Γουατεμάλα Ελ Σαλβαδόρ Μπελίζ Ονδούρα Από τον Ειρηνικό στον Ατλαντικό – δηλαδή ταξίδι στην Κεντρική Αμερική

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Oκ ας δοκιμάσουμε μεταφράσεις trip report μου από το fly4free :)


Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι τρέφω τεράστια αγάπη για τη Λατινική Αμερική. Σε τέτοιο βαθμό, που αν κάποιος μου προσφέρει ένα εισιτήριο για την Ταϊλάνδη με 200 ευρώ ή ένα για τη Λατινική Αμερική με 500 ευρώ, θα επιλέξω τη Λατινική Αμερική χωρίς δεύτερη σκέψη!

Αυτή τη φορά, τα πράγματα δεν ήταν διαφορετικά. Με τη Γουατεμάλα είχα «ανοιχτούς λογαριασμούς», αφού δεν είχα καταφέρει να επισκεφθώ το Τικάλ. Με ενδιέφερε επίσης το Ελ Σαλβαδόρ, για το οποίο δεν ακούγονται και πολλά, και από τη στιγμή που θα βρισκόμουν ούτως ή άλλως στο Flores, γιατί να μην προσθέσω και το Μπελίζ στο πρόγραμμα; Έτσι, σιγά σιγά, το πλάνο άρχισε να παίρνει μορφή.

Οι ημερομηνίες, όπως πάντα, επιλέχθηκαν γύρω από τα γενέθλιά μου, δηλαδή στα τέλη Οκτωβρίου, σε συνδυασμό με το διάστημα 1–11 Νοεμβρίου, όταν τελειώνει η περίοδος των τυφώνων και ξεκινά η ξηρή περίοδος στις περισσότερες τροπικές χώρες.

Τα αεροπορικά εισιτήρια αγοράστηκαν σε αρκετά καλή τιμή από την ιστοσελίδα της KLM, σε συνδυασμό με πτήσεις της Copa και της Delta. Επιπλέον, είχα προγραμματίσει δύο εσωτερικές πτήσεις, οι οποίες τελικά έγιναν… τρεις!

loty.jpg



Εκατοντάδες ώρες αφιερωμένες σε vlog στο YouTube, ταξιδιωτικούς οδηγούς και blogs για τα τοπικά αξιοθέατα, οπότε το πλάνο της διαδρομής ήταν λίγο-πολύ έτοιμο: τι να δω, ποιες δραστηριότητες να κάνω και, το σημαντικότερο, πού να φάω τοπικά και οικονομικά. Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή βοήθεια από το ChatGPT ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης (AI).

Με όλα οργανωμένα, απέμενε ακόμη ένα, και μάλλον το σημαντικότερο ζήτημα αυτού του ταξιδιού: να βγάλω ξανά αμερικανική βίζα, καθώς η προηγούμενη είχε ερωτευτεί τόσο πολύ το Βανκούβερ, που αποφάσισε να μείνει εκεί...

wiza.jpg



Και μόλις η βίζα βρέθηκε στα χέρια μου, μπορούσα πλέον να αρχίσω να μετράω αντίστροφα τις μέρες για τις διακοπές των ονείρων μου!

4 χώρες: Ελ Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Μπελίζ, όπου μπλέκονται μεταξύ τους 3 διαφορετικές γλώσσες: τα ισπανικά (καστιλιάνικα), οι γλώσσες των Μάγια και τα αγγλικά.

Άπειρα chicken buses, αμέτρητες μετεπιβιβάσεις, χερσαίες συνοριακές διελεύσεις, αρκετές περιπέτειες και απρόοπτα, αλλά και απίστευτα τοπία!

Σας προσκαλώ να ακολουθήσετε τη νέα μου ταξιδιωτική περιπέτεια!

pac_atl.jpg
 

go2dbeach

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
6.102
Likes
11.057
Επόμενο Ταξίδι
Λατινική Αμερική
Ταξίδι-Όνειρο
Λατινική Αμερική
Θα σε ακολουθήσουμε αφού μας προσκαλείς, για να μη σε προσβάλουμε, όχι οτι είμαστε τίποτα άρρωστοι με τη Λατινική Αμερική :haha:
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Ελ Σαλβαδόρ – Μέρος 1: Από την Κρακοβία στην Κεντρική Αμερική 🇸🇻

Για το Ελ Σαλβαδόρ δεν ήξερα και πολλά.

Για την ακρίβεια, γνώριζα μόνο όσα μας έδειχνε επί χρόνια η τηλεόραση: βία, συμμορίες, την πρώτη χώρα που υιοθέτησε το Bitcoin ως νόμιμο μέσο πληρωμής παράλληλα με το δολάριο ΗΠΑ, αλλά και το γεγονός ότι έχει έναν από τους νεότερους προέδρους στον κόσμο, ο οποίος αργότερα θα εξελισσόταν σε αυταρχικό ηγέτη της χώρας του.

Ήξερα επίσης ότι κάποτε ολόκληρη η περιοχή, μετά την ανεξαρτησία της από την Ισπανία, ονομαζόταν Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής.

Και… μέχρι εκεί!

Στα ταξιδιωτικά φόρουμ, οι πληροφορίες για το τι αξίζει να κάνεις στο Ελ Σαλβαδόρ ήταν λιγοστές, σαν να σου τις έδιναν με το σταγονόμετρο. Βέβαια, δεν ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Έτσι, μετά από πολλές ώρες παρακολούθησης ταξιδιωτικών vlog και ανάγνωσης οδηγών στο διαδίκτυο, άρχισε σιγά σιγά να διαμορφώνεται το πρόγραμμα.

Πρώτη διανυκτέρευση κοντά στο αεροδρόμιο, η άφιξη ήταν αρκετά αργά, πιθανότατα θα είχα και jet lag, οπότε καλύτερα να πέσω γρήγορα για ύπνο.

Στη συνέχεια, προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, για χαλάρωση με τον ήχο των κυμάτων και λίγο ρούμι.

Έπειτα, η περίφημη La Ruta de las Flores, η ανάβαση σε ένα ηφαίστειο, το νούμερο ένα αξιοθέατο για πολλούς επισκέπτες του Ελ Σαλβαδόρ, και, τέλος, αναχώρηση για την Ονδούρα μέσω του συνοριακού περάσματος Anguiatú, στα σύνορα Ελ Σαλβαδόρ–Γουατεμάλας.

Με όλα αυτά οργανωμένα, το μόνο που μου απέμενε ήταν να μετράω αντίστροφα τις ημέρες μέχρι τις διακοπές.

Δυστυχώς, το καλοκαίρι στη δουλειά ήταν τραγικό. Ο αριθμός των απίστευτα ηλίθιων περιστατικών που έπρεπε να αντιμετωπίσω με ξεπέρασε. Έφτασα να δουλεύω περίπου στο 150% του κανονικού μου φόρτου!

Γι’ αυτό, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δώσω αίμα και να πάω το σχετικό χαρτί στο τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, για να «απαιτήσω» δύο ημέρες άδειας.

O σακος έτοιμος…

1.jpg


…με το διαβατήριο μέσα στη νέα του «θήκη προστασίας»…

2.jpg


…και νωρίς για ύπνο, αφού πρώτα έλεγξα ότι δεν θα έχει ομίχλη, μιας και η πρώτη πτήση της ημέρας για το αεροσκάφος που θα με μετέφερε ήταν προς Άμστερνταμ.

Πρωινό Uber για το αεροδρόμιο της Κρακοβίας, ένα γρήγορο μίνι πρωινό στο lounge και επιβίβαση για AMS.

Σκανάρουν την κάρτα επιβίβασής μου και… ανάβει κόκκινο!

Εγώ ήδη χαίρομαι, πιστεύοντας ότι μάλλον με περιμένει upgrade.

Δυστυχώς, όχι.

Με ρωτούν ποιο είναι το αεροδρόμιο του τελικού προορισμού μου.

— Σαν Σαλβαδόρ.

— Ωραία, τότε θα χρειαστούμε το διαβατήριό σας και το εισιτήριο αναχώρησης από το Ελ Σαλβαδόρ.

Ευτυχώς, το έχω μαζί μου! Ζήτω η Expedia και η δυνατότητα ακύρωσης εντός 24 ωρών!

3.jpg


Goeie morgen, Vliegende Hollander! Καλημέρα, Ιπτάμενε Ολλανδέ!

Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του Silver status στο SkyTeam είναι η δωρεάν επιλογή καλών θέσεων. Έτσι, επιλέγω την πρώτη διαθέσιμη θέση όσο πιο μπροστά γίνεται.

Το καινούργιο Embraer E2, πρέπει να παραδεχτώ ότι ο χώρος για τα πόδια είναι υπεραρκετός. Επιπλέον, υπάρχουν πρίζες για να φορτίζεις τις συσκευές σου κατά τη διάρκεια της πτήσης.

4.jpg


5.jpg


Η πτήση κυλά ήρεμα. Ένα γρήγορο Heineken και προσγειωνόμαστε στην ώρα μας στο Άμστερνταμ.

Επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος, παραλείπω το παρατηρητήριο και κατευθύνομαι απευθείας προς τη ζώνη εκτός Σένγκεν.

Κίνηση ματ!

Το Schiphol εξακολουθεί να μην τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά με το νέο σύστημα EES και οι ουρές είναι τεράστιες.

Αφού ολοκληρώνω τον έλεγχο, γράφομαι στην ηλεκτρονική ουρά αναμονής για το lounge και κάνω βόλτες στον τερματικό σταθμό, δοκιμάζοντας γκούντα και stroopwafels, ενώ παράλληλα κάνω τα τελευταία μαθήματα ισπανικών στο Duolingo.

6.jpg


7.jpg


Μια σύντομη επίσκεψη στο lounge, με υπέροχη θέα στην πίστα του αεροδρομίου, και στο μεταξύ το κινητό μου αρχίζει να χτυπάει: άνοιξε η πύλη επιβίβασης!

8.jpg


Για τον Παναμά θα πετάξουμε με ένα από τα νεότερα Boeing 787 Dreamliner της KLM, το οποίο παραδόθηκε τον Ιούνιο του 2025 και ονομάζεται Anemoon — δηλαδή ανεμώνη.

9.jpg


Η επιβίβαση κυλά γρήγορα… για μένα τουλάχιστον.

Για το προσωπικό, όμως, έχει ενδιαφέρον!

Πέντε επιβάτες, Ρώσοι, με πλαστά διαβατήρια της Βενεζουέλας. Η υπόθεση περνά στα χέρια της ολλανδικής αστυνομίας.

Εγώ, από την άλλη, αξιοποιώ ξανά τα προνόμια του Silver status και εξασφαλίζω θέση δίπλα στην έξοδο κινδύνου για την 11ωρη πτήση.

10.jpg


Αυτή η κόκκινη σκόνη στο καπέλο είναι ακόμη από το Καμερούν!


Στην ώρα μας, αποχαιρετούμε το Άμστερνταμ και την Ευρώπη.

11.jpg


Επειδή η πτήση είναι ημερήσια, προσπαθώ να μην κοιμηθώ καθόλου, ώστε να αποφύγω το jet lag.

Περνάω την ώρα μου βλέποντας ταινίες που είχα αφήσει στη μέση, συνομιλώντας με φίλους και συγγενείς μέσω εφαρμογών με το δωρεάν Wi-Fi — αστείο, γιατί οι φωτογραφίες δεν έφευγαν μέσω WhatsApp, αλλά μέσω Signal όλα λειτουργούσαν κανονικά — και παρακολουθώντας τη διαδρομή μας.

Δυστυχώς, εξαιτίας του τυφώνα Melissa, η πτήση παρατάθηκε σημαντικά και έτσι πετάξαμε πάνω από τη Βενεζουέλα.

12.jpg




Άφιξη στο αεροδρόμιο Tocumen του Παναμά, στην ώρα μας.

13.jpg


14.jpg


Αποχαιρετώ το εξαιρετικά ευχάριστο πλήρωμα της KLM, κάνω μια γρήγορη στάση στο lounge για ένα ρουμάκι και επιβιβάζομαι στην Copa.

Και εδώ… τέλος! Πέφτω ξερός.

Η καταρρακτώδης βροχή στο Ελ Σαλβαδόρ μάς κρατά καθηλωμένους για αρκετή ώρα. Περιμένουμε να ανοίξει ένα παράθυρο καλού καιρού.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της πτήσης, με ξυπνά ο πιλότος. Αυτά που ανακοινώνει δεν ακούγονται καθόλου ευχάριστα: λόγω των καιρικών συνθηκών, δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να προσγειωθούμε στο Ελ Σαλβαδόρ. Υπάρχει πιθανότητα εκτροπής της πτήσης προς τη Μανάγουα ή την Πόλη της Γουατεμάλας.

Είμαι τόσο εξαντλημένος, που ακόμη κι αν πέφταμε, μάλλον δεν θα με ένοιαζε!

Ευτυχώς, ο πιλότος καταφέρνει να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο που φέρει το όνομα του San Óscar Arnulfo Romero y Galdámez, του διάσημου μάρτυρα της Καθολικής Εκκλησίας, για τον οποίο θα μιλήσω αργότερα, όταν βρεθώ στην πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ.

Χαιρετώ τον πρόεδρο Bukele!

15.jpg


Γρήγορος έλεγχος διαβατηρίων και… καλώς ήρθατε στο Ελ Σαλβαδόρ!

16.jpg
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Ελ Σαλβαδόρ – Μέρος 2: Από τo San Salvador στον Ειρηνικό ωκεανό 🇸🇻


Το τρανσφερ με περίμενε ήδη έξω. Και σαν να μην έφτανε αυτό, με υποδέχτηκε ο υπέροχος τροπικός συνδυασμός υγρασίας και ζέστης, μέσα σε λίγα μέτρα είχα γίνει μούσκεμα.

Μέσα στο αυτοκίνητο με καλωσορίζει ο κλασικός, παγωμένος κλιματισμός και, με μια γρήγορη διαδρομή, φτάνουμε στο ξενοδοχείο κοντά στο αεροδρόμιο. Γρήγορο check-in και παίρνω το "κοτέτσι" νούμερο 26, με ένα εκνευριστικό πουλί που κάθε δέκα λεπτά μου υπενθύμιζε ότι βρίσκεται δίπλα μου. Το σχέδιο να περάσω μια μέρα σαν απόλυτος βρομιάρης ναυάγησε, κάνω ένα ντους και κοιμάμαι δέκα ολόκληρες ώρες.

1.jpg


Το πρωί, desayuno típico, δηλαδή το κλασικό πρωινό της Κεντρικής Αμερικής: φασόλια, ψωμί ή τορτίγια, λευκό τυρί και αυγά.

2.jpg


Μια σύντομη περιήγηση στο ξενοδοχείο και στην ενδιαφέρουσα συλλογή αυτοκινήτων του…

3.jpg


4.jpg


μετά τρέχω στη στάση, όπου πρέπει να πάρω το λεωφορείο για το San Luis Talpa και να μετεπιβιβαστώ για να συνεχίσω προς τη θάλασσα.

Εννοείται ότι θα μπορούσα να πάρω Uber, αλλά όλη η διασκέδαση βρίσκεται στις συναντήσεις με τους ντόπιους. Και φυσικά στο να γίνεσαι αξιοθέατο μέσα στο λεωφορείο για τα πιτσιρίκια!

Μερικά αυτοκόλλητα του Lewandowski βρίσκουν νέους ιδιοκτήτες και, από την καμπίνα του οδηγού, ακούγεται μια φωνή:

«Gringo, το λεωφορείο για το La Libertad είναι εκεί!»

Και μου δείχνει ένα λεωφορείο με υπέροχα γραφικά από το Dragon Ball.

5.jpg


Όλα πηγαίνουν τέλεια!

Άλλο ένα chicken bus. Άλλες υπέροχες ιστορίες με τους ντόπιους — όπως οι αγρότες που επιβιβάζονται ενώ το λεωφορείο βρίσκεται ήδη σε κίνηση, με τις ματσέτες τους, κατευθείαν από τα χωράφια, υπό τους ήχους του Baby Shark.

6.jpg


Και στο βάθος, κάθε τόσο, ξεπροβάλλει η μεγαλοπρέπεια του Ειρηνικού Ωκεανού.

Γρήγορο check-in στον ξενώνα, η πρώτη τοπική μπύρα, τραγωδία, στο μικρό μπαλκονάκι…

7.jpg


…και ξεκινάω να εξερευνήσω την περιοχή.

