Αργεντινή Ουρουγουάη Χιλή Αχ και να ‘ταν πάντα καλοκαίρι! (Μπουένος Άιρες, Σαντιάγο, Κολόνια)

[gkalla]

Σαντιάγο - Άφιξη, Bellavista​

Tα εισιτήρια για το Σαντιάγο ήταν κλεισμένα με την KLM οπότε αναγκαστικά θα πετούσαμε από το αεροδρόμιο EZE κι όχι από το κοντινό μας Jorge Newbery. Η πτήση ήταν πρωινή ξυπνήσαμε χαράματα και οι πολύ εξυπηρετικοί υπάλληλοι του καταλύματός μας, μας επέτρεψαν να αφήσουμε για φύλαξη, ένα μέρος από τα πράγματά μας, παρόλο που ήξεραν ότι με την επιστροφή δεν θα μέναμε πάλι εκεί. Στις 6:00 ήμασταν ήδη στον δρόμο, με ιδιωτική μεταφορά κλεισμένη πάλι από την Booking.

Οι γνωστές χρονοβόρες διαδικασίες και η απαραίτητη ορθοστασία στο αεροδρόμιο είχαν αρχίσει να μας κουράζουν αλλά ευτυχώς η πτήση, που ερχόταν από Άμστερνταμ και Σάο Πάολο έφυγε και έφτασε στην ώρα της. Νέες ουρές και διαδικασίες εισόδου στην Χιλή μας περίμεναν στο αεροδρόμιο Αρτούρο Μερίνο Μπενίτεζ του Σαντιάγο ενώ αμέσως μετά πήραμε το λεωφορείο της Centropuerto για τον σταθμό Μετρό Pajaritos (πουλάκια!). Στην διαδρομή έπιασα κουβέντα μ’ έναν ντόπιο που ζούσε κι εργαζόταν στην Ολλανδία ο οποίος επέμενε πως έπρεπε να δοκιμάσουμε τα ψαρικά και τα θαλασσινά της Χιλής που τα θεωρούσε κορυφαία.

Τελικά όταν φτάσαμε στα …Πουλάκια (Pajaritos) προσπάθησα να βγάλω τις κάρτες ΜΜΜ της πόλης (Tarjeta BIP!) αλλά εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Στα ταμεία της εταιρείας δεν έπαιρναν πιστωτική κάρτα και φυσικά ούτε ξένο συνάλλαγμα (Δολάριο, Ευρώ). Είναι θέμα Εθνικής Υπερηφάνειας, μάλλον. Οι υπάλληλοι του γκισέ μου πρότειναν να παρακαλέσω τους συναδέρφους τους, που έκαναν τον έλεγχο στην είσοδο του μετρό, να με αφήσουν να περάσω και να πάω σε πιο κεντρικό σταθμό για να βρω ανταλλακτήριο αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Δεν παρακαλάμε κανέναν. Καθώς δεν υπήρχε άλλη λύση προσπάθησα να κάνω ανάληψη με την Revolut από κάποια ΑΤΜ που υπήρχαν στο σταθμό γεγονός που όχι μόνο απέτυχε αλλά μου «κλείδωσε» και την χρήση της κάρτας. Ως τελευταία λύση αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μια ελληνική κάρτα και κατάφερα να βγάλω 40€ σε Πέσος Χιλής πληρώνοντας την αλμυρή προμήθεια των 8€ που μου ζήτησε το μηχάνημα. Επέστρεψα στον γκισέ και τελικά έβγαλα 2 κάρτες BIP! Γεμίζοντας τες με 8.000 πέσος (περίπου 8 €) ποσό που τελικά δεν έφτασε για τις επόμενες 4 ημέρες που μείναμε στην πόλη. Τα ΜΜΜ στην Χιλή ήταν αρκετά ακριβότερα από τα αντίστοιχα στην Αργεντινή.

Μπήκαμε στο γεμάτο βαγόνι του μετρό L1 κι εκεί ήρθε η πρώτη προειδοποίηση από κάποιους ντόπιους για κλοπές που γίνονται στην πόλη. Από τις κουβέντες που κάναμε μ’ ένα συμπαθή κύριο, που αρχικά μου υπέδειξε 4 νεαρούς επιβάτες ως σίγουρους λωποδύτες, κατάλαβα πως εδώ το σύστημα ήταν της λογικής «Take the money and Run» (κυρίως κινητά και φωτογραφικές κι όχι τόσο χρήματα και πορτοφόλια). Σου έπαιρναν δηλαδή από το χέρι ότι κρατούσες κι εξαφανίζονταν με μεγάλη ταχύτητα. Μας τρόμαξε η προειδοποίηση και μαζί με αυτές που ακολούθησαν, μας έκαναν να μην αισθανόμαστε και ιδιαίτερη ασφάλεια σε πλήρη αντίθεση με την αίσθηση που είχαμε στο Μπουένος Άιρες.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στο σταθμό Salvador που ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει. Κι εκεί τα προβλήματα της ημέρας συνεχίστηκαν… Το ξενοδοχείο αυτό το είχα επιλέξει με πολύ προσοχή ώστε να εκπληρώνει κάποιους όρους. Ήθελα να είναι στην ασφαλή περιοχή Providencia αλλά και κοντά στις άλλες ενδιαφέρουσες περιοχές Bellavista και Barrio Italia. Να βρίσκεται πολύ κοντά σε μετρό και λεωφορεία. Να έχει πρωϊνό και κλιματισμό (εδώ γελάμε). Και φυσικά καλή βαθμολογία στο booking και καλή τιμή. Όλα τα είχε αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν σύμφωνο με την λογική της φράσης «Η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε».

Με το που φτάσαμε νιώσαμε πως το ξενοδοχείο θα πρέπει να είχε περάσει και καλύτερες μέρες. Οι κοινόχρηστοι χώροι του δεν βρίσκονταν στην καλύτερή τους κατάσταση. Όταν θελήσαμε να πληρώσουμε άρχισαν να εξετάζουν με προσοχή εκτιμητή διαμαντιών ένα - ένα όλα τα χαρτονομίσματα των δολαρίων που τους έδωσα. Στην θέα δε ενός χαρτονομίσματος που ήταν ελαφρά τσακισμένο σε μια γωνία του κόντεψαν να λιποθυμήσουν. Καλύτερα να είχαμε βγάλει όπλο. Στην συνέχεια μας έβαλαν να υπογράψουμε ένα έντυπο που έλεγε σε γενικές γραμμές πως για οτιδήποτε συνέβαινε στο ξενοδοχείο θα είμασταν υπεύθυνοι και θα έπρεπε να πληρώσουμε. Αφού δεν μας ζήτησαν να το βάψουμε κιόλας πάλι καλά.

Όταν μπήκαμε στο δωμάτιο δε η ενόχλησή μας μεγάλωσε περισσότερο. Ήταν ασφυκτικά μικρό και παράγωνο σε βαθμό που για να περάσω στην άλλη πλευρά του κρεβατιού μπορούσα μόνο κινούμενος με το πλάι. Το δε κλιματιστικό (είχε βάλει αρκετή ζέστη) ήταν φτιαγμένο πιθανότατα πριν γεννηθώ και φυσικά παρείχε μόνο ένα ελαφρύ, χλιαρό αεράκι. Όταν κατέβηκα στην ρεσεψιόν για να διαμαρτυρηθώ και να ζητήσω αλλαγή απλά σήκωσαν τους ώμους και μας ενημέρωσαν πως αυτό είναι κι αν θέλουμε. Καταλάβαμε πως δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο κι απλά το πήραμε απόφαση. Θα μέναμε για τις επόμενες 4 μέρες στο «κλουβί» (χωρίς τις τρελές, δεν χωρούσαν εξάλλου).

Όντας κουρασμένοι, ψιλοάυπνοι κι ελαφρώς χολοσκασμένοι με το ξενοδοχείο, δεν είχαμε το κουράγιο να πάμε σε άλλη περιοχή για φαγητό και ψάξαμε κάτι εκεί κοντά. Το κοντινό εστιατόριο La Antojería δεν μας γέμισε πολύ το μάτι αλλά χωρίς πολλά - πολλά μπήκαμε μέσα και κάτσαμε. Κι ευτυχώς που το κάναμε.. Από τον μικρό κατάλογο του αποφασίσαμε να ακούσουμε τις συμβουλές του συνεπιβάτη μας και να επιλέξουμε θαλασσινά. Σαλάτα με αβοκάντο και γαρίδες, μπακαλιάρος τηγανητός και το καλύτερο ρεβίθια με γαρίδες. Ονειρικό πιάτο! Στο τέλος καταλήξαμε να τσακωνόμαστε για την τελευταία μπουκιά… Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς πως «τα φαινόμενα απατούν». Ο «εσωτερικός κόσμος» αυτού το μαγαζιού ήταν όνειρο.

