Αργεντινή Ουρουγουάη Χιλή Αχ και να ‘ταν πάντα καλοκαίρι! (Μπουένος Άιρες, Σαντιάγο, Κολόνια)

[gkalla]

Εισαγωγή

Καλοκαιράκι στα μέσα του Ιουλίου. Οι εργασιακές εκκρεμότητες έχουν τακτοποιηθεί και οι ετοιμασίες για διακοπές βρίσκονται στο απόγειό τους. Όχι τίποτα καινούργιο βέβαια, γνωστοί προορισμοί, Ναύπακτος και Κεφαλλονιά, μέρη γνωστά κι αγαπημένα.

Σκέφτομαι πόσο θα μου άρεσε να ήταν πάντα καλοκαίρι. Κι ας γκρινιάζουν μερικοί, μερικοί για την ζέστη. Εμένα δεν μ’ ενοχλεί καθόλου. Μια σκέψη περνάει απ’ το μυαλό μου. “Ρε συ μήπως φέτος να πάμε καλοκαιρινές διακοπές και το χειμώνα” κι αμέσως ξεκινάω μια γρήγορη αναζήτηση. Εντοπίζω εισιτήρια με μίλια για τον Μπουένος Άιρες, σε σχετικά καλή περίοδο και με καλούς φόρους.

Μένει το δύσκολο τώρα. Πως θα ψήσω την Ε. να πει το ναι; Το έφερνα από δω, το έφερνα από κει, σκεφτόμουν πως θα μου πει όχι γιατί θα πρέπει να χάσει πολύ άδεια από την Κεφαλλονιά της, πως ένα τέτοιο ταξίδι θα κοστίσει πολύ, πως έχει θέματα με τα γόνατα της και δεν θα μπορεί να περπατήσει πολύ και να ευχαριστηθεί το ταξίδι, πώς, πως, πως…

Παρόλα αυτά κάποια στιγμή γεμάτος δισταγμούς το ξεφούρνισα και την έπαθα σαν τον τύπο με τον γρύλο. Ενώ είχα έτοιμες ένα σωρό απαντήσεις και δικαιολογίες για να αντικρούσω τις μυριάδες των ενστάσεων εισέπραξα ένα μονολεκτικό και αποφασιστικό ΝΑΙ. Έμεινα για λίγο να την κοιτάζω ανέκφραστος και λίγο σαν χαμένος. Είχε πάει τζάμπα όλη η προετοιμασία των πιθανών απαντήσεων στις αντιρρήσεις της.

Το δύσκολο είχε πια περάσει! Τώρα έμεναν να ξεκαθαρίσουν οι λεπτομέρειες. Που ακριβώς θα πάμε; Σε ποιες πόλεις, περιοχές, χώρες; Πόσο χρόνο θα διαθέσουμε σε κάθε τι; Ποια καταλύματα θα κλείσουμε, ποια δρομολόγια θα κάνουμε, ποια μέσα θα χρησιμοποιήσουμε κι όλα τα σχετικά εισιτήρια; Τι θα κάνουμε με χρήματα, κάρτες, τηλέφωνα; Αυτά κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες έμεναν να διευκρινιστούν.

Αρχικά βγήκαν τα εισιτήρια. Αθήνα - Μπουένος Άιρες στις 31/12, με Turkish, μέσω Κωνσταντινούπολης, με άφιξη την 1/1 το βράδυ κι επιστροφή Μπουένος Άιρες - Αθήνα στις 13/1, με Ethiopian, μέσω Αντίς Αμπέμπα και άφιξη στις 15/1 το μεσημέρι. 80.000 μίλια και 212€ έκαστος. Καλά μας φάνηκαν.

Μετά έπρεπε να αποφασίσουμε πού ακριβώς θα πάμε κι έτσι η αναζήτηση στο φόρουμ και στο διαδίκτυο πήρε φωτιά. Προτάσεις πολλές. Με γνωστό μόνο το Μπουένος Άιρες άρχισα να δημιουργώ εκδοχές με διάφορες επιλογές και να κάνω μια αρχική κοστολόγηση για κάθε μία.

Να πάμε στη Γη του Πυρός; Ή μήπως να συνδυάσουμε Perito Moreno και Torres de Paine; Να βάλουμε στο παιχνίδι το Barriloche και τους καταρράκτες του Ιγουαζού; Μήπως να βάλουμε το Σαντιάγο της Χιλής με βόλτα στο Βαλπαραΐσο ή/και το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης μαζί με την Κολόνια ντε Σακραμέντο; Φυσικά για να τα δούμε όλα αυτά μαζί ούτε λόγος. Ο χρόνος ήταν πολύ λίγος. Μόλις 12 καθαρές μέρες.

Κα εκεί “καθάρισε” το excel, δηλαδή ξεκαθάρισε τα πράγματα. Μπήκαν όλα στα κελιά του, Κοστολογήθηκαν αξιολογήθηκαν και συζητήθηκαν ενδελεχώς ενώ βρισκόμαστε στην Κεφαλονιά, μεταξύ παραλίας, ταβέρνας και μπαρ. Τα βάλαμε κάτω τελικά κι είπαμε: Εμείς βασικά το καλοκαίρι κυνηγάμε. Αν πάμε Γη του Πυρός και Άνδεις πάλι χειμώνα θα έχει. Θα χρειαστούμε περισσότερα ρούχα (καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα), άρα θα πρέπει να πάρουμε μεγάλες βαλίτσες που και δεν το προτιμάμε και έξτρα κόστος θα είναι. Έξω αυτά λοιπόν, μαζί τους και το Μπαριλότσε που μας φάνηκε πολύ “ελβετικό”, σε εμφάνιση και κόστος. Το Ιγουαζού κόβεται κι αυτό. Δεν είμαστε εξάλλου και τρομεροί λάτρεις της φύσης. Εμείς πόλεις επιλέγουμε να επισκεφτούμε συνήθως. Άσε που το κόστος ανέβαινε αρκετά. Κόβεται και το Μοντεβιδέο. Ότι διαβάσαμε κι ότι είδαμε σε ταξιδιωτικές εκπομπές δεν μας ενθουσίασε.

