Γιατί ταξιδεύουμε;;

[evaT]

Το πόσταρα στην προσωπική μου σελίδα και αμφιταλαντεύτηκα λίγο αν θα ήταν έξυπνο να το βάλω και στο αγαπημένο μας φόρουμ.

Κινδυνεύοντας να προκαλέσω ανακατωσούρα, σας καλώ να το δείτε χιουμοριστικά και να μην μας το κλειδώσουν.

ΓΙΑΤΙ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ;;

Μην την προσπερνάσετε την ερώτηση έτσι απλά….είναι πονηρή.


Συνέχεια ακούμε κλισαδούρες :
Ταξιδεύω για να γνωρίσω τον κόσμο,
Η ζωή είναι μικρή,
Θέλω να να ανοίξει το μυαλό μου,
Ψοφάω να ζήσω νέες εμπειρίες.
Carpe Diem.
Κλικάρετε σε κανένα κουτάκι;
Αυτό όμως συμβαίνει τελικά;

‘Όταν ξεκίνησα τα μεγαλύτερα ταξίδια, ένιωσα ότι είχε ήρθε η ώρα να εκπληρώσω ένα παλιό ξεχασμένο όνειρο: Να δω τον κόσμο.
Μπήκα σε ταξιδιωτικούς κύκλους, ελληνικά και ξένα travel forums, διάβαζα blogs και συμμετείχα στις γνωστές ταξιδιωτικές ομάδες.
Γνώρισα αρκετούς πολυταξιδεμένους-κάποιους τους θαύμαζα για τα ταξίδια που έχουν κάνει και γω δεν θα δω ποτέ ούτε με το κιάλι.

Πλέον έχω ταξιδέψει αρκετά ώστε να αμφισβητώ ακόμα και τον λόγο που ταξιδεύω.

Ανοίγουν τελικά τα μυαλά όταν ταξιδεύεις: ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ.
Πολλοί πάνε κι έρχονται δίχως να δουν, να καταλάβουν τίποτα για τον τόπο που είδαν.
Γνωρίζεις όντως τον κόσμο; Εικόνες ΝΑΙ πολλές , αλλά πόσο προλαβαίνεις να εντρυφήσεις;
Όταν αναγκαστικά τρέχεις αριστερά-δεξιά δίχως να προλαβαίνεις να γνωρίσεις την κουλτούρα των λαών;
Και άραγε, πηγαίνουμε όντως εκεί που πραγματικά θέλουμε:
Ή μήπως επηρεαζόμαστε από τα ινσταγκράμια και τα off the beaten path που γίνονται τάση;
Ποιος την ήξερε την Υπερδνεστερία πριν 15 χρόνια;
Σήμερα δυσκολεύεσαι να βρεις ταξιδιώτη που δεν πέρασε από κει, να βάλει την πινέζα.


Κάποτε θεωρούσα όλους τους πολυταξιδεμένους a priori, συναρπαστικούς.
Άτομα με γοητευτική προσωπικότητα, που έχουν να πουν πολλά και να μοιράσουν σοφία.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ: Tα σόσιαλ έχουν αναδείξει τον κάθε πικραμένο- το διαπιστώνουμε καθημερινά στις ομάδες, ανεξήγητα κόμπλεξ και μισαλλοδοξία από άτομα που έχουν ταξιδέψει σ ολόκληρο τον πλανήτη.
Στον αντίποδα, ευτυχώς ήρθαν στην ζωή μου και πολύ αξιόλογοι άνθρωποι, που έχω πια τη χαρά να αποκαλώ φίλους μου.


Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω σε τίποτα από όλα αυτά.

Από μικρή είχα μέσα μου το ταξιδιωτικό μικρόβιο.
Το έλεγα. Φωναχτά. Θέλω να δω τον κόσμο.
Πως θα το έκανα δεν γνώριζα.
Για αρχή ξεκίνησα να σπουδάζω Τουριστικά. Δεν έμεινα πολύ στο χώρο, η ζωή με ξέβρασε αλλού.
Ξεκίνησα να ταξιδεύω αργά.
Η ταξιδιωτική μου λίστα άλλαξε πολλές φορές. Και της κάνω διαρκώς update.
Είδα μερικά από τα σημαντικότερα μνημεία στον πλανήτη; ΤΑ ΕΙΔΑ
Σπουδαία μουσεία; ΤΣΕΚ
Διάσημα landmarks; ΚΑΡΑ-ΤΣΕΚ
Είδα τον πλούτο στον κόσμο; ΠΟΛΥ ΠΛΟΥΤΟ!
Είδα και τη στεγνή φτώχεια; ΚΑΙ ΠΟΝΕΣΑ
Το μυαλό μου άνοιξε; ΕΛΑ ΜΟΥ ΝΤΕ!

