Λευκορωσία Πολωνία Για ένα πιάνο BELARUS

[travelbreak]

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ​

Πρώτο βράδυ στη Βαρσοβία.

Η πτήση για Βαρσοβία ήταν στις 4:00 το απόγευμα και έτσι ήμασταν πιο άνετοι με το ξύπνημα και με το να πάμε στο αεροδρόμιο. Μέ 39€ πιάσαμε μία θέση σε ένα ιδιωτικό πάρκιν και ήμασταν στο αεροδρόμιο λίγο μετά τις 2 με την παρέα μας, ένα πολύ φιλικό ζευγάρι. Περάσαμε γρήγορα τις διαδικασίες και καθίσαμε στο αεροπλάνο και οι τέσσερις χώρια ο ένας από τον άλλο. Μετά από δυόμιση ώρες πτήση φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Βαρσοβίας. Η τοπική ώρα ήταν 5:30. Εκεί χωρίς να μας γίνει κανένας έλεγχος πήραμε τις βαλίτσες μας και αποφασίσαμε να πάμε στο ξενοδοχείο με συγκοινωνία. Φτάσαμε σχετικά νωρίς στο ξενοδοχείο και στις 7:30 ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στην πόλη.

Το ξενοδοχείο δεν ήταν και τόσο κοντά στο κέντρο, αλλά εμείς ξεκινήσαμε με τα πόδια. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσαμε να περπατήσουμε τέσσερα-πέντε χιλιόμετρα μέχρι το κέντρο και ας είχε πράγματα να βλέπαμε μετά τα δύο πρώτα χιλιόμετρα. Γι’ αυτό πρότεινα και πήραμε το μετρό που μας κατέβασε μέχρι το ποτάμι, Βιστούλας.

Από κει αρχίσαμε τις βόλτες και είδαμε, εκτός από το ποτάμι και τα πέριξ του, και άλλα ωραία σημεία της πόλης. Πηγαίνοντας προς το φρούριο είδαμε τις όμορφες πλατείες με πανέμορφα χρωματιστά κτίρια. Η δόμηση είναι τελείως διαφορετική από ότι ήταν στην Ιρλανδία που ήμασταν ένα μήνα πριν. Ενώ εκεί τα σπίτια ήταν σχετικά χαμηλά, δηλαδή με έναν ή το πολύ δύο ορόφους, στη Βαρσοβία τα σπίτια είναι με τέσσερις και πέντε ορόφους, αλλά πολύ όμορφα. Εννοείται ότι έχει πολύ όμορφες εκκλησίες και διάφορα άλλα κτίρια όπως πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτίρια. Φυσικά δεν μπήκαμε μέσα σε κανένα αφού ήταν κλειστά. Θα τα περιγράψω πιο αναλυτικά στην τελευταία μέρα του ταξιδιού μας, που περάσαμε ξανά από την Βαρσοβία, και είχαμε περισσότερο χρόνο στη βόλτα της πόλης.

Το κακό όμως ήταν ότι έκανε πολύ κρύο και αυτό ήταν άσχημο ιδίως για μένα που φορούσα κοντομάνικο και από πάνω ένα ανοιξιάτικο μπουφάν. Ήταν τόσο όμορφη όμως η βόλτα που δεν μας ένοιαζε το κρύο, εμένα δηλαδή γιατί ήμουν ο μόνος που κρύωνε. Γι’ αυτό κάναμε βόλτα μέχρι σχεδόν τις 10:00 το βράδυ οπότε αποφασίσαμε να πάρουμε τη συγκοινωνία για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Μετά από λίγη ταλαιπωρία φτάσαμε. Ταλαιπωρηθήκαμε γιατί σε ένα λεωφορείο πήραμε αυτό που πήγαινε στην αντίθετη κατεύθυνση και έτσι καθυστερήσαμε περισσότερο.

Στην επιστροφή του ταξιδιού βέβαια είχαμε θερμοκρασίες στην Βαρσοβία που έφτασαν τους 38 βαθμούς!

Ευτυχώς το μεσημέρι εμείς είχαμε φάει στο σπίτι και μας έδωσαν και μία μικρή πίτα στο αεροπλάνο. Η Ντίνα έφαγε κανονικά γιατί είχε εισιτήριο business class το οποίο είχε αγοράσει με τα μίλια της Αegean.

Κάπως έτσι πέρασε η πρώτη ημέρα του ταξιδιού και το μπόνους ήταν η επίσκεψη σε μερικά όμορφα μέρη της Βαρσοβίας. Και το λέω μπόνους γιατί δεν είχαμε σκοπό να δούμε κάτι από την πόλη. Θα είχαμε όμως χρόνο να δούμε κάποια πράγματα και στην επιστροφή, αφού θα μέναμε άλλο ένα βράδυ και θα είχαμε την πτήση της επιστροφής αργά το απόγευμα της επόμενης ημέρας.

Στην Πολωνία δεν έχουν το ευρώ αλλά το δικό τους νόμισμα που ονομάζεται slotti. Ένα ευρώ είναι κάτι παραπάνω από 4 slotti. Εμείς δεν αλλάξαμε καθόλου σε τοπικό νόμισμα, αφού τα πάντα λειτουργούν με κάρτες τράπεζας. Ακόμα και εισιτήριο αν θέλεις να βγάλεις από μηχάνημα δεν σου δίνεται η δυνατότητα να βάλεις χρήματα. Και φυσικά δεν το συζητάμε για τον οδηγό. Αυτός δεν ασχολείται καθόλου με τα εισιτήρια. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από εκείνο που συνέβαινε στην Ιρλανδία. (Αναφέρω συχνά την Ιρλανδία γιατί ένα μήνα πριν είχαμε πάει εκεί και είχαμε το ταξίδι πρόσφατο στη μνήμη μας.) Ένα νορμάλ εισιτήριο στο μετρό ή στο λεωφορείο κοστίζει λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τα τέσσερα slotti, άρα λίγο πάνω ή κάτω από ένα ευρώ. Αυτό έχει διάρκεια 75 λεπτών. Μπορείς να το αγοράσεις και να το εκτυπώσεις μέσα στο λεωφορείο ή έξω σε μηχάνημα. Μετά όμως πρέπει να το ακυρώσεις στο μηχάνημα του λεωφορείου για να γράψει (αν δεν το γράφει ήδη) την ώρα που ξεκινάνε τα 75 λεπτά που έχεις δικαίωμα μετακίνησης, φαντάζομαι σε όλα τα μέσα. Αν το βγάλεις μέσα στο λεωφορείο αναγράφει την ώρα που τελειώνει η ισχύς του. Τα λεωφορεία που κυκλοφορούν στους δρόμους είναι τελείως καινούργια και είναι πάρα πολλά. Γι’ αυτό τα βλέπεις και δεν είναι καθόλου γεμάτα, αφού είδαμε δεκάδες από αυτά. Και το μετρό είναι εξίσου καλό.

 

[travelbreak]

Κρίσιμη μέρα: το πέρασμα των συνόρων

Θεωρητικά σήμερα ήταν η πιο δύσκολη μέρα του ταξιδιού, αφού θα έπρεπε να περάσουμε τα σύνορα για να μπούμε στη Λευκορωσία. Για τους δικούς τους λόγους κάνουν πολύ αυστηρούς ελέγχους. Το πρωί φύγαμε από το ξενοδοχείο να πάμε στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων για να πάρουμε το λεωφορείο που θα μας μεταφέρει. Αυτός βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό σταθμό των τρένων. Η αναχώρησή μας ήταν προγραμματισμένη για τις 08:45.

Μια παρένθεση: Θυμήθηκα τώρα ότι τα παλιά χρόνια όταν ταξίδευα κρατούσα μαζί μου πάντα ένα λεξικό ταυτόχρονα ελληνοαγγλικό αλλά και αγγλοελληνικό. Μάλιστα αν πήγαινα σε χώρες όπως η Ιταλία ή η Ισπανία κρατούσα και κάποιο αντίστοιχο μικρό λεξικό τσέπης. Για άλλες χώρες δεν είχα κάποιο λεξικό. Σε ένα ταξίδι που κάναμε το 2007 στο Ιράν ξέχασα το αγγλικό λεξικό σε ένα ξενοδοχείο στην Τεχεράνη και από τότε έπαιρνα μονάχα κάποια μικρά τσέπης. Σήμερα βέβαια έχουμε τα τηλέφωνα τα οποία σε εξυπηρετούν εφόσον έχεις internet σε όλες τις γλώσσες που μπορείς να φανταστείς. Επίσης έχουν το καλό ότι μπορείς να φωτογραφίζεις ταμπέλες και κατευθείαν να σου μεταφράζουν αυτό το οποίο γράφουν. Τέλειωσε η παρένθεση.

Όταν φτάσαμε στα πρώτα σύνορα, της Πολωνίας, υπήρχε μία πολύ μεγάλη ουρά για αυτοκίνητα και λεωφορεία. Αρχικά λοιπόν περιμέναμε περίπου μισή ώρα μέχρι να μας αφήσουν να προχωρήσουμε. Το λεωφορείο προχώρησε άδειο και εμείς μπήκαμε σε ένα γραφείο για να ελέγξουν τα διαβατήρια. Εκεί ανακατεύτηκαν οι επιβάτες δύο λεωφορείων και γι’ αυτό είχαμε κι άλλη καθυστέρηση.