9.jpg


Το πρώτο σοκ: ο αριθμός των εγκαταλελειμμένων ξενοδοχείων και θερέτρων από τις δεκαετίες του '80 και του '90. Πιθανότατα εγκαταλείφθηκαν μετά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της κυβέρνησης του Ελ Σαλβαδόρ και του FMLN, που διήρκεσε από το 1979 έως το 1992.

Από τη μία, εξαιρετικά μέρη για urbex, δηλαδή εξερεύνηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Από την άλλη, ένας παράξενος συνδυασμός παλιάς πολυτέλειας και της σημερινής φτώχειας των ντόπιων.

10.jpg



Η ίδια η πόλη δεν έχει και πολλά να προσφέρει. Αρκετοί σέρφερ από τις ΗΠΑ και ολόκληρη η τουριστική υποδομή επικεντρωμένη κυρίως σε αυτούς. Αλλά τουλάχιστον μπορείς να απολαύσεις μια παγωμένη craft μπύρα με θέα στον ωκεανό.

11.jpg


Πρώτη φορά βλέπω καρότσα Toyota Hilux.

12.jpg


13.jpg


14.jpg


Φτωχά tortas, αλλά νόστιμα tortas.

15.jpg


16.jpg


Άλλη μια εξερεύνηση εγκαταλελειμμένου κτιρίου (urbex).

Και ξανά, προς τα κύματα του Ειρηνικού.

17.jpg


Salute!

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει γιατί παντού κρέμονται ισραηλινές σημαίες (το Ισραήλ υποστήριζε τη δεξιά κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πολέμου), παρόλο που στη χώρα υπάρχει μια αρκετά μεγάλη παλαιστινιακή διασπορά, στην οποία ανήκει και ο ίδιος ο πρόεδρος Nayib Bukele.

18.jpg


19.jpg


Τέλος πάντων, δεν βαριέσαι — τα ψώνια έγιναν και επιστρέφω στον ξενώνα για να ξεκουραστώ πριν από το δείπνο.

Το βράδυ, ξανά ο υπέροχος Ειρηνικός στο ηλιοβασίλεμα.

20.jpg


21.jpg


Και για τα γενέθλιά μου, ένα πλούσιο γεύμα με γαρίδες: το τοπικό cóctel de camarones. Μια χαρακτηριστική σαλβαδοριανή λιχουδιά με γαρίδες, κρεμμύδι, ντομάτες, κόλιανδρο, χυμό λάιμ, σάλτσα Worcestershire, καυτερή σάλτσα, αλάτι και γαρίδες με σκόρδο.

22.jpg


23.jpg


Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγα τόσες πολλές γαρίδες. Δεν το μετανιώνω, ήταν πεντανόστιμες. Επιστροφή στο κατάλυμα και αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μπάνιο της επόμενης ημέρας.

Για πρωινό, ξανά το κλασικό, παραδοσιακό σαλβαδοριανό γεύμα.

24.jpg


Δυστυχώς, μπάνιο δεν έχει — κόκκινες σημαίες, δυνατοί άνεμοι και κύματα που φτάνουν τα 5 μέτρα. Το κολύμπι και τα μαθήματα σερφ πάνε περίπατο.

25.jpg


Μη έχοντας τίποτα να κάνω, επιστρέφω στο κέντρο του La Libertad για να σκοτώσω την ώρα μου. Bόλτα από τη μία προβλήτα στην άλλη.

26.jpg


27.jpg


28.jpg




29.jpg


Το βράδυ ολοκληρώνεται με γευσιγνωσία τοπικού ρουμιού (πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν απίστευτο),

30.jpg


με την τοπική λιχουδιά, τις pupusas (πιτούλες με τυρί και διάφορα άλλα υλικά),

31.jpg


και ξανά για ύπνο, γιατί την επόμενη ημέρα με περιμένει το πρώτο μεγάλο ταξίδι μου στο Juayúa.
 

Attachments

  • 276,5 KB Προβολές: 0

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Για να φτάσω στη Juayúa, είχα τρεις επιλογές:

είτε να ξυπνήσω πριν από τις 6 και να πάρω το πρώτο λεωφορείο (δεν παιζει),
είτε να περιμένω μέχρι τις 14:00 για το δεύτερο (ακόμα χειρότερα),
οπότε έμενε να πάω «προς τα πίσω», για να ανέβω μετά προς τα βουνά, και μάλιστα, αυτή η διαδρομή ήταν πολύ πιο γρήγορη από την απευθείας σύνδεση.

Το σχέδιο, λοιπόν, ήταν απλό: πρώτα San Salvador, εκεί μετεπιβίβαση σε λεωφορείο για Sonsonate και από εκεί στη Juayúa. Θα μπορούσα πάντα να πάρω ένα transfer, αλλά τότε πού θα ήταν η περιπέτεια! Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα...

Ένα γρήγορο πρωινό στο αγαπημένο μου «ράντσο» δίπλα στο hostel, μια σύντομη κουβεντούλα με τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη, που θυμάται την επίσκεψη του Πολωνού Πάπα στο Ελ Σαλβαδόρ (αν και δεν θυμάται ποια ακριβώς), και διθύραμβοι για τον πρόεδρο Bukele, ότι επιτέλους έβαλε τάξη στη χώρα. O tempora, o mores...

Ο δρόμος για το San Salvador ήταν υπερβολικά καλός, το ταξίδι ήταν ευχάριστο, χωρίς καμία έκπληξη.

1.jpg


Η μετεπιβίβαση στη στάση Guadalupe έγινε επίσης γρήγορα και χωρίς προβλήματα. Και τότε άρχισαν τα δύσκολα. Πλησίαζε το Σαββατοκύριακο πριν από το Día de los Fieles Difuntos (Ημέρα των Ψυχών), οπότε όλοι εγκατέλειπαν την πρωτεύουσα. Επιπλέον, υπήρχαν πολλά έργα στους δρόμους.

Στο τέλος, φτάνω στο Sonsonate με μια μικρή καθυστέρηση. Αλλά δεν έγινε και καμιά καταστροφή· το λεωφορείο από το La Libertad δεν είχε αναχωρήσει ακόμα. Έχω αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου, οι τιμές στον σταθμό είναι φιλικές προς το πορτοφόλι, οπότε παίρνω γρήγορα μια torta και επιβιβάζομαι στο λεωφορείο που θα με πάει στη Juayúa.

Πρώτο σοκ: υπάρχει ουρά και όλοι τη σέβονται. Κανονικά, First In – First Served.
Όταν γεμίσει το λεωφορείο, αναχωρεί, ενώ η επιτροπή της ουράς μένει πίσω και περιμένει το επόμενο. Κάνω κι εγώ το ίδιο, για να εξασφαλίσω μια θέση καθιστός — και ήταν εξαιρετική ιδέα.

2.jpg


Γιατί τότε άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Ο κόσμος επέστρεφε από τη δουλειά και το πανεπιστήμιο, οπότε το λεωφορείο γίνεται ασφυκτικά γεμάτο. Τα παράθυρα είναι κλειστά (επειδή βρέχει), η θερμοκρασία φτάνει τους 35 βαθμούς, ο ιδρώτας και η αποπνικτική ατμόσφαιρα δημιουργούν συνθήκες που δεν περιγράφονται. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι επιβάτες είναι πολύ περισσότεροι από το 150% της προβλεπόμενης χωρητικότητας...

Στο μυαλό μου περνούν μαύρες σκέψεις: αν αναποδογυρίσει το λεωφορείο, τελείωσα. Παλεύω με την κλειστοφοβία μου και κοιτάζω επίμονα τον χάρτη στο maps.me: «Πόσο ακόμα;!».

Αλλά τα κατάφερα.

Η Juayúa με υποδέχεται με υπέροχο καιρό — πιο δροσερό και πολύ πιο ευχάριστο από εκείνον στο LaLibertad.

3.jpg


4.jpg


Κατευθύνομαι προς το hostel. Στη ρεσεψιόν, όπως παντού, με ρωτούν: «Γιατί αυτό το όνομα και επώνυμο, αλλά πολωνικό διαβατήριο;». Εξηγώ για χιλιοστή φορά ότι είμαι Έλληνας, αλλά το πολωνικό διαβατήριο απλώς συμφέρει περισσότερο.

5.jpg


Πηγαίνουμε προς το δωμάτιο και η υπάλληλος της ρεσεψιόν μού δείχνει μια τουρκική σημαία και μου λέει γελώντας ότι μου έδωσε δωμάτιο δίπλα στη «σημαία της χώρας μου». Της εξηγώ ότι ένας άλλος Έλληνας θα είχε προσβληθεί πολύ από ένα τέτοιο αστείο — αυτό είναι μάλλον άγνοια παρά χιούμορ.