Επιστρέφοντας είδαμε πως στον γειτονικό λόφο Cerro San Cristóbal είχε πιάσει φωτιά κι ήταν σε εξέλιξη η κατάσβεσή της, αλλά δεν αντέχαμε να βοηθήσουμε οπότε μπήκαμε στο δωμάτιο για μια περιποιημένη σιέστα.

Απογευματάκι κάναμε μια μικρή βόλτα στην γειτονική Bellavista. Στην αρχή περάσαμε από μια μικρή γέφυρα πάνω από το ποτάμι της πόλης (κάτι σαν το Κηφισό) με το όνομα Mapocho. Το όνομα έγινε viral στις συζητήσεις μας, τις επόμενες μέρες. Φράσεις όπως «Αυτό το μαγαζί είναι για τον Mapocho» μπήκαν στην καθημερινότητά μας.

Στο παλιό μοναστήρι Montecarmelo που είχε μετατραπεί στον χώρο κουλτούρας Centro Cultural Montecarmelo (συναυλίες, εκθέσεις, εκδηλώσεις) δεν μπορέσαμε να μπούμε και δεν μπήκαμε ποτέ στην συνέχεια καθώς ήταν ερμητικά κλειστός παρόλο που διάφορες αφίσες ανακοίνωναν εκδηλώσεις.

Κατά τα λοιπά δεν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον σ’ αυτό το κομμάτι της Bellavista (ουσιαστικά το πάνω όριο της γειτονιάς) κι έτσι πήραμε το πρώτο βολικό λεωφορείο με κατεύθυνση το άλλο άκρο της. Κατεβήκαμε δίπλα στο πανεπιστήμιο Universidad San Sebastian και την εκκλησία Iglesia de Nuestra Señora de la Victoria κι προχωρήσαμε στην οδό Pío Nono.

Μας «υποδέχτηκε» μια καντίνα με Χιλιανό «βρώμικο» (Choripan, Completo κλπ) με θέα τον Cerro San Cristóbal και μερικά ωραία murals. Δεν κυκλοφορούσε ακόμη πολύς κόσμος στην γεμάτη με μαγαζιά γειτονιά αλλά η αίσθηση που έδινε η περιοχή ήταν παρόμοια με το Φαληράκι ή τον Κάβο της Λευκίμμης. Μπαρ και κλαμπ που διαφήμιζαν σφηνάκια σε πεντάδες, γιγαντοοθόνες που έδειχναν ποδοσφαιρικούς αγώνες – κονσέρβα και μπόλικοι κράχτες. «Περάστε στο μαγαζί μας που ‘χει καθαρά πιοτά κι όμορφα κορίτσια» που έλεγε κι ο Νίκος Φέρμας στη ταινία «Καλώς ήλθε το δολάριο». Όταν μάλιστα ένας ευγενικός νεαρός, που είδε την Ε. να κρατά το κινητό στο χέρι, μας ειδοποίησε να το κρύψουμε γιατί θα μας το «ψειρίσουν», φροντίσαμε να απομακρυνθούμε γρήγορα.

Ευτυχώς, βγαίνοντας από την Pío Nono τα πράγματα βελτιώθηκαν άρδην και προχωρήσαμε στο μικρό στενάκι Fernando Márquez de La Plata. Εκεί βρισκόταν κι ένα από τα σπίτια του τεράστιου Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda που λέγεται La Chascona και λειτουργεί ως μουσείο. Ήταν κλειστό εκείνη την ώρα κι έτσι αρκεστήκαμε σε 1-2 φωτογραφίες παρατηρώντας πως έμοιαζε κάπως με μικρό πλοιάριο, καθώς έτσι συνήθιζε να διαμορφώνει τα σπίτια του ο ποιητής.

Δίπλα ένας σύγχρονος και καλοφτιαγμένος πολυχώρος γεμάτος καφέ, εστιατόρια και μπαράκια, μας τράβηξε αμέσως. Απ’ ότι καταλάβαμε είχε πρόσφατα ανοίξει και ήδη είχε γίνει στέκι των ντόπιων. Καθίσαμε σ’ ένα μικρό στέκι, το La Chimba για να απολαύσουμε μερικές παγωμένες Austral. Με την προτροπή της σερβιτόρας – ηθοποιού (σ’ όλες τις χώρες του κόσμου οι νέοι ηθοποιοί περνάνε από το σέρβις τελικά) πήραμε σαν συνοδευτικό μια Chorrillana, ένα παραδοσιακό πιάτο για να τσιμπάμε κάτι. Η Chorrillana αποτελείται από πατάτες τηγανητές, σάλτσα κρεμμυδιού, κομμάτια κρέας ή/και λουκάνικο και 2 αυγά τηγανητά από πάνω.

Αργά πια πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στην μικρή πλατεία Plaza Camilo Mori και μπροστά από το όμορφο ξενοδοχείο Castillo Rojo, βρεθήκαμε μπροστά σε μια μικρή συγκέντρωση νέων που χόρευαν. Ήταν μέλη ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού (Forró no Chile) που είχε σαν βασικό του σκοπό την διάδοση αυτού του είδους βραζιλιάνικης μουσικής και χορού στην Χιλή.

 

[Sanna1971]

μας έκαναν να μην αισθανόμαστε και ιδιαίτερη ασφάλεια σε πλήρη αντίθεση με την αίσθηση που είχαμε στο Μπουένος Άιρες.

Δε θέλω να σε λυπήσω αλλά ήταν ψευδαίσθηση... Μου πήραν την τσάντα, την οποία είχα κρεμάσει αφελώς στην καρέκλα μου, μέσα σε Starbucks σε κεντρικότατο σημείο του ΒΑ. Έτσι κατάλαβα γιατί όλοι είχαν τις τσάντες τους αγκαλιά όπου κάθονταν.

Όταν μάλιστα ένας ευγενικός νεαρός, που είδε την Ε. να κρατά το κινητό στο χέρι, μας ειδοποίησε να το κρύψουμε γιατί θα μας το «ψειρίσουν», φροντίσαμε να απομακρυνθούμε γρήγορα.

Το ίδιο μας είπαν σε ένα καφέ που τόλμησε ο σύζυγος να αφήσει για λίγο το κίνητό του στο τραπέζι. Περνάνε, το αρπάζουν και εξαφανίζονται τρέχοντας.

 

[gkalla]

Δε θέλω να σε λυπήσω αλλά ήταν ψευδαίσθηση...

Μπορεί, δεν αποκλείεται. Πάντως δεν είδαμε πουθενά να συμβαίνει τίποτα το ανησυχητικό.

Έτσι κατάλαβα γιατί όλοι είχαν τις τσάντες τους αγκαλιά όπου κάθονταν.

Εγώ πάντα έτσι έχω το τσαντάκι μου και στην Αθήνα αλλά κι οπουδήποτε έχω ταξιδέψει. Δεν το ρισκάρω.

 

[gkalla]

Σαντιάγο – Centro Historico, Museo Chileno de Arte Procolombino, Barrio Italia​

To πρωϊνό αποδείχτηκε αντάξιο της «ποιότητας» των υπόλοιπων χαρακτηριστικών του ξενοδοχείου αλλά τίποτα δεν ήταν ικανό να μας πτοήσει. Ήμασταν έτοιμοι να εξερευνήσουμε το κέντρο του Σαντιάγο. Πήραμε το μετρό και σε χρόνο μηδέν φτάσαμε στην κεντρική πλατεία του ιστορικού κέντρου, με το συνηθισμένο όνομα που έχουν πολλές πλατείες στον Ισπανόφωνο νέο κόσμο, την πλατεία Plaza de Armas. Αφού βγάλαμε την κλασική φωτογραφία μπροστά στο όνομα της πόλης στρέψαμε την προσοχή μας στα αξιοθέατα που προσέφερε η περιοχή.

Η τριάδα των στιβαρών κτιρίων που στέκονταν στην μια πλευρά της τράβηξε αμέσως την προσοχή μας. Πρώτο ήταν το δημαρχείο της πρωτεύουσας (Municipalidad de Santiago), που στεγάζεται σ’ ένα συμπαθητικό νεοκλασικό κτίριο.

Δίπλα του το Palacio de la Real Audiencia de Santiago, το παλιότερο κτίριο από τα 3, στο οποίο στεγάζεται το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Αν και παλιό παλάτι, περισσότερο θυμίζει εκκλησία, κυρίως λόγω του καμπαναριού με το ρολόι που υψώνεται στην πρόσοψή του.

Τέλος το κεντρικό Ταχυδρομείο Edificio Correo Central άλλο ένα νεοκλασικό κτίριο, αυτό όμως πιο «βαρύ» κι εντυπωσιακό. Χτισμένο αρχικά για να φιλοξενήσει το κυβερνείο της χώρας τα τελευταία χρόνια έχει γίνει η έδρα των ταχυδρομείων.

