Βιετνάμ Μαλαισία Σιγκαπούρη Βιετνάμ γιέ γιέ.

[evaT]

Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι

Επιστρέψαμε στα (πολύ) πρωινά ξυπνήματα για να προλάβουμε την τελευταία μας εκδρομή, την οποία είχα κλείσει μέσω του klook.com, πολύ απλά γιατί την είχαν φθηνότερα από παντού-κάπου στα 18€/άτομο. Πολλά είχαμε ήδη ξοδέψει εδώ και κει και στο τέλος με έπιασαν οι τσιγκουνιές μου.

Μόνο που από τα sleeper bus με όλα τα κομφόρ, πέσαμε σε μισοδιαλυμένο σαπάκι, με εκείνα τα δερμάτινα καθίσματα που κολάν επάνω σου με τη ζέστη και αναρτήσεις που σε κάθε λακούβα πονούσες από τα τραντάγματα. Το μόνο πράγμα που δούλευε σχετικά καλά ήταν ο κλιματισμός. Μας λυπήθηκε ο Βούδας.

Ο ξεναγός μας-ο ψηλότερος Βιετναμέζος που είδα σε όλο το ταξίδι- καβάτζωνε το 1,85 και θα μπορούσε εύκολα να παίζει στην εθνική μπάσκετ;
Χαμογελαστός και κεφάτος, πίστευε ότι μιλάει καλά αγγλικά και δεν έβαζε γλώσσα μέσα. Στην πραγματικότητα, όπως τους περισσότερους, τον καταλάβαινες με μεγάλη προσπάθεια
Μας μάζεψε καμιά 30ριά άτομα διαφόρων εθνικοτήτων-μια βαβέλ όλων των αποχρώσεων σε δέρμα και τρίχα και ξεκινήσαμε.

Τρεις ώρες, μας ενημέρωσε ότι θα διαρκούσε η διαδρομή και φρίκαρα...αλλά πως να μην κάνεις 3 ώρες αφού τη μιάμιση τη χρειάζεσαι για να βγεις από την πόλη τους.
Για να περάσει η ώρα, μας έλεγε ότι του κατέβαινε, πρώτα από όλα ζήτησε να μάθει από που κρατάει η σκούφια του καθένα.
Ακούγαμε Ινδία, Ινδία, Γαλλία (πολλοί Γάλλοι γενικώς στη χώρα), Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Ινδία, Ελλάδα...ακούμε από μπροστά....επππππ πατριώτης;
'Ελα ρε καρντάσι, πετύχαμε έναν Ρεθυμνιώτη Κρητικό που ταξίδευε σόλο και προερχόταν από 12ωρη λεωφορειάδα, Καμπότζη μεριά. Τον βάλαμε στο γκρουπ μας και γίναμε γαλαρία.
Ινδία ξανά, μπλα μπλα, και από κάπου ακούγεται να λένε Αμερική.
Αμερική;; 'Ελα ρε παιδιά, λέει ο Τάσος, πάτε να δείτε την &@#$^ που φάγατε στα Τούνελ ε;;;

Λίγο πριν φτάσουμε, είχαμε στάση σ ένα εργαστήριο όπου απασχολούνται θύματα του πολέμου- απόγονοι που κουβαλούν γενετικό πρόβλημα.
Ξεναγηθήκαμε στα εργαστήρια όπου φιλοτεχνούν εκπληκτικά αντικείμενα, θαυμάσαμε την υπέροχη δουλειά τους, καλαίσθητα διακοσμητικά, κάδρα, κεραμικά και απεικονίσεις της χώρας, τα περισσότερα όμως ογκώδη και πολύ-πολύ ακριβά.