Τα φέραμε από δω, τα φέραμε από κει, και τελικά καταλήξαμε. Μπουένος Άιρες ως βάση με κοντινές εκδρομές σε Tigre και Κολόνια ντε Σακραμέντο κι ενδιάμεσα τετραήμερο στο Σαντιάγο ντε Τσίλε, με εκδρομή στο Βαλπαραΐσο.

Μετά από νέα έρευνα καταλήξαμε στις περιοχές που θα κλείναμε καταλύματα (Palermo Soho στο Buenos Aires και Providencia στα όρια με Bellavista και Barrio Italia στο Santiago). Βρήκαμε και τα αντίστοιχα διαμερίσματα και ξενοδοχεία σε ιδιαίτερα οικονομικές τιμές και τα οριστικοποιήσαμε.

Ακολούθως βγήκαν τα αεροπορικά εισιτήρια μεταξύ Buenos και Santiago, τα αντίστοιχα ακτοπλοϊκά για την Κολόνια, ενώ κλείστηκαν ταξί και βανάκια για τις μεταφορές από και προς τα διάφορα αεροδρόμια. Επιπλέον κλείσαμε, μέσω του booking, μία ημερήσια εκδρομή σε Βαλπαραΐσο, Βίνια ντελ Μαρ και κοιλάδα της Κασαμπλάνκα.

Αφήσαμε για αργότερα, λίγο πριν την αναχώρηση, την εξασφάλιση “σκληρού” νομίσματος = δολάρια, που μάλλον θα ήταν πιο βολικά για τις συναλλαγές μας. Τα καταλύματα τα είχαμε κλείσει σε δολάριο κι η πληρωμή σε όλα έγινε τελικά με μετρητά, σ’ αυτό το νόμισμα. Επιπλέον, για την ομαλή επικοινωνία μας και την σύνδεση με το διαδίκτυο, αγοράσαμε eSim για την Λατινική Αμερική από την Airallo και χρόνο ομιλίας με το Viber Out.

Κύλησαν τελικά όλα ρολόι μέχρι την αναχώρηση; Μπα που τέτοια τύχη… Σε λίγες μέρες η Ethiopian μας ενημέρωσε πως το layover στην Αντίς Αμπέμπα, αντί για 5 ώρες θα ήταν 13. Ευτυχώς όμως που σε τέτοιες περιπτώσεις και με layover άνω των 8 ωρών οι Ethiopian δίνει δωρεάν ξενοδοχείο, διατροφή και βίζα για τη χώρα οπότε μάλλον καλά μας έκατσε καθώς θα ξεκουραζόμασταν …οριζοντίως μετά από το πρώτο μεγάλο σκέλος της επιστροφής και πριν την 5,5ωρη πτήση για Αθήνα. Κι εδώ φυσικά ήταν πάλι αρωγός το φόρουμ κι οι εκλεκτοί πολυταξιδεμένοι συμφορουμίτες που μας πληροφόρησαν για τις σχετικές λεπτομέρειες, μαζί μ’ ένα τηλεφώνημα στην ίδια την εταιρεία

Πακετάραμε λοιπόν της χειραποσκευές μας και τα backpack μας, βάλαμε ελαφριά μπλουζάκια και σορτς, αντιηλιακά κι αντικουνουπικά αλλά χωρίς να προσθέσουμε μαγιό όπως ήθελε η Ε. Μα καλά, θα πάμε να κάνουμε μπάνιο στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό; Δεν θέλω να ακούω τρέλες… Ήμασταν πια έτοιμοι.

Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε ένα καλοκαιρινό ταξίδι άκρως χαλαρωτικό και απολαυστικό στην Λατινική Αμερική.

 

• 1
• 2
• 3
• …

  Go to chapter

  Go
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

1 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[psilos3]

Έσκασε η πολυπόθητη ιστορία.
Όλε!

 

[gkalla]

Έσκασε η πολυπόθητη ιστορία.
Όλε!

Αφού πρώτα την έγραψα δύο φορές καθώς μου έσκασε ο ssd δίσκος ήρθε η ώρα της.
Όλε ο Ταύρος!

 

[evaT]

Καιρός ήταν! Αναμένω τις λεπτομέρειες....

 

[Sanna1971]

Εισαγωγή

Καλοκαιράκι στα μέσα του Ιουλίου. Οι εργασιακές εκκρεμότητες έχουν τακτοποιηθεί και οι ετοιμασίες για διακοπές βρίσκονται στο απόγειό τους. Όχι τίποτα καινούργιο βέβαια, γνωστοί προορισμοί, Ναύπακτος και Κεφαλλονιά, μέρη γνωστά κι αγαπημένα.

Σκέφτομαι πόσο θα μου άρεσε να ήταν πάντα καλοκαίρι. Κι ας γκρινιάζουν μερικοί, μερικοί για την ζέστη. Εμένα δεν μ’ ενοχλεί καθόλου. Μια σκέψη περνάει απ’ το μυαλό μου. “Ρε συ μήπως φέτος να πάμε καλοκαιρινές διακοπές και το χειμώνα” κι αμέσως ξεκινάω μια γρήγορη αναζήτηση. Εντοπίζω εισιτήρια με μίλια για τον Μπουένος Άιρες, σε σχετικά καλή περίοδο και με καλούς φόρους.

