Αργεντινή Ουρουγουάη Χιλή Αχ και να ‘ταν πάντα καλοκαίρι! (Μπουένος Άιρες, Σαντιάγο, Κολόνια)

[gkalla]

Να πω πως δεν την καταλαβαίνω θα πω ψέματα!!! Εμείς έπρεπε να πάμε και στο γήπεδο της River Plate και μετά αναλύαμε τις διαφορές τους...... Εμένα πάλι από μέσα μου φαινονται όλα ίδια! Εκτός των χρωμάτων φυσικά!

Της River είναι καλύτερο! Επειδή η ομάδα είναι ερυθρόλευκη...

 

[Sanna1971]

Της River είναι καλύτερο

Ισχύει! Άλλη κατάσταση!

Επειδή η ομάδα είναι ερυθρόλευκη

Μιλάς σε Βόρεια!

 

[pepakos]

Καθώς καθόμουν από την δεξιά πλευρά του σκάφους και η Ε. σε μια από τις εσωτερικές θέσεις δεν μπορέσαμε να φωτογραφίσουμε το Museo Naval de la Nacion και μόνο από το σικάτο κτίριο του Museo de Arte de Tigre κατάφερα να βγάλω μια - δυο φωτογραφίες.

Κρίμα και περίμενα μήπως δω καμιά δικιά σου φωτογραφία από το συγκεκριμένο κτήριο και την βάλω στο αρχείο μου....
Και εμείς από την δεξιά πλευρά καθόμασταν.
Από τις πιο όμορφες μας μέρες αυτή στο Τίγκρε.

 

[gkalla]

Κρίμα και περίμενα μήπως δω καμιά δικιά σου φωτογραφία από το συγκεκριμένο κτήριο και την βάλω στο αρχείο μου....
Και εμείς από την δεξιά πλευρά καθόμασταν.
Από τις πιο όμορφες μας μέρες αυτή στο Τίγκρε.

Ο κλέψας του κλέψαντος! Εγώ θα βάλω μια καλή από το Google και θα κάνω την πάπια.

 

[gkalla]

Μπουένος Άιρες – Cementerio de la Recoleta, MALBA, Λεωφορεία​

Ξύπνησα με μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο λαιμός μου με γαργαλούσε, είχα αρκετό βήχα και γενικότερα δεν αισθανόμουν καλά. Βγήκα αμέσως στην γειτονιά και στο πρώτο φαρμακείο που συνάντησα, με το όνομα Ιλιάδα (Ιταλίδα το είχε κι όχι Ελληνίδα, ρώτησα) μου έδωσαν το απόλυτο φάρμακο. Αντιβιοτικές καραμέλες Γαργαλέτας!!!

Δεν ανησυχούσα πια. Το πρόβλημα είχε λυθεί κι έτσι πήραμε τον δρόμο για το νεκροταφείο… Το διάσημο νεκροταφείο της Recoleta εννοώ, μην πάει ο νους σας στο κακό.

Ο οδηγός του λεωφορείου που πήραμε, φρόντισε, οδηγώντας σαν τρελός, να μας φέρει στην κατάλληλη ψυχολογική κατάσταση για το μέρος που πηγαίναμε να επισκεφτούμε. Είχαμε αρχίσει να σταυροκοπιόμαστε πριν καν φτάσουμε!

Σώοι και αβλαβείς ωστόσο, φτάσαμε τελικά στην πύλη της Recoleta κι εκεί περιμέναμε αρκετά για να βγάλουμε το εισιτήριο μας, με κόστος περίπου 13€ (μόνο για τους ξένους, οι ντόπιοι μπαίνουν δωρεάν).

Με το που μπήκαμε αμέσως καταλάβαμε πως ήμασταν μέσα σ’ ένα υπαίθριο μουσείο αρχιτεκτονικής και γλυπτικής. Εκκλησίες, αγάλματα, μικρά «παλάτια», και όλων των ειδών και των μεγεθών ταφικά μνημεία. Η Ε. δήλωσε πως το δικό μας 1ο νεκροταφείο είναι πολύ καλύτερο, εγώ δεν συμφωνώ.