Στην επόμενη πλευρά της πλατείας την προσοχή τραβούσε ο Καθεδρικός της πόλης, που εξωτερικά είναι συμπαθής αλλά εσωτερικά πολύ πιο όμορφος και πλούσια διακοσμημένος. Μπήκα μέσα και παρόλο που είχε λειτουργία εκείνη την ώρα μπόρεσα να πάρω μερικές φωτογραφίες, χωρίς να ενοχλήσω, καθώς ο κόσμος που συμμετείχε στην λειτουργία ήταν λιγοστός.

Βγαίνοντας από τον ναό κάναμε μια μικρή παράκαμψη προς τον γειτονικό πεζόδρομο Paseo Puente, που εκείνη την ώρα έσφυζε από ζωή. Στο βάθος διακρινόταν και το καμπαναριό του πυροσβεστικού κτιρίου Edificio del Cuerpo de Bomberos de Santiago με το ταιριαστό κόκκινο χρώμα.

Της προσοχής μας δεν διέφυγε και η ίδια η πλατεία. Σκιερή και κατάφυτη με πολλούς φοίνικες και αρκετά παγκάκια για την ξεκούραση των επισκεπτών της, είχε επιπλέον και δύο αγάλματα – μνημεία. Το πρώτο ήταν αφιερωμένο στον Pedro de Valdivia, τον Ισπανό Conquistador της Χιλής, που ήταν κι ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας. Πιο εσωτερικά υπήρχε το μνημείο που ήταν αφιερωμένο στον Simon Bolivar, τον απελευθερωτή της μισής Νότιας Αμερικής.

Στην πλατεία υπήρχαν και μερικοί πάγκοι μικροπωλητών απ’ όπου αγοράσαμε κάποια σουβενίρ σε λίγο τσιμπημένες τιμές. Δεν μείναμε όμως περισσότερο γιατί είχαν ξεκινήσει εργασίες καθαριότητας από τα συνεργεία του δήμου. Ακολουθήσαμε την οδό Compañía de Jesus και στο επόμενο τετράγωνο βρεθήκαμε μπροστά στο κτίριο του μουσείου Προκολομβιανής Τέχνης (Museo Chileno de Arte Precolombino). Αν και η όψη του δεν ήταν και πολύ ελκυστική, λόγω κακής συντήρησης, είχαμε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τα εκθέματά του οπότε συνεχίσαμε στα ενδότερα. Η αλήθεια είναι ότι μας αποζημίωσε στο ακέραιο.

Το μουσείο είχε μια μεγάλη συλλογή αντικειμένων από σχεδόν όλους τους λαούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής όπως και της Καραϊβικής. Έργα των Ίνκας, Μάγιας, Αζτέκων, Τολτέκων, Ολμέκων, Μαπούτσε, Νάσκα, Ταίνο, Κέτσουα, Ράπα Νούι και ένα σωρό άλλων λαών, αγνώστων κατά βάση σε μας γέμιζαν αυτό το, εντέλει, εξαιρετικό μουσείο.

Τα ταφικά αγάλματα των Μαπούτσε ήταν το πρώτο εντυπωσιακό έκθεμα που μας «καλωσόρισε» στις αίθουσες του μουσείου.

Και φυσικά ακόμα πολλά αγάλματα κι αγαλματίδια όλων των μεγεθών από διάφορες περιοχές της Λατινικής Αμερικής.

Αρκετά εκθέματα ήταν πήλινα ή μεταλλικά σκεύη καθημερινής ή τελετουργικής χρήσης.

Δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα διάφορα κοσμήματα, όσα δηλαδή γλύτωσαν την κλοπή και το λιώσιμο από τους «ευγενείς» Ισπανούς κατακτητές.

Μεγάλο κομμάτι της έκθεσης αποτελούσαν και τα υφάσματα, για τα οποία υπήρχε ειδική αίθουσα περιορισμένης πρόσβασης και ελεγχόμενου περιβάλλοντος όσον αφορά την υγρασία και τη θερμοκρασία.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, για μένα, εκθέματα ήταν ένα καλοσυντηρημένο Κίπου (quipu ή khipu) ένα περίπλοκο τρισδιάστατο σύστημα καταγραφής που χρησιμοποιούσε σχοινιά διαφόρων χρωμάτων και πάχους με πολλούς και διαφορετικούς κόμπους. Τα κίπου ήταν αυτά που επέτρεψαν στην αυτοκρατορία των Ίνκας να διαχειρίζεται αποτελεσματικά μια τεράστια επικράτεια χωρίς γραπτή γλώσσα!

Η επίσκεψη κράτησε γύρω στις 2 ώρες και στην συνέχεια προχωρήσαμε στην γειτονική πλατεία Plaza Montt-Varas όπου υπάρχει και το ομώνυμο μνημείο. Είναι αφιερωμένο στους δυο εξέχοντες πολιτικούς της Χιλής, τον Manuel Montt (διετέλεσε πρόεδρος της Χιλής) και τον Antonio Varas (στενός συνεργάτης του Montt και υπουργός) που στην διάρκεια την πολυετούς τους θητείας, στα πράγματα της χώρας, θεωρείται πως προσέφεραν πολλά. Το μνημείο στέκεται ανάμεσα στο Δικαστικό Μέγαρο (Palacio de los Tribunales de Justicia) και στην Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados de Chile).

Περιπλανηθήκαμε για λίγο στους κεντρικούς πεζοδρόμους Paseo Bandera και Paseo Huérfanos, μαζί με πολλούς ντόπιους που έκανα την βόλτα τους, ανάμεσα σε βιτρίνες και πρόχειρους πάγκους με είδη λαϊκής τέχνης και σουβενίρ. Και βεβαίως δεν χάσαμε την ευκαιρία να «θαυμάσουμε» την ιδιαίτερη αισθητική των Χιλιανών που συνοψιζόταν στην φράση «Βάζω κάτι επάνω μου και βγαίνω». Απελευθερωτική δεν λέω, αλλά και υπαίτια για πολλές στιγμές γέλιου. Καμιά σχέση με τους πιο elegant Αργεντίνους που έμοιαζαν με μοντέλα άρτι αφιχθέντα από το Μιλάνο.

Νιώθοντας ένα μικρό κενό μπήκαμε σ’ ένα μαγαζί της τοπικής αλυσίδας fast food Dominó, για ένα εξαιρετικό Completo (η Χιλιάνικη εκδοχή του χότ ντογκ) και μια, επίσης πολύ καλή, σκούρα Kunstmann. Φωτογραφία από το completo δεν υπάρχει. Δεν πρόλαβα, το κάναμε μια μπουκιά…

Κάποια στιγμή πετάχτηκα για λίγο μέχρι το διπλανό στενό για να δω το ανδαλουσιάνικου στυλ παλάτι, το Palacio La Alhambra. Πραγματικά, παρόλη την κακή του κατάσταση και την έλλειψη συντήρησης, έδειχνε την σαφή του επιρροή από την αραβική αρχιτεκτονική, όπως αυτή αναπτύχθηκε στην νότια Ισπανία. Πολύ κρίμα που το έχουν αφήσει έτσι παρατημένο…

Φτάνοντας στην δεύτερη μεγάλη πλατεία του κέντρου, την πλατεία Συντάγματος (Plaza de La Constitución), είδαμε πως η La Moneda, το ιστορικό προεδρικό μέγαρο της Χιλής ήταν σε φάση εργασιών συντήρησης. Κάπως βοηθούσαν τα προστατευτικά καλύμματα των εργασιών με τα καλοφτιαγμένα σκαριφήματα για να πάρουμε μια ιδέα για το πραγματικό κτίριο που κρυβόταν από πίσω.

Εδώ ήταν που το 1973, η υποκινούμενη από τους Αμερικανούς (τους οποίους ευχαριστούμε όπως έλεγε κι ο παλιός Έλληνας Πρωθυπουργός) στρατιωτική χούντα του Πινοτσέτ επιτέθηκε με όπλα, κανόνια κι αεροπορικούς βομβαρδισμούς για να μπορέσει να συλλάβει τον ηγέτη της χώρας, Salvador Allende. Δεν τους έκανε όμως την χάρη. Αυτοκτόνησε…

Περνώντας ανάμεσα από το προεδρικό μέγαρο και το Διοικητικό Κυβερνείο του Σαντιάγο (Edificio de la Intendencia de Santiago), βρεθήκαμε στην πλατεία Plaza de La Ciudadanía κι από εδώ διαπιστώσαμε πως η πίσω πλευρά της La Moneda φαινόταν ακόμη καλά, αν κι ήδη στήνονταν σκαλωσιές για τις επερχόμενες επισκευές. Ο καινούργιος ένοικος, ο ακροδεξιός πρόεδρος Χοσέ Αντόνιο Καστ, γιος ναζιστή Γερμανού μετανάστη, κι ανιψιός υπουργού του Πινοτσέτ, που είχε εκλεγεί λίγες μέρες πριν, ήθελε να μπει σε φρεσκοβαμμένο σπίτι και χωρίς τρύπες από σφαίρες…

Στην απέναντι πλευρά της μεγάλης λεωφόρου Avenida Alameda Libertador Bernardo O'Higgins, αφιερωμένη στον απελευθερωτή της Χιλής, υψωνόταν μια γιγάντια σημαία της χώρας. Συνεχίσαμε περπατώντας στο φαρδύ πεζοδρόμιο, περνώντας μπροστά από όμορφα κτίρια άλλα γνωστά όπως το Club de la Unión de Santiago κι άλλα άγνωστα, τουλάχιστον σ’ εμάς.