Μένει το δύσκολο τώρα. Πως θα ψήσω την Ε. να πει το ναι; Το έφερνα από δω, το έφερνα από κει, σκεφτόμουν πως θα μου πει όχι γιατί θα πρέπει να χάσει πολύ άδεια από την Κεφαλλονιά της, πως ένα τέτοιο ταξίδι θα κοστίσει πολύ, πως έχει θέματα με τα γόνατα της και δεν θα μπορεί να περπατήσει πολύ και να ευχαριστηθεί το ταξίδι, πώς, πως, πως…

Παρόλα αυτά κάποια στιγμή γεμάτος δισταγμούς το ξεφούρνισα και την έπαθα σαν τον τύπο με τον γρύλο. Ενώ είχα έτοιμες ένα σωρό απαντήσεις και δικαιολογίες για να αντικρούσω τις μυριάδες των ενστάσεων εισέπραξα ένα μονολεκτικό και αποφασιστικό ΝΑΙ. Έμεινα για λίγο να την κοιτάζω ανέκφραστος και λίγο σαν χαμένος. Είχε πάει τζάμπα όλη η προετοιμασία των πιθανών απαντήσεων στις αντιρρήσεις της.

Το δύσκολο είχε πια περάσει! Τώρα έμεναν να ξεκαθαρίσουν οι λεπτομέρειες. Που ακριβώς θα πάμε; Σε ποιες πόλεις, περιοχές, χώρες; Πόσο χρόνο θα διαθέσουμε σε κάθε τι; Ποια καταλύματα θα κλείσουμε, ποια δρομολόγια θα κάνουμε, ποια μέσα θα χρησιμοποιήσουμε κι όλα τα σχετικά εισιτήρια; Τι θα κάνουμε με χρήματα, κάρτες, τηλέφωνα; Αυτά κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες έμεναν να διευκρινιστούν.

Αρχικά βγήκαν τα εισιτήρια. Αθήνα - Μπουένος Άιρες στις 31/12, με Turkish, μέσω Κωνσταντινούπολης, με άφιξη την 1/1 το βράδυ κι επιστροφή Μπουένος Άιρες - Αθήνα στις 13/1, με Ethiopian, μέσω Αντίς Αμπέμπα και άφιξη στις 15/1 το μεσημέρι. 80.000 μίλια και 212€ έκαστος. Καλά μας φάνηκαν.

Μετά έπρεπε να αποφασίσουμε πού ακριβώς θα πάμε κι έτσι η αναζήτηση στο φόρουμ και στο διαδίκτυο πήρε φωτιά. Προτάσεις πολλές. Με γνωστό μόνο το Μπουένος Άιρες άρχισα να δημιουργώ εκδοχές με διάφορες επιλογές και να κάνω μια αρχική κοστολόγηση για κάθε μία.

Να πάμε στη Γη του Πυρός; Ή μήπως να συνδυάσουμε Perito Moreno και Torres de Paine; Να βάλουμε στο παιχνίδι το Barriloche και τους καταρράκτες του Ιγουαζού; Μήπως να βάλουμε το Σαντιάγο της Χιλής με βόλτα στο Βαλπαραΐσο ή/και το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης μαζί με την Κολόνια ντε Σακραμέντο; Φυσικά για να τα δούμε όλα αυτά μαζί ούτε λόγος. Ο χρόνος ήταν πολύ λίγος. Μόλις 12 καθαρές μέρες.

Κα εκεί “καθάρισε” το excel, δηλαδή ξεκαθάρισε τα πράγματα. Μπήκαν όλα στα κελιά του, Κοστολογήθηκαν αξιολογήθηκαν και συζητήθηκαν ενδελεχώς ενώ βρισκόμαστε στην Κεφαλονιά, μεταξύ παραλίας, ταβέρνας και μπαρ. Τα βάλαμε κάτω τελικά κι είπαμε: Εμείς βασικά το καλοκαίρι κυνηγάμε. Αν πάμε Γη του Πυρός και Άνδεις πάλι χειμώνα θα έχει. Θα χρειαστούμε περισσότερα ρούχα (καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα), άρα θα πρέπει να πάρουμε μεγάλες βαλίτσες που και δεν το προτιμάμε και έξτρα κόστος θα είναι. Έξω αυτά λοιπόν, μαζί τους και το Μπαριλότσε που μας φάνηκε πολύ “ελβετικό”, σε εμφάνιση και κόστος. Το Ιγουαζού κόβεται κι αυτό. Δεν είμαστε εξάλλου και τρομεροί λάτρεις της φύσης. Εμείς πόλεις επιλέγουμε να επισκεφτούμε συνήθως. Άσε που το κόστος ανέβαινε αρκετά. Κόβεται και το Μοντεβιδέο. Ότι διαβάσαμε κι ότι είδαμε σε ταξιδιωτικές εκπομπές δεν μας ενθουσίασε.

Τα φέραμε από δω, τα φέραμε από κει, και τελικά καταλήξαμε. Μπουένος Άιρες ως βάση με κοντινές εκδρομές σε Tigre και Κολόνια ντε Σακραμέντο κι ενδιάμεσα τετραήμερο στο Σαντιάγο ντε Τσίλε, με εκδρομή στο Βαλπαραΐσο.

