εύκολα — τις ζεις και σου μένουν.

Βγαίνοντας από το νερό, ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της εμπειρίας ,το… ξέπλυμα. Με μπετόνια νερού στη μέση του πουθενά, προσπαθούσαμε να διώξουμε το αλάτι από πάνω μας, γελώντας και ταυτόχρονα ουρλιάζοντας από το τσούξιμο. Γιατί, ναι… το αλάτι είχε μπει παντού. Και όταν λέμε παντού, το εννοούμε.
Ρίχναμε νερό ο ένας στον άλλον, τα παιδιά το είχαν δει παιχνίδι, εμείς προσπαθούσαμε απλώς να επανέλθουμε σε μια… ανθρώπινη κατάσταση. Το δέρμα τσίτωνε, τα μάτια έκαιγαν, αλλά κανείς δεν παραπονιόταν στ’ αλήθεια! Το ζούσαμε στο έπακρο!

Μαζευτήκαμε, στεγνώσαμε όπως όπως, και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, ακόμα με το αλάτι πάνω μας και ένα χαμόγελο που δεν έλεγε να φύγει…

Τελευταία στάση για σήμερα μια τοπική ταβέρνα μέσα στο χωριό, απλή, αυθεντική, χωρίς πολλά πολλά αλλά με φαγητό αστέρων. Πεινασμένοι, κουρασμένοι και ακόμα μισοαλμυροί, πέσαμε πάνω στα πιάτα χωρίς δεύτερη σκέψη. Φάγαμε, γελάσαμε και επιστρέψαμε στην «σπηλιά» μας για ξεκούραση. Τα παιδιά κοιμήθηκαν σχεδόν αμέσως, ενώ εμείς ανεβήκαμε στην ταράτσα, απολαμβάνοντας τη θέα της όασης που απλωνόταν μπροστά μας…
-Μωράκι, νομίζω ότι έχω μια μικρή λιγούρα…
-Τι θέλεις ρε μωρό μου; Τώρα δεν φάγαμε;
-Να μωρέ μου… μύρισε παστουρμάς.
Με κοιτάει…
-Μη μου πεις…. Θυμάσαι στην Ιορδανία που μάθαμε ότι είσαι έγκυος; Λες να μας πηγαίνει η Αραβιά;;;
-Όχι, όχι, έγκυος δεν είμαι… αλλά τον παστουρμά μου τον θέλω!!
Και κάπως έτσι, ο καημένος ο Βαγγέλης σηκώθηκε και πήγε να μου φέρει παστουρμαδόπιτα. Την έφαγα. Και μετά… ήθελα κι άλλη. Την έφαγα…Και μετά ένα σοροπιαστό…έτσι για την ολοκλήρωση !!
Δεν ξέρω πώς κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ — το στομάχι είχε δώσει τη δική του μάχη, αλλά εγώ ήμουν τρισευτυχισμένη!!

 

[varioAthens]

Το τοπιο εξωπραγματικο οντως!

 

[underwater]

Απίστευτο τοπίο και φωτός!
Η εμπειρία της "κολύμβησης" μου θύμισε έντονα τη Νεκρά Θάλασσα (προσωπικά πήγα από την πλευρά της Ιορδανίας), αλλά σε πολύ πολύ (πολύ όμως!) πιο όμορφο σκηνικό!

 

[Smaragda53]

Τι τελειο ταξειδι!

 

[annoulita100]

Τι τελειο ταξειδι!

Αξέχαστο!!! Από κάθε άποψη

 

[IrisAthens]

Η Σίβα ήταν το μεγάλο δίλημμα του ταξιδιού μας στην Αίγυπτο. Τελικά δεν μπήκε στο πρόγραμμα... Κυρίως για τις μεγάλες αποστάσεις με το λεωφορείο. Διαβάζω, επομένως, με μεγάλο ενδιαφέρον τη δική σας περιπέτεια!

 

[annoulita100]

Η Σίβα ήταν το μεγάλο δίλημμα του ταξιδιού μας στην Αίγυπτο. Τελικά δεν μπήκε στο πρόγραμμα... Κυρίως για τις μεγάλες αποστάσεις με το λεωφορείο. Διαβάζω, επομένως, με μεγάλο ενδιαφέρον τη δική σας περιπέτεια!

Άξιζε κάθε χιλιόμετρο…. Φτάνεις και νιώθεις πως είσαι σε μια «άλλη» Αίγυπτο.

 

[silversurfer]

annoulita100 τα λεφτά τα πήρες πίσω απτην AirBnb ?
Έκανες καταγγελία ?