Απέναντι απλωνόταν το κτίριο του πανεπιστημίου της Χιλής (Universidad de Chile) ενώ στο βάθος διακρίναμε το καμπαναριό από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (Iglesia de San Francisco).

Έχοντας ξεποδαριαστεί γυρίσαμε άρον άρον στο «κλουβί» μας για ξεκούραση. Βγαίνοντας για την βραδυνή μας βόλτα πήγαμε προς την γειτονιά Barrio Italia, που φαινόταν, στα χαρτιά τουλάχιστον, να είναι μια «ζωντανή» περιοχή.

Φτάνοντας στο κέντρο της διαπιστώσαμε πως αρκετά μαγαζιά είχαν κλείσει ή ετοιμάζονταν να κλείσουν καθώς ήταν καθημερινή. Ευτυχώς όμως εντοπίσαμε γρήγορα ένα όμορφο μπαράκι, το La terraza de Vicente που εκτός του ωραίου χώρου που διέθετε, έπαιζε και ωραία μουσική. Είχε κι ωραία μεζεδάκια με κορυφαίο κάποια όστρακα με λιωμένη παρμεζάνα που δοκιμάσαμε παρέα με άφθονη Περουβιανή Cusqueña.

Ο συμπαθέστατος Cristian, διευθυντής του μπαρ, Χιλιανός με βασκική καταγωγή μόλις κατάλαβε πως είμαστε ξένοι ήρθε να μας μιλήσει. Ως άνθρωπος που είχε ταξιδέψει πολύ στην χώρα του, κυρίως με την μηχανή του, άρχισε να μας συστήνει διάφορα όμορφα κι ενδιαφέροντα μέρη. Ακούγαμε με προσοχή μέχρι την στιγμή που ξεκίνησε να μιλά για θάλασσες και παραλίες. Εκεί τα πράγματα σοβάρεψαν και του εξηγήσαμε ότι «δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου». Βγάλαμε τα κινητά κι αρχίσαμε να του δείχνουμε φωτογραφίες από ελληνικές θάλασσες και παραλίες. Όπως αντιλαμβάνεστε δεν χρειάστηκε ώρα για να πειστεί και ν’ αρχίσει να ρωτάει πως θα έρθει στην Ελλάδα και σε ποια νησιά να πάει. Η Ε. φυσικά του είπε να ξεχάσει την Μύκονο (που ήταν το μόνο ελληνικό νησί που ήξερε) και να έρθει στο κορυφαίο νησί του κόσμου: την Κεφαλονιά… Αν έχετε άλλη άποψη να της την πείτε εσείς, εγώ έχω και μια ιστορία να τελειώσω.

 

[evaT]

Ευτυχώς που άλλαξες χώρα γιατί είχαμε χάσει τα μπάλα που τα γράφετε ταυτόχρονα με τον @pepakos

Διαβάζω με ενδιαφέρον για το Σαντιάγκο, για την ώρα δεν με πείθει αν αξίζει να τραβολογηθείς ως εκεί μόνο γι αυτό. Σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ναι.

 

[gkalla]

Διαβάζω με ενδιαφέρον για το Σαντιάγκο, για την ώρα δεν με πείθει αν αξίζει να τραβολογηθείς ως εκεί μόνο γι αυτό. Σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ναι.

Κοίτα, το Σαντιάγο (όπως και το Μπουένος) είναι ευρωπαϊκού στυλ πόλη. Δεν είναι ότι θα δεις κάτι τελείως διαφορετικό. Αλλά μπορεί να σου αρέσει για διάφορους λόγους. (Στην σύζυγο π.χ. άρεσε περισσότερο από το Μπουένος).
Πάντως μια ολιγοήμερη διαμονή εκεί και χρησιμοποιώντας το ως βάση για κοντινές ή/και πιο μακρυνές εκδρομές είναι μια χαρά.

 

[Yorgos]

Ευτυχώς που άλλαξες χώρα γιατί είχαμε χάσει τα μπάλα που τα γράφετε ταυτόχρονα με τον @pepakos

Διαβάζω με ενδιαφέρον για το Σαντιάγκο, για την ώρα δεν με πείθει αν αξίζει να τραβολογηθείς ως εκεί μόνο γι αυτό. Σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ναι.

Μόνο για το Σαντιάγο όχι, με την καμία. Αλλά τα βασικά αξιοθέατα της χώρας είναι άλλα: η Παταγονία της, ακόμη περισσότερο το Νησί του Πάσχα (για το οποίο θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να περάσεις από το Σαντιάγο), οι έρημοι του βορά, η carretera Austral, άντε και τα κρασάκια για κανένα μερακλή. Κάποτε είχε και νόημα σε RTW εισιτήρια για την Ταϊτή , δεν έχω τσεκάρει αν γίνονται ξανά αυτές οι πτήσεις, νομίζω πως όχι.

 

[psilos3]

Η Ε. φυσικά του είπε να ξεχάσει την Μύκονο (που ήταν το μόνο ελληνικό νησί που ήξερε) και να έρθει στο κορυφαίο νησί του κόσμου: την Κεφαλονιά… Αν έχετε άλλη άποψη να της την πείτε εσείς, εγώ έχω και μια ιστορία να τελειώσω.

Έχουμε, έχουμε....

 

[gkalla]

Έχουμε, έχουμε....

Ρισκάρεις… πολύ

 

[gkalla]

Valparaíso, Viña del Mar, Casablanca​

Η αρχική σκέψη για την εκδρομή στο Βαλπαραΐσο ήταν να την κάνουμε χρησιμοποιώντας το FlixBus. Αν και το κόστος ήταν δελεαστικά χαμηλό (περίπου 8€ για τα εισιτήρια) το ξανασκεφτήκαμε. Καταλάβαμε πως δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα σ’ αυτήν την χαοτική πόλη αν πηγαίναμε μόνοι μας, ενώ η πρόσβαση στους απότομους λόφους που την απαρτίζουν θα ήταν ούτως ή άλλως προβληματική. Έτσι αναθεωρήσαμε και κλείσαμε, μέσω booking (στην πράξη μέσω Viator), μια βολική, οργανωμένη εκδρομή, με ξεναγό στην Αγγλική γλώσσα αλλά και με κόστος αρκετά τσιμπημένο (σχεδόν 56€ το άτομο). Η εκδρομή αυτή θα περιείχε ως μπόνους, πέρασμα από την Βίνια ντελ Μαρ κι επίσκεψη σ’ ένα οινοποιείο της περιοχής Κασαμπλάνκα.

Η προγραμματισμένη ώρα που θα ερχόταν το μίνι βαν να μας πάρει από το ξενοδοχείο ήταν στις 8:00. Λίγα λεπτά νωρίτερα βγήκαμε βγει έξω για να το περιμένουμε και στην διάρκεια της αναμονής μας παρατήρησα την μεγάλη αφίσα που ήταν κρεμασμένη έξω από το απέναντι κτίριο κι η οποία ήταν αφιερωμένη στους απαχθέντες στη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοτσέτ και όχι μόνο. Τα στοιχεία λένε πως εξακολουθούν να υπάρχουν περίπου 1.150 απαχθέντες κι εξαφανισμένοι άνθρωποι που οι οικείοι τους συνεχίζουν ακόμα να τους ψάχνουν.

Τελικά το μίνι βάν έφτασε στην ώρα του και μέσω μεγάλης κίνησης ξεκινήσαμε το ταξίδι της μιας ώρας προς το Βαλπαραΐσο. Η διαδρομή ήταν αδιάφορη, μέσα σ’ ένα ξηρό τοπίο που έμοιαζε αρκετά με τα μεσογειακά και με πολλά αμπέλια έως και μικρούς ελαιώνες. Η εξαιρετική νεαρή ξεναγός μας προσπαθούσε φιλότιμα να μας κρατήσει το ενδιαφέρον δίνοντάς μας σχετικές πληροφορίες για την περιοχή και για τη χώρα. Βρήκαμε δε τον χρόνο να γνωριστούμε με την Βαβέλ των υπόλοιπων τουριστών που συμμετείχαν στην εκδρομή. Αμερικανοί, Νορβηγοί, Κινέζοι από την Αυστραλία, Γιαπωνέζοι από την Βραζιλία ήταν μερικές από τις εθνικότητες με τους τελευταίους να αποδεικνύονται ως οι πιο συμπαθείς με διαφορά.