Στον τελικό προορισμό φτάσαμε, όπως μας είχε υποσχεθεί πάνω κάτω στο τρίωρο-είχαμε μπαιλντίσει μέσα στο σαράβαλο λεωφορείο, μόνο που έξω παραμόνευε η αδυσώπητη ζέστη της ζούγκλας. Ευτυχώς δεν είχε τόση υγρασία όσο περίμενα κ έτσι η κατάσταση ήταν σχετικά υποφερτή.
Κάποιοι ρώτησαν για κουνούπια, ναι μεν δεν βρισκόμασταν στην υγρή εποχή αλλά καλού κακού αν έχετε λέει κάτι, ψεκαστείτε.
Είχα προμηθευτεί ένα σπρέι με deet από το Μεκόνγκ και ψέκασα όσους βρήκα μπροστά μου, το υπόλοιπο το γύρισα Ελλάδα, αν τύχει και πάω προς Χαλάστρα μεριά (οι Σαλονικείς ξέρουν), να ξαφνιάσω τα εγχώρια κουνούπια, που με τα γνωστά μπαιγκοναουτάν ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πριν από όλα, αν κάποιος το επιθυμούσε, υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάποιες ρίψεις με πολυβόλο όπλο. Κάπου στα 20 ευρώ αν θυμάμαι καλά.
Μαντέψτε ποιός σήκωσε το χέρι να συμμετάσχει. Από τόσο κόσμο, ένας μόνο! And the winner is....Κρήτη! Δε σας φτάνουν οι μπαλωθιές στον τόπο σας ρε σύντεκνε;
Τον κατέβασαν σ ένα λαγούμι, ακούσαμε τις ριπές και μας τον γύρισαν πίσω χαρούμενο.

Η περιήγηση ξεκινούσε με τα βαριά άρματα που σώζονται λίγο έξω από την είσοδο στη ζούγκλα

Μπήκαμε στα μονοπάτια και λίγο λίγο μας έδιναν της πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργούσε όλο το σύστημα των Βιετγκόγκ.
Ζούγκλα

Εδώ σε ρέπλικα όλο το σύστημα των τούνελ. O πρώτος όροφος ήταν στα 3 μέτρα κάτω από τη γη, ο δεύτερος στα 6 και ο τρίτος στα 12 και περισσότερο.
Σας θυμίζει κάτι; Από που παραδειγματίστηκε ίσως η Χαμάς;

Το δε σύστημα ήταν ιδιοφυές. Μαγείρευαν σ ένα σημείο αλλά είχαν σκάψει με τέτοιο τρόπο την έξοδο της καμινάδας ώστε ο καπνός έβγαινε παραπλανητικά, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.
Τρύπες εξόδου του ατμού από το μαγείρεμα.

Τα τούνελ την εποχή του πολέμου κάλυπταν περισσότερα από 200 χιλιόμετρα απόσταση!
Οι είσοδοι ήταν στενές καταπακτές καλά καμουφλαρισμένες μέσα στην ζούγκλα, ιδανικές για τους μικρόσωμους βιετναμέζους, όπως άλλωστε και οι στοές, ενώ οι μεγαλόσωμοι χοντροκ&^$##δες Αμερικάνοι ήταν σχεδόν αδύνατο να χωρέσουν.

Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαλύσουν το σύστημα, βομβάρδιζαν ανελέητα την περιοχή αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να ισοπεδώσουν το έδαφος, ενώ οι στοές έμεναν άθικτες.
Κάποτε έστειλαν έναν ειδικό ιχνηλάτη-αρχιτέκτονα ο οποίος κατάφερε μερικώς να βγάλει άκρη, μόνο που χωρίς λεπτομερή πληροφόρηση έπεσε σε αδιέξοδο τούνελ και πέθανε από ασιτία....
Δοκίμασαν να πλημμυρίσουν τις σήραγγες διοχετεύοντας μεγάλες ποσότητες νερού, το είχαν όμως προβλέψει και αυτό στο σχεδιασμό, έτσι το νερό έφυγε προς το ποτάμι και οι Βιετναμέζοι έστειλαν ευχαριστήρια επιστολή προς τη Διοίκηση του Αμερικανικού στρατού.... Ευχαριστούμε για το ντουζ

Απομεινάρια των βομβών

Κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι έστησαν εν αγνοία τους, όλο τους το στρατιωτικό επιτελείο ακριβώς πάνω από τις σήραγγες των Βιετναμέζων! Γεγονός που συνέχισαν να αγνοούν ως το τέλος του πολέμου.
Βεβαίως και οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα, πολλές φορές έπρεπε να επιβιώνουν για πολλούς μήνες μέσα στις στοές, υποσιτισμένοι, ενώ συχνά πέθαιναν από τσιμπήματα φιδιών και σκορπιών ή από ασθένειες που εξαπλώνονταν λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης.