Μετά από νέα έρευνα καταλήξαμε στις περιοχές που θα κλείναμε καταλύματα (Palermo Soho στο Buenos Aires και Providencia στα όρια με Bellavista και Barrio Italia στο Santiago). Βρήκαμε και τα αντίστοιχα διαμερίσματα και ξενοδοχεία σε ιδιαίτερα οικονομικές τιμές και τα οριστικοποιήσαμε.

Ακολούθως βγήκαν τα αεροπορικά εισιτήρια μεταξύ Buenos και Santiago, τα αντίστοιχα ακτοπλοϊκά για την Κολόνια, ενώ κλείστηκαν ταξί και βανάκια για τις μεταφορές από και προς τα διάφορα αεροδρόμια. Επιπλέον κλείσαμε, μέσω του booking, μία ημερήσια εκδρομή σε Βαλπαραΐσο, Βίνια ντελ Μαρ και κοιλάδα της Κασαμπλάνκα.

Αφήσαμε για αργότερα, λίγο πριν την αναχώρηση, την εξασφάλιση “σκληρού” νομίσματος = δολάρια, που μάλλον θα ήταν πιο βολικά για τις συναλλαγές μας. Τα καταλύματα τα είχαμε κλείσει σε δολάριο κι η πληρωμή σε όλα έγινε τελικά με μετρητά, σ’ αυτό το νόμισμα. Επιπλέον, για την ομαλή επικοινωνία μας και την σύνδεση με το διαδίκτυο, αγοράσαμε eSim για την Λατινική Αμερική από την Airallo και χρόνο ομιλίας με το Viber Out.

Κύλησαν τελικά όλα ρολόι μέχρι την αναχώρηση; Μπα που τέτοια τύχη… Σε λίγες μέρες η Ethiopian μας ενημέρωσε πως το layover στην Αντίς Αμπέμπα, αντί για 5 ώρες θα ήταν 13. Ευτυχώς όμως που σε τέτοιες περιπτώσεις και με layover άνω των 8 ωρών οι Ethiopian δίνει δωρεάν ξενοδοχείο, διατροφή και βίζα για τη χώρα οπότε μάλλον καλά μας έκατσε καθώς θα ξεκουραζόμασταν …οριζοντίως μετά από το πρώτο μεγάλο σκέλος της επιστροφής και πριν την 5,5ωρη πτήση για Αθήνα. Κι εδώ φυσικά ήταν πάλι αρωγός το φόρουμ κι οι εκλεκτοί πολυταξιδεμένοι συμφορουμίτες που μας πληροφόρησαν για τις σχετικές λεπτομέρειες, μαζί μ’ ένα τηλεφώνημα στην ίδια την εταιρεία

Πακετάραμε λοιπόν της χειραποσκευές μας και τα backpack μας, βάλαμε ελαφριά μπλουζάκια και σορτς, αντιηλιακά κι αντικουνουπικά αλλά χωρίς να προσθέσουμε μαγιό όπως ήθελε η Ε. Μα καλά, θα πάμε να κάνουμε μπάνιο στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό; Δεν θέλω να ακούω τρέλες… Ήμασταν πια έτοιμοι.

Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε ένα καλοκαιρινό ταξίδι άκρως χαλαρωτικό και απολαυστικό στην Λατινική Αμερική.

View attachment 531116

Ααααχχ! Λατρεμένο BA! Άντε ταξίδεψέ μας και πάλι!

 

[psilos3]

Αφού πρώτα την έγραψα δύο φορές καθώς μου έσκασε ο ssd δίσκος ήρθε η ώρα της.

Αλήθεια τώρα;
Μα καλά, γίνονται αυτά τα λάθη; Ιστορίες κι άλλα πολύτιμα έγγραφα μόνο με απευθείας συγχρονισμό στο drive. Οι ssd είναι για να σκάνε...

 

[gkalla]

Αλήθεια τώρα;
Μα καλά, γίνονται αυτά τα λάθη; Ιστορίες κι άλλα πολύτιμα έγγραφα μόνο με απευθείας συγχρονισμό στο drive. Οι ssd είναι για να σκάνε...

Όταν κάνω βλακείες, τις κάνω καλά. Δεν παίζω…
Ευτυχώς ήταν το μόνο που έχασα. Όλα τα άλλα τα είχα backup.

 

[varioAthens]

Μένει το δύσκολο τώρα. Πως θα ψήσω την Ε. να πει το ναι; Το έφερνα από δω, το έφερνα από κει, σκεφτόμουν πως θα μου πει όχι γιατί θα πρέπει να χάσει πολύ άδεια από την Κεφαλλονιά της, πως ένα τέτοιο ταξίδι θα κοστίσει πολύ, πως έχει θέματα με τα γόνατα της και δεν θα μπορεί να περπατήσει πολύ και να ευχαριστηθεί το ταξίδι, πώς, πως, πως…

Παρόλα αυτά κάποια στιγμή γεμάτος δισταγμούς το ξεφούρνισα και την έπαθα σαν τον τύπο με τον γρύλο. Ενώ είχα έτοιμες ένα σωρό απαντήσεις και δικαιολογίες για να αντικρούσω τις μυριάδες των ενστάσεων εισέπραξα ένα μονολεκτικό και αποφασιστικό ΝΑΙ. Έμεινα για λίγο να την κοιτάζω ανέκφραστος και λίγο σαν χαμένος. Είχε πάει τζάμπα όλη η προετοιμασία των πιθανών απαντήσεων στις αντιρρήσεις της.