«Χαθήκαμε» μέσα στους διαδρόμους του, ακολουθώντας κατά διαστήματα κάποιες ταμπέλες που υποδείκνυαν τάφους επιφανών Αργεντινών, για τους οποίους εμείς δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για το ποιόν τους.

Η μόνη που ξέραμε ήταν η Εβίτα Περόν και φυσικά απαθανατίσαμε τον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε στον οποίο βρίσκεται θαμμένη.

Η Ε. από την άλλη, καθώς δεν ενθουσιάζεται με τα νεκροταφεία, την μόνη ταμπέλα που αναζητούσε ήταν εκείνη που έγραφε Salida (= έξοδος). Ήταν η 2η λέξη που έμαθε στα ισπανικά, με ενθουσιασμό… Claro, claro!

Η ημέρα ήταν ιδιαίτερα ζεστή κι έτσι με το που βγήκαμε στρωθήκαμε στα τραπεζάκια ενός γειτονικού καφέ. Μην νομίσετε ότι σέρβιραν καφέ της παρηγοριάς και κονιάκ – κηδειόζουμο. Μπύρες παγωμένες ήταν το μενού, εξάλλου το όνομα ήταν σημαδιακό (Club de la Birra Recoleta). Είχαμε δε και συνοδεία τουριστικού τάγκο.

Ανάμεσα στις μπύρες έκανα μια μικρή βόλτα στα πέριξ βλέποντας την μάλλον αδιάφορη Basílica Nuestra Señora del Pilar κι από μακριά το έφιππο άγαλμα του Carlos María de Alvear, ενός στρατιωτικού, πολιτικού και διπλωμάτη του 19ου αιώνα.

Αργότερα συνεχίσαμε την βόλτα μας προς την γειτονιά Palermo Chico, βασικά για να επισκεφτούμε το μουσείο Λατινοαμερικάνικης τέχνης (Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires ή αλλιώς MALBA). Δεν θέλαμε να πάμε σε μια ακόμη κλασική γκαλερί με ευρωπαϊκή τέχνη, απ’ αυτές που έχουμε δει πολλές φορές στα ταξίδια μας και γι’ αυτό προτιμήσαμε αυτό το μουσείο. Και πράγματι είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πολλά ενδιαφέροντα γλυπτά τράβηξαν αμέσως την προσοχή μας.

Όπως και πίνακες, άλλοι πιο παραδοσιακοί, άλλοι πιο σύγχρονοι κι άλλοι με σαφές πολιτικό περιεχόμενο.

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν από μια τέτοια έκθεση κάποια, δυστυχώς ελάχιστα, έργα της Frida Calho.

Ως μπόνους, στο τέλος είδαμε και μια πολύ ενδιαφέρουσα φωτογραφική έκθεση της Grete Stern (Ευτυχώς που υπάρχει η @Klair που μου υπέδειξε το όνομα της καλλιτέχνιδας).

Είχε φτάσει μεσημέρι όταν βγήκαμε από το μουσείο και τι περίεργο; Πεινούσαμε! Αυτή την φορά επιλέξαμε μια ψησταριά (Minga Parrilla), στην πλατεία Plaza Inmigrantes de Armenia. Θέλαμε να δοκιμάσουμε τα κρεατικά, για τα οποία τόσο υπερήφανοι είναι οι Αργεντινοί, πράγμα που κάναμε παρέα με 1-2 ποτηράκια ωραιότατου Μαλμπέκ. Καλοί είναι στο ψήσιμο, δεν λέω, αλλά ένα μεταπτυχιακό στην Ελλάδα θα τους έκανε καλύτερους. Πάντως το μαγαζί το είχαν επιλέξει και πολλοί (φασαριόζοι) Βραζιλιάνοι που κι αυτοί θεωρούνται πολύ καλοί στα ψησίματα άρα μάλλον καλά επιλέξαμε.

Ψωνίσαμε λίγα ακόμη σουβενίρ στην υπαίθρια αγορά που είχε στηθεί στην πλατεία Αρμενίας, επιστρέψαμε στο διαμέρισμα και μείναμε εκεί όλη την υπόλοιπη μέρα και νύχτα καθώς ακόμη ένιωθα λίγο καταβεβλημένος.