6.jpg


Αφήνω τα πράγματά μου στο άθλιο δωμάτιο και βγαίνω για μια σύντομη βόλτα στην πόλη.

Περνάω από το σούπερ μάρκετ για να πάρω μερικές craft μπίρες, μετά από το καφέ δίπλα για pupusas, και επιστρέφω για χαλάρωση, γιατί αύριο με περιμένει μια ολόκληρη μέρα στη Ruta de las Flores, τη Διαδρομή των Λουλουδιών.

7.jpg
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Η νύχτα ήταν τραγική.

Όπως ανέφερα στην περιγραφή του καταλύματος, αυτό το hostel έχει τόσο λεπτούς τοίχους, που ακούγονται απολύτως τα πάντα από όσα συμβαίνουν στον δρόμο.

Από το νυχτερινό πάρτι στο διπλανό μαγαζί και τα θορυβώδη αυτοκίνητα των ντόπιων «κάγκουρων», μέχρι τον πρωινό κόκορα, που πολύ ευχαρίστως θα τον έριχνα στην κατσαρόλα για κοτόσουπα, αλλά και τις ντόπιες γυναίκες που από τα χαράματα κουτσομπόλευαν τους συζύγους τους.

Αλλά δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζω. Ένα γρήγορο πρωινό και κατευθύνομαι προς την κεντρική πλατεία, απ’ όπου ξεκινά η περιήγησή μου στα χωριά της Ruta de las Flores.

Εισαγωγή: Τι είναι η Ruta de las Flores;

Η Ruta de las Flores είναι μία από τις ομορφότερες τουριστικές διαδρομές στο Ελ Σαλβαδόρ, γνωστή για τα πολύχρωμα χωριά της, τις τοιχογραφίες στους δρόμους, τις φυτείες καφέ και τα ορεινά τοπία. Η διαδρομή περνά από αρκετά γοητευτικά μέρη, όπως η Juayúa, η Apaneca, το Concepción de Ataco και το Nahuizalco — το καθένα με τη δική του ατμόσφαιρα, τις παραδόσεις και τα τοπικά φεστιβάλ του. Η περιοχή φημίζεται για τα γαστρονομικά φεστιβάλ του Σαββατοκύριακου, τις πεζοπορίες, τους καταρράκτες και τον εξαιρετικό καφέ. Είναι το ιδανικό μέρος αν θέλεις να γνωρίσεις μια πιο ήρεμη και αυθεντική πλευρά του Ελ Σαλβαδόρ.

Για αρχή, μερικές τοιχογραφίες από τη Juayúa.

PXL_20251101_235705902.MP.jpg


PXL_20251102_151655771.jpg


Στη συνέχεια, κατεύθυνση προς τον «σταθμό» και το «λεωφορείο-κοτόπουλο» με προορισμό το Concepción de Ataco. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες πόλεις παραγωγής καφέ, ενώ μία από τις fincas — τις παλιές χασιέντες που ειδικεύονταν στην καλλιέργεια καφέ — στις οποίες μπορείς να φτάσεις εύκολα με δημόσια συγκοινωνία είναι η El Carmen.

Αυτή τη φορά το λεωφορείο ήταν σχετικά άδειο, αν και, με έναν περίεργο τρόπο, έπειτα από λίγα λεπτά βρέθηκα να κρατάω… λάστιχα αυτοκινήτου. Ο συνεπιβάτης μου είχε ήδη τα χέρια του γεμάτα με δύο λάστιχα, οπότε μου τα «πάσαρε». Μου θύμισε την ιστορία του @igore, που, αν θυμάμαι καλά, στην Παναμά κρατούσε κοτόπουλα μέσα στο λεωφορείο.

Κατευθύνομαι προς τη finca. Δεν πρόλαβα καν να αγοράσω καφέ και με ενημερώνουν ότι η ξενάγηση αρχίζει σε λίγο.

Φυσικά, ξεκινάμε με την ιστορία του καφέ στο Ελ Σαλβαδόρ.

Από το 1871 έως το 1927, δεκατέσσερις οικογένειες (Catorce Familias) έλεγχαν ολόκληρη την παραγωγή καφέ. Εκείνη την εποχή, το Ελ Σαλβαδόρ αποκαλούνταν «Δημοκρατία του Καφέ», ενώ οι γειτονικές χώρες ήταν γνωστές ως «Δημοκρατίες της Μπανάνας». Για πολλά χρόνια, ο καφές αποτελούσε βασικό πυλώνα της οικονομίας, αντιπροσωπεύοντας σε ορισμένες περιόδους το 40–50% του ΑΕΠ.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι όλος ο καλός καφές προοριζόταν για εξαγωγή, ενώ στους ντόπιους έμεναν κυρίως τα απομεινάρια, δηλαδή στιγμιαίος καφές. Στο Ελ Σαλβαδόρ υπάρχουν 45 διαφορετικές ποικιλίες καφέ, από τις οποίες τρεις είναι οι σημαντικότερες:

Bourbon – καφές με έντονη γεύση.

Pacamara – πολύ έντονος καφές.

Geisha – η πιο ντελικάτη και ελαφριά ποικιλία.

PXL_20251102_161005769.jpg


Μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια άρχισε να διατίθεται στην εγχώρια αγορά το 15–20% του καλού καφέ, ώστε οι κάτοικοι να μπορούν επιτέλους να τον δοκιμάσουν. Προς το παρόν, κυρίως με γαλλική πρέσα ή dripper.

Ο Νοέμβριος είναι μόλις η αρχή της συγκομιδής, οπότε η παραγωγή είναι ακόμη περιορισμένη. Η πραγματική δουλειά ξεκινά τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, όταν δουλεύουν σε τρεις βάρδιες. Αυτή την περίοδο μπορείς μόνο να δεις τη finca.

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι — αν όχι όλοι — είναι κάτοικοι του Concepción de Ataco και εργάζονται εδώ επί γενιές. Αυτό φαίνεται και από τα μηχανήματα: τα περισσότερα χρονολογούνται από τις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ οι εταιρείες που τα κατασκεύαζαν δεν υπάρχουν πια.

PXL_20251102_161712550.MP.jpg


PXL_20251102_162009272.jpg


PXL_20251102_162643459.jpg


PXL_20251102_163255889.jpg


Η ξενάγηση ήταν πολύ ωραία. Ιδιαίτερα το σημείο όπου σου δείχνουν πώς είναι ο καλός καφές και τι είδους καφέ βάζουν στα Starbucks. Η ποιότητα είναι περίπου αντίστοιχη με τη ρίγανη που βρίσκεις σε ένα πολωνικό σούπερ μάρκετ.

PXL_20251102_164341634.jpg


PXL_20251102_164612729.jpg


PXL_20251102_170201123.MPn.jpg


PXL_20251102_171254671.jpg


PXL_20251102_171454280.PORTRAIT.jpg


Και φυσικά, όταν κάνεις ξενάγηση σε μια finca, η δοκιμή καφέ από dripper είναι απαραίτητη.

PXL_20251102_172208051.jpg


Η ξενάγηση ολοκληρώθηκε, οπότε ήρθε η ώρα για μια βόλτα στην πόλη.

PXL_20251102_174253412.jpg


PXL_20251102_174237969.MP.jpg


Ευχάριστη πόλη, αν και πιο χαοτική από τη Juayúa. Ο καθένας μπορεί να βρει κάτι που να του αρέσει:

Όμορφες τοιχογραφίες,

PXL_20251102_175011058.MP.jpg


PXL_20251102_175015153.jpg


PXL_20251102_175519639.MP.jpg


το τοπικό Hop On–Hop Off,

PXL_20251102_174636045.jpg


"εσπρεσοο φρεντο",

PXL_20251102_184207773n.jpg


μια αγορά με αναμνηστικά — ειδικά με τον πρόεδρο Bukele,

έναν καθεδρικό ναό του 1580, το Santuario Inmaculada Concepción de María,

PXL_20251102_190221243.MP.jpg


ένα κατάστημα για φιλάθλους από την Κρακοβία,

PXL_20251102_182441347.jpg


καθώς και ένα σημείο θέας με έναν σταυρό, σαν εκείνον στο Giewont, απ’ όπου μπορείς να απολαύσεις την πανοραμική θέα της πόλης.