ΜΗΠΩΣ λέω….μήπως κάποιες φορές το ταξίδι λειτουργεί σαν αποφυγή;
Δραπέτευση από την ισοπεδωτική ρουτίνα, απόδραση από τα καθημερινά υπαρξιακά.
Παίρνω μαζί μου την ιδεατή μου πλευρά κι αφήνω σπίτι τον βαρετό μου εαυτό της καθημερινής μου ζωής.

Από την ώρα που φτάνω στο αεροδρόμιο γίνομαι ευχάριστη, λαμπερή, ακούραστη , περιπετειώδης. Δεν είμαι πια προβλέψιμη.
Για όσο διαρκεί το ταξίδι, υπερισχύουν οι εικόνες, ο νεωτερισμός και η παρέα.

Σεροτινίνη και αδρεναλίνη κάνουν πάρτι και εθιζόμαστε στην αίσθηση της ευτυχίας.
ΜΗΠΩΣ.....μήπως λέω, αυτή είναι η αληθινή ντόπα του ταξιδιού;

Το έχετε σκεφτεί ή αμπελοφιλοσοφώ μονάχη μου;
(απαντήστε ελεύθερα το δεύτερο )

Εσείς; Για πείτε….

Ταξιδεύετε, για να γνωρίσετε τον κόσμο;



Να εδώ, στο ταξίδι μου στην Ιαπωνία, ενώ σκέφτομαι κάτι άσχετο από το θέμα μας

 

[patrizia]

Εύα δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτά που γράφεις, ειδικά στις τελευταίες παραγράφους ήταν σαν να περιγράφεις εμένα!!!
Το ότι νιώθουμε έτσι δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε να γνωρίσουμε τον κόσμο, να αναλύσουμε, να προβληματιστουμε, να συγκρινουμε.
Μπορεί να συνυπάρχουν όλα!
Όσον αφορά στο ερώτημα σου αν παρασυρομαι από το ισταγκραμ και τις νέες τάσεις ξεκάθαρα όχι. Ταξιδεύω πάντα εκεί που θέλω, ίσως είμαι και μιας άλλης γενιάς και έχω ξεφύγει από την επιρροή του.
Τώρα το κατα πόσο μπορούμε να εντρυφησουμε στην κουλτούρα ενός λαού μέσα σε λίγες μέρες είναι σχεδόν αδύνατο. Τα κενά συμπληρωνονται με πολύ διαβασμα και συζητήσεις με ανθρώπους που εχουν ζήσει εκεί και μπορούν να μας βοηθήσουν να σχηματίσουμε μια πιο εμπεριστατωμενη άποψη αλλά αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί ανασταλτικο παράγοντα στο να επισκεφθούμε τη χώρα!

 

[gioannis13]

.....για να μην μου τα φάνε οι κληρονόμοι !


Υ.Γ Για να βρώ, ναί, αναζήτηση είναι, σε ποιό μέρος της σφαίρας θα ήθελα πραγματικά να ζώ ή να ζήσω στο μέλλον !

 

[Billouk]

Ταξιδεύω:

Όπως έγραψες για ν' αποφύγω τη καθημερινή ρουτίνα.
Να δω άλλα μέρη, άλλη κουλτούρα, άλλη χώρα, άλλη ήπειρο.
Να βγάλω φωτογραφίες τοπία, μνημεία κτλ.
Έτσι... για το pin στο χάρτη.
Για αναμνήσεις με οικογένεια και φίλους.
Για διασκέδαση / ψυχαγωγία.
Για διάβασμα και αλληλεπίδραση στο travelstories κατά την προετοιμασία!
Και άλλα πολλά...

Πολλές φορές τα παραπάνω συνδυάζονται.

Ωστόσο, είναι φορές που το μέσα μας ζητά να δει την φτώχια, την εξαθλίωση ... το Άουσβιτς!

Έτσι είμαστε φτιαγμένοι...