Στην αυθεντική είσοδο καταπακτής που περισώζεται. Ο ξεναγός μας προέτρεψε να μπούμε αρκεί να χωράμε να περάσουμε από την τρύπα. Μόνο ζυγαριά δεν έβγαλε να μας ζυγίσει. Οι περισσότεροι έκαναν τον....Αμερικάνο, ενώ οι Ινδές που είχαν μπαμπάτσικα- πλούσια τα ελέη, έκαναν βήμα πίσω. Βρήκα ευκαιρία εγώ, έχουν και τα θετικά τους οι αδύνατες, τι να σας κάνω που το τρώτε όλο σας το φαγητό

η τρύπα

Τα τούνελ που περισώζονται σήμερα έχουν διαπλατυνθεί και υποστηλωθεί για τουριστικούς λόγους.
Είχε αρκετά σημεία όπου μπορούσες να μπεις, να συρθείς για μερικά μέτρα και να βγεις λίγο πιο πέρα.

Εγώ παιδιά ούτε καν! Δεν είμαι για τέτοιους κλειστοφοβικούς χώρους. Από την άλλη είμαι περίεργη, μπήκα στην τρύπα να δω πως είναι, μόλις κατάλαβα πόσο στενά είναι και δεν έβλεπα το φως της εξόδου, την έκανα, μεταβολή και πίσω.
Μόνο που δεν γινόταν ούτε στροφή να κάνω-σφήνωσα. Έξυσα λίγο τον ώμο μου στο ταβάνι για να στρίψω και βγαίνοντας μου την είχαν στημένη.

βιντεάκι
- YouTube

Η φωτογραφία είναι από το πιο βαθύ επίπεδο όπου υπήρχαν τα δωμάτια που συνεδρίαζαν οι στρατηγοί. (την έβγαλε ο Αντωνάκης)

Έξω υπήρχαν ομοιώματα Βιετναμέζων πολεμιστών, με τις καθημερινές εργασίες.

Ο σιδεράς φτιάχνει όπλα από απομεινάρια των βομβών που έπεφταν!

από τα ελαστικά των οχημάτων του αμερικάνικου στρατού έφτιαχναν τα σανδάλια τους

Δείτε εδώ. Τεχνική του ανάποδου σανδαλιού. Το φορούσαν δηλαδή με ανάποδη φορά ώστε τα ίχνη τα μπερδεύουν τον εχθρό. Ανταρτοπόλεμος.

Τραυματιοφορείς

Νοσοκομείο

Βιετκόγκες

Αυτός ρε παιδιά νόμισα ότι ήταν ρέπλικα και όταν πήγα να βγάλω φωτογραφία μου χαμογέλασε και σκιάχτηκα. Μα το Βούδα!

Η ταπιόκα ήταν η κύρια τροφή τους. Πλούσια σε υδατάνθρακα και θρεπτική, τους κρατούσε στη ζωή όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Μας έδωσαν να δοκιμάσουμε, εμένα δεν μου άρεσε (αλλά αν πέθαινα της πείνας θα έτρωγα κ αυτό και πολλά άλλα)

Φυσικά μυηθήκαμε και στις πολεμικές παγίδες που έστηναν στους Αμερικάνους.
Μετά την φρίκη που βιώσαμε αντικρύζοντας τις δεκάδες φωτογραφίες παραμορφωμένων παιδιών, νιώθαμε τουλάχιστον ικανοποίηση βλέποντας πόσο ευρηματικά κορόιδευαν μέσα στα μούτρα τους, τον αμερικανικό στρατό, την πλέον ισχυρή πολεμική μηχανή επί γης.

Εδώ το καμουφλάζ

Μόλις πατούσε ο γιάνκης άνοιγε,

έπεφτε μέσα

και γινόταν greek souvlaki....