Μετά από καμιά ώρα εγκαταλείψαμε τους λόφους και την ενδιάμεση περιοχή κι επιτέλους είδαμε θάλασσα, τον Ειρηνικό ωκεανό δηλαδή. Στο βάθος απλωνόταν η Βίνια ντελ Μαρ με την μεγάλη της παραλία και τα «δάση» από πολυώροφες πολυκατοικίες να διακρίνονται αρκετά καθαρά.

Η πρώτη στάση ήταν σ’ ένα μικρό παρκάκι δίπλα στη θάλασσα όπου υπήρχε ένα λουλουδένιο ρολόι, κατασκευασμένο στην Ελβετία και εγκατεστημένου στην περιοχή το 1962, στα πλαίσια του μουντιάλ ποδοσφαίρου της Χιλής. Ήταν μάλλον ένα φτωχό αντίγραφο του αντίστοιχου ρολογιού που υπάρχει στην Γενεύη.

Αμέσως μετά διασχίσαμε το μικρό ποταμάκι της περιοχής και πήγαμε προς το αρχαιολογικό μουσείο (Museo de Arqueología e Historia Francisco Fonck) στου οποίου την εξωτερική αυλή εκτίθεται ένα πραγματικό Moai από τα ελάχιστα αυθεντικά που υπάρχουν έξω από το νησί του Πάσχα. Ακόμη κι εκεί που βρισκόταν, αποκομμένο από τα «αδέρφια» του που βρίσκονταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κατάφερνε να επιδείξει λίγη από την απόκοσμη ομορφιά των Rapa Nui. Στο ίδιο το μουσείο μπήκαμε μόνο για να χρησιμοποιήσουμε την τουαλέτα και μάλιστα επί πληρωμή!

Η υπόλοιπη Βίνια ντελ Μαρ δεν είχε και πολλά να μας δείξει οπότε συνεχίσαμε το δρόμο μας πηγαίνοντας αυτή τη φορά προς το γειτονικό Βαλπαραΐσο. Κάναμε μία ακόμα στάση στην παραλία Caleta Diego Portales που βρίσκεται η ψαραγορά. Από το χώρο του πάρκινγκ που μας άφησε το λεωφορείο βλέπαμε προς τη θάλασσα που ήταν γεμάτη από σμήνη γλάρων αλλά και αρκετούς θαλάσσιους ελέφαντες που κολυμπούσαν στα καθαρά νερά. Γρήγορα καταλάβαμε τον λόγο που είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Οι ψαράδες της περιοχής έρχονταν και τους τάιζαν με τα υπολείμματα της ψαραγοράς.

Πολύ ωραίο θέαμα αλλά η μυρωδιά δεν αντεχόταν με τίποτα οπότε φύγαμε με κατεύθυνση το κέντρο του Βαλπαραΐσο κι συγκεκριμένα την πλατεία Plaza Sotomayor, στο κέντρο της οποίας στεκόταν το μνημείο (Monumento a Los Heroes de Iquique) που ήταν αφιερωμένο στους πεσόντες της ναυμαχίας του Ικίκε, μια ναυμαχία η οποία διεξήχθη μεταξύ της Χιλής και του Περού. Στο πίσω μέρος της πλατείας υπήρχε το περιποιημένο κτίριο του ναυτικού της Χιλής (Armada de Chile) στο πλάι του οποίου μας άφησε το λεωφορείο για να συνεχίσουμε με τα πόδια. Θα ακολουθούσε walking tour με διάρκεια περίπου μιάμισης ώρας στα στενάκια και τις ατελείωτες σκάλες που διέσχιζαν τους λόφους της πόλης. Η Ε. αρνήθηκε να ακολουθήσει κι αποφάσισε να μείνει στο λεωφορείο παρέα με το συμπαθέστατο οδηγό ο οποίος αν και δεν ήξερε λέξη αγγλικά προσπάθησε να την βοηθήσει αφήνοντας την λίγα μέτρα πιο κάτω για να πάρει το τελεφερίκ που θα την έφερνε στο επόμενο σημείο συνάντησης μας.

Οι υπόλοιποι ξεκινήσαμε για την περιπατητική ξενάγηση που θα γινόταν κυρίως σε 2 από τους λόφους, τον Cerro Concepcion και τον Cerro Alegre. Παρακάμπτοντας το Ascensor El Peral, ένα από τα πολλά Ασανσέρ – τελεφερίκ που διαθέτει η πόλη, ανεβήκαμε στο παρατηρητήριο της Paseo Yugoslavo. Απ’ εκεί ρίξαμε μια ματιά προς την χαοτική πόλη που έμοιαζε λίγο με φαβέλα αλλά και προς το εμπορικό λιμάνι.

Το Βαλπαραΐσο ήταν για πολλά χρόνια το σημαντικότερο λιμάνι της Νότιας Αμερικής έως ότου φτιαχτεί η διώρυγα του Παναμά. Μετά την διάνοιξή της το λιμάνι έχασε την αίγλη και την οικονομική ευρωστία της και έπεσε σε βαριά παρακμή. Μέρος της παλιάς αίγλης όμως είχε διατηρηθεί κι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ήταν το Palacio Baburizza, ένα όμορφο αρχοντικό του 20ου αιώνα που στεγάζει το Μουσείο Καλών Τεχνών.

Σύντομα αρχίσαμε να βλέπουμε κάποια από τα πάρα πολλά murals με τα οποία είναι διακοσμημένοι οι περισσότεροι τοίχοι της πόλης.

Στην οδό Alvaro Besa κατηφορίσαμε για λίγο, περνώντας ανάμεσα από τα πολύ στενά σπίτια της και βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα αργεντίνικο Μπαρ (Gustto) διακοσμημένο με τους ήρωες της Μαφάλντα. Μέρες είχαμε να τους δούμε…

Ξαναμπήκαμε στο λαβύρινθο των στενών «θαυμάσαμε» μια τσιμεντένια τσουλήθρα (Resbaladiza de Concreto) κι επικεντρωθήκαμε στην τέχνη του δρόμου που κατέκλυζε τους τοίχους της Calle Gálvez.

Οι τοιχογραφίες που συναντήσαμε στον διάβα μας διέθεταν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων και τεχνικών. Από τοιχογραφία – ψηφιδωτό σε άλλες με θέματα γάτες και σκύλους έως και πολλές με πολιτική χροιά και θεματολογία. Ειδικά οι τελευταίες ήταν χαρακτηριστικές κι αποκάλυπταν τον αναρχικό προσανατολισμό των καλλιτεχνών της πόλης.

Σ’ ένα μικρό άνοιγμα στο τέλος της Gálvez και στην αρχή της Papudo συναντήσαμε ένα ζευγάρι που για λίγα πέσος μας έκανε μια μικρή επίδειξη παραδοσιακών χωρών της περιοχής.

Στην Paseo Gervasoni που βγήκαμε αμέσως μετά κοντοσταθήκαμε για να δούμε λίγες εικόνες από το λιμάνι με τα εμπορικά και πολεμικά πλοία που ήταν δεμένα στους γύρω ντόκους, το πύργο με το ρολόι (Reloj Turri) αλλά και από τα σπίτια της περιοχής, ανάμεικτης αισθητικής και αρχιτεκτονικής.

Ακολούθησε το Paseo Atkinson, μέρος της Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Valparaíso, γεμάτο με κατοικίες σε έντονα χρώματα και αγγλικό, Βικτωριανό στυλ. Το δρομάκι ήταν γεμάτο από μικροπωλητές και ζωγράφους του δρόμου ενώ από εκεί μπορούσες να δεις κι άλλα κτίρια της περιοχής πολλά από τα οποία έφεραν μια ιδιαίτερη διακόσμηση.

Στο σημείο αυτό μας συνάντησε ξανά η Ε. που είχε ανέβει με κάποιο Asensor και ήδη είχε κάνει τα ψώνια της από το μαγαζί του τελεφερίκ (με τα καλύτερα σουβενίρ όπως αποδείχτηκε). Όλοι μαζί πλέον συνεχίσαμε προς την Escalera Piano, μια ακόμη σκάλα βαμμένη σαν τα πλήκτρα του πιάνου στης οποίας την κορυφή βρισκόταν μια Λουθηρανική εκκλησία (Iglesia Luterana de la Santa Cruz). Την σκάλα δεν την φωτογραφίσαμε γιατί ήταν τόσο ξεβαμμένη που δεν αντιλαμβανόσουν καν το θέμα της.