 

[varioAthens]

Ταξιδευω:

• Γιατι μου το εμαθαν οι γονεις μου απο μικρη.
• Γιατι εχω κι απο μονη μου το μικροβιο. Απο 10-11 χρονων φανταζομουν την Αιγυπτο και την Ινδια περισσότερο απο την Ντισνευλαντ.
• Γιατι, σε συνδυασμο παντα με διαβασμα, ανοιγουν τα ματια μου και οι οριζοντες μου.
• Γιατι με βοηθαει να μην εστιαζω στα μικρα και περιττα, πχ δεν με αγγιζουν τα καταναλωτικα αγαθα.
• Γιατι δραπετευω απο την καθημερινοτητα και τις υποχρεωσεις μου.
• Γιατι στα ταξιδια, μου βγαινει η καλυτερη εκδοχη του εαυτου μου που συχνα την ξεχναω μεσα στη ρουτινα της «κανονικης» ζωης.
• Γιατι το μονο που εχεις αν ξεριζωθεις απο την χωρα σου ή μεινεις καθηλωμενος στο σπιτι σου ειναι οι αναμνησεις σου. Και τα ταξιδια προσφερουν απο τις πιο δυνατες αναμνησεις.

 

[Nikos1986]

Ε, αφότου ξέρεις την κατάληξη, τι το ανοίγεις;

Με τα χρόνια και αναθεωρώντας απόψεις, δεν έχω για εμένα μια καθολική απάντηση...

Μικρότερος θα έλεγα το μόνο το κλισέ "για να δεις νέα μέρη". Αυτό με τη νοοτροπία του YOLO δεν το είχα ποτέ και πιστεύω ακόμη και αν το είχα, μεγαλώνοντας, θα έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά. Δεν έχω πάει σε καμία εμπόλεμη ζώνη, ούτε σε καμία περιοχή που πλήττεται από θανατηφόρες ασθένειες.

Ξεκινώντας την επαγγελματική μου πορεία, παρότι απόφοιτος τμήματος πληροφορικής, λόγω της τρέλας με τα ταξίδια, έψαχνα μέσα στην κρίση για δουλειά στο πεδίο του τουρισμού. Τώρα θεωρώ πως είναι καλύτερο που δεν βρήκα δουλειά εκεί και τα ταξίδια έχουν παραμείνει καθαρά χόμπι, παρότι μπορεί να μου κοστίζουν ακριβότερα.

Αυτό που περισσότερο τώρα θα με αντιπροσώπευε θα ήταν ίσως περισσότερο να δω εικόνες και να κάνω κάτι που δεν έχω κάνει εδώ (π.χ. στην Ελλάδα δεν είχα κολυμπήσει με πολύχρωμα ψάρια ή δεν είχα ανέβει σε κάποιο ηφαίστειο που κάπνιζε). Και είναι πολύ πιο εύκολο να νιώσεις ότι φεύγεις από την πρώτη μέρα: ίσως σε αυτό συμβάλλει και το ότι ακούς από την πρώτη στιγμή που φτάνεις μια ξένη γλώσσα. Νομίζω αυτό δεν το ζεις τόσο άμεσα, σαν να γυρίζεις διακόπτη, συγκριτικά με ένα ΠΣΚ σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, με social δεν ασχολούμαι. Πριν 10 χρόνια, για 1-2 χρόνια είχα facebook, το οποίο ξεκίνησα λόγω καψούρας , αλλά ουσιαστικά ούτε τότε το παρακολουθούσα ιδιαίτερα. Οπότε, όσον αφορά αυτό, η έκπληξη του ψαξίματος και της επί τόπου εξερεύνησης δεν έχει χαθεί. Τώρα για την κοσμοσυρροή δεν έχει νόημα να γκρινιάζω, στο τέλος της ημέρας κι εγώ επισκέπτης είμαι, αλλά λίγο με ενοχλεί το στριμωξίδι για να βγάλουμε 20 ίδιες φωτογραφίες για να ποστάρουμε την 12η λες και διαφέρει από τις υπόλοιπες.

Και η πονεμένη ιστορία: "τα ταξίδια σου ανοίγουν τους ορίζοντες"... Κάποτε το πίστευα, ναι, πλέον βλέπω πως είναι 2 τελείως ανεξάρτητα πράγματα. Ίσα ίσα, τα δύο άτομα που θεωρώ περισσότερο Νάρκισσους στον οικογενειακό και εργασιακό χώρο, συμπτωματικά ή όχι, είναι και οι δύο ιδιαίτερα πολυταξιδεμένοι. Είναι σαν κάποιος επειδή πάει γήπεδο να είναι καλός προπονητής.