PXL_20251102_181143720.MP.jpg


PXL_20251102_181310479.MP.jpg


Αφού τελειώνω με όλα αυτά, επιστρέφω στον «σταθμό» και πηγαίνω στην Apaneca, όπου στον χάρτη είχα εντοπίσει ένα σημείο που προσφέρει cerveza artesanal, δηλαδή, όπως λέμε κι εμείς, craft μπίρα.

Το σημείο αποδείχθηκε ότι βρισκόταν δίπλα στο ινσταγκραμικό μέρος «Albania». Δεν κατάφερα να βρω το μαγαζί με τις μπίρες, αλλά βρήκα ένα καφέ. Ρωτάω αν έχουν craft μπίρες.

— Sí, sí.

Όπως κάνουν με τα πάντα, συμφωνούν αμέσως.

Μπαίνω, παραγγέλνω και, λίγο αργότερα, με ενημερώνουν ότι ίσως χρειαστεί να περιμένω, επειδή έχουν πρόβλημα με τη βρύση της μπίρας. Μου προτείνουν, μάλιστα, μια τοπική… ξέπλυμα-μπίρα.

Salvador (14).jpg


Ευχαριστώ, θα περιμένω, γιατί η θέα είναι υπέροχη.

PXL_20251102_195426882.jpg


PXL_20251102_195431901.jpg


PXL_20251102_195520153.jpg


Τελικά, καταφθάνει η Albanian IPA — δόξα τω Θεώ που υπάρχει αυτό το είδος μπίρας!

Albanian IPA.jpg


Πίνω, παρατηρώ τον κόσμο και αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχει εδώ ούτε ένας Αμερικανός ή άλλος gringo.

Μετά την μπίρα, επιστρέφω στην Apaneca. Εδώ επικρατεί ηρεμία — λιγότερα αυτοκίνητα απ’ ό,τι στο Ataco και ιδανικές συνθήκες για βόλτα:

κι άλλες τοιχογραφίες,

PXL_20251102_210056913.MP.jpg


PXL_20251102_205818113.MP.jpg


ένας μικρός κήπος με λουλούδια χαρακτηριστικά της Ruta de las Flores,

PXL_20251102_204719851.jpg


PXL_20251102_205052232.jpg


και η «υπερηφάνεια της Μαδρίτης».

PXL_20251102_210242725.jpg


Ο καιρός αρχίζει να χαλάει, οπότε κατευθύνομαι προς τον τελευταίο προορισμό μου, το Salcoatitan, επειδή το Google Maps μού έδειξε δύο σημεία με θέα στα ηφαίστεια.

Πηγαίνω στο πρώτο. Ο δρόμος ανηφορίζει, άρα λογικά θα οδηγεί σε σημείο θέας.

Λάθος.

Έχω βρεθεί μέσα σε μια ιδιωτική φυτεία καφέ. Βγάζω φωτογραφίες τους πανέμορφους καρπούς του καφέ,

PXL_20251102_220203669.PORTRAIT.jpg


μέχρι που με πλησιάζει ένας ηλικιωμένος αγρότης και με ρωτά αν ψάχνω το σημείο θέας.

Νεύω καταφατικά.

Μου λέει ότι εδώ δεν υπάρχει κανένα σημείο θέας, αλλά με προσκαλεί για μπίρα.

Με κερνάει δύο μπίρες και πιάνουμε κουβέντα για την ιστορία της χώρας τα τελευταία 30–40 χρόνια: τον εμφύλιο πόλεμο, τις συμμορίες maras και τις αλλαγές των τελευταίων ετών. Κι όταν αρχίζουμε να διαφωνούμε για το ποιος θα πληρώσει, μερικά αυτοκόλλητα με τον Lewandowski λύνουν το πρόβλημα.

Δυστυχώς, όταν φτάνω στο πραγματικό σημείο θέας, ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και δεν φαίνεται απολύτως τίποτα.

PXL_20251102_221052637.jpg


Έχει αρχίσει να βραδιάζει, οπότε παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Στη στάση βλέπω δύο gringos να περιμένουν το λεωφορείο.

— Hola!

Καμία αντίδραση. Εντάξει, νοτ μαι προμπλεμ.

Δίπλα, κάτι ντόπιες γιαγιάδες ετοιμάζουν atol de elote, ένα ζεστό ρόφημα από πολτοποιημένο καλαμπόκι. Πιάνουμε κουβέντα, εγώ παρατηρώ τα λεωφορεία που περνούν χωρίς καν να σταματούν στη στάση, ενώ οι gringos εξακολουθούν να στέκονται εκεί σαν αγάλματα.

Τελικά, ένας από τους πελάτες μού λέει ότι πηγαίνει με το φορτηγάκι του στη Juayúa και μπορεί να με πάρει μαζί του.

— Genial, cabrón! Vamos!

Αποχαιρετώ τους gringos και φτάνω προς το τέλος του γαστρονομικού φεστιβάλ, όπου απολαμβάνω longanizas, χοιρινά λουκάνικα με λάιμ, ρίγανη και achiote, συνοδευμένα από λαχανικά και μια πιο χοντρή τορτίγια από τη μεξικανική, τη salvadoreña.

PXL_20251102_224708086.MPn.jpg


PXL_20251102_225134940n.jpg


Το ιδανικό κλείσιμο της βραδιάς.

Σχεδόν, όμως, γιατί δεν καταφέρνω να μπω στην τοπική εκκλησία Iglesia de Santa Lucía, σχετικά καινούργια, από τα μέσα του 20ού αιώνα, ενώ η καταρρακτώδης βροχή χαλάει τα σχέδιά μου για την αυριανή πεζοπορία προς τους Las Siete Cascadas, καθώς τα μονοπάτια έχουν γεμίσει πεσμένα δέντρα.

PXL_20251102_224130368.MP.jpg


PXL_20251103_011214606.MP.jpg


C’est la vie.

Το πρωί, ξανά φασόλια για πρωινό, ένας τελευταίος καφές στη Juayúa,

PXL_20251103_162828520n.jpg


PXL_20251103_161849969n.jpg


και επιβιβάζομαι στο λεωφορείο για την επόμενη πόλη: τη Santa Ana.
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Ευτυχώς που την προηγούμενη μέρα έψαξα στην πόλη τον «σταθμό» των λεωφορείων από όπου αναχωρούν τα λεωφορεία για τη Santa Ana.

Στο διαδίκτυο, κάθε ιστοσελίδα έλεγε και μια διαφορετική ιστορία, αλλά σύμφωνα με τον αστικό μύθο, ο «σταθμός» βρισκόταν δίπλα στο σούπερ μάρκετ Super Selectos, δηλαδή σε κάποιο μεγαλύτερο οικόπεδο με ένα μεγάλο πάρκινγκ.

Το λεωφορείο αναχωρεί ακριβώς στις 12:00 και κατευθύνομαι προς την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ, τη Santa Ana. Μια πόλη που μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1992, αντιμετώπισε τεράστιο πρόβλημα με τις τοπικές συμμορίες, τις maras. Ωστόσο, χάρη στα εμβάσματα των μεταναστών από τις ΗΠΑ και την πολιτική της «σκληρής γραμμής» (mano dura), η πόλη αρχίζει σταδιακά να ανακάμπτει και να ανοίγεται ξανά.

Ο σταθμός λεωφορείων στη Santa Ana είναι κάτι σαν μια λίγο μεγαλύτερη αλάνα δίπλα σε ένα βενζινάδικο, ενώ η γύρω περιοχή δεν δείχνει και ιδιαίτερα ελκυστική. Παρ’ όλα αυτά, δεν αισθάνομαι ότι κινδυνεύω, ελάχιστοι δίνουν σημασία στον gringo με το σακίδιο που κατευθύνεται προς το κατάλυμά του.

PXL_20251103_211348374.jpg


Μένω στο Casa Blanca Tu Casa και αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογ. Η υπέροχη doña που με υποδέχεται με βοηθά να εξοικειωθώ με την πόλη, μου προτείνει τι να δω και πού να πάω, ενώ με διαβεβαιώνει ότι η κατάσταση ασφαλείας βελτιώνεται σχεδόν από μέρα σε μέρα.

Αφήνω τα πράγματά μου, δίνω τα ρούχα για πλύσιμο και κατευθύνομαι προς το κέντρο. Εκεί όπου το Google Maps χρωματίζει με πορτοκαλί χρώμα την «παλιά πόλη».

PXL_20251103_211429621.MP.jpg


PXL_20251103_212016467.jpg


Η πόλη κατακτήθηκε από τους Ισπανούς μεταξύ 1530 και 1540, αλλά τα περισσότερα κτίρια που βλέπουμε σήμερα χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα — αν και, έτσι κι αλλιώς, ελάχιστα έχουν απομείνει από τον παλιό αποικιακό χαρακτήρα της.

Τελικά, φτάνω στο Parque Libertad, την καρδιά της πόλης. Εδώ βρίσκονται όλα τα βασικά «αξιοθέατα».

Πριν ξεκινήσω την περιήγηση, παίρνω μια γρήγορη torta για μεσημεριανό και αρχίζω να κάνω τον γύρο της πλατείας, ψάχνοντας για ενδιαφέροντα πράγματα.

Santa Ana (5).jpg


Ένα από αυτά είναι το πράσινο, νεοκλασικό κτίριο του Εθνικού Θεάτρου της Santa Ana, που χρονολογείται από το 1910.

Δίπλα βρίσκεται ο νεογοτθικός Καθεδρικός Ναός της Αγίας Άννας (Catedral de la Señora Santa Ana), ο οποίος ανακατασκευάστηκε στα μέσα του 20ού αιώνα, στη θέση του πρώτου ναού, που είχε χτιστεί τον 16ο αιώνα.

PXL_20251103_223133013.MP.jpg


Φυσικά, όπως σε κάθε εκκλησία στο Ελ Σαλβαδόρ, υπάρχει εδώ μια εικόνα του αγίου αρχιεπισκόπου Óscar Arnulfo Romero y Galdámez. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, υπερασπιζόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ασκούσε ανοιχτά κριτική στους δεξιούς δικτάτορες και στα τάγματα θανάτου που υποστήριζαν, τα οποία δολοφονούσαν και βασάνιζαν τον τοπικό πληθυσμό.

Στις 24 Μαρτίου 1980, δολοφονήθηκε με πυροβολισμό ενώ τελούσε τη Θεία Λειτουργία σε παρεκκλήσι νοσοκομείου στην πρωτεύουσα. Χρόνια αργότερα, το 2018, ανακηρύχθηκε άγιος στη Ρώμη, κατά τη διάρκεια της Συνόδου των Επισκόπων.

PXL_20251103_222622790.MP.jpg


Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη: μέσα στον καθεδρικό ναό, αρκετά αδέσποτα σκυλιά ξεκουράζονται στο δροσερό δάπεδο και κανείς δεν ενοχλείται από αυτό. Τεράστιο συν!

PXL_20251103_222016077.jpg


Μια γρήγορη ματιά στο δημαρχείο, το Palacio Municipal de Santa Ana Centro,

PXL_20251103_221249490.MP.jpg


και στο Casino Santaneco.

PXL_20251103_221439219.jpg


Έχοντας «τικάρει» όλα τα βασικά αξιοθέατα και αφού ήταν μόλις 15:30–16:00, ρώτησα στο Γραφείο Τουριστικών Πληροφοριών τι άλλο θα μπορούσα να δω. Μετά από λίγη σκέψη, η υπάλληλος μού πρότεινε… ένα από τα νεότερα αξιοθέατα της πόλης: το υπερμάρκετ Walmart.

PXL_20251103_223950172.MP.jpg


Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω, πήγα μέχρι εκεί, ελπίζοντας να βρω φθηνά αναμνηστικά — όπως στο Playa del Carmen του Μεξικού — ή ένα καλό και οικονομικό ρούμι. Δυστυχώς, ούτε το ένα ούτε το άλλο.

PXL_20251103_234204369.MP.jpg


PXL_20251103_234209274.jpg


Άρχισε να νυχτώνει, οπότε επιστρέφω στο κατάλυμα, περνώντας πρώτα από το νεκροταφείο για να δω τους στολισμούς μετά την Ημέρα των Νεκρών. Στον δρόμο αγοράζω μερικές craft μπίρες για το βράδυ και πηγαίνω για ύπνο, γιατί το πρωί με περιμένει μια εκδρομή σε ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Santa Ana, το ομώνυμο ηφαίστειο.
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Η doña είχε οργανώσει τέλεια την επίσκεψη στο ηφαίστειο Santa Ana – Ilamatepec.

Ξύπνημα στις 7:00, πρωινό στις 7:15 και αναχώρηση από το σπίτι στις 7:30, ώστε να προλάβω το λεωφορείο 248 στις 7:45, έξω από το CPN. Πιο απλά δεν γινόταν, και πράγματι, το λεωφορείο 248 έφτασε ακριβώς στην ώρα του. Προορισμός μας, το Εθνικό Πάρκο Cerro Verde.

PXL_20251104_130018504n.jpg


Ρίχνω μια πρώτη ματιά στους επιβάτες και, για πρώτη φορά, βλέπω τόσους πολλούς gringos συγκεντρωμένους στο ίδιο μέρος. Άρα, μπήκα στο σωστό λεωφορείο.

Καλύπτω τον χαμένο χρόνο ακούγοντας podcast και χαζεύω τα τοπία της ηφαιστειακής περιοχής.

PXL_20251104_150424973.jpg


Φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου στις 9:30 και αμέσως αρχίζουν να φωνάζουν ότι ξεκινά η ξενάγηση. Η πωλήτρια, προς έκπληξή μου, μιλάει αγγλικά. Με ενημερώνει ότι το κόστος είναι 4 USD για τον οδηγό, 0,50 USD για τη διέλευση από την ιδιωτική έκταση ενός ντόπιου «ορεινού» (σε στιλ Ζακοπάνε, στην Πολωνία), συν 3 USD για την είσοδο στο πάρκο.

Ακολουθούν οι κλασικές πληροφορίες για την απαγόρευση όπλων, τσιγάρων, γυάλινων μπουκαλιών και αλκοόλ.

Και, για το τέλος, το κερασάκι στην τούρτα που χαλάει όλη τη διασκέδαση: λόγω ισχυρών ανέμων, δεν επιτρέπεται η ανάβαση στον κρατήρα, επειδή κάποιος «τουρίστας» αγνόησε την απαγόρευση, ανέβηκε και έπεσε.

Όμως, αφού ξύπνησα τόσο νωρίς και είναι η τελευταία μου μέρα στο Ελ Σαλβαδόρ… YOLO, πάμε!

PXL_20251104_161116269.jpg


Συγκεντρώνεται η ομάδα, περνάμε από την έκταση του «ορεινού» και γνωρίζουμε τον οδηγό μας. Ο οδηγός μιλάει μόνο ισπανικά, ενώ στην ομάδα μόνο εγώ μιλάω και ισπανικά και αγγλικά. Προμηνύεται διασκέδαση — αλλά δεν είναι η πρώτη φορά σε αυτό το ταξίδι.

Μαθαίνουμε μερικές βασικές πληροφορίες για το ηφαίστειο.

Το ηφαίστειο Santa Ana, με υψόμετρο 2.381 μέτρα, είναι το ψηλότερο ηφαίστειο του Ελ Σαλβαδόρ. Οι τελευταίες εκρήξεις του σημειώθηκαν το 1904, το 1920 και το 2005.

Ο οδηγός μάς προειδοποιεί ότι η πεζοπορία μπορεί να είναι δύσκολη. Ευτυχώς, έχω προπονηθεί στο γυμναστήριο στο μηχάνημα για «ανέβασμα σκάλας».

Ο οδηγός μιλάει άλλοτε στον ασύρματο για τον καιρό και άλλοτε μαζί μου. Ήταν ενθουσιασμένος που ένας «Έλληνας» έκανε την ανάβαση μαζί του. Είχε ξετρελαθεί, σαν να ήταν το ηφαίστειο της Σαντορίνης στην αρχαία Ελλάδα.

Η ίδια η πεζοπορία, πάντως, δεν ήταν καθόλου δύσκολη. Ακόμα κι εγώ, που μερικές φορές ένα σακί πατάτες δίπλα μου έχει περισσότερη ενέργεια, τα κατάφερα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Τα τοπία μού έδιναν επιπλέον δύναμη. Στη διαδρομή βλέπουμε το ηφαίστειο Izalco (το Ελ Σαλβαδόρ έχει περίπου 100 ηφαίστεια, από τα οποία τα 20 είναι ενεργά). Το Izalco, το νεότερο από αυτά, έγινε γνωστό για τις συχνές εκρήξεις του στο παρελθόν και έχει το παρατσούκλι «Φάρος του Ειρηνικού».