Εκεί στην αναμονή ήταν μία κυρία που δεν ήταν πάνω από 45-50 ετών, η οποία μιλούσε πολύ καλά τα ελληνικά και μας μίλησε. Ήταν από το Μινσκ και μένει στην Ελλάδα περίπου 20 χρόνια και συγκεκριμένα στη Ρόδο. (Ένας άλλος ένας επίσης, σαραντάρης, μας μίλησε σε μία στάση που κάναμε στη μέση της διαδρομής για τουαλέτα. Μετά αυτόν τον χάσαμε.) Και η κοπέλα και ο κύριος μας ρώτησαν γιατί πάμε ταξίδι στην Λευκορωσία. Αναρωτιόταν γιατί να πηγαίνουν Έλληνες τουρίστες να δουν αυτή τη χώρα. Μας έλεγαν ότι θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε επειδή οι κάτοικοι της χώρας δεν ξέρουν αγγλικά. Με την κοπέλα πλέον ήμασταν μαζί συνεχώς.

Η ώρα ήταν μία το μεσημέρι όταν περάσαμε από τον έλεγχο των Πολωνών για να φύγουμε από τη χώρα. Το λεωφορείο προχώρησε για τα σύνορα με τη Λευκορωσία και ξέραμε για τους ελέγχους τους οποίους κάνουν οι συνοριοφύλακες, οι οποίοι λέγεται ότι είναι εξονυχιστικοί. Το λεωφορείο δεν ήταν εντελώς γεμάτο αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω εάν οι επιβάτες ήταν κυρίως Λευκορώσοι ή Πολωνοί. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποιος θα ήταν από άλλη χώρα. Το λεωφορείο πάντως ήταν Λευκορωσικό και είχε δύο οδηγούς, οι οποίοι εναλλάσσονταν στο τιμόνι. Ο τελικός του προορισμός ήταν το Μινσκ, το οποίο απείχε γύρω στις 5 ώρες από το Brest, που εμείς θα κατεβαίναμε.

Τελικά πάλι και σε αυτά τα σύνορα περιμέναμε αρκετή ώρα μέχρι να μπούμε για τον έλεγχο των διαβατηρίων και των αποσκευών μας. Κάποια στιγμή κατεβήκαμε από το λεωφορείο μαζί με τα πράγματά μας. Μπήκαμε σε μία αίθουσα και περιμέναμε να δούμε τι πρόκειται να γίνει. Εκεί έκαναν έλεγχο των διαβατηρίων και έβγαζαν φωτογραφίες, καθώς επίσης κρατούσαν και δακτυλικά αποτυπώματα από τους δύο δείκτες των χεριών. Αν και οι μετακινούμενοι ήταν σχετικά πολλοί, υπήρχαν μόνο δύο υπάλληλοι οι οποίοι εξυπηρετούσαν. Οι επιβάτες που ήταν Λευκορώσοι, προχωρούσαν και περίμεναν όλους εμάς τους υπόλοιπους που δεν ήμασταν Λευκορώσοι γιατί οι διαδικασίες για τους υπόλοιπους ήταν λεπτομερείς.

Ευτυχώς η Μαρία, η κοπέλα που ζούσε στην Ελλάδα, ήρθε μαζί μας για να μεταφράζει γιατί κανείς εκεί δεν ήξερε ούτε μία λέξη στα αγγλικά. Διαπιστώσαμε λοιπόν ότι οι μισοί από το πούλμαν δεν ήταν Λευκορώσοι και αυτοί όλοι έπρεπε να περιμένουν για να ανέβουν στον επάνω όροφο και να περάσουν από μία μικρή συνέντευξη. Η Μαρία τους είπε ότι θα μείνει μαζί μας για να μεταφράζει. Μας είπε ότι όλοι οι υπόλοιποι ήταν Ουκρανοί. Μου έκανε εντύπωση που το ένα τρίτο περίπου, μπορεί και περισσότεροι, στο λεωφορείο ήταν από αυτή την χώρα που ουσιαστικά είναι εχθρός της Λευκορωσίας. Όμως η κοπέλα μου εξήγησε ότι επειδή παλαιότερα ήταν η Σοβιετική Ένωση, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν δεσμούς μεταξύ τους άσχετα από ποια δημοκρατία κατάγονταν. Έτσι το πιο πιθανό είναι ότι τώρα πηγαίναν να δουν συγγενείς τους, αλλά έπρεπε να περάσουν από τρομερούς ελέγχους, διότι οι Λευκορώσοι δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στους Ουκρανούς. Μαζί με αυτούς φυσικά την πληρώναμε και εμείς, ενώ παλιότερα δεν θα μας έκαναν κανένα έλεγχο. Ούτε και τώρα είχαν κάποιο επιπλέον λόγο, αναγκάζονταν όμως και μας έψαχναν πάρα πολύ.

Στην αίθουσα λοιπόν του επάνω ορόφου περιμέναμε καμιά εικοσαριά άτομα και μας φώναζαν έναν-έναν και πηγαίναμε σε ένα εκπρόσωπο του στρατού που έκανε την συνέντευξη. Ευτυχώς ήταν τρεις τύποι που ρωτούσαν διάφορα τρεις διαφορετικούς επιβάτες. Έτσι δεν αργούσαμε πολύ. Πάντως μερικούς τους κρατούσαν και δέκα λεπτά. Εμείς πήγαμε σχετικά προς το τέλος και πρώτος από την παρέα μας πήγα εγώ, μαζί φυσικά με την Μαρία. Εμένα με ρώτησαν τι επάγγελμα κάνω, γιατί πηγαίνω στην Λευκορωσία, που θα μείνω, καθώς επίσης είδαν και τη σφραγίδα από την πρόσφατη επίσκεψη στο Ιράκ και με ρώτησαν γιατί πήγα εκεί. Εγώ φυσικά τους απάντησα ότι ταξιδεύω πολύ και γι’ αυτό και πάω σε περίεργες χώρες. Μετά μου ζήτησε το τηλέφωνό μου και έψαχνε τις φωτογραφίες. Επειδή είχα βγάλει μερικές φωτογραφίες από τα σύνορα μου είπε ότι πρέπει να τις σβήσω. Εγώ το έκανα και αυτός χωρίς να το ψάξει και πάρα πολύ μου είπε ότι είμαι ελεύθερος να φύγω. Κάτι αντίστοιχο έγινε και με τους υπόλοιπους της παρέας, τους οποίους όμως εγώ είχα προειδοποιήσει και είχαν σβήσει τις φωτογραφίες που ήταν από τα σύνορα.

Μετά και από αυτή την ταλαιπωρία που κράτησε αρκετή ώρα, κατεβήκαμε κάτω για να περάσουν από ακτίνες Χ τα πράγματα μας. Ήταν όμως και μία κοπέλα η οποία ρώταγε πόσα χρήματα έχουμε μαζί μας. Υπάρχει κάποιος περιορισμός για τα χρήματα που μπορείς να εισάγεις σε αυτή τη χώρα και τελικά όμως δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα. Μάλιστα επειδή έπιασαν ένα ζευγάρι με πάρα πολλά χρήματα είχαν καθυστερήσει τόσο πολύ που όταν ήρθε η σειρά μας, μας προχώρησαν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα γινόταν αν δεν είχαν πιάσει τους προηγούμενους. Μάλιστα εκείνους, που ήταν από το λεωφορείο μας, τους κράτησαν και δεν συνέχισαν το ταξίδι.

Εν τω μεταξύ εγώ είχα συνεχή επαφή (μέσω δεδομένων από το τηλέφωνό μου επειδή ακόμα έπιανε η Πολωνία) με τον άνθρωπο ο οποίος θα μας έφερνε το αυτοκίνητο και του εξηγούσα ότι συνεχώς καθυστερούσε η άφιξή μας στο Brest. Από τη στιγμή που φτάσαμε στα σύνορα μέχρι την στιγμή που φτάσαμε στο Brest που είναι δίπλα από τα σύνορα είχαν περάσει 5 και πλέον ολόκληρες ώρες. Τόσες ώρες για να μετακινηθείς 1-2 χιλιόμετρα! Η Λευκορωσία έχει ακριβώς την ίδια ώρα με την Ελλάδα (το καλοκαίρι) αλλά η Πολωνία πηγαίνει μία ώρα αργότερα αφού θεωρεί ότι βρίσκεται πιο δυτικά από τους άλλους ανατολικούς λαούς.

Εμείς θεωρούμε ότι η βοήθεια της Μαρίας ήταν σημαντική στην όλη διαδικασία. Αναρωτιόμασταν πως θα τα καταφέρναμε στην επιστροφή.

 

[travelbreak]

Πρώτες βόλτες στη Λευκορωσία: Μπρεστ

Το αυτοκίνητο με τον υπάλληλο μας περίμενε στο σταθμό των λεωφορείων και πολύ γρήγορα το παραλάβαμε. Ήταν ένα κινέζικο που όμως κατασκευάζεται στη Λευκορωσία. Έπαιρνε βενζίνη και φυσικά ήταν αυτόματο. Οριακά έβαζε τα πράγματά μας στο πορτπαγάζ. Πληρώσαμε και 80 ΒΥΝ παραπάνω γιατί το παραλάβαμε μετά τις έξι και μας είπε ότι τα χρεώνει η τράπεζα. Είδα ότι η τράπεζα μου κράτησε 748 ευρώ για την όλη πληρωμή του.