Περάσαμε από το μουσείο των μεταναστών (Destino Valparaíso - Museo del Inmigrante), ένα μάλλον αντιαισθητκό κτίριο κι αντί να μπούμε μέσα προτιμήσαμε να διαλέξουμε που θα φάμε. Καταλήξαμε στο εστιατόριο La Conquistada Restaurante. Η επιλογή μου ήταν, ανάμεσα σε άλλα, να δοκιμάσω το παραδοσιακό Pastel de choclo, ένα μείγμα από κιμά, κρεμμύδι, ελιές κι άλλα υλικά σκεπασμένα με μια κρούστα από καλαμποκένιο χυλό. Ήταν ενδιαφέρον αλλά μάλλον πολύ γλυκό για τα γούστα μου.

Φεύγοντας εγκαταλείψαμε τον λόφο Αλέγρε χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά το Ascensor Reina Victoria, κατασκευής του 1902, με κόστος μόλις 19 λεπτά του ευρώ.

Ήταν η τελευταία εικόνα μας από την πόλη καθώς αμέσως μετά αναχωρήσαμε για την κοιλάδα της Casablanca και τους αμπελώνες της. Επισκεφθήκαμε ένα από τα οινοποιεία της περιοχής, που παράγει αποκλειστικά λευκά κρασιά με χαρακτηριστικότερο ένα αφρώδες. Η επίσκεψη ήταν μάλλον ατυχής, σε μια κατά τα άλλα πολύ καλή εκδρομή. Η απογοήτευση για τα κρασιά που μας σέρβιραν ήταν μεγάλη, εκτός ίσως από ένα κόκκινο που προερχόταν από άλλη περιοχή της Χιλής. Ούτε καν στις εγκαταστάσεις με τις δεξαμενές και τα βαρέλια δεν μας πήγαν. Μόνο οι κότες που κυκλοφορούσαν ελεύθερες στους περιβάλλοντες χώρους και κάποια παράξενα σπουργιτάκια μας τράβηξαν την προσοχή.

Επιστρέψαμε στο Σαντιάγο εν μέσω σοβαρού μποτιλιαρίσματος αλλά η ώρα πέρασε ευχάριστα κουβεντιάζοντας με τον οδηγό και την ξεναγό μας. Η συζήτηση ξεκίνησε αρχικά με συγκρίσεις των Ισπανικών που μιλούν οι Χιλιανοί και οι Αργεντινοί (ο οδηγός μιμούνταν εξαιρετικά και πολύ αστεία την ιδιαίτερη και τραγουδιστή εκφορά της γλώσσας από τους Αργεντινούς) κι ακολούθως περιστράφηκε γύρω από την μουσική. Άρχισαν να επιλέγουν στο ηχοσύστημα του μίνι βαν διάφορα Χιλιανά τραγούδια παλαιότερων δεκαετιών αλλά στο τέλος καταλήξαμε να μιλάμε για ροκιές. Όταν δε η νεαρή ξεναγός μας, κατάλαβε ότι είχαμε σχετικά κοινά γούστα κι ειδικά όταν τις ανέφερα τα αγαπημένα της συγκροτήματα (Porcupine tree, Madrugada) ενθουσιάστηκε!

Μας άφησαν στο ξενοδοχείο την αναμενομένη ώρα, σύμφωνα με το πρόγραμμα κι αράξαμε για ξεκούραση. Το βράδυ δεν είχαμε διάθεση για μεγάλες βόλτες κι έτσι προτιμήσαμε την κοντινή περιοχή Barros Borgoño της Providencia. Στο μπαρ με το παράξενο όνομα Bar La Virgen Manuel Montt, που στο εσωτερικό του είχε ένα πολύχρωμο άγαλμα της Παναγίας απολαύσαμε τις μπύρες και κάποια λίγα μεζεδάκια πριν τελικά επιστρέψουμε για ύπνο στην βάση μας.

 

[gkalla]

Σαντιάγο – Cerro Santa Lucia, Museo de la Memoria y los Derechos Humanos​

Πρώτη στάση της ημέρας θα ήταν η αγορά λαϊκής τέχνης των ιθαγενών της Χιλής (Centro de Exposición y Venta de Arte Indígena) που μας την είχε συστήσει η ξεναγός μας στο Valpo (όπως συχνά αποκαλούσε το Valparaiso). Ξεκινήσαμε για την πλατεία Plaza Benjamín Vicuña Mackenna που βρισκόταν δίπλα στο κτίριο του Εθνικού Αρχείο της χώρας Archivo Nacional de Chile, στους πρόποδες του λόφου Cerro Santa Lucia.

Μπήκαμε στην μικρή αγορά, που έμοιαζε λίγο σαν σπηλιά κι ενώ η Ε. άρχισε να ψωνίζει, την άφησα για λίγο και κατευθύνθηκα προς τα σκαλιά του λόφου. Πριν αρχίσω να ανεβαίνω με υποδέχτηκε ένα μικρό σιντριβάνι μπροστά από ένα κτίσμα με καμάρες.

Στο πρώτο επίπεδο, ακριβώς πάνω από το προηγούμενο σιντριβάνι βρισκόταν το ακόμη πιο εντυπωσιακό Fuente Neptuno ενώ στα πλάι άρχισαν να διακρίνονται οι εξωτερικές οχυρώσεις του Castillo Hidalgo που βρίσκεται πάνω στον λόφο.

Στον ίδιο χώρο βρισκόταν κι ένα άγαλμα, που μάλλον είχε τοποθετηθεί πολύ πρόσφατα, αφιερωμένο στην Χιλιανή ποιήτρια Gabriela Mistral, την πρώτη λογοτέχνη της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το μακρινό 1945.

Δεν ανέβηκα πολύ πιο πάνω καθώς είχε αρχίσει να κάνει πολύ ζέστη και κατάλαβα πως θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο για να φτάσω στο πάνω μέρος του λόφου, ενώ η Ε. θα με περίμενε έξω από την αγορά. Κατέβηκα και μαζί βγήκαμε στην λεωφόρο O'Higgins, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (Biblioteca Nacional de Chile) ενώ στο βάθος βλέπαμε, πάλι από μακριά, την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (Iglesia de San Francisco).

Το λεωφορείο που πήραμε ακολουθούσε σε μεγάλο μέρος την O'Higgins. Στην διασταύρωση με την οδό Amunátegui είδαμε από μακριά ένα ακόμη Moai, ένα από τα λίγα αυθεντικά εκτός του νησιού του Πάσχα. Όσο προχωρούσαμε προς τον επόμενο προορισμό μας η Σαββατιάτικη κίνηση δυνάμωνε από την ύπαρξη μια εκτεταμένης, υπαίθριας αγοράς που ξεκινούσε από τα πεζοδρόμια της O'Higgins και έμπαινε στο εσωτερικό της γειτονιάς Barrio República.

Φτάσαμε στο μεγάλο αστικό πάρκο Parque Quinta Normal στο οποίο είχαμε δει πως συγκεντρώνονται πολλά μουσεία της πόλης, όπως το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Museo Nacional de Historia Natural), το Σιδηροδρομικό μουσείο (Museo Ferroviario de Santiago) και το μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας (Museo de Ciencia y Tecnología de Santiago). Εμείς όμως δεν είχαμε έρθει ως εδώ για κανένα από αυτά. Μας ενδιέφερε πολύ περισσότερο το μουσείο της Μνήμης και των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (Museo de la Memoria y los Derechos Humanos), ένας σύγχρονος χώρος αφιερωμένος κατά βάση στην μαύρη σελίδα της χώρας κατά την διάρκεια της Χούντας, που κράτησε σχεδόν 17 χρόνια.

Το σύγχρονο κτίριο του εν λόγω μουσείου δεν βρίσκεται μέσα στο πάρκο, όπως τα άλλα που αναφέρθηκαν, αλλά απέναντί του, και δίπλα στο χαριτωμένο σχολικό κτίριο Escuela Básica Salvador Sanfuentes.

Στους εξωτερικούς χώρους του μουσείου υπήρχε σε εξέλιξη κάποια εκδήλωση που συγκέντρωνε αρκετό κόσμο κι είχε φασαρία. Μπαίνοντας όμως στο εσωτερικό του επικρατούσε μια σχεδόν κατανυκτική ησυχία. Στο ισόγειο περάσαμε τους αρχικούς χώρους όπου υπήρχαν αναφορές σε διάφορες χούντες ανά τον κόσμο όπως και φωτογραφίες από μνημεία σε πολλές περιοχές της Χιλής.

Ανεβήκαμε στο πρώτο όροφο που ήταν αφιερωμένος στις ημέρες του πραξικοπήματος του Σεπτεμβρίου του 1973. Πολλές φωτογραφίες και δημοσιεύματα από εφημερίδες κατέκλυζαν τον χώρο. Σε κάποια σημεία μπορούσες να ακούσεις ηχητικά ντοκουμέντα από την εποχή και στάθηκα για λίγο εκεί ακούγοντας την τελευταία ραδιοφωνική ομιλία του Allende μέσα από την La Moneda, την ώρα της επίθεσης. Συγκινήθηκα σχεδόν έως δακρύων, ακούγοντας τον αποχαιρετισμό του προέδρου στην χώρα και τους πολίτες της αλλά και ουσιαστικά την ίδια την ζωή καθώς, όπως είναι γνωστό, λίγο αργότερα αυτοκτόνησε.

Συνεχίσαμε αμίλητοι στους επόμενους χώρους που αναφέρονταν στα χρόνια της δικτατορίας, με αναφορές στις συλλήψεις, στις εξαφανίσεις, στα βασανιστήρια αλλά και στα γεγονότα που συγκλόνιζαν την Χιλή εκείνη την περίοδο όπως ο θάνατος του Νερούδα.

Σε άλλο σημείο υπήρχαν πολλά αναμνηστικά με θέμα την στήριξη στον Χιλιανό λαό, προερχόμενα από διάφορες χώρες του κόσμου. Το μικρό αφισέτο στήριξης από τη Ελλάδα το υπέγραφαν, εκτός των αναμενόμενων αριστερών και κομμουνιστικών οργανώσεων, έως κι όλες οι άλλες νεολαίες, μέχρι και η νεολαία της ΟΝΝΕΔ!

Τα εκθέματα με τις ζωγραφιές και τα κεντήματα των παιδιών της χώρας αφιερωμένα στα παιδιά που δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν κυριολεκτικά προκαλούσαν ρίγη συγκίνησης.

Ο τεράστιος τοίχος που κάλυπτε όλους τους ορόφους κι ο οποίος ήταν γεμάτος από τις φωτογραφίες των νεκρών και των εξαφανισμένων όλης της περιόδου, με φωταγωγημένα καντήλια – υπογραφή θύμησης ήταν καθηλωτικός.

Επιστρέψαμε στην γειτονιά της Providencia και περπατήσαμε για λίγο, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, στα στενάκια της γειτονιάς που η αλήθεια είναι πως δεν είχε και πολλά να προσφέρει, πέρα από τις εικόνες της καθημερινότας της πόλης. Επειδή όμως η ημέρα ήταν η θερμότερη απ’ όλες που βρεθήκαμε στην περιοχή (σχεδόν καύσωνας), σχετικά σύντομα γυρίσαμε, για μια ακόμη φορά, στο φιλόξενο εστιατόριο La Antojería, που κι αυτή τη φορά μας ικανοποίησε απόλυτα.

Το βραδάκι, μόλις έπεσε κάπως η θερμοκρασία, προσπαθήσαμε να πάμε στην γειτονική μπυραρία, Oculto Beergarden, που διέθετε ένα συμπαθή και προπάντων δροσερό κήπο. Καθώς όμως ήταν Σαββατόβραδο γινόταν ο κακός χαμός και φυσικά δεν υπήρχε θέση ούτε για δείγμα. Δεν μας πήρε και πολύ ο ανασχεδιασμός, οπότε χαράκτηκε ρότα για το Barrio Italia και το La Terraza de Vicente που είχαμε επισκεφτεί και πριν 2 μέρες. Αυτή την φορά ανέβηκα στην ταράτσα του που είχε θέα προς τις πόλη (όχι κάτι το ιδιαίτερο) αλλά και πάλι προτιμήσαμε τον εσωτερικό, ισόγειο χώρο που μας άρεσε περισσότερο.

Πιάσαμε πάλι κουβέντα με τον Cristian, αυτή τη φορά με πολιτική θεματολογία, επηρεασμένη από το μουσείο που είχαμε δει το μεσημέρι. Με λύπη μου διαπίστωσα την κοντή μνήμη κι αυτού του λαού (όπως και του δικού μας εξάλλου). Είχαν μόλις εκλέξει τον νέο πρόεδρο τους, με τους οπαδούς του να πανηγυρίζουν στους δρόμους κρατώντας πλακάτ με την φάτσα του Πινοτσέτ. Θα τους φέρει, λέει, οικονομική ανάπτυξη… Όπως και στην Αργεντινή που κι εκεί είχαν εκλέξει τον νέο - φασίστα πρόεδρό τους, Milei (τον γνωστό κι ως Αλυσοπρίονο). Πικρά χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στα χείλη μου…

 

[gkalla]

Κολόνια ντε Σακραμέντο, Μπουένος Άιρες κι επιστροφή​

Το αεροπορικό ταξίδι της επιστροφής στο Μπουένος ήταν προγραμματισμένο την επόμενη μέρα το μεσημέρι, στις 12:35. Ευτυχώς αυτή την φορά είχαμε θέση στο παράθυρο κι έτσι μπορέσαμε να βγάλουμε αρκετές φωτογραφίες από τις Άνδεις όπως κι από τις περιοχές εκατέρωθεν των βουνών.

Φτάσαμε αργούτσικα στο νέο μας διαμέρισμα, τακτοποιηθήκαμε και βγήκαμε για μια χαλαρή βόλτα στα πέριξ. Κοντά μας ήταν η Plaza Serrano που ξέραμε πως τέτοια μέρα (Κυριακή) θα φιλοξενούσε μια μεγάλη υπαίθρια αγορά. Πράγματι στην πλατεία και στα γύρω στενά υπήρχαν πολλοί πάγκοι με ότι μπορεί να φανταστεί κανείς ενώ κυκλοφορούσε άπειρος κόσμος που χάζευε τις πραμάτειες και ψώνιζε. Το ίδιο φυσικά κάναμε κι εμείς. Δεν είχαμε εξάλλου προγραμματίσει κάτι ιδιαίτερο γι‘ αυτή τη μέρα κι απλά κινούμασταν χαλαρά στην περιοχή. Μια καλή πίτσα μαζί με τις απαραίτητες μπύρες στο El Taller πάνω στην πλατεία Serrano και μια βόλτα μέχρι το προηγούμενο κατάλυμα μας για να πάρουμε τις αποσκευές που είχαμε αφήσει εκεί πριν 4 μέρες ήταν τα μόνα πράγματα που κάναμε την υπόλοιπη ημέρα πριν καταλήξουμε στο διαμέρισμα για ξεκούραση καθώς την επόμενη θα είχαμε πάλι ταξίδι, αυτή τη φορά για την Colonia de Sacramento της Ουρουγουάης.

Τα εισιτήρια του πλοίου είχαν εκδοθεί από την Ελλάδα με την Ουρουγουανή εταιρεία Colonia Express που ήταν αρκετά φθηνότερη από την αντίστοιχη Αργεντίνικη (Buquebus) ενώ και οι ώρες αναχώρησης ήταν πιο βολικές για αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Με λίγη ταλαιπωρία φτάσαμε στο λιμάνι της πόλης στα όρια μεταξύ του Puerto Madero και του San Telmo. Ακολούθησε ακόμη μεγαλύτερη ταλαιπωρία για τις διαδικασίες εξόδου από την Αργεντινή κι εισόδου στην Ουρουγούαη. Είχαμε πια κουραστεί από τις συνεχόμενες αλλαγές χωρών και τις σχετικές χρονοβόρες διαδικασίες και ξέραμε ότι θα είχαμε κι άλλες μέχρι να επιστρέψουμε στην Ελλάδα.

Το πλοίο έφυγε στην ώρα του, στις 10:30, κι αφού διασχίσαμε το στενό κανάλι Río Darsena Sur, έχοντας ως φόντο τους ουρανοξύστες του Puerto Madero, βγήκαμε στον φαρδύ ποταμόκολπο του Río de la Plata.

Καθισμένοι αναπαυτικά στα αεροπορικού τύπου καθίσματα του σκάφους, δίπλα στο παράθυρο επιδοθήκαμε στο «άθλημα» της φωτογράφισης. Το Μπουένος από μακριά, την τοπική ναυσιπλοΐα, ένα μικρό φάρο, τα «πεντακάθαρα νερά» και σιγά σιγά την κατάφυτη ακτή της Ουρουγουάης που πλησιάσαμε σε σχεδόν μια ώρα.

Ήταν τόσο πυκνή η βλάστηση που σχεδόν δεν φαινόταν καθόλου η μικρή πόλη της Κολόνια από το καράβι. Όταν βγήκαμε στην στεριά κι αρχίσαμε να περπατάμε προς το κέντρο διαπιστώσαμε πως όχι μόνο υπήρχαν παντού μεγάλα δέντρα αλλά και πως τα κτίσματα ήταν μικρά και ταπεινά κι για αυτό δεν φαινόταν σχεδόν τίποτα από μακριά.

Φτάνοντας στα όρια της τοιχισμένης κεντρικής περιοχής δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στο μικρό γραφικό μαγαζάκι Resto-Morriña και καθίσαμε για μια γρήγορη μπύρα.