Αυτό παρακάτω το λένε "σουβενίρ"
Περπατούσε αμέριμνος ο στρατιώτης στην περίπολο, υποχωρούσε το καμουφλάζ και έμπαιναν τα καρφιά στο πόδι, τρυπώντας την αρβύλα. Μη μπορώντας να τα αφαιρέσουν επιτόπου, κουβαλούσε όλο το κουτί με το ποδάρι του πίσω στη μονάδα για να μπει χειρουργείο. Καταλάβατε; Σουβενίρ....

και άλλα τέτοια ανάλογα

Αυτά παθαίνεις αν πας να πολεμήσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Οι άλλοι είχαν μια πατρίδα να προστατέψουν , ένα ιδεώδες.

Γύρω στις 500.000 Αμερικάνοι κουβαλήθηκαν σε όλο το Βιετνάμ στο πηκ του πολέμου. Μαζί με ό,τι πιο τεχνολογικά εξελιγμένο άρμα και μέσο υπήρχε εκείνη την εποχή.
Που όμως αποδείχθηκαν ελάχιστα αποτελεσματικά στη ζούγκλα.
Οι ντόπιοι είχαν το πλεονέκτημα, γνώριζαν πως να κινηθούν, οι εισβολείς όχι. Κατέληξαν να βομβαρδίζουν τυφλά, σκορπώντας το θάνατο μέσω της χημείας δίχως να ακουμπούν την ουσιαστική δομή του ανταρτοπόλεμου των Βιετκόγκ.

Το πόσο ντροπιαστικά αποχώρησαν οι κατακτητές το γνωρίζουμε όλοι. Οι συνέπειες όμως ήταν τρομαχτικές για όλους. Τόσες ταινίες έχουμε δει για τα βαριά ψυχολογικά θέματα των βετεράνων του Βιετνάμ από τον πόλεμο. Η δική μας εμπειρία στον τόπο, μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα τους λόγους.
Και το συζητήσαμε εκτενώς.

Ρώτησα τον ξεναγό αν υπήρξε κάποιου είδους αποκατάσταση από την ΗΠΑ.
Απάντησε πως ο Ομπάμα επισκέφτηκε τη χώρα και τις πληγείσες από τον πόλεμο περιοχές και έδωσε γενναίες αποζημιώσεις στα θύματα του πολέμου ενώ πλέον έχουν αναπτύξει πολύ καλές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.
Κάτι μου λέει πως ό,τι δεν πήραν οι Αμερικάνοι από τον συμβατικό πόλεμο, το παίρνουν πια με το παραπάνω μέσω του χρήματος. Δεν υπάρχει ελπίδα τελικά.

Αυτό ήταν ένας κρατήρας από έκρηξη βόμβας

Η επιστροφή ήταν εξουθενωτική. Πέσαμε στο σχόλασμα με την κίνηση ακόμα χειρότερη από την πρωινή. Χιλιόμετρα το μποτιλιάρισμα.
Φτάσαμε ημιθανείς....ούτε πισίνες, ούτε τίποτα σήμερα. Ντουζ και απογευματινή ντάγκλα.
Τέλος οι ξεναγήσεις, τέλος οι εκδρομές, άδειαζε πια με ταχύ ρυθμό η κλεψύδρα του ίδιου του ταξιδιού.

'Οταν πεινάσαμε ψάξαμε φαγητό εκεί γύρω, στη γειτονιά. Ούτε ζωγραφιστά θέλαμε να δούμε άλλα ρύζια και νουντλς, βρήκα μια ιταλική πιτσαρία την οποία θυμήθηκα να τσεκάρω και από τα σχόλια και φάγαμε καταπληκτική (για την περιοχή) πίτσα, με ανανά που έτρωγα για πρώτη φορά πάνω σε πίτσα κι ενθουσιάστηκα.
Το δείπνο ήταν κερασμένο από τα αγόρια, για την όλη οργάνωση του ταξιδιού, μεταξύ μας, το γουστάρω τόσο να το στήνω, που ίσως θα έπρεπε να τους πληρώσω από πάνω που μου δίνουν λευκό χαρτί.... εγώ είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω πολύ πριν το Γενάρη που εκείνοι μπήκαν στο αεροπλάνο.
Τέλος πάντως, δεν τα λέμε αυτά, να μην τα ξέρουν, για να ξανακεράσουν στο επόμενο, πολύ κουράστηκα να τα ετοιμάσω όλα, τι μελέτη έριξα, τι ξενύχτι, πωπω δεν πληρώνεται αυτό, δεν πληρώνεται

Μετά το φαγητό και εφόσον είχαμε φτάσει ως εκείνο το σημείο μυοσκελετικά υγιείς, ήρθε η ώρα να καθίσουμε στα χαμηλά τους τα σκαμνάκια για την τελευταία μπύρα.
Το θέμα τόσες μέρες βέβαια δεν ήταν πως να καθίσουμε. 'Αντε θα κάτσεις. Πως σηκώνεσαι είναι το ζήτημα. Ω ρε γεράματα...