Τα λεωφορεία του Μπουένος Άιρες

Σε όλα τα ταξίδια, μ’ αρέσει να χρησιμοποιώ τα ΜΜΜ, για τις μετακινήσεις μου κι ειδικά τα επίγεια. Εκτός του ότι μπορείς να δεις ένα μεγάλο μέρος της πόλης κι αρκετά σημεία της που αλλιώς δεν θα περνούσες ποτέ από εκεί, σημαντικότερο για μένα είναι πως μπορείς να δεις την καθημερινότητα των ντόπιων από κοντά και έτσι να τους καταλάβεις καλύτερα. Στο Μπουένος Άιρες όμως η χρήση των λεωφορείων ήταν κάτι πολύ παραπάνω. Τα λεωφορεία του ήταν από μόνα τους αξιοθέατο κι εμπειρία μαζί! Κι εξηγούμαι.

Καταρχήν η εμφάνισή τους. Όλα έμοιαζαν σαν είχαν «δραπετεύσει» από την δεκαετία του ’60, ανεξάρτητα από το αν ήταν παλιότερης ή σύγχρονης κατασκευής. Το βάψιμο τους κι οι αναχρονιστικές ζάντες τους εξωτερικά συνδυάζονταν «αρμονικά» με τα σεμεδάκια από άκρη σε άκρη πάνω από το παρμπρίζ, τα πλεκτά τύπου κουρελού στο κάθισμα του οδηγού και τις εικόνες ή τα ρητά κοινωνικού/θρησκευτικού χαρακτήρα στο εσωτερικό.

Η συχνότητα των δρομολογίων ήταν επίσης ένα στοιχείο που μας εξέπληξε. Πολύ συχνά (τις περισσότερες φορές δηλαδή) περνούσαν 2 και 3 λεωφορεία της ίδιας γραμμής το ένα πίσω από το άλλο. Έμπαινες σ’ αυτό που είχε τον λιγότερο κόσμο και μετά παρατηρούσες πως στην συνέχεια της διαδρομής, το ένα προσπερνούσε το άλλο, με συνέπεια σχεδόν ποτέ να μην υπάρχουν όρθιοι επιβάτες.

Η ταχύτητα που κινούνταν ήταν εκπληκτική! Τύφλα να έχουν οι οδηγοί της φόρμουλα 1! Προσπεράσεις, κίνηση στην αριστερή λωρίδα και τελευταία στιγμή επαναφορά στην δεξιά για την στάση, κορναρίσματα και αναβόσβημα προβολέων στους δύστυχους οδηγούς των επιβατικών ΙΧ που προσπαθούσαν απλά να επιβιώσουν και να μην τους περάσει το λεωφορείο από πάνω.

Στις τεράστιες και πολύ φαρδιές λεωφόρους της πόλης η διπλή λεωφοριο-λωρίδα βρισκόταν στο κέντρο του δρόμου, με στάσεις ανά 2-3 τετράγωνα. Σε μερικές περιπτώσεις αυτές οι λωρίδες χρησιμοποιούνταν εναλλάξ από τα λεωφορεία. Για μερικά τετράγωνα από αυτά της μίας κατεύθυνσης και στα αμέσως επόμενα από αυτά της άλλης. Η αλλαγή ήταν συνεχής κι αναρωτιόμασταν πως ήξεραν πότε θα γίνει η αλλαγή και φοβόμασταν και λίγο μήπως γίνει κάποιο λάθος.

Στις μεγάλες, στεγασμένες στάσεις που βρίσκονταν σ’ αυτές την ενδιάμεσες λωρίδες και συνήθως ήταν πολλές μαζί, από διαφορετικές γραμμές, έπρεπε να σταθείς στο ακριβές σημείο αλλιώς το λεωφορείο δεν σταματούσε για να σε πάρει.

Σε άλλες περιπτώσεις, σε μικρότερους συνοικιακούς δρόμους, η στάση ήταν μια απλή διακριτική κολώνα, με μια μικρή πινακίδα στην κορυφή, που έγραφε τον αριθμό της γραμμής. Έτυχε μια δυο φορές να έχει γίνει αλλαγή διαδρομής ή ακύρωση μια τέτοιας στάσης, η οποία σημαινόταν μ’ ένα μικρό αυτοκόλλητο πάνω στην στάση (σαν αυτά που εδώ διαφημίζουν ιδιαίτερα μαθήματα για ξένες γλώσσες ή μπογιατζήδες ένα πράμα). Μέχρι να το πάρουμε χαμπάρι περιμέναμε άδικα κάμποση ώρα σ’ αυτές της στάσεις αλλά με την ευγενική βοήθεια των ντόπιων μάθαμε…

Στην αρχή που χρησιμοποιήσαμε τα λεωφορεία νομίζαμε πως αρκούσε να «χτυπήσεις» την κάρτα SUBE στο μηχάνημα κι όλα ΟΚ. Αμ δε… Καταλάβαμε πως δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά έπρεπε να πεις στον οδηγό την στάση που θα κατέβεις, ούτως ώστε εκείνος να πληκτρολογήσει στο μεγάλο και πολύπλοκο χειριστήριο που είχε, τον κατάλληλο κωδικό και να χρεώσει την κάρτα σου με το σωστό ποσό, που ήταν διαφορετικό ανάλογα την απόσταση.

Σε μερικές περιπτώσεις έμπαινες στο λεωφορείο με το σωστό νούμερο για τον προορισμό σου, έλεγες την στάση που ήθελες κι ο οδηγός σε κατέβαζε λέγοντας σου πως έπρεπε να πάρεις άλλο, π.χ. το C, που θα ερχόταν αργότερα στην ίδια στάση. Όπως καταλάβαμε κάποιες γραμμές με τον ίδιο αριθμό είχαν 2-3 βερσιόν, A,B και C για παράδειγμα, με διαφορετικό δρομολόγιο, χωρίς ποτέ να καταλάβουμε πως θα μπορούσαμε να διακρίνουμε το ένα από το άλλο. Σε μια περίπτωση μάλιστα, μας υπέδειξαν πως το λεωφορείο που θέλαμε να πάρουμε, με τον ίδιο αριθμό, έπρεπε να το πάρουμε από άλλη κοντινή στάση, προς την ίδια κατεύθυνση.

Όπως καταλαβαίνει κανείς διασκεδάσαμε πολύ με την εμφάνιση αλλά και την τρέλα που διέπει την χρήση και την κίνηση των λεωφορείων του Μπουένος. Απλά τώρα που το σκέφτομαι αναρωτιέμαι πως θα είχε πάει όλο αυτό αν δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε στα Ισπανικά με τους οδηγούς, τους σταθμάρχες και τους επιβάτες τους. Πιθανόν να βρισκόμασταν ακόμη στην Αργεντινή, σε κάποια άγνωστη γειτονιά, προσπαθώντας να βρούμε τρόπο να γυρίσουμε πίσω…

 

[Klair]

Ως μπόνους, στο τέλος είδαμε και μια πολύ ενδιαφέρουσα φωτογραφική έκθεση (δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα της καλλιτέχνιδας, ούτε μπόρεσα εκ των υστέρων να βρω ποια είναι).

Είναι έργο της Grete Stern.

Amazing Surreal Photomontages by Grete Stern II

 

[gkalla]

Είναι έργο της Grete Stern.

Amazing Surreal Photomontages by Grete Stern II

Είσαι θησαυρός!! Το προσθέτω αμέσως.

 

[erodios]

Η Ε. από την άλλη, καθώς δεν ενθουσιάζεται με τα νεκροταφεία, την μόνη ταμπέλα που αναζητούσε ήταν εκείνη που έγραφε Salida (= έξοδος).

Εγώ πάλι ενθουσιάζομαι πολύ με τα νεκροταφεία και ακόμα το φυσάω και δεν κρυώνει που δεν πρόλαβα να πάω στη Ρεκολέτα. Τουλάχιστον ταξιδεύω σ' αυτήν μέσα από τη δική σου εξιστόρηση!