Όμως αν κάτι θεωρώ ότι έχω κερδίσει από τα ταξίδα είναι η κατάρριψη 2 στερεοτύπων. Πρώτον, ότι "σαν την Ελλάδα δεν έχει πουθενά" και το ότι "οτιδήποτε ξενόφερτο είναι και καλύτερο". Δεν πιστεύω ότι μπορείς να αποκομίσεις στα ταξίδια κάτι πιο σημαντικό από αυτά τα δύο...

Τώρα για τον ενθουσιασμό στο αεροδρόμιο, εμένα μου βγαίνει και στο λιμάνι και όταν περάσουμε τα πρώτα διόδια αν πηγαίνουμε κάπου οδικώς!

Τι άσχετο μπορεί να κέφτεται κάποιος που έχει τη μεγάλη τύχη να είναι Ιαπωνία;

 

[Evi_Stav]

Έχεις απόλυτο δίκιο...

Η εύκολη απάντηση είναι:

• Ταξιδεύω γιατί θέλω να δω νέα μέρη του κόσμου/να δω διαφορετικά τοπία από της χώρας μου/ να επισκεφτώ αξιοθέατα που από φωτογραφίες και μόνο με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό
• Ταξιδεύω για να δω πως ζουν οι άνθρωποι σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη και ενδεχομένως πως θα ήταν η δική μου ζωή αν δεν τύχαινε να γεννηθώ στην Ελλάδα / αν δεν επέλεγα να ζήσω στην Ελλάδα
• Ταξιδεύω γιατί το έμαθα από μικρή! Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ των υλικών αγαθών, ότι λεφτά είχαν τα χάλαγαν στα ταξίδια με τοστάκια και ψωμί/ντομάτα και στα roadtrips με το Nissan Almera μας (του φάγαμε τα σωθηκά)

Όμως, μέσα μου, για εμένα, ξέρω πως το ταξίδι είναι κάτι παραπάνω από ευχαρίστηση! Είναι ο τρόπος να δραπετεύω από τη ρουτίνα μου, να ξεχνάω τα προβλήματά μου, η ψυχοθεραπεία μου!

Είναι ο τρόπος να ξεφορτωθώ την συνεχώς στρεσαρισμένη πλευρά του εαυτού μου και να ζήσω 10-15 μέρες χωρίς άγχη, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα!

Επίσης, είναι ο τρόπος να ζήσω ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ που δεν θα ζήσω στην Ελλάδα: Jungle trekking, κολύμπι με θαλάσσιες χελώνες, rafting σε σχεδίες από bamboo...Μόνο αυτό θεωρώ πως με νοιάζει πια σε ένα ταξίδι... οι ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ!

Δεν είναι τυχαίο που ΠΡΕΠΕΙ να έχω ενα προγραμματισμένο ταξίδι για να μπορώ να τα βγάζω πέρα στην καθημερινότητά μου...κάθε μέρα έστω και για μισή-μία ώρα θα ασχοληθώ με το ταξίδι που έρχεται και είναι το καθημερινό μου χόμπι, το καθημερινό διάλειμμα από τη ρουτίνα!

Εντωμεταξύ, δουλεύω και εγώ στον τουριστικό τομέα γιατί πάντα έλεγα ότι θέλω να δουλέψω στον τουρισμό και να μπορώ να πηγαίνω ταξίδια με τη δουλειά μου! Τελικά...και που πηγαίνω ταξίδια με τη δουλειά μου, δεν είναι καθόλου το ίδιο

 

[varioAthens]

Και η πονεμένη ιστορία: "τα ταξίδια σου ανοίγουν τους ορίζοντες"... Κάποτε το πίστευα, ναι, πλέον βλέπω πως είναι 2 τελείως ανεξάρτητα πράγματα. Ίσα ίσα, τα δύο άτομα που θεωρώ περισσότερο Νάρκισσους στον οικογενειακό και εργασιακό χώρο, συμπτωματικά ή όχι, είναι και οι δύο ιδιαίτερα πολυταξιδεμένοι. Είναι σαν κάποιος επειδή πάει γήπεδο να είναι καλός προπονητής.