Με κάποια δυσκολία, αφού δεν είχαμε Internet, καταφέραμε και φτάσαμε στο ξενοδοχείο που μένουμε και είναι το Ιntourist στο Brest. Να είναι καλά το mapsme. Παρκάραμε και κάναμε τσεκίν πληρώνοντας κατά λάθος, γιατί δεν ήξεραν στη ρεσεψιόν πολύ καλά αγγλικά, και 30 ρούβλια το κάθε δωμάτιο για να έχουμε και ένα πρωινό το οποίο ουσιαστικά δεν θέλαμε.

Πολύ γρήγορα αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο και παρόλα αυτά η ώρα είχε πάει 7:30 όταν φτάσαμε στο ισόγειο για να ξεκινήσουμε την πρώτη βόλτα μας στην πόλη. Το ξενοδοχείο βρισκόταν πολύ κοντά στον κεντρικό πεζόδρομο, ο οποίος ονομάζεται Sovestskaya, και θεωρείται πολύ τουριστικός. Εμάς όμως ο βασικός σκοπός μας ήταν να βρούμε ανταλλακτήριο για να κάνουμε ντόπια νομίσματα, τα οποία ονομάζονται ρούβλια της Λευκορωσίας. Επίσης θέλαμε να βρούμε και ένα σημείο για να βάλουμε στα τηλέφωνα μας και μία κάρτα sim της χώρας. Ήταν δύσκολο να το κάνουμε αυτό γιατί ενώ στο ξενοδοχείο μας είπαν που θα βρούμε ένα τέτοιο σημείο, ήταν λίγο μακριά και δεν μπορούσαμε να το εντοπίσουμε. Επίσης οι άνθρωποι μιλούσαν πολύ λίγο τα αγγλικά και ήταν δύσκολο να μας δώσουν να καταλάβουμε αυτό που ήθελαν.

Καταφέραμε με κάτι παιδιά και βρήκαμε ένα τέτοιο σημείο για να βάλουμε κάρτα sim. Όμως δυστυχώς εκεί δεν έπαιρναν τραπεζικές κάρτες και έπρεπε πρώτα να αλλάξουμε χρήματα. Έτσι πήγαμε λίγο πιο κάτω σε ένα εμπορικό κέντρο που μας είπαν ότι υπάρχει ανταλλακτήριο και αλλάξαμε ευρώ προς 3,2 ρούβλια το ένα. Εκεί βρήκαμε και ένα κατάστημα από το οποίο αγοράσαμε εγώ μία κάρτα sim και οι φίλοι μας άλλη μία. Το κόστος για την κάρτα sim που πήραμε ήταν περίπου 12€ και έχει απεριόριστο ίντερνετ και 700 λεπτά ομιλίας. Διάρκεια: ένας μήνας.

Με αυτά και με αυτά η ώρα είχε περάσει και προχωρήσαμε λοιπόν στον πεζόδρομο ο οποίος ήταν πάρα πολύ όμορφος και κάναμε μια ωραία βόλτα. Όλη μας η βόλτα ήταν πάνω-κάτω στον πεζόδρομο όπου φωτογραφίζαμε ωραία κτίρια και πολύ όμορφα μεταλλικά αγάλματα και γλυπτά. Φυσικά ήμασταν κουρασμένοι και στο τέλος καταλήξαμε σε μία πιτσαρία όπου φάγαμε ανά ζεύγος από μία πίτσα και ήπιαμε και ανά ζεύγος τρεις μπύρες. Το ωραίο είναι ότι πλήρωνες τις 2 μπύρες και έπινες τρεις. Επίσης παραγγείλαμε μία πίτσα και μας έφεραν την άλλη μία δώρο. Έτσι πληρώσαμε λιγότερα από 30 ρούβλια και τα δύο ζευγάρια μαζί για να φάμε αρκετά καλά και να πιούμε και τις μπύρες μας. Κάπως έτσι τελείωσε η μέρα σε αυτή την όμορφη πόλη, αλλά την άλλη μέρα είχαμε να επισκεφθούμε και διάφορα άλλα σημεία. Κυρίως βέβαια το φρούριο.

Το δωμάτιο στο ξενοδοχείο στο Brest ήταν καταπληκτικό. Πρώτον είχε ένα πολύ μεγάλο σαλόνι με ψυγείο, τηλεόραση και καναπέ με πολυθρόνα και αρκετά άλλα έπιπλα. Το υπνοδωμάτιο δίπλα ήταν αρκετά ευρύχωρο με ένα πολύ ωραίο διπλό κρεβάτι και τζαμαρίες μεγάλες που τα παράθυρα άνοιγαν και έπαιρνες αέρα. Η τουαλέτα ήταν μεγάλη, όσο σε άλλα ξενοδοχεία είναι σχεδόν όλο το υπνοδωμάτιο.

 

[travelbreak]

Πρωινές βόλτες στο Brest

Ξυπνήσαμε χαλαρά σε αυτό το υπέροχο δωμάτιο στο Brest. Στις 7:30 κατεβήκαμε για να πάρουμε αυτό το πρωινό το οποίο πληρώσαμε περίπου 4,5€ το άτομο, αλλά ήταν πολύ φτωχό. Ήταν όμως χορταστικό.

Λίγο μετά τις 8 ξεκινούσαμε για να κάνουμε μία μέρα πολύ δύσκολη και με πολλά χιλιόμετρα στο δρόμο. Αρχικά θα βλέπαμε στο Brest μερικά σημαντικά μέρη που δεν είχαμε δει την προηγούμενη μέρα. Πρώτα βάλαμε στόχο να πάμε προς την πλευρά του ποταμού Mukhavets, που ήταν πολύ κοντά σε εμάς για να δούμε λίγο πώς είναι εκεί η κατάσταση. Κάναμε δύο στάσεις και όντως έχουν ένα όμορφο πάρκο ενώ από την άλλη πλευρά βλέπεις ότι δεν υπάρχει κάποια τακτοποίηση του τοπίου, αφού μάλλον δεν έχει κοντά κάποιες κατοικίες. Θέλω να πω ότι η πλευρά που είναι η πόλη έχει φτιαχτεί πάρα πολύ όμορφα με διάφορα σημεία που μπορείς να περπατήσεις ή να τρέξεις. Είχε επίσης αρκετά μαγαζάκια, πιο πολύ σε στυλ καντίνας. Τα πάρκα στη Λευκορωσία είναι άπαιχτα. Υπάρχουν πολλά και όλα προσεγμένα και καθαρά.

Αφού λοιπόν είδαμε το μέρος προχωρήσαμε για να πάμε στην εκκλησία του Αγίου Συμεών, που ήταν και αυτή εκεί κοντά. Και στην Λευκορωσία oi εκκλησίες των Ορθοδόξων έχουν το στυλ που είχαν στην Ουκρανία με τους πολλούς μικρούς και μεγάλους τρούλους σε χρώμα πράσινο ή μπλε συνήθως. Ευτυχώς ήταν ανοιχτή οπότε μπήκαμε μέσα και ήταν όντως πολύ όμορφη. Συνήθως το εσωτερικό των εκκλησιών τους δεν είχε ενδιαφέρον και ήταν φτωχικό. Έχει επίσης πολλούς όμορφους καθολικούς Ναούς. Αν και οι καθολικοί είναι μόλις το 15% του πληθυσμού, σε σχέση με το 50% που είναι οι ορθόδοξοι, έχουν εξίσου πολλές εκκλησίες. Οι περισσότεροι από τον υπόλοιπο πληθυσμό δηλώνουν άθεοι. Τις μέρες που είχε λειτουργία δεν είδαμε πολλούς πιστούς μέσα στους ναούς. Μάλιστα πήγαμε σε πολλούς την Κυριακή 21 Ιουνίου που γινόταν λειτουργία και ήταν σχεδόν άδειοι.

Μετά συνεχίσαμε, γιατί είχαν διαβάσει τα κορίτσια της παρέας, για ένα άγαλμα με το όνομα «Ο Εραστής» και κατευθυνθήκαμε για να το δούμε. Είναι ένα πολύ αστείο άγαλμα, μάλλον κούκλα είναι, στον πρώτο όροφο μίας κατοικίας που δείχνει ένα τύπο ο οποίος υποτίθεται ότι βγαίνει από το δωμάτιο της ερωμένης του, διότι τους ανακάλυψε ο σύζυγος ερχόμενος ξαφνικά στο σπίτι. Έτσι ο τύπος είναι ντυμένος με τα εσώρουχά του και βγαίνει από το παράθυρο έτοιμος δήθεν να κατέβει στο δρόμο και να φύγει. Σίγουρα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά ήταν πρωτότυπο.

Μετά ταλαιπωρηθήκαμε λίγο γιατί θέλαμε να πάμε να δούμε το ωραίο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού. Ταλαιπωρηθήκαμε γιατί δεν ήταν εύκολο να πας στο κτίριο, διότι ο πλοηγός μας πήγε από την αντίθετη πλευρά των γραμμών και έπρεπε να περάσουμε με πολύ δυσκολία της γραμμές για να δούμε το κτίριο. Ήταν πολύ όμορφο και εξωτερικά και εσωτερικά.

Στη συνέχεια έπρεπε να δούμε το τελευταίο αξιοθέατο της πόλης, το οποίο ίσως ήταν και το πιο ενδιαφέρον και βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα με την Πολωνία. Ήταν το φρούριο του Brest, Brest Fortress, το οποίο ως φρούριο δεν το βλέπεις γιατί δεν έχει τείχη. Βλέπεις όμως μία μεγάλη τάφρο, η οποία προφανώς περιέκλειε το φρούριο και εσωτερικά βλέπεις αρκετά κτίρια. Όμως τα πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά τα οποία έχουν κατασκευάσει από την εποχή του σοβιετικού καθεστώτος. Ένα είναι ένα τεράστιο (πέτρινο υποθέτω) άγαλμα με το πρόσωπο ενός πολεμιστή και ονομάζεται το γλυπτό του θάρρος, ή το Μνημείο Θάρρους (Мужество). Εκεί βρίσκεται και ο οβελίσκος ύψους 100 μέτρων σε Σχήμα Ξιφολόγχης (Штык-обелиск).

Ακριβώς εκεί υπάρχει μια φωτιά που ανάβει συνέχεια, στην οποία έχουν τοποθετήσει και κάποια λουλούδια. (Τέτοιες φωτιές έχουν συχνά στη μνημεία των διαφόρων πολέμων.) Στις τέσσερις γωνίες ενός νοητού τετραγώνου είναι στημένοι 4 φαντάροι, δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Αυτοί είναι τόσο ακίνητοι που στην αρχή νόμιζα ότι είναι κούκλες. Προσπαθούσα να καταλάβω μήπως δεν ήταν και τελικά υπέθεσα ότι μάλλον είναι κούκλες. Που τελικά όμως δεν ήταν και μάλιστα πέσαμε και πάνω στην αλλαγή. Ήρθαν δηλαδή τέσσερις άλλοι αντίστοιχοι φαντάροι για να πάρουν τη θέση των προηγούμενων. Ήταν τόσο ακίνητοι που πραγματικά δεν μπορούσες να καταλάβεις αν είναι ζωντανοί ή όχι. Ιδιαίτερα αν ήσουν σε κάποια μικρή απόσταση.

Ένα άλλο τρομερό μνημείο ήταν το Μνημείο της Δίψας (Жажда). Ένα στρατιώτης προσπαθεί να προσεγγίσει λίγο νερό που θα το βάλει στο κράνος του. Πολλοί επισκέπτες σε αυτό το σημείο άφηναν μερικά λουλούδια. Γενικά στη Λευκορωσία υπάρχει έντονο το συναίσθημα του πατριωτισμού. Σε πολλά μνημεία είδαμε να πηγαίνουν ντόπιοι και να αφήνουν ευλαβικά τα άνθη τους ή και να προσεύχονται για τους νεκρούς.

Είχε και διάφορες άλλες κατασκευές εκεί τις οποίες επισκεφθήκαμε χαλαρά. Κάποιες από αυτές ήταν η Πύλη Χολμ (Холмские ворота) και τα Ερείπια του Λευκού Παλατιού (Белый дворец). Όταν είδαμε όλο το μέρος, αλλά όχι με τρομερές λεπτομέρειες, αποφασίσαμε να φύγουμε από την πόλη. Είχε πολλά ακόμα η μέρα για να δούμε.

 

[travelbreak]

Ψάχνοντας τους Βίσωνες και τα φρούρια.

Φύγαμε λοιπόν από το Brest με το αυτοκίνητο για να κατευθυνθούμε προς το Bielaviežskaja pušča National Park. Εκεί υποτίθεται ότι αυτό το πάρκο έχει διάφορα άγρια ζώα και το κυριότερο είναι οι βίσωνες. Όμως αν και είχε πολλούς επισκέπτες ήταν μία απογοήτευση. Παρκάραμε το αυτοκίνητο και πληρώσαμε ένα εισιτήριο περίπου 6€ για να μπούμε σε ένα πάρκο να δούμε διάφορα πράγματα, αφού εκτός από τα ζώα είχε και μουσεία. Έπρεπε αρχικά να περπατήσουμε αρκετή απόσταση για να δούμε ελάχιστα ζώα μέσα σε κάποια ανοιχτά κλουβιά. Ήταν δηλαδή ζώα που τα είχαν βάλει σε αρκετά μεγάλους χώρους που ήταν περιορισμένοι από κάγκελα για να μην μπορούν να φύγουν. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο και τα περισσότερα κλουβιά ήταν άδεια.

Εκτός από τα κλουβιά υπήρχαν και μεγαλύτεροι, τελείως ανοιχτοί χώροι αρκετών στρεμμάτων ο καθένας, με μεγάλα ζώα. Είδαμε κάποια ρακούν, αρκετά ελάφια, αγριόχοιρους και στο τέλος ήταν ένα χωράφι με 6, 7 βίσωνες. Κουραστήκαμε αρκετά στο περπάτημα για να δούμε αυτά τα ζώα που δεν μας εντυπωσίασαν. Εντάξει, όταν έχεις δει τους βίσωνες τελείως ελεύθερους στο Yellowstone, τι να σου πουν στη Λευκορωσία!

Επιστρέφοντας περάσαμε να δούμε ένα μουσείο που ήταν πολύ όμορφο και αφορούσε θέματα των ζώων της περιοχής. Εννοείται ότι ήταν αναπαραστάσεις των ζώων και της ζωής τους. Μετά φύγαμε γρήγορα γιατί σε πολύ μεγάλη απόσταση από εκεί ήταν δύο φρούρια τα οποία θέλαμε να επισκεφθούμε.

Κάπου στο δρόμο προς αυτό το πάρκο ελπίζαμε να δούμε κάποιο από τα Struve Geodedic Arc, που σηματοδοτούν το γεωδαιτικό μνημείο του χωρισμού των πλακών Ευρώπης και Ασίας. Δεν είχαμε όμως το στίγμα του και δεν το ψάξαμε περισσότερο. [ΑΙ: Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το οποίο αποτελείται από 265 σημεία τριγωνισμού που εκτείνονται σε μήκος 2.820 χλμ. από τη Νορβηγία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.]

Μετά από σχεδόν δύο ώρες οδήγηση σε αρκετά καλό δρόμο και με ταχύτητες που ήταν περίπου στα 80 με 90 χλμ, φτάσαμε στο παλάτι Ρουζάνι, Ruzhany. Είναι ένα παλιό, κάτι σαν φρούριο, το οποίο τώρα αναπαλαιώνουν και ακόμα βρίσκεται όμως σε μία πολύ μέτρια κατάσταση. Η αναπαλαίωση έχει προχωρήσει σίγουρα περίπου στο 50% και φαίνεται πολύ καλή. Όμως αυτό το οποίο έχει μείνει και δεν έχει φτιαχτεί χαλάει όλο το μέρος. Ευτυχώς δεν είχε εισιτήριο γιατί δεν μείναμε περισσότερα από 15 λεπτά.

Είκοσι λεπτά πιο κάτω ήταν το παλάτι Κοσάβα, Kosava Palace, που βρίσκεται μακριά από τον ομώνυμο οικισμό. Είναι ένα υπέροχο κτίριο το οποίο βλέπεις από μακριά και είναι ουσιαστικά πιο όμορφη η εικόνα αυτή από το παλάτι. Έχει κάποιους κήπους στους οποίους μπήκαμε για να περάσουμε και να ανέβουμε στην είσοδο του παλατιού.

Πληρώσαμε ένα εισιτήριο πάλι 6 ευρώ για να μπούμε να δούμε τις αίθουσες που ήταν καταπληκτικά κατασκευασμένες όπως ήταν περίπου 200 χρόνια πριν, όταν το παλάτι ήταν λειτουργικό. Είχε γίνει πολύ καλή δουλειά αν και ο χώρος μου φάνηκε μικρός και ήταν λίγο άσχημο που για να ανέβεις στους διάφορους ορόφους έπρεπε να περνάς από κάποιες στενές σκάλες. Όμως οι συνήθως μικρές αίθουσες ήταν πολύ όμορφες και σωστά τακτοποιημένες. Εντύπωση προκαλεί το ότι έχουν τόσο πολλούς ανθρώπους να προσέχουν το μέρος, αλλά είναι δικαιολογημένο.

Αφού περιφερθήκαμε λοιπόν λίγο πάνω από μισή ώρα κάναμε βόλτα και απ’ έξω.

Στον πρώτο χάρτη φαίνεται η πορεία μας από το Brest στο Πάρκο για τους Βίσωνες και τα δύο Παλάτια. Στον δεύτερο από εκεί για την πόλη της διανυκτέρευσής μας.

 

[travelbreak]

Πρώτες βόλτες στη Χρόντνα

Όταν τελειώσαμε όλα αυτά, η ώρα είχε πάει έξι και η πόλη Χρόντνα που θα μέναμε απείχε περίπου δύο ώρες από εκεί. Ήταν η πόλη που την βρίσκεις με διάφορα ονόματα: Гродна, Γκρόντο, Hrodna, Grodno. Λίγο μετά τις 8:30 φτάσαμε σε αυτήν. Εκεί δεν ήταν εύκολο θυμάμαι να κλείσω δωμάτιο σε ξενοδοχείο και είχα κλείσει αναγκαστικά 2 διαμερίσματα ενός ξενοδοχείου, τα οποία μου είχαν πει ότι θα ήταν σε δύο διαφορετικά μέρη από το κεντρικό ξενοδοχείο τους. Εγώ λοιπόν είχα καταλάβει ότι τα δύο δωμάτιά μας θα απείχαν κάποια απόσταση. Είχα βρει τα σημεία αυτά και απείχαν πάνω από 1 km με αποτέλεσμα να μη μας αρέσει αυτή η ιδέα. Γι’ αυτό όταν μπήκαμε στην πόλη (αφού δεν είχαμε πληρώσει την κράτηση) προσπαθήσαμε να βρούμε κάποιο διαφορετικό ξενοδοχείο να μείνουμε. Σταματήσαμε σε ένα τεράστιο ξενοδοχείο αλλά δυστυχώς δεν είχε δωμάτια.

Δεν είδαμε να υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία, γιατί ίσως δεν κάναμε πολλές βόλτες με το αυτοκίνητο και αναγκαστικά πήγαμε εκεί που είχαμε κλείσει. Ευτυχώς η κοπέλα στη ρεσεψιόν μιλούσε καλά αγγλικά, κάτι σπάνιο γι’ αυτή τη χώρα βέβαια, και μας εξήγησε ότι τα δύο διαμερίσματα που είχαμε κλείσει βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο. Όταν τη ρώτησα γιατί μου είχε γράψει ότι είναι σε δύο διαφορετικά κτίρια, μου εξήγησε ότι έχουν γενικώς διαμερίσματα σε δύο κτίρια εκτός από το κεντρικό τους, αλλά εμείς θα μέναμε στο ένα από αυτά. Έτσι λύθηκε η παρεξήγηση και ευτυχώς μας έστειλε σε ένα κτίριο που ήταν ένα χιλιόμετρο μακριά από το σημείο της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, όμως ήταν πολύ κεντρικά και είχε ένα εύκολο χώρο για να παρκάρουμε το αυτοκίνητο. Πληρώσαμε 280 ρούβλια για κάθε διαμέρισμα, πού είναι κοντά στα 90€. Δεν τα λες και λίγα.

Πήγαμε και τακτοποιηθήκαμε σε δύο άνετα διαμερίσματα με χωλ, κουζίνα και υπνοδωμάτιο. Λίγο πριν τις 10 ξεκινήσαμε την βόλτα μας στην πόλη με βασικό σκοπό να βρούμε ένα μέρος για να φάμε. Όμως ήταν τόσο όμορφα στο κέντρο της πόλης που τελικά μέχρι να πέσει το φως της ημέρας κάναμε βόλτες για να κάνουμε φωτογράφιση. Έτσι για φαγητό πήγαμε σε ένα burger king λίγο πριν τις 11:00. Ευτυχώς δηλαδή γιατί στις 11 έκλεισε και μας έδιωξαν μάλιστα. Είχαμε προλάβει να φάμε κάποια λίγα πράγματα που είχαμε παραγγείλει. Από όσο προλάβαμε και είδαμε, η πόλη φάνηκε να είναι πάρα πολύ όμορφη και να έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Η μέρα μας ήταν πολύ δύσκολη, αφού οδήγησα κοντά στα 400 km οδηγώντας. Ευτυχώς η οδήγηση στα περισσότερα σημεία ήταν εύκολη, αφού οι δρόμοι έχουν μεγάλες ευθείες και δεν έχουν καθόλου κίνηση. Μέχρι κάποια ώρα συναντούσαμε αρκετές νταλίκες, αλλά μετά τις 6:00 το απόγευμα και αυτές σχεδόν εξαφανίστηκαν. Οι δρόμοι είχαν μία λωρίδα κυκλοφορίας αλλά είναι πολύ φαρδιά και επίσης έχουν καθαρίσει αρκετό χώρο δεξιά και αριστερά από το δρόμο για να κάνουν άλλες δύο λωρίδες εάν χρειαστεί, που δεν νομίζω. Δεν είδαμε ούτε ένα σημείο που να υπάρχει λακκούβα στις διαδρομές που κάναμε. Μερικές φορές περάσαμε από χωριά αλλά και αυτό ήταν σχετικά ανώδυνο αν και η ταχύτητα έπρεπε να πέσει στα 40 χιλιόμετρα την ώρα.

 

[travelbreak]

Στην υπέροχη Χρόντνα το πρωί

Από το προηγούμενο βράδυ είχαμε δει ότι η πόλη Χρόντνα ήταν πολύ όμορφη. Έτσι με χαρά το πρωί ξεκινήσαμε για να δούμε τα ενδιαφέροντα σημεία που είχαμε σημειώσει στο πρόγραμμα. Περίπου στις 7:30 αρχίσαμε τη βόλτα μας γιατί έπρεπε το αργότερο ως τις 12 να παραδώσουμε τα κλειδιά του δωματίου. Και θέλαμε να έχουμε όσο χρόνο περισσότερο μπορούσαμε γιατί δεν ξέραμε πόσο θα μας πάρουν οι επισκέψεις. Στον επόμενο χάρτη φαίνονται τα μέρη που είχα σημειώσει για να δούμε και βρίσκονταν σχετικά κοντά.

​

Πολύ κοντά σε εμάς βρισκόταν η πλατεία Λένιν. Είναι μία πολύ μεγάλη πλατεία με ένα κυβερνητικό κτίριο πίσω από ένα κλασικό άγαλμα του Λένιν.

Από την άλλη πλευρά της πλατείας βρισκόταν ένα πάρκο, πολύ όμορφο, όπως όλα σε αυτή τη χώρα, μέσα από το οποίο περνούσε ένα πολύ μικρό ποτάμι. Ήταν πολύ όμορφα φτιαγμένο όλο αυτό και παρότι δεν είχε κόσμο εκείνη την ώρα είμαι σίγουρος ότι αργότερα θα μαζεύονταν πολλοί για να απολαύσουν τη μέρα τους εκεί.

Είχαν μεγάλο ενδιαφέρον διάφορα αντικείμενα τα οποία συναντούσες στα πάρκα και στους δρόμους σε όλη την πόλη. Για παράδειγμα οι σκουπιδοτενεκέδες μικρού μεγέθους ήταν πολύ χαριτωμένοι. Θυμάμαι έναν ο οποίος παρίστανε μία κυρία που με το ένα χέρι κρατούσε μία ομπρέλα και με το άλλο ένα σκυλάκι. Αυτό όλο το σύνολο ήταν μεταλλικό και το σώμα της κοπέλας ήταν ο κάδος με ύψος περίπου 60 εκατοστά και διάμετρο άλλα 30, και ο κόσμος έβαζε εκείνα τα πράγματα που ήθελε να πετάξει. Αντίστοιχοι μικροί κάδοι υπήρχαν και σε άλλα σημεία με ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις.

Σε μερικά σημεία είδαμε ένα μεταλλικό σχετικά απλό αλλά μεγάλο αντικείμενο που σου απλώνει ένα χέρι για να το χαιρετήσεις. Εγώ είπα στην Ντίνα να με βγάλει μία φωτογραφία την ώρα που έκανα χειραψία και εκείνη τη στιγμή άναψε ένα φανάρι επάνω στο αντικείμενο αυτό και ένα καπέλο σαν να σηκωνόταν πάνω από το φανάρι. Σίγουρα ήταν πολύ χαριτωμένο. είναι η επόμενη φωτογραφία, που όμως είναι λίγο σκοτεινή:

Από το πρόγραμμά μου αντιγράφω τα σημεία της πόλης που είχαν ενδιαφέρον και νομίζω τα επισκεφτήκαμε όλα: Sovetskaya Street, the Old Castle and the New Castle, observation platform, Palace of Grodno Vice Governor Konstantin Maksimovich, Water towers Kasya and Basya, The Lehmhaus (Germ.) (είναι το παλιότερο ξύλινο σπίτι της Λευκορωσίας), Kalozha Church, St. Francis Xavier Cathedral, Holy Intercession Cathedral, Great Choral Synagogue.

Στις βόλτες που κάναμε μέσα στην πόλη περάσαμε από κάποιες εκκλησίες αν και πολλά σημεία τα είχαμε δει από το προηγούμενο βράδυ αφού το διαμέρισμα που μέναμε ήταν κεντρικότατο. Όμως περάσαμε από το παλιό και από το νέο κάστρο, τα οποία όμως εκείνη την ώρα ήταν κλειστά, οπότε απλά απολαύσαμε τη θέα προς το ποτάμι.

Εκεί κοντά ήταν και η εβραϊκή συναγωγή στην οποία εάν ήθελες να μπεις έπρεπε να πληρώσεις ένα εισιτήριο. Εμείς δεν μπήκαμε όχι επειδή θα άνοιγε λίγο αργότερα αλλά επειδή έτσι κι αλλιώς δεν θα μπαίναμε.

Βρήκαμε και ένα κατάστημα που πουλούσε διάφορα τρόφιμα και αγοράσαμε κάτι για να πάρουμε ως πρωινό. Γενικά όποτε ρωτήσαμε μας είπαν ότι το νερό μπορούσαμε να το πίνουμε από τη βρύση, αλλά εμείς δεν είχαμε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη.

Στη βόλτα λοιπόν που κάναμε είδαμε τις κυριότερες εκκλησίες της πόλης καθώς επίσης και ένα υπέροχο θέατρο στην άκρη ενός λόφου με καταπληκτική θέα προς το ποτάμι που διαρρέει την πόλη. Πιστεύω ότι στη Χρόντνα όπου και να περπατάς είναι πολύ όμορφη. Όμως λίγο μετά τις 11 αναγκαστικά έπρεπε να φύγουμε.

 

[travelbreak]

Κι άλλα φρούρια

Αφήσαμε τα κλειδιά στη ρεσεψιόν και φύγαμε προς τα ανατολικά. Μετά από δρόμο περίπου μίας ώρας φτάσαμε στην πόλη Λίδα. Εκεί βρίσκεται το ομώνυμο κάστρο και γινόταν η συντήρησή του που ήταν σχεδόν στα τελειώματα. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, όμως μέσα στα τείχη είχε διάφορες αίθουσες με αναπαραστάσεις και ενδιαφέρουσες εικόνες. Κάναμε τη βόλτα μας στο κάστρο και περιφερθήκαμε επάνω στα τείχη του βλέποντας τη θέα απ’ έξω και από μέσα.

Ετοιμαζόμασταν να φύγουμε από την πόλη αλλά αποφασίσαμε να πάμε να δούμε μία εκκλησία και μία λιμνούλα (τα είχαμε δει από το κάστρο) που ήταν πολύ όμορφα και μπορούσες να κάνεις βόλτα.

Επισκεφθήκαμε λοιπόν την εκκλησία και δίπλα σε αυτήν ήταν μία αγορά, που όμως δεν μας άρεσε αφού ήταν μόνο για παπούτσια. Γενικά οι αγορές για ντόπια προϊόντα δε μας ενθουσίασαν στη Λευκορωσία. Δεν μείναμε καθόλου εκεί και επιστρέψαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε την πορεία μας.

Ο τελικός μας προορισμός ήταν η μικρή πόλη Nesvizh. Εκεί θα μέναμε το βράδυ. Όμως μέχρι να φτάσουμε εκεί θα περνούσαμε από δύο κάστρα. Τελικά αυτό το ταξίδι είχε αρκετά κάστρα και δεν ξέρω αν ήταν τόσο σκόπιμο να περάσουμε από όλα αυτά. Όμως εμείς δεν είμαστε στο στυλ να καθόμαστε να πίνουμε καφέ και να απολαμβάνουμε τη θέα, οπότε έπρεπε να βρούμε κάποια σημεία ενδιαφέροντος. Έτσι πηγαίναμε στα κάστρα, αφού αυτά πρότειναν όλες οι ιστοσελίδες. Καμιά φορά περνούσαμε κοντά από μικρές πόλεις στις οποίες κάναμε μια στάση για να δούμε την κεντρική πλατεία ή κάτι άλλο.

Προς τον προορισμό μας λοιπόν υπήρχαν 3 κάστρα. Αρχικά πήγαμε στο κάστρο της πόλης Novogrudok (Navahrudak). Ήταν και αυτό ένα μικρό φρούριο το οποίο δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού μόνο τα χαμηλά τείχη είχαν αποκατασταθεί. Στο εσωτερικό έβλεπες ότι γίνονταν κάποιες εργασίες, αλλά δεν είχαν προχωρήσει και πολύ, αν και δεν είχαν και τόσα πολλά να κάνουν γιατί το φρούριο ήταν μικρό. Κάναμε όμως τη βόλτα μας πληρώνοντας ένα ευτελές εισιτήριο που έκανε ένα ρούβλι.

Μετά κάναμε μία βόλτα γύρω από το φρούριο για να δούμε λίγο τη θέα, αφού αυτό ήταν χτισμένο σε κάποιο ύψωμα. Φυσικά η χώρα δεν διαθέτει βουνά και οι λόφοι της είναι πολύ ομαλοί. Το υψηλότερο «βουνό» είναι το Τζιαρτζίνσκαγια που βρίσκεται στην περιοχή του Μινσκ και έχει υψόμετρο 345 μέτρα. Το δε πιο χαμηλό σημείο είναι στα 90 μέτρα.

Αφού τελειώσαμε τόσο γρήγορα με το φρούριο και θεωρούσαμε ότι έχουμε αρκετό χρόνο πήγαμε μία βόλτα στην κεντρική πλατεία της πόλης και στο πάρκο που ήταν εκεί κοντά. Στην πλατεία γίνονταν απονομές για ένα ποδηλατικό αγώνα που είχαν κάνει και ήταν περίπου 100 άνθρωποι, οι περισσότεροι ποδηλάτες, για να χειροκροτήσουν τους νικητές. Και το πάρκο αυτό ήταν όμορφο και βέβαια είχε ένα μνημείο των πεσόντων στρατιωτών με μία μόνιμη φλόγα αναμμένη. Είναι αλήθεια ότι τα πάρκα τους τα προσέχουν πάρα πολύ (και δεν θα βαρεθώ να το γράφω). Σίγουρα είναι πολύ ωραίο να κάνεις βόλτα σε αυτά, ακόμα και για ένα ταξιδιώτη. Εμείς φυσικά δεν μείναμε πολύ αλλά προχωρήσαμε να δούμε μία εκκλησία, αφού φαινόταν ο τρούλος της, και πηγαίναμε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Από τη διαδρομή μας:

Η συνέχεια της διαδρομής μας ήταν σε ένα άλλο σχετικά κοντινό αλλά και αυτό εγκαταλειμμένο φρούριο, το Lyubcha Castle. Αυτό ήταν στην άκρη της μικρής πόλης, στην οποία δεν μπήκαμε καθόλου. Και το Lyubcha Castle ήταν ακριβώς στην κατάσταση του προηγούμενου, αλλά σίγουρα όταν φτιαχτεί θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

Πάντως τις φωτογραφίες μας μονοπώλησε μία φωλιά ενός πελαργού που τάιζε το μικρό του. Τέτοιες φωλιές είχαμε δει πάρα πολλές σε όλη τη χώρα. Άλλωστε ο πελαργός πρέπει να είναι και το δεύτερο σήμα κατατεθέν της χώρας, εκτός από το σφυροδρέπανο. Το πρώτο πάντως θεωρείται ο Βίσωνας. Το κάστρο Μιρ επίσης είναι ένα χαρακτηριστικό ορόσημο της Λευκορωσίας.

Τα χωριά που περνούσαμε φαίνονταν σχετικά φτωχικά αλλά όχι εγκαταλειμμένα. Είχαν και πολλά καινούργια σπίτια τα οποία όμως ήταν ξύλινα κυρίως με στέγη από τσίγκο.

Η ώρα είχε προχωρήσει και ήταν περίπου 6. Για να πάμε στον τελικό μας προορισμό περνούσαμε δίπλα από το περίφημο και πιο γνωστό κάστρο της χώρας το οποίο είναι το Μιρ. Όμως επειδή το θαυμάσαμε από μακριά και ξέραμε ότι είναι πολύ όμορφο σκεφτήκαμε να το αφήσουμε για την επόμενη μέρα ώστε να έχουμε πάρα πολύ χρόνο για να περιφερθούμε σε αυτό. Έτσι καταλήξαμε στην πόλη Nesvizh που θα μέναμε το βράδυ. Μάλιστα θα μέναμε για δύο βραδιές αφού θα έπρεπε την άλλη μέρα να επισκεφθούμε και το Μιρ αλλά και το κάστρο της πόλης Nesvizh.

Η σημερινή διαδρομή από την πόλη Χρόντνα ως το Nesvizh:

 

[travelbreak]

Βόλτες στο Nesvizh

Η πόλη Nesvizh έχει περίπου 15.000 κατοίκους και για κάποιο λόγο φανταζόμασταν ότι το ξενοδοχείο μας ήταν στην άκρη της πόλης, αλλά βρεθήκαμε στην κεντρική πλατεία. Η αλήθεια είναι πως το εμπορικό τμήμα της πόλης ήταν αρκετά πιο πέρα. Εμείς ήμασταν στο τουριστικό μέρος, ας πούμε στην παλιά πόλη. Μείναμε σε ένα πολύ καλό ξενοδοχείο και το πληρώσαμε και σχετικά ακριβά, αφού για κάθε βραδιά το δίκλινο δωμάτιο κόστιζε περίπου 70€. Όμως είχαμε ένα τεράστιο δωμάτιο με πολλά έπιπλα τα οποία χρησίμευαν μεν αλλά σου αφήναν και πολύ ελεύθερο χώρο για να κοιμηθείς, αφού υπολογίζω ότι όλο μαζί με την τουαλέτα πρέπει να ήταν γύρω στα 35 τετραγωνικά μέτρα. Μάλιστα το δωμάτιο είχε πολλές τζαμαρίες οι οποίες έβλεπαν στην κεντρική πλατεία.

Το ξενοδοχείο μας:

Αφού τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια βγήκαμε έξω για να κάνουμε μία βόλτα σε μία λίμνη που ήταν πολύ κοντά και ένα πάλι υπέροχο πάρκο.

Φωτογραφίσαμε βέβαια το ρολόι της κεντρικής πλατείας που είναι μία πολύ όμορφη κατασκευή και αργότερα ψάξαμε εκεί κοντά να βρούμε εστιατόριο για να φάμε.

Κάνοντας τη βόλτα είχαμε διάφορες επιλογές για να καθίσουμε και τελικά καθίσαμε στην κεντρική πλατεία σε μία πιτσαρία. Οι φίλοι μας έφαγαν δύο πίτσες με μπύρα και εμείς απλά μόνο μπύρα. Το καλό είναι ότι οι μπύρες είναι φθηνές. Στο σουπερμάρκετ το λίτρο δεν κοστίζει πάνω από 2,5 ευρώ. Εμείς στην πιτσαρία πήραμε δύο μικρές μπύρες ποτήρι και πληρώσαμε 10 ρούβλια δηλαδή περίπου 3,5€. Πάντως στη βόλτα που κάναμε δεν βρήκαμε κάποιο καλό και οικονομικό εστιατόριο. Γενικά στη χώρα ή φθηνά εστιατόρια εύρισκες ή πολύ ακριβά.
Άλλος ένας Λένιν:

Στις 11:20 κοιτώντας έξω έβλεπες ακόμα ότι η μέρα δεν είχε τελειώσει εντελώς, αν και ο ήλιος ήταν ίσως και δύο ώρες που είχε δύσει. Αυτό το καλό έχουν οι βόρειες χώρες το καλοκαίρι. Ότι δηλαδή ο ήλιος δύει πολύ πλάγια και έτσι το ηλιοβασίλεμα κρατάει αρκετή ώρα και επίσης το λυκόφως ακόμα περισσότερο.

Στη Λευκορωσία δεν βλέπεις πολύ συχνά αστυνομικούς, ούτε αστυνομικά αυτοκίνητα. Όμως το βράδυ που καθόμασταν στην πιτσαρία είδαμε έναν λίγο μεθυσμένο τύπο, ο οποίος είχε μία πολύ καλή διάθεση και προσπάθησε να μας μιλήσει. Αλλά επειδή δεν του δίναμε σημασία έφυγε πιο πέρα. Μετά από 5 λεπτά είδαμε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας να σταματάει, να βγαίνουν δύο πάνοπλοι αστυνομικοί κρατώντας κλομπ στα χέρια και να τον πλησιάζουν. Χωρίς να φωνάζουν και να είναι άγριοι, του είπαν κάποια πράγματα και αυτός τους ακολούθησε μέχρι το αυτοκίνητο. Τον έβαλαν μέσα στο πίσω μέρος, που φαντάζομαι ήταν κάτι σαν κλούβα και έφυγαν. Το τι απόγινε δεν ξέρω, αλλά θέλω να πω ότι μάλλον οι άνθρωποι ειδοποιούν την αστυνομία για τέτοιες περιπτώσεις που κάποιος παραφέρεται.

Δεν μπορώ να πω ότι είδαμε κάτι που να δείχνει ότι το καθεστώς είναι αυταρχικό, αλλά σίγουρα αυτό που φαίνεται είναι ότι υπάρχει μία τάξη γενικώς. Είδαμε πιτσιρικάδες με τατουάζ και με σκουλαρίκια, αλλά ακόμα και αυτοί δεν φέρονταν άσχημα ούτε φώναζαν. Τα κορίτσια είχαν μια περίεργη μόδα. Φορούσαν πολύ φαρδιές παντελόνες που έμοιαζαν με βερμούδες. Δεν νομίζω ότι τους πήγαιναν αλλά σε αυτές άρεσαν ασφαλώς. Γενικά ήμασταν ευχαριστημένοι από την επίσκεψη μας στην χώρα τις πρώτες μέρες, αλλά και τις υπόλοιπες.

 

[travelbreak]

Στο κάστρο Mir
Ξυπνήσαμε χαλαρά αφού το φρούριο στο Nesvizh είδαμε στο Google ότι άνοιγε στις 9 και βρισκόταν δίπλα σε μας και θα πηγαίναμε με τα πόδια. Ενώ το Μιρ άνοιγε στις 10 που ήταν περίπου μισή ώρα από το Nesvizh. Είχαμε αποφασίσει να πάμε πρώτα στο κοντινό μας φρούριο για να μη χάσουμε το πρωινό μας και μετά να πάμε στο Mir.
Εμείς πήραμε ένα πρωινό στο δωμάτιο, με δικά μας είδη. Στις 8:30 όπως είχαμε συνεννοηθεί με τα παιδιά βρεθήκαμε στη ρεσεψιόν και με τα πόδια μας προχωρήσαμε μέχρι το κάστρο το οποίο δεν ήταν παραπάνω από 800 μέτρα από το ξενοδοχείο μας. Μέχρι να φτάσουμε εκεί περάσαμε από ένα δρόμο ο οποίος δεξιά και αριστερά είχε μία λίμνη.

Αυτή ήταν μακρόστενη και είχαν κατασκευάσει ένα δρόμο που συνέδεε την πλευρά της πόλης με το κάστρο. Το κάστρο δεν ήταν στην άλλη πλευρά της λίμνης, αλλά από εκεί είχε άλλο δρόμο ο οποίος προχωρούσε (και αυτός στενός με δέντρα δεξιά και αριστερά) μέχρι την απέναντι πλευρά. Στον επόμενο χάρτη φαίνονται καλύτερα αυτά που περιγράφω.

Ήταν υπέροχη αυτή η μικρή διαδρομή και το ευχαριστηθήκαμε. Φτάσαμε στην είσοδο και όταν προσπαθήσαμε να μπούμε μέσα διαπιστώσαμε ότι ήταν κλειστά. Μία αστυνομικός μας ενημέρωσε ότι το κάστρο άνοιγε στις 10. Τελικά το google στη χώρα δεν βοηθάει και τόσο πολύ. Άρα το κάστρο στο Νέσβιζ άνοιγε στις 10 όπως και το κάστρο στο Μιρ.

Γι’ αυτό πήραμε το δρόμο της επιστροφής και από το ξενοδοχείο πήραμε το αυτοκίνητο για να πάμε στο άλλο κάστρο, στο Μιρ. Αλλά και μέχρι το ξενοδοχείο πήγαμε από κάποιο άλλο δρομάκι που είχε ένα διαφορετικό και υπέροχο παρκάκι με καταπληκτικά ξύλινα γλυπτά (τα ξύλινα στις προηγούμενες φωτογραφίες είναι από το πάρκο έξω ακριβώς από το φρούριο):

Στο Μιρ φτάσαμε λίγο μετά τις 10:00 και πληρώνοντας ένα εισιτήριο που έκανε 27 ρούβλια, που σημαίνει περίπου 8,5 ευρώ, μπήκαμε μέσα. Το φρούριο απ’ έξω αλλά και μέσα φαίνεται πολύ όμορφο και έχει γίνει πλήρης αποκατάσταση. Το ενδιαφέρον του κάστρου ήταν και εσωτερικά στην αυλή αλλά και μέσα στις διάφορες αίθουσες που υπήρχαν, και είχε γίνει και εκεί μία επιμελημένη αναπαλαίωση και είχαν τοποθετηθεί αντικείμενα κάποιων δεκαετιών ή και εκατονταετιών.

Κάναμε βόλτες στις αίθουσες, που είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να ανέβουμε στους πύργους που υπήρχαν στις γωνίες του κάστρου. Η δυσκολία ήταν στο ότι οι σκάλες για να ανέβεις ή να κατέβεις ήταν πολύ στενές. Ενώ επισκεφτήκαμε όλοι μας τις αίθουσες που ήταν χαμηλά, στα ψηλά ανέβηκα μόνο εγώ και όχι σε όλα. Άλλωστε δεν υπήρχε λόγος αφού η θέα από εκεί επάνω δεν ήταν καθόλου καλή, αφού έβλεπες μόνο από τις πολύ στενές πολεμίστρες.

Έτσι περίπου σε μιάμιση ώρα είχαμε τελειώσει την επίσκεψη και έξω από το κάστρο σε ένα πάρκο επισκεφθήκαμε ένα μνημείο που μάλλον ήταν ναός και ήταν πολύ όμορφος εξωτερικά.

Τα κάστρα τους είναι πολύ όμορφα γιατί είναι τριγυρισμένα από δάση και πάρκα τα οποία είναι τακτοποιημένα και παντού έχουν κάνει καθαρισμό στα χόρτα. Άλλωστε συνέχεια βλέπεις ανθρώπους με χορτοκοπτικές μηχανές να καθαρίζουν και να κουρεύουν τα χόρτα που έχουν βγει από μόνα τους. Το συγκεκριμένο κάστρο είχε πολλούς επισκέπτες, αφού γίνονται ημερήσιες εκδρομές από την πρωτεύουσα Μινσκ.

Μετά την επίσκεψη στο κάστρο και στην πολύ κοντινή γύρω περιοχή, είπαμε να επισκεφθούμε και την μικρή πόλη που είχε το ομώνυμο όνομα. Εκεί δεν βρήκαμε κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πέρα από δύο εκκλησίες και ένα μικρό πάρκο.

 

[travelbreak]

Το κάστρο και η πόλη Nesvizh

Επειδή ξέραμε ότι δεν χρειαζόταν να βιαστούμε καθυστερούσαμε όσο μπορούσαμε περισσότερο αλλά λίγο μετά τις 12 πήραμε το δρόμο της επιστροφής για να δούμε και το κάστρο που ήταν στο Νέσβιζ, κοντά στο ξενοδοχείο που μέναμε. Επιστρέφοντας στο Νέσβιζ σταματήσαμε να φωτογραφίσουμε μία εκκλησία που είδαμε από μακριά με τους χρωματιστούς τρούλους.

Μετά κάνανε μία βόλτα μήπως δούμε κάτι ενδιαφέρον στο τμήμα της πόλης που δεν είχαμε επισκεφθεί. Όμως δεν βρήκαμε κάτι να μας κάνει να μείνουμε περισσότερο και έτσι επιστρέψαμε στον αρχικό μας σχεδιασμό. Πήγαμε λοιπόν στο κάστρο και φυσικά εκείνη την ώρα είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος αφού είχε περάσει το μεσημέρι. Μάλιστα μερικά από τα group που είχαμε δει στο Μir τα είδαμε και στο Νέσβιζ. Νομίζω ότι και αυτό το κάστρο δεν υπολείπεται σε ομορφιά από το προηγούμενο. Βέβαια έμοιαζε για πρώην παλάτι (με την πολυτέλεια που είχε), αν και δεν ήταν ποτέ. Είχε μια τάφρο γύρω από αυτό για προστασία. Ανήκε στην οικογένεια Radziwiłł (δεν γνωρίζω ούτε με νοιάζει να μάθω πως προφέρεται) και χτίστηκε τον 16ο και 17ο αιώνα.