PXL_20251104_163514573.MP.jpg


PXL_20251104_163837591.MP.jpg


PXL_20251104_170522555.MP.jpg


Και τότε ακούγεται η πιο υπέροχη φράση της ημέρας από τον οδηγό μας:

«Κυρίες και κύριοι, έχουμε άδεια να ανέβουμε στον κρατήρα. Υπάρχει ένα μικρό παράθυρο με καλό καιρό. Χωρίς καμία στάση, προχωράμε στο 150% των δυνατοτήτων μας!»

Ε, τότε πάμε!

Με γρήγορο βήμα φτάνουμε στον κρατήρα. Η αστυνομία και οι δασοφύλακες ελέγχουν τα έγγραφά μας και μας επιτρέπουν να μπούμε.

Η λίμνη του κρατήρα έχει μήκος πάνω από 1,5 χιλιόμετρο, ενώ το χρώμα του νερού μαρτυρά την υψηλή περιεκτικότητα σε θείο. Μέχρι το 2005, όταν η τελευταία έκρηξη εκτόξευσε βράχους στο μέγεθος αυτοκινήτων σε απόσταση άνω των 1,5 χιλιομέτρων, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους — εδώ μπορούσες ακόμη και να… κολυμπήσεις.

PXL_20251104_172442419.jpg


PXL_20251104_173231080.MP.jpg


Λόγω των ισχυρών ανέμων και των ηφαιστειακών αναθυμιάσεων, δεν μπορούμε να μείνουμε πολλή ώρα στην κορυφή. Παρ' όλα αυτά, είμαι κάτι παραπάνω από ευχαριστημένος που τα καταφέραμε.

Στην κατάβαση, ονειρευόμουν μια παγωμένη μπίρα, μέχρι που ακούω τον οδηγό να φωνάζει:

«¡Cuidado! ¡Serpiente de cascabel!»

Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη cascabel, αλλά τη λέξη serpiente την ήξερα πολύ καλά. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω έναν κροταλία να περνάει δίπλα μου.


Συνεχίζουμε την κατάβαση, φτάνει το λεωφορείο και επιστρέφουμε στη Santa Ana, απολαμβάνοντας τη θέα της λίμνης Coatepeque.

PXL_20251104_195745293.jpg


Ένα γρήγορο ντους στο ξενοδοχείο, μια μικρή ένοχη απόλαυση με τη μορφή ενός μπέργκερ από την τοπική εκδοχή του KFC, το Pollo Campestre,

Santa Ana (3).jpg


και μια νέα ευκαιρία να θαυμάσω τον πανέμορφο καθεδρικό ναό.

PXL_20251104_233634535.jpg


Επιστρέφοντας στο κατάλυμα,

PXL_20251104_234257990.jpg


βλέπω δίπλα το Hotel Santorini. Η δεύτερη ελληνική αναφορά μου στο Ελ Σαλβαδόρ! Η πρώτη είχε γίνει την προηγούμενη μέρα, όταν ένας Έλληνας στο σούπερ μάρκετ με προσέβαλε, επειδή νόμιζε ότι ήμουν Λατίνος.

Αφού βγάζω μια φωτογραφία, όμως, με διώχνουν, πρόκειται για τοπικό ξενοδοχείο ημιδιαμονής.

PXL_20251104_235319403.jpg


Ετοιμάζω τα πράγματά μου, πίνω μια γρήγορη craft μπίρα και απολαμβάνω το τελευταίο μου δείπνο pupusas με τη συνοδεία του αγαπημένου μου άλμπουμ, Genesis – Live in Rome, και μετά για ύπνο.

Γιατί την επόμενη μέρα με περιμένουν τέσσερις έλεγχοι διαβατηρίων, μια νέα διέλευση από τη Γουατεμάλα και μερικές περιπέτειες που θα με βάλουν σε μπελάδες.

Santa Ana (1).jpg


Santa Ana (2).jpg
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.081
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Άλλο ένα πρωινό ξύπνημα, αλλά όχι τόσο βάναυσο όσο το χθεσινό.

Σήμερα το πρόγραμμα έχει μετακίνηση από τη Santa Ana προς το Copán Ruinas στην Ονδούρα. 190 χιλιόμετρα, τέσσερις συνοριακοί έλεγχοι και διέλευση από τη Γουατεμάλα. Υπό κανονικές συνθήκες (δηλαδή, για παράδειγμα, στην Ευρώπη), μια τέτοια διαδρομή με δημόσια συγκοινωνία θα διαρκούσε 4–6 ώρες. Εγώ υπολόγισα ότι θα χρειαστώ ένα περιθώριο 12 ωρών για ολόκληρη τη μετακίνηση. Και, ειλικρινά; Έπεσα μέσα στον υπολογισμό μου.

Μετά το πρωινό αποχαιρετώ τη doña, χαρίζοντάς της έναν από τους μαγνήτες από την Αθήνα που είχα μαζί μου ως εφεδρεία, και ξεκινάω για τον σταθμό των λεωφορείων.

PXL_20251105_142440458.MP.jpg


Όπως συμβαίνει σε αυτό το μέρος του κόσμου, όταν στέκεσαι όρθιος μέσα σε ένα chicken bus, κάνεις εντύπωση στους ντόπιους. Ακόμα μεγαλύτερη, όταν είσαι 30 εκατοστά ψηλότερος από αυτούς.

PXL_20251105_142711224.MP.jpg


Φτάνω στον «σταθμό», δηλαδή σε ένα βενζινάδικο, και βρίσκω λεωφορείο για τον επόμενο προορισμό: το Metapán, τη μεγαλύτερη πόλη κοντά στα σύνορα με τη Γουατεμάλα και την Ονδούρα.

Η λογική θα έλεγε ότι, για να πας στην Ονδούρα, το καλύτερο είναι να περάσεις απευθείας τα σύνορα Ελ Σαλβαδόρ–Ονδούρας. Ωστόσο, η διαδρομή μέσω Γουατεμάλας είναι καλύτερη και ασφαλέστερη. Τουλάχιστον, ο οδηγός έχει εξαιρετικό μουσικό γούστο, παίζει μόνο ροκ. Κατεβαίνοντας, τον ευχαριστώ για τη διαδρομή και την playlist.

Στο Metapán επιβιβάζομαι σε ένα λεωφορείο με την επιγραφή Frontera και τον αριθμό 211. Όλα φαίνονται σωστά.

Ε, όχι αυτή τη φορά.

Πάντα ρωτάω αν το λεωφορείο πηγαίνει εκεί που θέλω. Αυτή τη φορά, όμως, ανέβηκα με απόλυτη σιγουριά. Είκοσι λεπτά αργότερα, ανοίγω το GPS και κάτι δεν μου κολλάει. Ρωτάω έναν συνεπιβάτη αν το λεωφορείο πηγαίνει στα σύνορα.

— No, no, señor. Otro bus.

Τρέχω γρήγορα στον οδηγό και τον ρωτάω αν μπορεί να με κατεβάσει το συντομότερο δυνατό. Με αφήνει… στη μέση ενός δάσους, ανάμεσα σε φυτείες. Στη μέση του πουθενά. Τέλεια.

Μην έχοντας καλύτερη ιδέα, κάνω ωτοστόπ. Και προς μεγάλη μου έκπληξη (και τύχη), σταματάει… ένα σχολικό λεωφορείο γεμάτο παιδιά που επιστρέφουν από εκδρομή. Όταν εξηγώ στον οδηγό πώς βρέθηκα εκεί, δεν θέλει να πάρει χρήματα. Ως ευχαριστώ, του χαρίζω πολωνικές καραμέλες krówki και γίνομαι το αξιοθέατο ολόκληρου του λεωφορείου.

Οι κλασικές ερωτήσεις: από πού είμαι, τι κάνω εδώ, αν έχω γυναίκα, παιδιά, οικογένεια. Ρωτάω αν γνωρίζουν την Ελλάδα — σιωπή. Ρωτάω για την Πολωνία και αμέσως πετάγεται το όνομα Lewandowski. Και όταν αρχίζω να μοιράζω αυτοκόλλητα του Lewy, το λεωφορείο ξεσηκώνεται από τη χαρά!