Γεγονός είναι ότι τα καταφέραμε περίφημα, και κάπου εκεί (ο Τάσος και γω) αποχαιρετούσαμε τη χώρα με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο άλλος περίμενε να ξεκουμπιστούμε για να συνεχίσει σε άλλη κατεύθυνση. Να φύγετε. Να πάτε αλλού.
Τέτοιο τσίρκο που είναι, του έβαλα και το ανάλογο αυτοκόλλητο!

Άντε στην υγειά σας ρε παιδιά, όσοι είστε που αντέχετε ακόμη και συνεχίζετε την ιστορία αυτή μαζί μου....

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 16
• 17
• 18
• 19
• 20
• 21

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 18 of 21

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[psilos3]

Όλε!
Δυναμική αρχή, περιμένω και πληρέστατη ανάλυση όπως συνηθίζεις.

 

[evaT]

Προετοιμασία Ταξιδιού.

Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.

Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.

’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.

Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.

Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.

Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.

Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.

Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.

Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.


Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.

• Σιγκαπούρη (24 ώρες) – με αρκετό τρέξιμο κάτι θα προλάβουμε, αν καταφέρουμε να κοιμηθούμε στην πτήση κάτι γίνεται, αν όχι κλάφτα Χαράλαμπε
• Ανόι 3,5 μέρες – Κάπως καλύτερα εδώ αλλά στην πορεία βρήκα μια καταπληκτική ημερήσια εκδρομή και «έφαγα» τη μια μέρα. Δεν πειράζει από περπάτημα αντέχουμε, με 15-20 χιλιομετράκια τη μέρα «το χουμε!»
• Χάλογκ Μπέι- διήμερη κρουαζιέρα χλιδάτη-όλα κ όλα μετά τόση κούραση μας αξίζει μια φαντασίωση σε τιμή all inclusive,που στην Ελλάδα δε φτάνει ούτε για το ρουμς του λετ.
• Χούε κεντρικό Βιετνάμ. Με ολονύκτιο τρένο άφιξη το πρωί, διανυκτέρευση κ αναχώρηση πολύ νωρίς την επόμενη. Μια χαρά, μας φτάνει
• Ολοήμερη εκδρομή στα Bana Hills, και άφιξη απόγευμα στη Hoi An μέσω του HighVanPass. Ευκολάκι.
• Διανυκτέρευση Hoi An, ολόκληρη η επόμενη μέρα διαθέσιμη για σβήσιμο και την επόμενη αναχώρηση ξανά. Τι, κουράστηκε κανείς;
• Πάμε το πρωί My Son μετά Marble Mountains και καταλήγουμε μεσημεροαπόγευμα Danang, από όπου μας κουνάει το μαντήλι ο κάπτεν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
• Μένουμε τρείς κι ο κούκος
• Πετάμε μεσημεράκι για το νότο. Hello Ho Chi Minh, γιούπι καλοκαιράκι!
• Δε χαλαρώνουμε όμως την επόμενη νωρίς ξεκινάμε για διήμερη περιπέτεια στο Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ, ποδηλατάδες, βαρκάδα, ανατολή στο ποτάμι και όλα τα κομφόρ.
• Επιστροφή στη Χο Τσι Μιν και ΤΩΡΑ μπορούμε να χαλαρώσουμε! Τι πισίνες, τι χλίδες, όλα τα κανόνισα για τ αγόρια μου (αν έχω βέβαια γλυτώσει το βρωμόξυλο στο μεταξύ)
• 2 μέρες χαλάρωση φτάνει δε φτάνει; Με πρωινές ξεναγήσεις μόνο και τ απογεύματα ελεύθερα μας κακομαθαίνετε κύριε πρέσβη μου..
• Αποχαιρετούμε και τον Αντωνάκη μας που μοιάζει λίγο με κείνον τον γραφικό τύπο τον...Κροκοδειλάκια , που ωστόσο νιώθει πανέτοιμος να αλωνίσει την υπόλοιπη Ασία , και γω με τον σενιόρ Τάσος αναχωρούμε για την εξωτική Κουάλα Λουμπούρ για άλλη μιάμισι μέρα προκειμένου να αποτελειώσουμε ( ή να αποτελειωθούμε οι ίδιοι) το ταξίδι μας.

