Γιατί ταξιδεύουμε;;

[alma]

Ταξιδεύω για να δημιουργώ αναμνήσεις......

Ήδη τα μικρά Dammakia έχουν πάει Καρπενήσι ,Ζαγορά, Λεωνίδιο, Μπάνσκο, και σε λίγα χρόνια θα είναι μέλη σε αυτό το φορουμ και θα γράφουν τις ταξιδιωτικές τους εντυπώσεις μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια σας....

τι λέτε για travelstoriesKid ? Δευκαλίων? να καταχωρηθεί σε μένα παρακαλώ!

Τι ηλικία τα μικρά;

 

[Yorgos]

Απο περιέργεια.

 

[duty_free]

 

[Sam-chal]

Καθαρά τάσεις φυγής!

 

[chrisbd]

Εχουμε ξαναγραψει γι αυτο το θεμα και παλιοτερα για τους λόγους που μας οδηγουν με μια βαλιτσα να ανοιγουμε την πορτα του σπιτιου για να φυγουμε και μετα απο καποιες μερες να επιστεψουμε παλι...

Η ρουτινα, αλλαγη παραστασεων, να δω κατι αλλο καινουργιο, να μαθω κατι αλλο που οταν γινεται δια ζωσης ισως να το θυμασαι καλυτερα, αλλες χωρες, λαοι, παραδοσεις, κουλτουρες, μουσικες, χοροι, φαγητα, πιοτα, φυσικα τοπια πολυ ξεχωριστα και διαφορετικά, μεγαλες κατασκευες που εχουν μεινει διαχρονικά αλλά και νεες, αθληματα, παιχνιδια, εθισμος ισως, ικανοποιηση για τις πινεζες στο χαρτη μας κλ κλ κλ .......

για ολα οσα εχουν γραφτει πριν αλλά και αυτα που θα γραφτουν απο δω και περα..

Βασικα γιατι πιστευουμε οτι θα νοιωσουμε καποια ικανοποιηση..

 

[kokoui]

Που ξεχνάω τι μέρα είναι!! Που όταν επιστρέφω νομίζω ότι είμαι σε άλλη ζωή!!

 

[dammys]

Τι ηλικία τα μικρά;

8+8

 

[M. p]

Να πούμε και δύο αλήθειες;

Τα ταξίδια, ο τουρισμός δηλαδή, ηθικός ή ανήθικος, του κουτιού ή όχι, είναι καθαρά χόμπι.

Φαντάζομαι κανένας ή ελάχιστοι έχουν πάρει το βαν τους ή την μοτοσυκλέτα τους και έχουν διασχίσει χώρες ή έχουν μείνει εκεί μήνες ή χρόνια για να τις εξερευνήσουν.

Ένα χόμπι αναλόγως το εκάστοτε μπάτζετ σου, το χρόνο σου, την ηλικία σου και την όρεξη σου το κάνεις διαφορετικά.

Τώρα ότι τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό και άλλα τέτοια που λένε διάφοροι για να δημιουργούν εντυπώσεις και μύθους νομίζω ούτε οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν. Απλά μεγαλοπιανονται και αυτό από μόνο του είναι η απόδειξη.

 

[varioAthens]

Να πούμε και δύο αλήθειες;

Τα ταξίδια, ο τουρισμός δηλαδή, ηθικός ή ανήθικος, του κουτιού ή όχι, είναι καθαρά χόμπι.

Φαντάζομαι κανένας ή ελάχιστοι έχουν πάρει το βαν τους ή την μοτοσυκλέτα τους και έχουν διασχίσει χώρες ή έχουν μείνει εκεί μήνες ή χρόνια για να τις εξερευνήσουν.

Ένα χόμπι αναλόγως το εκάστοτε μπάτζετ σου, το χρόνο σου, την ηλικία σου και την όρεξη σου το κάνεις διαφορετικά.

Τώρα ότι τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό και άλλα τέτοια που λένε διάφοροι για να δημιουργούν εντυπώσεις και μύθους νομίζω ούτε οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν. Απλά μεγαλοπιανονται και αυτό από μόνο του είναι η απόδειξη.

Να πούμε και δύο αλήθειες;

Τα ταξίδια, ο τουρισμός δηλαδή, ηθικός ή ανήθικος, του κουτιού ή όχι, είναι καθαρά χόμπι.

Φαντάζομαι κανένας ή ελάχιστοι έχουν πάρει το βαν τους ή την μοτοσυκλέτα τους και έχουν διασχίσει χώρες ή έχουν μείνει εκεί μήνες ή χρόνια για να τις εξερευνήσουν.

Ένα χόμπι αναλόγως το εκάστοτε μπάτζετ σου, το χρόνο σου, την ηλικία σου και την όρεξη σου το κάνεις διαφορετικά.

Τώρα ότι τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό και άλλα τέτοια που λένε διάφοροι για να δημιουργούν εντυπώσεις και μύθους νομίζω ούτε οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν. Απλά μεγαλοπιανονται και αυτό από μόνο του είναι η απόδειξη.

Επειδη για ανοιγμα μυαλου μιλησα εγω παραπανω, ας σου απαντησω: Η διευρυνση των οριζοντων ειναι θεμα εσωτερικης διαθεσης και οχι χιλιομετρων ή χρονου που ταξιδεψες. Το ταξιδι δεν σου ανοιγει το μυαλο με το ζορι, πρεπει να εισαι εσυ ανοιχτος για να συμβει. Ομοιως, και στο καλυτερο σχολειο να σε στειλουν οι γονεις σου, αν δεν θες «ντουβαρι» ησουν-«ντουβαρι» θα παραμεινεις. Με λιγα λογια: αν το μυαλο ειναι κλειστο, ολο τον κοσμο να γυρισεις, θα επιστρεψεις ακριβως ο ιδιος και μετα θα μπαινεις σε διαφορα φορουμ και θα τσουβαλιαζεις ολοκληρες ομαδες ανθρωπων.

Υ.Γ. Το m απο το Michael?

 

[M. p]

Επειδη για ανοιγμα μυαλου μιλησα εγω παραπανω, ας σου απαντησω: Η διευρυνση των οριζοντων ειναι θεμα εσωτερικης διαθεσης και οχι χιλιομετρων ή χρονου που ταξιδεψες. Το ταξιδι δεν σου ανοιγει το μυαλο με το ζορι, πρεπει να εισαι εσυ ανοιχτος για να συμβει. Ομοιως, και στο καλυτερο σχολειο να σε στειλουν οι γονεις σου, αν δεν θες «ντουβαρι» ησουν-«ντουβαρι» θα παραμεινεις. Με λιγα λογια: αν το μυαλο ειναι κλειστο, ολο τον κοσμο να γυρισεις, θα επιστρεψεις ακριβως ο ιδιος και μετα θα μπαινεις σε διαφορα φορουμ και θα τσουβαλιαζεις ολοκληρες ομαδες ανθρωπων.

Υ.Γ. Το m απο το Michael?

Δεν σας αναφέρω κάπου, απορώ με το μήνυμά σας και το ύφος του.

 

[varioAthens]

Welcome back Michael… κατι δικα μου μη δινεις σημασια

 

[M. p]

Έχεις δίκαιο, το θέμα είναι ότι θα υπάρχει πρόβλημα όταν ταξιδέψουμε πολλές φορές το χρόνο.



Όταν το σπίτι παύει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός ταξιδιώτη, σημαίνει ότι έχει ξεπεραστεί το «σημείο χωρίς επιστροφή».

Αλλά μόλις ένα άτομο δώσει προτεραιότητα στα ταξίδια έναντι άλλων πραγμάτων στην ιεραρχία των αξιών του, γίνεται εθισμένο στα ταξίδια. Τα επαγγελματικά του σχέδια, τα οικογενειακά προβλήματα και η κοινωνικοποίηση με φίλους δεν έχουν πλέον σημασία. Τα διαλείμματα μεταξύ των ταξιδιών είναι καταθλιπτικά, ο κόσμος γύρω του φαίνεται γκρίζος και βαρετός, και τα αγαπημένα του πρόσωπα φαίνονται βυθισμένα στη φασαρία. Το ταξίδι γίνεται ένα είδος αγάπης για τον εθισμένο, απορροφώντας πλήρως την ενέργεια και τον χρόνο του.

Στο μυαλό ενός τέτοιου ατόμου, συμβαίνει μια συνεχής διαδικασία δημιουργίας νέων διαδρομών. Κάθε φορά, αυτές γίνονται πιο περίπλοκες, τα ταξίδια γίνονται μεγαλύτερα, τα ταξίδια γίνονται μεγαλύτερα και οι διαμονές στο σπίτι συντομότερες. Οι ταξιδιωτικές αναμνήσεις μετατρέπονται από μια οργανωμένη συλλογή σε μια παραμελημένη αποθήκη.

Η επιστροφή στην πατρίδα απαιτεί πλέον προσπάθεια, όπως και η προσαρμογή σε αυτήν. Εμφανίζεται μια «μεταβατική περίοδος» μεταξύ της άφιξης στην πατρίδα και της δυνατότητας να αλληλεπιδρούν ξανά κοινωνικά με τους άλλους. Οι εθισμένοι στα ταξίδια φαίνεται να απηχούν τον Φραντς Κάφκα: «Πέρα από ένα ορισμένο σημείο, η επιστροφή είναι αδύνατη. Αυτό το σημείο πρέπει να επιτευχθεί».

Όταν το σπίτι παύει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός ταξιδιώτη, σημαίνει ότι το «σημείο χωρίς επιστροφή» έχει ξεπεραστεί. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, αρχίζουν να ζουν ως νομάδες. Ενώ οι ταξιδιώτες και οι εθισμένοι στα ταξίδια είναι πρόθυμοι και ικανοί να επιστρέψουν στο σπίτι (και στον αληθινό τους εαυτό), ο νομάς δυσκολεύεται. Έχει διαλυθεί στον δρόμο, στην περιπλάνηση. Οι γέφυρες έχουν καεί, η νωθρότητα της καθιστικής ζωής και οι ασήμαντες ανησυχίες έχουν τελειώσει.

Η ισχυρή ροή της καινοτομίας στα ταξίδια αμβλύνει την επιθυμία για ό,τι έχει χαθεί. Ωστόσο, η ίδια αυτή ροή αμβλύνει επίσης την απόλαυση συγκεκριμένων τόπων και διαδρομών. Τώρα, η κίνηση στην πιο αγνή της μορφή είναι σημαντική. Για τέτοιους νομαδες ο Κινέζος συγγραφέας Λιν Γιουτάν είπε: «Ένας καλός ταξιδιώτης είναι αυτός που δεν ξέρει πού πηγαίνει. Και ο ιδανικός ταξιδιώτης δεν ξέρει καν από πού ήρθε»

Εθισμός στα ταξίδια: Πώς εμφανίζεται και ποιοι είναι οι κίνδυνοι;
Πηγή : Зависимость от путешествий: как она возникает и чем опасна ωραία μας τα γράφει.

Εμείς τώρα είμαστε άλλη κατηγορία γιατί από πριν βρίσκουμε με λίγα λεφτά εισιτήρια όμως περιμένουμε κάτι να συμβεί με την πτήση μας μπας και πάρουμε λίγα λεφτά ως αποζημίωση από την εταιρεία για τα επόμενα ταξίδια (κάπου αυτά χρειάζονται όταν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο η όταν χάνουμε την επόμενη πτήση η το εισιτήριο είναι πανάκριβο. Όταν δώσεις 30 ευρώ για εισιτήριο και για λίγες ώρες καθυστέρηση σου δίνουν 250€ και πάνω κάπως δεν το βρίσκω σωστό ). Όταν όμως χάσουμε την βαλίτσα μας μας δίνουν ελάχιστα και περιμένουμε μπας και την βρει η εταιρεία η διαφορετικά όλο το ταξίδι πάει χαμένο . Δεν ξέρω η πολιτική της αεροπορικής εταιρείας έπρεπε να είναι διαφορετική. Κάποτε ήταν καλή και με της αποσκευές όλα ήταν καλά και με το φαγητό δεν είχαμε πρόβλημα.

Εντάξει τώρα μην με φάτε, απλώς μια γνώμη έγραψα

Αν και δεν συμφωνώ με ολόκληρο το μήνυμα, οι τουρίστες, εσείς πείτε τους ταξιδιώτες, εμφανίζουν όντως πολλά και έντονα συμπτώματα, και τικάρουν πολλά κουτάκια καθαρού εθισμού, ναρκισσισμού έως σοβαρής ψυχοπάθειας.

Ειδικά την σημερινή εποχή που το ταξίδι έχει γίνει τόσο εύκολο, και από άποψη οργάνωσης και από άποψη κόστους, είναι σαν να υπερηφανεύεσαι και να φουσκώνεις το εγώ σου επειδή πηγές και ψώνισες τσίχλες από το περίπτερο.

Από τη μία είναι γραφικό έως γελοίο, από την άλλη είναι πάθηση που καλό είναι να αντιμετωπίζεται με τον ανάλογο σεβασμό και κατανόηση.