Ο δρόμος που το πρωί ήταν σχεδόν άδειος, τώρα είχε πολύ κόσμο:

Η είσοδος που πληρώσαμε ήταν 21 ρούβλια δηλαδή περίπου 6,5 ευρώ το κάθε άτομο. Αυτό το ποσό αντιστοιχούσε στην επίσκεψη των διαφόρων αιθουσών του κάστρου όπου είδαμε πολύ όμορφα αντικείμενα χρήσης και διακόσμησης. Στον περίβολο του κάστρου έκανες επίσκεψη δωρεάν. Κάναμε τις βόλτες μας για να δούμε όλα αυτά τα αντικείμενα και να τα φωτογραφίσουμε και τελειώσαμε μετά από περίπου μία ώρα.

Είχαν ωραία τζάκια οι άρχοντες!

Καταπληκτικά ταβάνια:

Φύγαμε λοιπόν και βγήκαμε έξω για να κάνουμε ένα γύρο στο κάστρο, που αυτό ήταν δίπλα στην γνωστή λίμνη που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση. Η βόλτα μας ήταν πολύ όμορφη και το τοπίο ήταν ειδυλλιακό, αφού και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ όμορφη. Είχε βγει εκείνη την ώρα ένας πολύ όμορφος ήλιος και έτσι δεν είχε πολύ κρύο. Αυτή η καλή ατμόσφαιρα κρατήθηκε μέχρι το βράδυ που πήγαμε για ύπνο. Στη βόλτα αυτή είχαμε την ευκαιρία να δούμε το κάστρο και από άλλες απόψεις, διαφορετικές από τις προηγούμενες.

Όταν τελειώσαμε τη βόλτα μας, καθίσαμε σε ένα μαγαζί δίπλα σε ένα κομμάτι της λίμνης για να πιούμε μία μπύρα. Ευτυχώς το γκαρσόνι μιλούσε αγγλικά και ήταν από τους λίγους ανθρώπους που είχαμε συναντήσει στην επαρχία να μιλούν αυτή τη γλώσσα.

Είχαμε τελειώσει σχετικά νωρίς τις βόλτες μας και έτσι αποδείχτηκε ότι η μέρα αυτή ήταν από τις πιο χαλαρές του ταξιδιού. Ίσως και η πιο χαλαρή. Έψαξα στο internet να βρω αν υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον σημείο στη γύρω περιοχή για να επισκεφθούμε αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κάτι πέρα από μερικά πάρκα τα οποία ήδη είχαμε επισκεφτεί. Γι’ αυτό κάναμε μία βόλτα ακόμα προς την πλευρά της λίμνης για να δούμε κάποια σημεία που δεν είχαμε ακόμα επισκεφτεί.

Να πω λίγα πράγματα τώρα για τα καταστήματα στην Λευκορωσία. Αρχικά να αναφέρω ότι οι καταστηματάρχες δεν κυνηγάνε τον πελάτη με το ντουφέκι, όπως κάνουν πάρα πολλές φορές στην Ελλάδα. Εννοώ ότι δεν θα δεις ούτε κράχτες έξω από τα μαγαζιά, ούτε καν στα καταστήματα με σουβενίρ θα δεις να σε κοιτάνε σαν να σου λένε: έλα να αγοράσεις από μας. Λες και είναι δημόσιοι υπάλληλοι, που φυσικά δεν είναι πλέον. Έχουν όμως μία νοοτροπία που φαίνεται να είναι αντίστοιχη με αυτό που λέμε περηφάνια. Δεν έχει γίνει καμία συζήτηση ποτέ για να μειώσουν την τιμή σε κάτι που θέλουμε να αγοράσουμε. Οι τιμές είναι στάνταρ και όποιος θέλει αγοράζει και όποιος δεν θέλει αποχωρεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Για να πω την αλήθεια δεν δοκιμάσαμε και εμείς να κάνουμε κάποιο παζάρι. Τι παζάρι τώρα να κάνεις σε πράγματα τα οποία είναι αρκετά φθηνά και κανένα από ό,τι πήραμε δεν άξιζε περισσότερα από 10€! Δηλαδή υπήρχαν μαγνητάκια που έκαναν 1€ ενώ έχουμε δει ίδιας ποιότητας μαγνητάκια να κάνουν σε άλλες χώρες 5 φορές περισσότερο. Γενικά οι τιμές είναι στα ίδια επίπεδα από όπου και αν αγοράσεις το ίδιο αντικείμενο. Ίσως μάλιστα να είναι και φθηνότερο σε ένα μαγαζί που είναι σε ένα κάστρο ή αν είσαι σε ένα μουσείο. Πράγμα δηλαδή αντίθετο με αυτό που συμβαίνει στις δυτικές χώρες ή και στις χώρες της Ασίας. Μια διαφορετική αντιμετώπιση είδαμε όσον αφορά στο παραπάνω ζήτημα στην Πρωτεύουσα, αλλά δεν ήταν τόσο έντονο.

Μαγαζιά με σουβενίρ νομίζω έχει παντού μα και σε περιοχές που δεν έχει πολύ τουρισμό. Τέλος πάντων εμείς νομίζαμε ότι δεν έχει τουρισμό αλλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιοι είναι οι ντόπιοι και ποιοι είναι οι Ρώσοι επισκέπτες, εκτός από πολύ λίγες εξαιρέσεις. Στην περιοχή του Μινσκ είδαμε τουρίστες που ήταν από άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Βλέπαμε πολλά πούλμαν να κυκλοφορούν με τουρίστες, τα οποία όμως πούλμαν ήταν με πινακίδες Λευκορωσίας. Ως παρένθεση λέω ότι τα πούλμαν αυτά είναι μάρκες κινέζικες. Είχα διαβάσει πριν το ταξίδι ότι στη Λευκορωσία υπάρχουν εργοστάσια κινέζικων αυτοκινήτων. Ένα από αυτά τα εργοστάσια κατασκευάζει και τη μάρκα Belgee πού είναι τα αυτοκίνητο που νοικιάσαμε.

Όσον αφορά στα καταστήματα εστίασης ήταν όμορφα, αφού ο χώρος που είχαν ήταν με ωραίο περιβάλλον. Δεν μάθαμε όμως αν είχαν ποικιλία φαγητών κι αν ήταν νόστιμα γιατί δεν φάγαμε κάτι τοπικό.

Είδαμε αρκετά αγάλματα του Λένιν αλλά φυσικά κανένα του Στάλιν, εκτός από τη Γραμμή Στάλιν κοντά στο Μινσκ. Με αρκετή διακριτικότητα συναντάς σφυροδρέπανα. Δεν ξέρω αν ο Λουκασένκο είναι δικτάτορας, αλλά πιστεύω ότι αγαπάει τη χώρα του και έχει δημιουργήσει μία πολύ καλή κατάσταση για τους κατοίκους. Τα βράδια στο δωμάτιο βλέπουμε πολλές φορές τη φάτσα του στην τηλεόραση που σημαίνει ότι τα κανάλια παίζουν πολύ στις ειδήσεις αυτόν και τους δικούς του. Εμάς φυσικά δεν μας πειράζει, αν και ως Έλληνες έχουμε πάρει το μέρος της Ουκρανίας σε αυτό τον πόλεμο και φυσικά η Λευκορωσία είναι υπέρ των Ρώσων, άρα εναντίον των Ουκρανών. Όμως τη φωτογραφία του Λουκασένκο δεν την είδαμε πουθενά αλλού.

Στους ντόπιους κάνει μεγάλη εντύπωση που βλέπουν Έλληνες να επισκέπτονται ως τουρίστες τη χώρα τους.

 

[poised]

Απολαμβάνω το οδοιπορικό και τον τρόπο γραφής σε όλες τις ιστορίες σου. Είμαι φαν έστω και αν μέχρι τώρα εμφανίζομαι μόνο με like.

Δεν ξέρω αν ο Λουκασένκο είναι δικτάτορας, αλλά πιστεύω ότι αγαπάει τη χώρα του και έχει δημιουργήσει μία πολύ καλή κατάσταση για τους κατοίκους.

Δε χρειάζεται και πολύ προσπάθεια να το βρει κανείς αν και θα πρέπει να το ψιλιάζεται όταν βλέπει κάποιον στην εξουσία 33 χρόνια συνέχεια. Έχει το πλήρη έλεγχο της της δικαστικής, νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, της οικονομίας, αστυνομίας, στρατού και κάθε τι σημαντικό χρειάζεται την έγκρισή του. Υπάρχουν πολλά άρθρα για τις νοθευμένες εκλογές εδώ και δεκαετίες, τις δολοφονίες και εξαφανίσεις αντιφρονούντων και αντιπάλων ακόμα και στο εξωτερικό, τα ανύπαρκτα ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ.

Θυμάμαι ακόμα την πτήση της ryanair από Αθήνα για Βίλνιους κατά τον covid που όταν ήταν στον αέρα υποστήριξαν ότι υπάρχει βόμβα και την ανάγκασαν να προσγειωθεί στο minsk μόνο και μόνο για να συλλάβουν έναν αντιφρονούντα δημοσιογράφο που ήταν μέσα. Ούτε στις ταινίες.