Πως ακούγεται;
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.

Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;

Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι

Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.


Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...

Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.

 

[delmem39718]

Το διαμέρισμα με τη θεά να μην ξεχάσεις, εάν, εφόσον και όταν.

 

[Travelliaris]

Ως οδηγός του γκρουπ, να πω πως δε μου έλειψε καθόλου η οδήγηση στο Βιετνάμ και παίρνω πίσω τα μισά μπινελίκια που ξεστόμισα σε Αλβανία και Μαρόκο!

 

[evaT]

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….


Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.

Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).


Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.

Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…

Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.

'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!

Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…

Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.

Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…

Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!

Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.

Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.

Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.

‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.


Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!

Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.


Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.

10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.


Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….

Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)

Φτάσαμε ρε παιδιά!

Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.

‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!

Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.

Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...

και βιντεάκι
Changi airport

Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.

Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει

★★★★ Hotel Mi Rochor, Σιγκαπούρη, Σιγκαπούρη

Μετά μια σύντομη ανασυγκρότηση, ξαμοληθήκαμε στις βόλτες. Αποφασίσαμε (ορθώς) να περπατήσουμε στις έθνικ συνοικίες μέχρι το μεσημέρι και να ασχοληθούμε με το κυρίως πιάτο της πόλης από το απόγευμα και μετά ώστε να είμαστε εκεί κοντά όταν πέσει η νύχτα και αρχίσουν τα σόου με τα φώτα.

Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με το αηδιαστικό υπέροχο κλίμα της, ζέστη και υγρασία.
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι

και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα

Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.

'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.

Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....

και πανοραμικές....

καλό ε;

'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..

Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.

έχει ποταμάκι και μια γόνδολα

Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.

Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά

και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται

Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.

Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.

Gardens by the bay Supertree

Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.


19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)

20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.

Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.

'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.


'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...

Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος

'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!

Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.

και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη

Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!

Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....

Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.

@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.

 

[Smaragda53]

Τρομερή περιγραφή με αυτόν τον υπέροχο αυτοσαρκασμό, αλλά τι τρέχει με τις φωτογραφίες? Στο δεύτερο κομμάτι δεν εμφανιζονται. Βγαίνουν μόνο το βίντεο και οι τρεις τελευταίες φωτο

 

[psilos3]

@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.

Αυτό αποζητάμε όλοι!

 

[evaT]

Στο δεύτερο κομμάτι δεν εμφανιζονται. Βγαίνουν μόνο το βίντεο και οι τρεις τελευταίες φωτο

Ευχαριστώ Σμαράγδα μου, στη συνέχεια θα έχει περισσότερο από αυτό νομίζω!

Οι φωτογραφίες εμφανίζονται κανονικά, μου λένε. Δες μήπως έχεις εσύ κάποιο θέμα; Δεν καταλαβαίνω να έχει πάει κάτι λάθος.

 

[Smaragda53]

Ανοίξανε οι φωτογραφίες, τι καλά! Και βέβαια έπαθα πλάκα!

 

[Travelliaris]

Η κούραση ήταν στο πικ μαζί με τη ζέστη και την βροχή "ρίχνω δε ρίχνω και σας σπάω τα νεύρα" αλλά η Σιγκαπούρη ήταν ένας κόσμος μόνη της. Στις στιγμές έξαψης που μας πρόσφερε είχαμε ήδη αναζωογονηθεί!
ΥΓ: Εύα, ή σε βρίσκω πολύ λακωνική ή δε χορταίνω τη διήγηση σου!

 

[ANASTAPAP]

@evaT δώσε μασάλια,γουστάρουμε!