 

[gkalla]

Εγώ πάλι ενθουσιάζομαι πολύ με τα νεκροταφεία και ακόμα το φυσάω και δεν κρυώνει που δεν πρόλαβα να πάω στη Ρεκολέτα. Τουλάχιστον ταξιδεύω σ' αυτήν μέσα από τη δική σου εξιστόρηση!

Ε τότε την άλλη φορά θα κανονίσουμε μαζί ταξίδι και θα αφήσω την Ε. στο σπίτι.

 

[gkalla]

Μπουένος Άιρες – Estadio Maradona, Retiro, San Nicolás, Recoleta​

Μερικές μέρες πριν την αναχώρηση μας δέχτηκα ένα αίτημα από ένα φίλο και δάσκαλό μου σε Ισπανικά και Ιταλικά, για να του φέρω από την Αργεντινή, μια φανέλα, του αγαπημένου του, Μαραντόνα. Η φανέλα που μου ζήτησε ήθελε να προέρχεται από την πρώτη ομάδα που έπαιξε ο «Θεός», την Αρχεντίνος Τζούνιορς, Προσπαθώντας να του κάνω το χατίρι, έψαξα στο κέντρο της πόλης αλλά δεν κατάφερα να την εντοπίσω. Συνεχώς έβρισκα τις κλασικές της Εθνικής ή της Μπόκα Τζούνιορς. Έτσι είπα να επισκεφτώ την μπουτίκ της Αρχεντίνος που βρίσκεται στο γήπεδο της, στην άσημη γειτονιά Villa General Mitre, του δικού μας Μητρόπουλου δηλαδή.

Η κίνηση στους δρόμους ήταν το λιγότερο χαλαρή κι έτσι έφτασα γρήγορα στη περιοχή του γηπέδου. Περπάτησα για 2-3 τετράγωνα στους κυριολεκτικά άδειους, δρόμους μιας μάλλον φτωχικής γειτονιάς κι έφτασα στο στάδιο, με το όνομα Estadio Diego Armando Maradona (τι παράξενο!). Η πρώτη εντύπωση (εξωτερικά και εσωτερικά) το γήπεδο της Προοδευτικής στον Κορυδαλλό (μέχρι και τα χρώματα ταίριαζαν στο περίπου).

Η διαφορά ήταν πως εδώ βρισκόμουν στη γη του «Θεού» Μαραντόνα κι όχι του Τάτση, του Πάντου και του Σούλη Παπαδόπουλου…

Ψώνισα σε αλμυρές τιμές την αυθεντική φανέλα του Ντιέγο, μαζί με κάποια καπελάκια για δώρα κι επιστρέφοντας προς το κατάλυμα, είδα μέσα από το λεωφορείο, μέχρι κι εκκλησία αφιερωμένη σ’ αυτόν τον ποδοσφαρικό «Θεό». Δυστυχώς δεν πρόλαβα να την φωτογραφίσω καθώς, όπως σας είπα, η ταχύτητα κίνησης των λεωφορείων είναι μεγάλη.

Κατά τις 12:30, ξεκινήσαμε με την Ε. για τις βόλτες της ημέρα. Στην διαδρομή για τη στάση που μας βόλευε βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα γνώριμο σκηνικό που το έχουμε δει πολλές φορές στην χώρα μας: Σκληρή, χειρωνακτική εργασία σε δημόσια έργα

Φτάσαμε κάποια στιγμή στην γειτονιά Retiro κι ειδικά στις πλατείες Plaza Maipú και Plaza General San Martín. Ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων της Plaza Maipú φαινόταν το Palacio San Martin (ή Palacio Anchorena), ένα Beaux Arts κτίριο που χρησιμοποιείται από το υπουργείο εξωτερικών για επίσημες διπλωματικές εκδηλώσεις.

Περνώντας την διάβαση για την Plaza General San Martín σταθήκαμε λιγάκι στο μνημείο που είναι αφιερωμένο στον απελευθερωτή της χώρας (Monument to the Liberator Don Jose de San Martin).