H E. και ολες μας ποτε δεν φερνουμε αντιρρηση οταν:
1) μας κανουν εκπληξη για ταξιδι
2) μας κανουν προταση για ταξιδι
3) παιρνουν πρωτοβουλια για ταξιδι.
Δεν μας ξερετε!!! Πφφφφ

 

[alma]

Αγαπημένο και κομψό Μπουένος Άιρες !!!!!
Ανυπομονώ και για τα υπόλοιπα!!!!

 

[gkalla]

Μπουένος Άιρες – Άφιξη, Microcentro​

Έτοιμοι λοιπόν να βρεθούμε στην καλοκαιρινή Νότια Αμερική! Η αναχώρηση όμως θα γινόταν από την χειμωνιάτικη Αθήνα και θα ακολουθούσε η ακόμη πιο χειμωνιάτικη Κωνσταντινούπολη. Μεγίστη θερμοκρασία στην Αθήνα 11 βαθμοί και στην Πόλη 3, σύμφωνα με την πρόγνωση. Ως ο πιο κρυουλιάρης φρόντισα να βάλω ένα πουλοβεράκι κι ένα μπουφανάκι αλλά η Ε. ξεκίνησε τελείως καλοκαιρινή και άνετη. Η άφιξη στην Πόλη 20 λεπτά μετά την πρωτοχρονιά ήταν για εκείνη λίγο μαρτυρική. Η θερμοκρασία είχε πέσει στους 0 βαθμούς και όση ώρα περιμένανε το βανάκι που θα μας πήγαινε στο γειτονικό ξενοδοχείο, έμεινε, σχεδόν τρέμοντας, ενδιάμεσα από τις δύο πόρτες εξόδου του αεροδρομίου, παρέα μ' έναν γάτο και τον φύλακα της πόρτας... Ο γάτος ήρθε απ’ έξω, φώναξε του φύλακα, αυτός του έδειξε την πόρτα και μπήκε. Μόνο το διαβατήριο του έλειπε.

Η διεκπεραιωτική νύχτα στο ξενοδοχείο, στο Arnavutkoy, πέρασε γρήγορα, με ελάχιστο ύπνο, γιατί έπρεπε, αχάραγα σχεδόν, να γυρίσουμε στο αεροδρόμιο. Περάσαμε, ευτυχώς, πολύ γρήγορα τις διαδικασίες και γύρω στις 10:00 ξεκινήσαμε το μεγάλο ταξίδι των 18,5 ωρών για το Μπουένος Άιρες. Η βαρεμάρα από την ατελείωτη πτήση κάπως μετριάστηκε κάπως με ταινίες και σειρές αλλά και με τις live κάμερες που διέθετε το αεροπλάνο, από τις οποίες μπορούσαμε να δούμε κάποια ενδιαφέροντα σημεία που περνούσαμε, όπως το Μαρόκο και τις ακτές του Ατλαντικού όταν φτάναμε στην Βραζιλία.

Είχαμε βλέπετε διαλέξει θέσεις διαδρόμου για να έχουμε την άνεση να σηκωνόμαστε συχνά για να μην πιαστούμε. Δεν υπολογίζαμε βέβαια πως το αεροπλάνο θα ήταν γεμάτο Κινέζους που δεν σταμάτησαν να κυκλοφορούν και να μασουλάνε σ’ όλη την διάρκεια της πτήσης καταστρέφοντας την ησυχία μας. Η προσωρινή προσγείωση στο αεροδρόμιο του Σάο Πάολο ήταν μια ανακούφιση καθώς οι κίτρινες ορδές αποβιβάστηκαν κι έτσι μπορέσαμε να χαλαρώσουμε λίγο στο υπόλοιπο της διαδρομής καθώς και να πιάσουμε κουβέντα με τους λιγοστούς Αργεντινούς που υπήρχαν στην πτήση.

Η άφιξη στο αεροδρόμιο Ezeiza έγινε την προγραμματισμένη ώρα, στις 22:30 περίπου αλλά οι διαδικασίες εισόδου στην χώρα τράβηξαν σε μάκρος καθώς είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος. Όταν τελικά ξεμπερδέψαμε πήραμε το ταξί που είχαμε κλείσει μέσω της booking, με οδηγό μια συμπαθή Βενεζουολανή με την οποία κουβεντιάσαμε λίγο για την κατάσταση στην χώρα της. Που να ξέραμε ότι μετά από δυο μέρες θα συνέβαιναν όλα αυτά τα δυσάρεστα στην χώρα της με την απαγωγή του προέδρου της χώρας και τα άλλα ευτράπελα που έκανε ο νέος πορτοκαλί φύρερ αυτού του πλανήτη. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα φτάσαμε πια στο κατάλυμα μας που είχε κλειστεί με βάση το γεγονός ότι διέθετε 24ώρη ρεσεψιόν. Ελαφρώς κομμάτια πέσαμε στο πολύ καλό κρεβάτι του διαμερίσματος και κοιμηθήκαμε. Δυστυχώς δεν κατάφερα να κοιμηθώ πολύ και στις 5:00 ξύπνησα καθώς με επηρέασε αρκετά το jetlag. Η Ε. αντιθέτως δεν κατάλαβε τίποτα, κι όταν το σχολίασα αναφώνησε ότι εκτιμώ λάθος τις καταστάσεις, δεν θα έπρεπε να συγχέω το jetlag με τα γεράματα.