Ο οδηγός κάνει ό,τι μπορεί για να με βάλει αυτή τη φορά στο σωστό λεωφορείο προς το συνοριακό πέρασμα Anguiatú. Και αυτή τη φορά τα καταφέρνουμε.

Ο δρόμος είναι καλός. Στη διαδρομή χαιρετάω με χειρονομίες τις εταιρείες που ευθύνονται για τους μεγαλύτερους πολέμους στην περιοχή,

PXL_20251105_175021119.jpg


και ο οδηγός με αφήνει ακριβώς στα σύνορα.

PXL_20251105_175700836.MP.jpg


Ο έλεγχος από την πλευρά του Ελ Σαλβαδόρ είναι γρήγορος και ευχάριστος. Η κλασική ερώτηση: γιατί έχω ελληνικό όνομα και επώνυμο, αλλά πολωνικό διαβατήριο; Απαντάω και τότε μου λέει ότι η κόρη του λατρεύει την Ελλάδα και τα τοπία της. Του δίνω έναν ακόμη μαγνήτη και χαίρεται τόσο πολύ, που θα μπορούσε κάλλιστα να με πάρει στους ώμους του και να με περάσει έτσι απέναντι, στη Γουατεμάλα.

Ο έλεγχος στη Γουατεμάλα είναι επίσης γρήγορος, με την αγαπημένη μου ερώτηση: «Μπαίνετε ή βγαίνετε;».

Σφραγίδα στο διαβατήριο. Bienvenidos a Guatemala!

Προσπαθώ να βάλω μονάδες στην κάρτα SIM της Γουατεμάλας (ευχαριστώ @marcino123), αλλά η διαδικασία προχωράει βασανιστικά αργά. Δεν καταλαβαίνουν ότι έχω ήδη κάρτα και δεν θέλω καινούργια. Τα παρατάω και αρχίζω να ψάχνω λεωφορείο για το Chiquimula.

Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν υπάρχουν στάσεις ούτε πινακίδες όπως στο Ελ Σαλβαδόρ. Βλέπω ένα περιπολικό και αποφασίζω να ρωτήσω την αστυνομία. Λάθος κίνηση. Μου ζητούν το διαβατήριο και αρχίζει μια μικρή ανάκριση: γιατί πηγαίνω στο Chiquimula, αφού ο προορισμός μου είναι η Ονδούρα και είναι πιο κοντά να πάω από το Ελ Σαλβαδόρ; Τελικά, παραδέχονται και οι ίδιοι ότι δεν έχουν ιδέα.

Ευτυχώς, η ιδιοκτήτρια ενός μπαρ, ανησυχώντας που η αστυνομία έχει σταματήσει έναν gringo, πλησιάζει και με βοηθάει. Αποδεικνύεται ότι το λεωφορείο είναι ένα γκρι Transit, χωρίς αριθμό ή όνομα, με τις πόρτες ανοιχτές, που περνάει κάθε τόσο. Αγοράζω μια τοπική μπίρα Galo και, λίγο αργότερα, επιβιβάζομαι.

PXL_20251105_200859072.jpg


Διασχίζουμε όλα τα χωριά, κορνάροντας για να ανακοινώσουμε την άφιξή μας (σαν το Family Frost), επιβιβάζοντας και αποβιβάζοντας επιβάτες. Φυσικά, γρήγορα γίνομαι το αξιοθέατο. Ο εισπράκτορας αρχίζει τις κλασικές ερωτήσεις: από πού, πού και γιατί. Παράλληλα, με κερνάει chicha, ένα ζυμωμένο ρόφημα από καλαμπόκι, κανέλα, μελάσα και φρούτα.

Στο Chiquimula, ο οδηγός με παίρνει ξανά υπό την προστασία του και με αφήνει σε μια διασταύρωση απ’ όπου περνούν λεωφορεία για το συνοριακό πέρασμα El Florido. Δεν προλαβαίνω καν να κοιτάξω γύρω μου και το λεωφορείο έχει ήδη φτάσει. Σφηνώνω το σακίδιο ανάμεσα στα πόδια μου και ξεκινάμε. Σκέφτομαι: «Τέλεια, σε λίγο θα είμαι στα σύνορα».

Και, φυσικά, μόλις το είπα, το γρουσούζεψα.

Δεν έχουμε βγει καλά καλά από την πόλη και το λεωφορείο χαλάει. Κατεβαίνουμε όλοι στη μέση του πουθενά. Ο οδηγός παραμένει ήρεμος, όπως πάντα — λέει ότι θα έρθει αμέσως άλλο λεωφορείο και θα χωρέσουμε όλοι. Είναι ώρα αιχμής, ο κόσμος σχολάει από τη δουλειά. Το προηγούμενο λεωφορείο ήταν ήδη τίγκα — το επόμενο είναι ακόμα χειρότερο.

Για μένα υπάρχει μόνο μία επιλογή: να στέκομαι έξω από το λεωφορείο, κρατώντας έναν σωλήνα, ενώ κινούμαστε με 50–60 χλμ./ώρα και ο οδηγός βλέπει TikTok με γάτες. Μαύρες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, αλλά μετά από δέκα λεπτά αποφασίζω: ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Μισή ώρα αργότερα αδειάζει μια θέση και φτάνω στο Jocotán σε σχετικά φυσιολογικές συνθήκες.

Φυσικά, με κοροϊδεύουν — το συγκεκριμένο λεωφορείο δεν πηγαίνει τελικά στο συνοριακό πέρασμα El Florido (κι εγώ έχω ήδη πληρώσει). Αλλάζω σε άλλο λεωφορείο, το οποίο με αφήνει κοντά στα σύνορα. Ώρα αιχμής, λεωφορείο γεμάτο παιδιά που επιστρέφουν από το σχολείο και ένας γκρινιάρης Πολωνοέλληνας που ονειρεύεται μια μπίρα.

Ο οδηγός με αφήνει δίπλα σε μια σειρά από φορτηγά και μου κάνει νόημα να περπατήσω παράλληλα με αυτά, για να βρω το συνοριακό πέρασμα.

PXL_20251105_232026145.jpg


HON3.jpg


Αλλάζω γρήγορα 10 USD σε λεμπίρα της Ονδούρας, με τραγική ισοτιμία, και περνάω τους ελέγχους: πρώτα της Γουατεμάλας και μετά της Ονδούρας. Πληρώνω 3 USD φόρο.

IMG-20251106-WA0052.jpg


Bienvenidos a Honduras!

Θεωρητικά, από εδώ και πέρα τα πράγματα θα έπρεπε να είναι εύκολα. Στην πράξη, όχι ακριβώς.

Το τελευταίο λεωφορείο για το Copán φεύγει κυριολεκτικά μπροστά από τη μύτη μου. Οι στρατιώτες, βλέποντας την κατάστασή μου, προσπαθούν να μου βρουν μεταφορικό μέσο και τελικά καταλήγω στην καρότσα ενός αγροτικού της Συνοριακής Φρουράς, η οποία με μεταφέρει κατευθείαν έξω από το hostel.

PXL_20251105_235056856.MP.jpg


Μετά από αρκετή διαπραγμάτευση — γιατί δεν ήθελαν να πάρουν χρήματα — τους αγοράζω από μια εξάδα μπίρες και τους εύχομαι καλή και ήσυχη νύχτα.

Κάνω check in, αφήνω το σακίδιο και τρέχω σε ένα μαγαζί που, σύμφωνα με το Reddit, έχει craft μπίρες. Δυστυχώς, είναι ένα τυπικό τουριστικό στέκι: το 90% των πελατών μιλάει μόνο αγγλικά, ενώ η σερβιτόρα ξαφνιάζεται όταν ζητάω το μενού στα ισπανικά και παραγγέλνω στη συγκεκριμένη γλώσσα.

Παραγγέλνω Típico Copán, με ψητό μοσχάρι, και μια blonde ale.

PXL_20251106_022213939n.jpg


Μια γρήγορη βόλτα για να δω τα γκράφιτι,

PXL_20251106_010522693.jpg


IMG-20251105-WA0019.jpg


IMG-20251105-WA0027.jpg


μια στάση στο σούπερ μάρκετ για να προμηθευτώ craft μπίρες και, επιτέλους, επιστροφή στο hostel για τον ύπνο που τόσο έχω ανάγκη.
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
35.396
Μηνύματα
972.280
Μέλη
40.336
Νεότερο μέλος
Omut
Top Bottom