Απέναντι στεκόταν το, επίσης Beaux Arts, κτίριο με το όνομα Palacio Paz, που δεν προέρχεται από την ειρήνη (Paz) αλλά από τον παλιό ιδιοκτήτη του José C. Paz, γαιοκτήμονα, δημοσιογράφο, πολιτικό και διπλωμάτη που είχε ζήσει πολλά χρόνια στο Παρίσι και γι’ αυτό έφτιαξε με αυτό τον τρόπο το παλάτι του. Σήμερα στο κτίριο στεγάζεται το στρατιωτικό μουσείο των όπλων (Museo de Armas de La Nación), το Círculo Militar που είναι μια λέσχη αξιωματικών ενώ σε άλλο τμήμα του λειτουργεί πολυτελές ξενοδοχείο.

Μια μικρή βόλτα στο πάρκο της Plaza General San Martín, κάτω από τη δροσερή σκιά των τεράστιων δέντρων ήταν ότι έπρεπε για να ηρεμίσουμε από την ζέστη.

Φτάνοντας στην άλλη άκρη του είδαμε από μακριά το Μνημείο των Πεσόντων στα Μαλβίνας, (τα γνωστά νησιά Φώκλαντ, αλλά μην τα πείτε έτσι στους Αργεντινούς, τσαντίζονται). Στο βάθος φαινόταν επίσης ο Torre Monumental, ένας ψηλός τούβλινος πύργος, δώρο των Βρετανών για την επέτειο των 100 χρόνων της πρώτης Αργεντίνικης κυβέρνησης.

Στο κάτω μέρος της πλατείας ξεκινούσε ο κεντρικός, εμπορικός πεζόδρομος της πόλης η οδός Florida, τον οποίο ακολουθήσαμε κι εμείς μαζί μ’ ένα μεγάλο πλήθος κόσμου. Όλοι κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε βιτρίνες καταστημάτων και σε πάγκους και περίπτερα μικροπωλητών χαζεύοντας τις πραμάτειες και τα εμπορεύματα (όπως κι εμείς φυσικά) ενώ υπήρχαν πολλοί κράχτες για καταστήματα συναλλάγματος. Δεν τόλμησα να αλλάξω σ’ αυτούς, δεν μου γέμισαν πολύ το μάτι, αν και η αναλογία που πρόσφεραν ήταν καλύτερη από αυτή που είχα ήδη βρει. Ανάμεσα στα πολλά σύγχρονα κτίρια ξεχώριζαν εδώ κι εκεί κάποια ποιο ενδιαφέροντα όπως το Edificio Thompson που όμως φαινόταν ελαφρώς εγκαταλελειμμένο.

Στην διασταύρωση με την Avenida Córdova, σε αντικριστές γωνιές στέκονταν τα μάλλον πιο ενδιαφέροντα και καλοσυντηρημένα κτίρια του δρόμου. Από την μια αυτό του Centro Naval, ενός κτιρίου του 1914, σχεδιασμένο κι αυτό από Γάλλους αρχιτέκτονες, που ανήκει σ’ ένα αθλητικό και κοινωνικό σύλλογο που ιδρύθηκε από αξιωματικούς του Αργεντίνικου Ναυτικού.

Από την άλλη το τεράστιο κτίριο του 1891, που πιάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο και φιλοξενεί το πολυκατάστημα Galerias Pacífico. Ένα ακόμη οικοδόμημα σε αρχιτεκτονικό στυλ Beaux Arts. Πήξαμε στα παριζιάνικα κτίρια σήμερα…

Συνεχίσαμε για λίγο ακόμη την περαντζάδα στην πολύβουη εμπορική Florida και λίγο πιο κάτω κάναμε μια επιβεβλημένη στάση για δροσερή μπύρα στο Gran Caffe Vergnano, πριν αρχίσουμε να απομακρυνόμαστε, ακολουθώντας την Avenida Córdova, στα όρια του Retiro με τη γειτονιά του κέντρου San Nicolás. Το κτίριο Edificio Miguel Bencich, με τους μυτερούς πύργους του, τράβηξε για λίγο την προσοχή μας καθώς περπατούσαμε προς τα δυτικά.