Το βλεπω κι εγω αλλα παιζει ρολο και το πώς και γιατι ταξιδευει κανεις, ετσι δεν ειναι;
Ενα χαρακτηριστικό παραδειγμα ειναι η Ινδια… ενας ανθρωπος που παει εκει μονο και μονο για να τικαρει μια χωρα παραπανω, θα πει «αισχος, πολλη βρωμια». Αν εχει διαβασει εστω και λιγα βασικα πραγματα για τον ινδουισμο και το ποσο καλος μηχανισμος ειναι για να κραταει τα πληθη κοιμισμενα χωρις να αντιδρουν και να διατηρει το απανθρωπο συστημα των καστων, σιγουρα δεν θα πει «α πολυ καθαρη χωρα» αλλα θα καταλαβει γιατι ειναι ετσι πολλα απο τα πραγματα που βλεπει.
Εχω βαρεθει να βλεπω ανθρωπους να πηγαινουν στην αλλη ακρη του κοσμου, να καθονται 5 μερες, να βγαζουν φωτογραφιες και να επιστρεφουν, αναθεμα κι αν καταλαβαν που πηγαν.

 

[paefstra]

H νεα γενια δεν μπορει να πληρωσει ενοικιο πια.
Οι μεσηλικες που εχουν ακομη λιπος για ταξιδια μετονομασαν την κριση μεσης ηλικιας σε wanderlust.
Γι αυτο και οι περισσοτεροι ειμαστε/ειναι γραφικα ατομα.

 

[varioAthens]

H νεα γενια δεν μπορει να πληρωσει ενοικιο πια.
Οι μεσηλικες που εχουν ακομη λιπος για ταξιδια μετονομασαν την κριση μεσης ηλικιας σε wanderlust.
Γι αυτο και οι περισσοτεροι ειμαστε/ειναι γραφικα ατομα.

Πολυ αφοριστικη απαντηση. Οι μεσηλικες που αναφερεις μπορει ως νεοι να μην ειχαν να πληρωσουν το ενοικιο οπως λες, ή μετα να στηριζαν οικονομικα τα παιδια τους… Ερχεται καποια στιγμη που κοιταζουν πια τον εαυτο τους: να περασουν καλα, να σπαταλησουν τα λεφτα για τα οποια δουλευαν μια ζωη, να εχουν κατι να θυμουνται. Δε σημαινει οτι επειδη δεν ταξιδευαν πιο πριν, τωρα ειναι γραφικοι που ταξιδευουν ουτε οτι το παιζουν κατι.

 

[mikrh tsopana]

Δε με είχε απασχολήσει ποτέ το γιατί ταξιδεύω, το κάνω γιατί μου αρέσει. Γιατί μου αρέσει; Μάλλον επειδή είμαι νευρική, περίεργη και βαριέμαι εύκολα. Συν το ότι μου αρέσουν πολύ τα φυσικά τοπία και να πιάνω κουβέντα σε ράντομ κόσμο από άλλα μέρη.

Έτυχε και ταυτόχρονα να ενηλικιωθώ σε μια εποχή πολύ κακή για να βάλεις λεφτά στην άκρη ή να αγοράσεις σπίτι αλλά πολύ καλή για να ταξιδεύεις.

Προσωπικά ούτε με ενοχλεί ο κόσμος που πάει για 5 μέρες κάπου ούτε που το διαλαλεί (δεν έχω σοσιαλ ούτως ή αλλως να το δω). Αρκεί ο τουρισμός να είναι υπεύθυνος και να μη γίνεται σε βάρος των ντόπιων (μεγάλη κουβέντα).

Συμφωνώ απόλυτα στο ότι δεν ανοίγει το μυαλό απαραίτητα όταν ταξιδεύεις, αλλά ταυτόχρονα σου δίνεται η ευκαιρία να δεις και άλλα πράγματα.

 

[evaT]

H νεα γενια δεν μπορει να πληρωσει ενοικιο πια.
Οι μεσηλικες που εχουν ακομη λιπος για ταξιδια μετονομασαν την κριση μεσης ηλικιας σε wanderlust.
Γι αυτο και οι περισσοτεροι ειμαστε/ειναι γραφικα ατομα.

Η νέα γενιά ταξιδεύει φουλ Low Cost που πολλοί μεγαλύτεροι έχουν προκατάληψη.
Οι μεγαλύτεροι μεγαλώσαμε σε μια χώρα με μηδενική ταξιδιωτική κουλτούρα και παρόλα αυτά βρήκαμε χώρο και τρόπο να αναπτύξουμε αυτό που αγαπάμε. Μόνο γραφικοί δεν είμαστε. Απλά υπάρχει ανάμεσά μας μπόλικο κόμπλεξ και ναρκισσισμός. Δεν είναι ο κανόνας όμως,