Δυο -τρεις ώρες αργότερα, όταν πια είχε κι εκείνη ξυπνήσει, ήπιαμε ένα μετριότατο καφεδάκι από το γειτονικό καφέ (δεν καταφέραμε να βρούμε ούτε ένα καφέ της προκοπής όλες τις μέρες του ταξιδιού), τσιμπήσαμε 2-3 medialunas (τα αργεντίνικα κρουασάν) και ξεκινήσαμε σιγά, σιγά να κάνουμε την πρώτη βόλτα στην πόλη. Πρώτη μας έννοια ήταν να αλλάξουμε μερικά δολάρια σε πέσος, σ’ ένα μικρό ανταλλακτήριο στην γειτονιά (Agencia de cambio Western Union Pago Fácil , Costa Rica 4737), σε αναλογία ελαφρά καλύτερη από την μέση τιμή του xe.com.

Προσανατολιστήκαμε εύκολα στην καλά ρυμοτομημένη περιοχή του Palermo Soho. Στους γειτονικούς δρόμους είδαμε ένα μείγμα νεοκλασικών κτιρίων, πολυκατοικιών των δεκαετιών του 70 και του 80 αλλά και αρκετών πιο σύγχρονων πολυόροφων πύργων που συνυπήρχαν μάλλον αρμονικά.

Περπατώντας αργά ανάμεσα σε μαγαζάκια με αισθητική παλιότερων δεκαετιών που πουλούσαν ότι μπορεί να φανταστεί κανείς ψωνίσαμε ένα «πανάκριβο» ζευγάρι γυαλιά ηλίου, κόστους 4-5 € καθώς η Ε. είχε ξεχάσει τα δικά της στην Αθήνα.

Δεν μπορούσαμε φυσικά να μην παρατηρήσουμε τους ντόπιους να κινούνται και να ψωνίζουν στην περιοχή ενώ είχαμε μια πρώτη επαφή με τους επαγγελματίες συνοδούς σκυλιών που απ' ότι καταλάβαμε τις επόμενες μέρες, είναι κλασικό επάγγελμα των νέων της πόλης.

Φτάσαμε στον σταθμό μετρό Scalabrini Ortiz (ο πολύ κοντινότερος Plaza Italia ήταν κλειστός), με σκοπό κατ' αρχήν να εκδώσουμε τις κάρτες SUBE, που καλύπτουν όλα τα τοπικά ΜΜΜ. Στον συγκεκριμένο σταθμό δεν υπήρχε δυστυχώς αυτή η δυνατότητα κι έτσι μπήκαμε στο μετρό «χτυπώντας» την Revolut ενώ ενημερωθήκαμε πως θα μπορούσαμε να βγάλουμε την κάρτα στον τερματικό σταθμό Catedral, στον οποίο έτσι κι αλλιώς κατευθυνόμασταν.

Ενώ αρχικά ο σταθμός Scalabrini Ortiz μας φάνηκε αρκετά απλός και μας έδωσε την εντύπωση ενός σταθμού αντίστοιχου του ηλεκτρικού της Αθήνας - μου θύμισε λίγο τη στάση Βικτώρια για να πω την αλήθεια - με μια πιο προσεκτική ματιά είδαμε ένα μικρό δείγμα από τα murals που κοσμούν το δίκτυο της Subte, όπως λέγεται το μετρό της πόλης. Δυστυχώς δεν είδαμε άλλα δείγματα αφού σχεδόν δεν ξαναχρησιμοποιήσαμε το μετρό. Προτιμήσαμε κυρίως τα λεωφορεία.

Τελικά και με κάμποσα ανέβα - κάτέβα στις διάφορες εισόδους του σταθμού Catedral και πέρα - δώθε στους δαιδαλώδεις υπόγειους διαδρόμους καταφέραμε να πάρουμε 2 κάρτες SUBE, μη προσωποποιημένες (Sin registrar) - καθώς οι προσωποποιημένες διατίθενται μόνο στους Αργεντινούς - και να τις γεμίσουμε με άφθονο χρήμα, 20.000 πέσος δηλαδή 11,75€ περίπου. Το ποσό αυτό μας έφτασε (και μας περίσσεψε κιόλας), για όλες τις μέρες που μείναμε στην πόλη, καθώς οι μετακινήσεις με τα ΜΜΜ ήταν πολύ οικονομικές.

Βγήκαμε στην επιφάνεια πάνω στην Avenida Presidente Roque Saenz Pena και αμέσως διαπιστώσαμε την αλλαγή στο στυλ και το ύφος των κτιρίων. Εδώ πια περιτριγυριζόμασταν από μεγάλα, πλούσια διακοσμημένα, κτίρια, ιδιωτικά ή δημόσια, όπως το Palacio de Gobierno de la Ciudad Autonoma de Buenos Aires. Θα έλεγα πως μου θύμισε αρκετά το κέντρο της Μαδρίτης, στο λιγότερο μεγαλοπρεπές ίσως.

Βρισκόμασταν πια στο Microcentro της πόλης και σχεδόν πάνω στην ιστορική πλατεία Plaza de Mayo. Στην πρώτη γωνία είδαμε τον μητροπολιτικό καθεδρικό της πόλης (Catedral Metropolitana de Buenos Aires) που μόνο για καθολικός ναός δεν έμοιαζε, με την είσοδο του να παραπέμπει σε κλασικό αρχαιοελληνικό ναό.

Πάντως το εσωτερικό ήταν πιο ταιριαστό με την εικόνα που έχουμε για τους καθολικούς ναούς... Κάπου εκεί πρέπει να ήταν και το μαυσωλείο του απελευθερωτή της χώρας (καθώς και της Χιλής και του Περού) General Jose de San Martin αλλά δεν το αναζητήσαμε.

Στην άλλη πλευρά της πλατείας δέσποζε η Casa Rosada, το προεδρικό μέγαρο και έδρα της κυβέρνησης, γνωστό από τις εμφανίσεις του προεδρικού ζεύγους Περόν και κυρίως της Εβίτα (της κανονικής, όχι της κινηματογραφικής Madonna). Στο ροζουλί κτίριο (μάλλον σάπιο μήλο όπως λέει και η Ε.) στεγάζεται το Μουσείο των δυο Αιώνων (Museo del Bicentenario ή αλλιώς Museo Casa Rosada) το ιστορικό μουσείο της πόλης δηλαδή καθώς και των προέδρων της χώρας, με δωρεάν είσοδο, όπως και αρκετά άλλα μουσεία κι αξιοθέατα στην πόλη.

Στην ίδια πλατεία υπάρχει η Πυραμίδα του Μαΐου (μ' ένα αρχαιοελληνικού τύπου άγαλμα στην κορυφή), καθώς και το εθνικό μουσείο, Museo Nacional del Cabildo de Buenos Aires y de la Revolución de Mayo (δωρεάν κι αυτό), που μοιάζει πολύ περισσότερο με εκκλησία απ' ότι ο καθεδρικός. Κάπου τα μπέρδεψαν οι Αργεντίνοι...

Αν και η θερμοκρασία ήταν καλή, χαμηλή θα την έλεγες για μεσοκαλόκαιρο – 25ο με 26ο C - ο ήλιος ήταν έντονος, τουλάχιστον για μας που είχαμε έρθει από τον χειμώνα. Έτσι δεν μείναμε πολύ στην πλατεία προτιμήσαμε τους γειτονικούς δρόμους. Βγάλαμε 1-2 φωτογραφίες, ένα κτίριο με 2 αγάλματα κι ένα ρολόι στην κορυφή του, που αποδείχτηκε πως ήταν οι κολοσσοί της Siemens - Los colosos de Siemens (λέτε να είχαν κι εκεί σκάνδαλα ;; ) αλλά και κάποια άλλα αγάλματα πιο χαριτωμένα...

Δεν αργήσαμε πολύ να κάνουμε την πρώτη μας στάση για ανεφοδιασμό (=δροσερές μπυρίτσες), στην πεζοδρομημένη Bolivar. Στο διπλανό τραπέζι του El Nacional που επιλέξαμε, καθόταν ένα ζευγάρι ντόπιων, μαζί μ' έναν σκυλάκο, που ήρθε να «ζητιανέψει» χάδια και ίσως και κανένα έξτρα μεζεδάκι. Εξαιτίας του πιάσαμε κουβέντα με τα αφεντικά του που αποδείχτηκαν ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι. Έως και τα τηλέφωνά τους μας έδωσαν προτρέποντάς μας να τους καλέσουμε σε περίπτωση που χρειαζόμασταν κάτι. Η πρώτη επαφή με τους porteños ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστη. Σκέφτηκα αμέσως τον @Yorgos που τόσο καιρό τώρα μας λέει το πόσο ψηλομύτηδες και αφιλόξενοι είναι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας.

Και η αλήθεια είναι πως πουθενά και σε καμιά επαφή με τους ντόπιους δεν διαπιστώσαμε κάτι τέτοιο. Το αντίθετο μάλιστα! Φαντάζομαι πως ο @Yorgos θα είχε κάποια οδυνηρή εμπειρία στην πόλη, καμιά χυλόπιτα ίσως από καμιά όμορφη porteña και γι' αυτό βγάζει το άχτι του, θάβοντας όλους τους κατοίκους της πόλης.

Πάντως, για να του δώσω κι ένα δίκιο, την ίδια άποψη είχαν και αρκετοί άνθρωποι που κουβέντιασα μαζί τους. Όταν τους έλεγα πως οι ντόπιοι θεωρούνται ψηλομύτηδες, μου απαντούσαν «Ναι, έτσι είναι. Εγώ δεν είμαι, αλλά οι άλλοι ναι».

Αφού δροσιστήκαμε, ξεκουραστήκαμε κι αποχαιρετίσαμε το ευγενικό ζευγάρι – και τον σκυλάκο - συνεχίσαμε την βόλτα μας στην περιοχή, περνώντας αρχικά από το ιστορικό συγκρότημα κτιρίων Manzana de las luces που συχνά φιλοξενεί εκθέσεις ζωγραφικής και γενικότερα τέχνης καθώς κι από το μνημείο που είναι αφιερωμένο στον Julio Argentino Roca, στρατιωτικό και πρώην πρόεδρο της χώρας.

Βγήκαμε στην Avenida de Mayo, την μεγάλη λεωφόρο του κέντρου και στην γωνία με την Piedras πετύχαμε το πρώτο, από τα πολλά murals, που υπάρχουν στην πόλη και είναι αφιερωμένα στους σύγχρονους θεούς της μπάλας Μέσι και Μαραντόνα.

Λίγο πιο πάνω και στην απέναντι πλευρά του δρόμου ήταν το διάσημο Καφέ Τορτόνι όπου, παρά το προχωρημένο της ώρας (είχε πάει 13:30 πια), υπήρχε μια μεγάλη ουρά ανθρώπων που περίμενε να μπει μέσα. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να σταθούμε κι εμείς στην ουρά, για ποιος ξέρει πόση ώρα θα χρειαζόταν για να το δούμε από μέσα. Αρκούν οι φωτογραφίες στο διαδίκτυο...

Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στην γιγαντιαία Avenida de 9 de Julio, μια πραγματικά τεράστια λεωφόρο (140 μέτρα πλάτος, 22 λωρίδες κυκλοφορίας - αν μέτρησα καλά, μεγάλα ενδιάμεσα τμήματα για πεζούς και μήκος περίπου 3 χιλιόμετρα). Κάτι σαν την Πανεπιστημίου… Κάναμε αρκετή ώρα να την διασχίσουμε κάθετα, περνώντας από τα συνεχόμενα φανάρια κι ενώ φωτογραφίζαμε τα διάφορα αξιοθέατα της περιοχής, με κίνδυνο να μας πατήσει κανένα αυτοκίνητο ή ακόμη χειρότερα λεωφορείο. Είδαμε από μακριά και φυσικά φωτογραφήσαμε το σήμα κατατεθέν της πόλης, τον Οβελίσκο που κατασκευάστηκε το 1936, στα 400 χρόνια της ίδρυσης του Μπουένος Άιρες, Το ίδιο κάναμε και μ' ένα μνημείο αφιερωμένο στον Δον Κιχώτη καθώς και την πρόσοψη του υπουργείου υγείας της χώρας, που στην μια πλευρά του, με τη χρήση φώτο-σωληνών, σχηματιζόταν το πρόσωπο της Εβίτα. Αυτό το τελευταίο δεν το είδαμε ποτέ νύχτα, που σίγουρα φωτισμένο θα έμοιαζε καλύτερο.

Έχοντας αγριέψει πια η πείνα και μετά από τα μέτρια (επιεικώς) αεροπορικά γεύματα της Turkish που δεν είχαν βοηθήσει και πολύ, βρήκαμε μπροστά μας, στην γωνία Αν. de Mayo και Salta, το Iberia Bistrot, ένα εστιατόριο που διαφήμιζε πως ήταν ο ναός της Τορτίγιας (El templo de la Tortilla) και μπήκαμε αμέσως μέσα. Μας ξάφνιασε ότι δεν είχε καθόλου κόσμο μες το καταμεσήμερο, όπως και το γεγονός ότι δεν σερβίριζε τορτίγιες εκείνη την ώρα. Έπρεπε να πάρουμε το μήνυμα και να φύγουμε αλλά η πείνα μας ήταν μεγάλη οπότε μείναμε και ρημαδο- φάγαμε κάτι πρόχειρο.

Παρόλο που το γεύμα μας ήταν φτωχό, μας έφερε υπνηλία και μαζί με την συγκεντρωμένη κούραση του ταξιδιού και το jetlag – λέμε τώρα - μας «ανάγκασε» να παραλείψουμε το Palacio Barolo και το Congreso Nacional, με την ομώνυμη πλατεία που βρίσκονταν λίγο πιο πάνω. Το κτίριο του Palacio Barolo που είναι εμπνευσμένο από την θεία κωμωδία του Δάντη και χωρίζεται σε 3 μέρη - κόλαση, καθαρτήριο και παράδεισός - θα θέλαμε να το δούμε εσωτερικά αλλά απ' ότι φαίνεται έχει πολλά σκαλιά, πράγμα που μας απέτρεψε να πάμε ούτως ή άλλως, λόγω γονάτων! To Congreso Nacional το είδαμε απλά περνώντας απ' έξω, με το λεωφορείο που πήραμε για να επιστρέφουμε στο Palermo.

Φτάνοντας στην γειτονιά κι αφού φωτογραφίσαμε μια «μυρωδάτη» πινακίδα διεκπεραιώσεως συντάξεων μπήκαμε στο διαμέρισμα και πέσαμε σ' ένα βαθύ και πολύωρο ύπνο.

Αργήσαμε να συνέλθουμε και να ξαναβγούμε στην πολύ όμορφη γειτονιά, όπως γρήγορα διαπιστώσαμε. Κάναμε μια μικρή βόλτα στους στρωμένους με πέτρα δρόμους, περνώντας από 1-2 μικρά παρκάκια (Plazoleta Luna de Enfrente, Patio de Marruecos) και από κάμποσα καταστήματα εστίασης και μπαρ γεμάτα με κόσμο εκείνη την ώρα.

Ένα από αυτά ήταν το πολύ γνωστό Don Julio Parrilla, ακριβώς δίπλα από το διαμέρισμά μας, έξω από το οποίο περίμεναν όρθιοι στην ουρά για να βρουν τραπέζι υπερβολικά πολλοί πελάτες, οι περισσότεροι ξένοι. Οι τιμές δε που είδαμε στα κλεφτά ήταν αρκετά έως πολύ υψηλές για το βαλάντιο μας οπότε δεν το σκεφτήκαμε και πολύ. Αλλάξαμε ρότα και καθίσαμε στο, σαφώς λαϊκότερο, El Club de la Milanesa, εστιατόριο που ειδικεύεται σ' αυτή την Αργεντίνικη παραλλαγή του σνίτσελ που εδώ αποκαλείται Μιλανέσα. Φάγαμε πολύ καλά, ήπιαμε την δροσερή μπύρα τους κι απολαύσαμε ένα ωραίο καλοκαιρινό βραδάκι που καθόλου δεν απείχε, σαν αίσθηση, από ένα αντίστοιχο σε μια ωραία γειτονιά της Αθήνας.

 

[Sanna1971]

το μεγάλο ταξίδι των 18,5 ωρών

συνεχόμενη πτήση από Κων/πολη για BA??????!!!!!!! Πραγματικά ατελείωτη όμως!

 

[gkalla]

συνεχόμενη πτήση από Κων/πολη για BA??????!!!!!!! Πραγματικά ατελείωτη όμως!

Απελπισία!