Στην άλλη πλευρά του μαγαζιού έστεκε η κεντρική πέτρινη πύλη Puerta de la Ciudadela που οδηγούσε στο εσωτερικό της Κολόνια.

Την διασχίσαμε και βρεθήκαμε στην Plaza Mayor που εκείνη την ώρα ήταν σχετικά ήσυχη. Τα πρώτα σουβενιράδικα μας τράβηξαν την προσοχή και πήραμε κάποια μικρά δωράκια, διαλέγοντας κυρίως αυτά με την καρικατούρα του γραφικού, παλιού προέδρου της χώρας, José Mujica.

Τον περισσότερο κόσμο συγκέντρωνε το μικρό κάθετο στενάκι, η Οδός των Ψιθύρων (Calle de los Suspiros), με το κακοτράχαλο οδόστρωμα της και τα μικρά, παλιά σπίτια της.

Σε ένα άλλο παράλληλο δρόμο, πίσω από τα ερείπια του μοναστηριού του Αγίου Φραγκίσκου, είδαμε τον καλοσυντηρημένο φάρο της πόλης, πριν κάνουμε μια ακόμη στάση στο Freddo, για παγωτό αυτή τη φορά.

Τα παλιά πορτογαλικά σπίτια που περιτριγυρίζουν την πλατεία είχαν μετατραπεί σχεδόν όλα σε επισκέψιμα μουσεία όπως η Vivienda Portuguesa Nacarello και το διπλανό Espacio Dr. B. Rebuffo - Museo de Colonia.

Βγαίνοντας από την πλατεία τραβήξαμε κατά την παραλιακή περιοχή και σταθήκαμε εκεί για μερικές φωτογραφίες. Από εκεί βλέπαμε και την ευρύτερη περιοχή έξω από το κέντρο της πόλης, με αρκετές «παραλίες» να ξεχωρίζουν από μακριά.

Σειρά πήρε η άλλη πλατεία της παλιά πόλης, η Plaza de Armas. Πέρα από τα θεμέλια του παλιού Πορτογαλικού κυβερνείου που διακρίνονται στην πλατεία, δίπλα στέκει η «σεμνή» εκκλησία Basílica del Santísimo Sacramento.

Βολτάροντας ανάμεσα από τα αποικιακά κτίρια της πόλης, στα γραφικά στενά με τα λουλούδια και τις μπουκαμβίλιες, απολαμβάναμε την ηρεμία που απέπνεε ο χώρος.

Μέσα σ’ ένα μικρό στενό, βρήκαμε ένα γραφικό ταβερνάκι (Restaurante Pasaje las Flores), που πολύ μας θύμιζε τα αντίστοιχα δικά μας, ειδικά αυτά που συναντάμε στα νησιά μας. Στο βάθος μάλιστα φαινόταν η θάλασσα ενώ γύρω μας ψηλά δέντρα και αναρριχώμενα φυτά, μαζί με κάποιες μεγάλες ομπρέλες, δημιουργούσαν μια δροσερή κι ευχάριστη σκιά. Καθίσαμε σ’ ένα από τα μικρά τραπεζάκια και χαμογελαστοί άνθρωποι μας εξυπηρέτησαν ταχύτατα. Το δε φαγητό εξαιρετικό! Μοσχάρι με σως πιπεριού για μένα (παραγγελία κατά λάθος -μπέρδεψα τις πιπεριές με το πιπέρι) που ήταν το καλύτερο μοσχάρι που έφαγα στο ταξίδι (κι όχι στην Αργεντινή!) και Ραβιόλια σπανακιού γεμιστά με σολομό για την Ε., που έχει να λέει πως είναι τα καλύτερα που έχει φάει ποτέ!

Κι όλα αυτά με την συνοδεία 2 εξαιρετικών μουσικών – τραγουδιστών που έπαιζαν κουβανέζικη μουσική.

Η αναχώρηση μας ήταν για τις 18:00. Πήγαμε αρκετά νωρίτερα στο λιμάνι. Ευτυχώς δηλαδή γιατί τώρα γινόταν της τρελής από ημερήσιους τουρίστες που επέστρεφαν στο Μπουένος. Για μια ακόμη φορά στηθήκαμε στην μεγάλη ουρά για τις διαδικασίες εξόδου από την χώρα και σίγουρα περάσαμε την μεγαλύτερη ταλαιπωρία κι ορθοστασία απ’ όλες τις φορές.

Επιστρέψαμε στο Μπουένος την ώρα που πήγαινε να σουρουπώσει κι ενώ είχαμε σκοπό να κάνουμε μια βόλτα στην μοντέρνα περιοχή του Puerto Madero ούτε που το σκεφτήκαμε. Είδαμε περνώντας με το λεωφορείο κι από μακριά την Puente de la Mujer του, κλασική πεζογέφυρα του Καλατράβα καθώς και τους γεμάτους από κόσμο πεζοδρόμους κάτω από τους ουρανοξύστες κι αυτό ήταν. Δεν μας πείραξε και πολύ βέβαια. Κάτι τέτοιες περιοχές δεν μας αρέσουν ιδιαίτερα.

Μη έχοντας κουράγιο για πολλά – πολλά, πήραμε στο χέρι ένα μέτριο μπέργκερ ο καθένας, από το γειτονικό στο διαμέρισμα Burger Forever και πήγαμε για ύπνο.

Την επόμενη και τελευταία μέρα ξεκινήσαμε από νωρίς τις ετοιμασίες αναχώρησης. Πληρώσαμε το διαμέρισμα, δίνοντας μάλιστα λιγότερα χρήματα απ’ ότι έλεγε το booking (μας είχαν αφαιρέσει το ΦΠΑ) κι ετοιμάσαμε βαλίτσες. Στο χρόνο που μας απέμενε ήθελα να πάω στο προηγούμενο διαμέρισμα για να διευθετήσω μια εκκρεμότητα. Δεν είχε ακόμη αποδεσμευθεί το ποσό που είχαν δεσμεύσει στην κάρτα μου ενώ τελικά τους είχα πληρώσει με μετρητά. Έγινε κι αυτό γρήγορα χάρις στην πολύ ευγενική υπάλληλο που μίλησε απ’ ευθείας με την τράπεζα κι έλυσε το πρόβλημα.

Στην επιστροφή έπιασα την κουβέντα μ’ ένα υπερήλικα ψιλικατζή που φορούσε την ερυθρόλευκη φανέλα της River Plate. Γελάσαμε, κάνοντας πως τσακωνόμαστε για το ποια είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου, η Ρίβερ ή ο Ολυμπιακός και επιπλέον μ’ έστειλε σ’ ένα διπλανό κατάστημα που το είχε Έλληνας. Είχα χρόνο οπότε πήγα κι από εκεί μια βόλτα, αν και ο τελικά ο ιδιοκτήτης, Έλληνας 3ης γενιάς, με το όνομα Juan Πολίτης και καταγωγή από την Λέσβο δεν ήταν εκεί. Η σύζυγός του, που με ενημέρωσε σχετικά, μου είπε και την μοναδική Ελληνική λέξη που άκουσα όλες αυτές τις μέρες. Καλημέρα…

Ένα τελευταίο γεύμα στην πόλη, στο αρμένικο Sarkis, με κεμπάπ, σουτζούκια κι άλλα τέτοια ανατολίτικα, ήταν απαραίτητο, για να μπαίνουμε σιγά – σιγά στο κλίμα της επιστροφής.

Η μεγάλη και δύσκολη επιστροφή ξεκίνησε το βραδάκι.

Στάση στο Σάο Πάολο και πάλι κι άφιξη στην Αντίς Αμπέμπα στις 19:30 τοπική την άλλη μέρα. Απότομη προσαρμογή στο κρύο του χειμώνα, πάνω που είχαμε συνηθίσει τις ωραίες καλοκαιρινές θερμοκρασίες. Διεκπεραιωτική διαμονή σ’ ένα ξενοδοχείο που είχε κλείσει η Ethiopian σχετικά κοντά στο αεροδρόμιο, με φαγητό κάτω του μετρίου. Πρωινή επιστροφή στο αεροδρόμιο, κι άλλες διαδικασίες εξόδου από την χώρα (οι τελευταίες ευτυχώς, αμάν πια). Εκεί γνωρίσαμε μια συνεπιβάτη μας που ταξίδευε συχνά με Ethiopian και μας συμβούλεψε να ταξιδεύουμε με παντόφλες γιατί σε όλους τους ελέγχους πρέπει να είσαι ξυπόλητος. Πόσο δίκιο είχε! Άλλες 5+ ώρες στο αεροπλάνο, πάνω από τις ερημικές περιοχές της Αιγύπτου, με τον Νείλο να κόβει το τοπίο κι επιτέλους αργά το μεσημέρι στην βάση μας.