- Μηνύματα
- 21
- Likes
- 236
Κεφάλαιο 5. Σβανέτι!
Μετά από αποχή λίγων μηνών, θεωρώ ότι ήρθε η στιγμή να ολοκληρωθεί αυτή η ιστορία. Στο μεσοδιάστημα, με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε το ξέσπασμα μιας ακόμα εκτεταμένης πολεμικής σύρραξης στην Μέση Ανατολή και το Ιράν, η οποία δυστυχώς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Το μήνυμα για παγκόσμια ειρήνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, παραμένει διαχρονικό και αδιαπραγμάτευτο. Σαν μέλη άλλωστε ενός διαδικτυακού φόρουμ που αφορά τα ταξίδια, έχουμε ζήσει στο πετσί μας ότι οι λαοί δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας.
Επιστρέφοντας στα της ιστορίας, η περιπέτεια μας στο Μπατούμι ολοκλήρωσε και το τέταρτο κεφάλαιο της παραμονής μας στη Γεωργία. Το παρών πέμπτο κεφάλαιο αφορά την ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά της χώρας, η οποία ιστορικά ονομάζεται Σβανέτι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η πρώτη ημέρα του Οκτώβρη του 2024 μας βρίσκει να ξυπνάμε αρκετά νωρίς. Αμέσως αντιληφθήκαμε ότι ο καιρός είχε άγριες διαθέσεις. Αφήνοντας πίσω μας το Μπατούμι, η καταρρακτώδης βροχή μας συντρόφευε για ώρα, σε σημείο που η περιορισμένη ορατότητα με τους υαλοκαθαριστήρες στο φουλ, επηρέαζε την ασφάλεια μας. Χωρίς να πτοηθούμε, επιλέξαμε να περάσει η καταιγίδα κάνοντας μια στάση στο Ζουγκντίντι για καφέ και φαγητό. Έχω διαχρονική απορία πόσο ακραία συνυφασμένη είναι η κουλτούρα του καφέ με την Ελλάδα. Στη Γεωργία όπως και σε πολλές άλλες χώρες, ο κρύος καφές είναι ένας αμερικάνο με παγάκια, συνήθως νερουλός και κακής ποιότητας. Χαλάλι. Τα χατσαπούρι με πατάτα και τυρί από έναν συνοικιακό φούρνο μας αποζημιώσανε.
Με τη βροχή να σταματάει μετά από λίγη ώρα, φτάσαμε στο Jvari, τελευταίο σημείο πριν αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στις νότιες παρυφές του Καυκάσου. Στις πρώτες ανηφορικές στροφές ο δρόμος συναντά το πύργο Jikha, έναν από τους εκατοντάδες σβανετιανούς πύργους που διατηρούνται ακόμα στα χωριά της περιοχής. Ανεβαίνοντας συνεχώς υψόμετρο και κινούμενοι στην δεξιά όχθη του ποταμού Patara Enguri, το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο άγριο, ολοένα και πιο όμορφο. Μετά το χωριό Khaishi ο δρόμος μεταφέρεται στην αριστερή όχθη του ποταμού, ο οποίος πλέον είναι ορμητικός με πανέμορφα έλατα εκατέρωθεν. Η αίσθηση είναι μοναδική μιας και η περιοχή παρόλη την τουριστική ανάπτυξη των τελευταίων ετών, διατηρεί στο ακέραιο τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα που δεν θέλαμε να τελειώσουν, φτάσαμε στη καρδιά του Σβανέτι, τη Μεστία, την οποία επιλέξαμε ως βάση για την περιοχή.
Ο Patara Enguri, μας εισάγει στην μοναδική περιοχή του Σβανέτι.
Καθοδόν για τη Μεστία, το τοπίο είναι καθηλωτικό.
Κάτι που μας έκανε πραγματικά ευχάριστη εντύπωση στη Μεστία, ήταν η ευγένεια και θετική διάθεση των ντόπιων. Από το ξενοδοχείο Galash-R με την συγκλονιστική γιαγιά ιδιοκτήτρια, τις εργαζόμενες στο πεντανόστιμο μαγειρείο Vichnashi, την ιδιοκτήτρια του σινεμά Dede και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, νιώσαμε πως η ανθρώπινη αλληλεπίδραση είχε κάτι πιο βαθύ από μια απλή οικονομική συνδιαλλαγή. Ελπίζω η τουριστική ανάπτυξη να μην επηρεάσει αυτή τη συνθήκη στο μέλλον.
Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο σινεμά που ανέφερα. Το Dede είναι ο πιο ιδιαίτερος κινηματογράφος του πλανήτη. Πρόκειται για ένα όμορφο χώρο που στο ισόγειο λειτουργεί ένα ήσυχο καφενείο και στον πρώτο όροφο προβάλλεται κάθε μέρα η ίδια ταινία! Πρόκειται για ένα δράμα εποχής του 2017 με το ίδιο όνομα με το σινεμά, Dede, το οποίο γυρίστηκε στην περιοχή του Usguli και είναι η μοναδική ταινία στην τοπική Σβανετιανή γλώσσα. Η ταινία είναι ένας εθνογραφικός θησαυρός καθώς εισχωρεί σε τοπικές αντιλήψεις, ήθη και έθιμα της περιοχής και προσφέρει μια διαφορετική οπτική της κουλτούρας του τόπου στους ταξιδιώτες. Για όσους έχουν χρόνο, αξίζει οπωσδήποτε να θυσιάσουν λίγες ώρες για να παρακολουθήσουν την ταινία. Τέλος να αναφέρω ότι τον χώρο διαχειρίζεται η σκηνοθέτης, σε περίπτωση που έχετε οποιαδήποτε απορία μετά την προβολή!
Στο ισόγειο του σινεμά Dede, λειτουργεί ένα όμορφο καφέ.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς και οι ευχάριστες συγκινήσεις ξεκίνησαν από νωρίς. Το πρωινό του ξενοδοχείου ήταν απολαυστικό, μαγειρεμένο εξ ολοκλήρου από την ιδιοκτήτρια. Αυγά, λουκάνικα, γιαούρτια, μακαρόνια με τοπικό τυρί και διάφορα άλλα μας έκαναν να ξεκινάμε τη πορεία μας προς το Ushguli φανερά ικανοποιημένοι. Το Ushguli αποτελεί σύμφωνα με το διαδίκτυο τον πιο απομονωμένο οικισμό της Ευρώπης , σε υψόμετρο 2.150 μέτρων! To γεγονός ότι ό δρόμος μετά το Usghuli προς το Lentekhi ήταν ακόμη χωματόδρομος το 2024, δεν μας επέτρεψε να κάνουμε κυκλική διαδρομή. Όμως προς ευχαρίστηση όσων ταξιδέψουν στο μέλλον, ο δρόμος έχει πλέον στρωθεί με τσιμέντο, κάνοντας ασφαλές το πέρασμα για όλους τους τύπους των οχημάτων.
Τα λόγια είναι ιδιαίτερα φτωχά για να περιγράψουν τις εικόνες που αντικρύσαμε κατά τη διάρκεια δυόμιση ημερών στη περιοχή, συνεπώς παρακάτω θα ακολουθήσει μια μικρή ιστορία μέσα από φωτογραφίες.
Η Μεστία, στην καρδιά του Σβανέτι, αποτελεί ιδανικό σημείο διαμονής στην περιοχή.
Αρχές φθινοπώρου και οι χρωματισμοί είναι εντυπωσιακοί.
Αυτός είναι ένας χαρακτηριστικός πύργος svan. Εδώ ειναι ο πύργος της Αγάπης.
Το χωρίο Davberi στον δρόμο προς το Ushguli.
Κάποια σημεία του δρόμου θα χρειαστούν ψηλό αυτοκίνητο, όχι απαραίτητα 4χ4.
Ιδού η περιοχή που βρίσκεται το Usghuli σε υψόμετρο 2.150 μέτρων, απόκοσμα εντυπωσιακή.
Η εκκλησία Λαμάρια του 10ου αιώνα, αποτελεί θρησκευτικό και πολιτισμικό κέντρο της περιοχής.
Από αυτό το σημείο στο Chali, ξεκινάει ένα πανέμορφο μονοπάτι μέχρι των παγετώνα Glacier.
Στην περιοχή του Σβανέτι μείναμε 2,5 γεμάτες ημέρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα θέλαμε περισσότερες. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μέρη που έχουμε βρεθεί και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο. Εμφανώς ικανοποιημένοι και με την υπόσχεση πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψουμε, ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί στις 4 του Οκτώβρη, για το τελευταίο κεφάλαιο του ταξιδιού μας στο Κουτάισι και το Τσαλκτούμπο.