Σ’ ένα από καταστήματα ποτών και τροφίμων που βρισκόντουσαν απέναντί του ξαφνιαστήκαμε καθώς στην βιτρίνα του είδαμε τα αγαπημένα μας Caprice Παπαδοπούλου και ένα δοχείο Ελληνικού λαδιού. Δυστυχώς ήταν κλειστά τέτοια ώρα και δεν μπορέσαμε να πάρουμε μια γερή δόση από σοκολατένια πουράκια. Τελικά παντού υπάρχει ένας μύθος κι ένας Παπαδόπουλος.

Φτάνοντας για μια ακόμη φορά στην γιγάντια λεωφόρο 9 de Julio κι αφού περάσαμε μπροστά από ένα από τα δίδυμα σιντριβάνια Las Fuentes Ornamental αρχίσαμε να την διασχίζουμε με προσοχή. Άλλη μια πόζα από τον Οβελίσκο και την Εβίτα από πίσω του, πιο κοντινή αυτή τη φορά, ήταν επιβεβλημένη.

Όπως επίσης και μια επίσκεψη (εξωτερικά τουλάχιστον) από το κουκλίστικο κτίριο του Teatro Nacional Cervantes. Έξω από το θέατρο υπήρχαν αφίσες για τις παραστάσεις του κι ανάμεσα τους και μια για την νέα παράσταση του εξαίρετου Αργεντινού ηθοποιού Leonardo Sbaraglia. Πολύ στεναχωρήθηκα όταν κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσα να την παρακολουθήσω…

Σιγά σιγά μπήκαμε στην γειτονιά της Recoleta και πήγαμε στο διάσημο βιβλιοπωλείο με το «Ελληνικό» όνομα El Ateneo. Μπήκαμε μέσα και παρατηρώντας την κεντρική του αίθουσα καταλάβαμε που οφειλόταν αυτή η κοσμοσυρροή. Το παλιό θέατρο Teatro Gran Splendid, με την Ιταλική φινέτσα, είχε μετατραπεί σε βιβλιοπωλείο στις αρχές του 2000 και σύντομα ανακηρύχθηκε ως ένα από τα πιο όμορφα του κόσμου (αν όχι το ομορφότερο).

Φωτογραφίσαμε τους εκπληκτικούς του χώρους και την διακόσμηση του, μαζί με εκατοντάδες άλλους τουρίστες, και συνεχίσαμε με έρευνα περιεχομένου. Δεν μπορώ να πω πως ήταν πολύ καλά οργανωμένο ούτε και πως οι υπάλληλοί του ήταν ιδιαίτερα ενημερωμένοι. Ψάχνοντας να βρω ένα βιβλίο του πολύ γνωστού συγγραφέα – ψυχολόγου Jorge Bucay και μην μπορώντας να το εντοπίσω εύκολα απευθύνθηκα σ’ έναν νεαρό υπάλληλο. Ιδέα δεν είχε για ποιόν του μιλούσα! Χρειάστηκε να μιλήσω με άλλον υπάλληλο, μεγαλύτερης ηλικίας που με κατηύθυνε σωστά τελικά.

Μετά την πνευματική, σειρά είχε κι η άλλη, η «πεζή» τροφή. Όταν βγήκαμε φύγαμε για Palermo και στην πλατεία Plaza Inmigrantes de Armenia είπαμε αυτήν την φορά να δοκιμάσουμε ένα πιο λαϊκό εστιατόριο που είχαμε εντοπίσει τις προηγούμενες μέρες. Στο Las Petunias φάγαμε πολύ οικονομικότερα χωρίς η ποιότητα να είναι χαμηλότερη από τα άλλα. Η δε ποσότητα ήταν σαφώς μεγαλύτερη, σε σημείο που το μισό μας φαγητό το πήραμε πακέτο. Δεν πήγε χαμένο πάντως…

 

[KIKI]

Ωραία περιγραφή και ωραίο ταξίδι!

 

[gkalla]

Ωραία περιγραφή και ωραίο ταξίδι!

Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και τα ευγενικά σου σχόλια.