 

[annoulita100]

annoulita100 τα λεφτά τα πήρες πίσω απτην AirBnb ?
Έκανες καταγγελία ?

Φυσικά! Την ίδια μέρα έκανα καταγγελία και ζήτησα επιστροφή χρημάτων. Σε λιγότερο από δύο 24ωρα μου είχαν μπει τα χρήματα στην κάρτα.

 

[annoulita100]

Το ρολόι δεν έχει δείξει ακόμα 8 και όσο παίρνουμε νυσταγμένοι το πρωινό μας η κόρνα του τουκ τουκ έρχεται για να ταράξει την ηρεμία…
-Σήμερα έχει πρόγραμμα!!(Ενώ χθες δεν είχε)
-Τι καλό Μοχαμεντ;
-Ιστορία!

Εξαιρετικά λοιπόν!! Η μέρα είχε ιστορία. Πρώτη στάση, το Όρος των Νεκρών — ένας λόφος γεμάτος τάφους σκαλισμένους στο βράχο, που σε κάνει να νιώθεις ότι περπατάς πάνω σε στρώματα αιώνων. Στενά περάσματα, σκαλοπάτια, μικρά ανοίγματα που κρύβουν ιστορίες από μια άλλη εποχή. Τα παιδιά, κλασικά στον ρόλο του μικρού εξερευνητή. Εμείς, για ακόμα μια φορά όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε όταν περιπλανιέσαι στην ιστορία τούτης της χώρας,προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε.

Συνεχίσαμε προς τον ναό του Άμμωνα — έναν χώρο με τεράστια ιστορία, εκεί όπου, λένε, είχε φτάσει μέχρι και ο Μέγας Αλέξανδρος για να συμβουλευτεί το μαντείο. Ένα σημείο που κουβαλάει μια ενέργεια περίεργη, σχεδόν βαριά, αλλά ταυτόχρονα σε τραβάει να μείνεις λίγο παραπάνω…

Και κάπου εκεί είπαμε να πάμε και στην περίφημη πηγή της Κλεοπάτρας .Μόνο που… μάλλον δεν ήμασταν οι μόνοι που το σκεφτήκαμε. Φτάνοντας, αντικρίσαμε ένα μικρό χάος από εκδρομικά λεωφορεία, κόσμο, φασαρία και μια αίσθηση που δεν είχε καμία σχέση με αυτό που μέχρι τώρα ζούσαμε στη Σίβα. Κοιταχτήκαμε…
-Φεύγουμε;
-Φύγαμε!
Χωρίς δεύτερη σκέψη, γυρίσαμε την πλάτη και φύγαμε άρον-άρον.
Ο Μοχάμεντ χαμογέλασε με νόημα και μας είπε: «Έχω καλύτερα.» Και όντως είχε. Μας πήγε σε μία από τις δεκάδες φυσικές πηγές που γνωρίζουν μόνο οι ντόπιοι — ήσυχη, καθαρή, χωρίς ίχνος ανθρώπινου στοιχείου. Μπήκαμε, χαλαρώσαμε και ξαφνικά όλα επανήλθαν στη σωστή τους ισορροπία.Αυτή ήταν η Σίβα που θέλαμε!

Το πρόγραμμα στην συνέχεια έλεγε έρημο για ηλιοβασίλεμα. Και ήμασταν έτοιμοι. Αλλά… τα σχέδια, όπως είχαμε αρχίσει να μαθαίνουμε καλά πια, στην Αίγυπτο δεν μένουν ποτέ ακριβώς όπως τα φαντάζεσαι…


Μετά από όλο αυτό το τρέξιμο της ημέρας και τον ήλιο να μας έχει “λιώσει” κανονικά, ήμασταν έτοιμοι για το αυτονόητο: φαγητό.
Ο Μοχάμεντ μας λέει χαλαρά:
-Έχω μια ωραία ιδέα… πάμε σε έναν κήπο να φάμε.
Λέμε κι εμείς, τέλεια. Κάτι ήρεμο, κάτι όμορφο, να κάτσουμε σαν άνθρωποι.
Φτάνουμε. Μπαίνουμε σε έναν ωραίο κήπο… καθόμαστε… και περιμένουμε…
Κοιτάω γύρω μου…
Τραπέζια; Όχι.
Καρέκλες; Ούτε.
Κουζίνα; Πουθενά.
Κόσμος; Κανείς.
ΟΚ… κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Περιμένουμε…
Και περιμένουμε…
Και ξαναπεριμένουμε…
Κάποια στιγμή λέω, δεν γίνεται. Σηκώνομαι και πάω να κάνω μια βόλτα τριγύρω να δω τι ακριβώς συμβαίνει.
Και εκεί αρχίζει το έργο.
Μαγαζί; Δεν υπήρχε.
Κουζίνα; Δεν υπήρχε.
Μόνο κάτι μισογκρεμισμένα κτίσματα, κάτι γιαπιά, κάτι ερείπια…
Και μέσα εκεί, σε ένα από αυτά, βλέπω:
4 άτομα
1 κατσαρολάκι
1 γκαζάκι ( ούτε υλικά συνταγής να ήταν )
Και μαγειρεύανε.
Σταματάω.
Τους κοιτάω.
Με κοιτάνε.
Λέω από μέσα μου…
«Δεν μπορεί… δεν γίνεται…»
Τελικά, δεν άντεξα και πλησίασα. Εκεί, μέσα στα “ερείπια”, γνώρισα τα φιλαράκια. Άνθρωποι απλοί, ζεστοί, φίλοι του Μοχάμεντ. Και κάπου εκεί άρχισε να ξεκαθαρίζει το σκηνικό — ο Μοχάμεντ είχε κανονίσει τα δικά του, να μοιραστεί το μεροκάματο της ημέρας μαζί τους. Όλα όπως πρέπει. Egyptian style

Πιάσαμε κουβέντα.Από αυτές που ξεκινούν απλά και ξαφνικά βρίσκεσαι να γελάς, να εξηγείς, να δείχνεις με τα χέρια, να μιλάς μισά αγγλικά,μισά αραβικά,μισά… νοηματική. Cultural exchange κανονικό!
-Μισή ώρα θέλουμε για το φαγητό, μας είπαν.
Αυτή η μισή ώρα… έγινε δύο ώρες.
Και δεν μας πείραξε καθόλου.
Γιατί εκεί, μέσα σε ένα γιαπί, με ένα κατσαρολάκι και ένα γκαζάκι, ζήσαμε κάτι που δεν το βρίσκεις σε κανένα εστιατόριο. Το φαγητό βγήκε — απλό, αυθεντικό και πραγματικά πεντανόστιμο!

Μόνο που… όταν τελειώσαμε και σηκώσαμε το κεφάλι, ήταν πια αργά.
Το ηλιοβασίλεμα στην έρημο είχε χαθεί.
Κοιταχτήκαμε.
-Το χάσαμε, ε;
-Το χάσαμε.
Και όμως… κανείς δεν στεναχωρήθηκε πραγματικά.
Γιατί στη θέση του “τέλειου” ηλιοβασιλέματος, είχαμε κερδίσει κάτι άλλο. Πιο αληθινό. Πιο ανθρώπινο. Πιο… δικό μας.
Και κάπως έτσι, το σχέδιο για desert sunset άλλαξε χωρίς να το καταλάβουμε.
Αυτό που ερχόταν… ήταν κάτι τελείως διαφορετικό.
Desert by night!!

Η θερμοκρασία είχε πέσει, ο αέρας είχε αλλάξει και η αίσθηση ήταν τελείως διαφορετική. Καμία σχέση με τη ζέστη και την ένταση της ημέρας. Μόνο ησυχία. Και απέραντο σκοτάδι.
Σταματήσαμε στη μέση του πουθενά. Κυριολεκτικά.

Ο Μοχάμεντ άναψε μια φωτιά, έβαλε νερό να ζεσταίνεται και σε λίγα λεπτά κρατούσαμε στα χέρια μας ζεστό τσάι. Καθίσαμε γύρω γύρω και χωρίς να το καταλάβουμε, η ένταση της ημέρας άρχισε να φεύγει.

Τα παιδιά έτρεχαν, έπαιζαν στην άμμο, σκαρφάλωναν στους μικρούς αμμόλοφους, κυλιόντουσαν χωρίς αύριο μαζεύοντας άμμο και για την Ελλάδα
Και εμείς… απλά απολαμβάναμε…

Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια. Από αυτούς που δεν βλέπεις εύκολα. Από αυτούς που σε κάνουν να σωπαίνεις.
Κανένα φως, κανένας ήχος, τίποτα περιττό. Μόνο η φωτιά που έκαιγε, το τσάι που ζέσταινε τα χέρια και εκείνη η αίσθηση ότι είσαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είσαι.
Στη μέση της ερήμου, σε αυτή τη μικρή όαση, όλα έμοιαζαν πιο απλά. Και ίσως αυτό να ήταν τελικά όλο το νόημα….

 

[Yorgos]

Τι ωραίες εμπειρίες για τα παιδάκια! Ακόμη και οι κακές.