Μετά από αποχή λίγων μηνών, θεωρώ ότι ήρθε η στιγμή να ολοκληρωθεί αυτή η ιστορία. Στο μεσοδιάστημα, με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε το ξέσπασμα μιας ακόμα εκτεταμένης πολεμικής σύρραξης στην Μέση Ανατολή και το Ιράν, η οποία δυστυχώς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Το μήνυμα για παγκόσμια ειρήνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, παραμένει διαχρονικό και αδιαπραγμάτευτο. Σαν μέλη άλλωστε ενός διαδικτυακού φόρουμ που αφορά τα ταξίδια, έχουμε ζήσει στο πετσί μας ότι οι λαοί δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας.
Επιστρέφοντας στα της ιστορίας, η περιπέτεια μας στο Μπατούμι ολοκλήρωσε και το τέταρτο κεφάλαιο της παραμονής μας στη Γεωργία. Το παρών πέμπτο κεφάλαιο αφορά την ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά της χώρας, η οποία ιστορικά ονομάζεται Σβανέτι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η πρώτη ημέρα του Οκτώβρη του 2024 μας βρίσκει να ξυπνάμε αρκετά νωρίς. Αμέσως αντιληφθήκαμε ότι ο καιρός είχε άγριες διαθέσεις. Αφήνοντας πίσω μας το Μπατούμι, η καταρρακτώδης βροχή μας συντρόφευε για ώρα, σε σημείο που η περιορισμένη ορατότητα με τους υαλοκαθαριστήρες στο φουλ, επηρέαζε την ασφάλεια μας. Χωρίς να πτοηθούμε, επιλέξαμε να περάσει η καταιγίδα κάνοντας μια στάση στο Ζουγκντίντι για καφέ και φαγητό. Έχω διαχρονική απορία πόσο ακραία συνυφασμένη είναι η κουλτούρα του καφέ με την Ελλάδα. Στη Γεωργία όπως και σε πολλές άλλες χώρες, ο κρύος καφές είναι ένας αμερικάνο με παγάκια, συνήθως νερουλός και κακής ποιότητας. Χαλάλι. Τα χατσαπούρι με πατάτα και τυρί από έναν συνοικιακό φούρνο μας αποζημιώσανε.
Με τη βροχή να σταματάει μετά από λίγη ώρα, φτάσαμε στο Jvari, τελευταίο σημείο πριν αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στις νότιες παρυφές του Καυκάσου. Στις πρώτες ανηφορικές στροφές ο δρόμος συναντά το πύργο Jikha, έναν από τους εκατοντάδες σβανετιανούς πύργους που διατηρούνται ακόμα στα χωριά της περιοχής. Ανεβαίνοντας συνεχώς υψόμετρο και κινούμενοι στην δεξιά όχθη του ποταμού Patara Enguri, το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο άγριο, ολοένα και πιο όμορφο. Μετά το χωριό Khaishi ο δρόμος μεταφέρεται στην αριστερή όχθη του ποταμού, ο οποίος πλέον είναι ορμητικός με πανέμορφα έλατα εκατέρωθεν. Η αίσθηση είναι μοναδική μιας και η περιοχή παρόλη την τουριστική ανάπτυξη των τελευταίων ετών, διατηρεί στο ακέραιο τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα που δεν θέλαμε να τελειώσουν, φτάσαμε στη καρδιά του Σβανέτι, τη Μεστία, την οποία επιλέξαμε ως βάση για την περιοχή.
Ο Patara Enguri, μας εισάγει στην μοναδική περιοχή του Σβανέτι.
Καθοδόν για τη Μεστία, το τοπίο είναι καθηλωτικό.
Κάτι που μας έκανε πραγματικά ευχάριστη εντύπωση στη Μεστία, ήταν η ευγένεια και θετική διάθεση των ντόπιων. Από το ξενοδοχείο Galash-R με την συγκλονιστική γιαγιά ιδιοκτήτρια, τις εργαζόμενες στο πεντανόστιμο μαγειρείο Vichnashi, την ιδιοκτήτρια του σινεμά Dede και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, νιώσαμε πως η ανθρώπινη αλληλεπίδραση είχε κάτι πιο βαθύ από μια απλή οικονομική συνδιαλλαγή. Ελπίζω η τουριστική ανάπτυξη να μην επηρεάσει αυτή τη συνθήκη στο μέλλον.
Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο σινεμά που ανέφερα. Το Dede είναι ο πιο ιδιαίτερος κινηματογράφος του πλανήτη. Πρόκειται για ένα όμορφο χώρο που στο ισόγειο λειτουργεί ένα ήσυχο καφενείο και στον πρώτο όροφο προβάλλεται κάθε μέρα η ίδια ταινία! Πρόκειται για ένα δράμα εποχής του 2017 με το ίδιο όνομα με το σινεμά, Dede, το οποίο γυρίστηκε στην περιοχή του Usguli και είναι η μοναδική ταινία στην τοπική Σβανετιανή γλώσσα. Η ταινία είναι ένας εθνογραφικός θησαυρός καθώς εισχωρεί σε τοπικές αντιλήψεις, ήθη και έθιμα της περιοχής και προσφέρει μια διαφορετική οπτική της κουλτούρας του τόπου στους ταξιδιώτες. Για όσους έχουν χρόνο, αξίζει οπωσδήποτε να θυσιάσουν λίγες ώρες για να παρακολουθήσουν την ταινία. Τέλος να αναφέρω ότι τον χώρο διαχειρίζεται η σκηνοθέτης, σε περίπτωση που έχετε οποιαδήποτε απορία μετά την προβολή!
Στο ισόγειο του σινεμά Dede, λειτουργεί ένα όμορφο καφέ.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς και οι ευχάριστες συγκινήσεις ξεκίνησαν από νωρίς. Το πρωινό του ξενοδοχείου ήταν απολαυστικό, μαγειρεμένο εξ ολοκλήρου από την ιδιοκτήτρια. Αυγά, λουκάνικα, γιαούρτια, μακαρόνια με τοπικό τυρί και διάφορα άλλα μας έκαναν να ξεκινάμε τη πορεία μας προς το Ushguli φανερά ικανοποιημένοι. Το Ushguli αποτελεί σύμφωνα με το διαδίκτυο τον πιο απομονωμένο οικισμό της Ευρώπης , σε υψόμετρο 2.150 μέτρων! To γεγονός ότι ό δρόμος μετά το Usghuli προς το Lentekhi ήταν ακόμη χωματόδρομος το 2024, δεν μας επέτρεψε να κάνουμε κυκλική διαδρομή. Όμως προς ευχαρίστηση όσων ταξιδέψουν στο μέλλον, ο δρόμος έχει πλέον στρωθεί με τσιμέντο, κάνοντας ασφαλές το πέρασμα για όλους τους τύπους των οχημάτων.
Τα λόγια είναι ιδιαίτερα φτωχά για να περιγράψουν τις εικόνες που αντικρύσαμε κατά τη διάρκεια δυόμιση ημερών στη περιοχή, συνεπώς παρακάτω θα ακολουθήσει μια μικρή ιστορία μέσα από φωτογραφίες.
Η Μεστία, στην καρδιά του Σβανέτι, αποτελεί ιδανικό σημείο διαμονής στην περιοχή.
Αρχές φθινοπώρου και οι χρωματισμοί είναι εντυπωσιακοί.
Αυτός είναι ένας χαρακτηριστικός πύργος svan. Εδώ ειναι ο πύργος της Αγάπης.
Το χωρίο Davberi στον δρόμο προς το Ushguli.
Κάποια σημεία του δρόμου θα χρειαστούν ψηλό αυτοκίνητο, όχι απαραίτητα 4χ4.
Ιδού η περιοχή που βρίσκεται το Usghuli σε υψόμετρο 2.150 μέτρων, απόκοσμα εντυπωσιακή.
Η εκκλησία Λαμάρια του 10ου αιώνα, αποτελεί θρησκευτικό και πολιτισμικό κέντρο της περιοχής.
Από αυτό το σημείο στο Chali, ξεκινάει ένα πανέμορφο μονοπάτι μέχρι των παγετώνα Glacier.
Στην περιοχή του Σβανέτι μείναμε 2,5 γεμάτες ημέρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα θέλαμε περισσότερες. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μέρη που έχουμε βρεθεί και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο. Εμφανώς ικανοποιημένοι και με την υπόσχεση πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψουμε, ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί στις 4 του Οκτώβρη, για το τελευταίο κεφάλαιο του ταξιδιού μας στο Κουτάισι και το Τσαλκτούμπο.
Last edited:
