Λευκορωσία Πολωνία Για ένα πιάνο BELARUS

[Extra muros]

Ένα ακόμα ιδιαίτερο ταξίδι, με πλούσιες εικόνες κ χρήσιμες περιγραφές. Ευχαριστούμε!

 

[travelbreak]

Ένα ακόμα ιδιαίτερο ταξίδι, με πλούσιες εικόνες κ χρήσιμες περιγραφές. Ευχαριστούμε!

Όταν κάνεις ένα ταξίδι και δεν το μοιράζεσαι μένει μισοτελειωμένο.

 

[travelbreak]

Ξανά επισκέψεις στο υπέροχο Vitebsk

Όσο κουρασμένος και να είμαι το βράδυ, το πρωί ξυπνάω κάπου στις 5:00 η ώρα. Όμως μέχρι να ετοιμαστούμε χρειαζόμαστε αρκετό χρόνο γιατί στο χαλαρό κάνουμε διάφορα. Μέχρι να φτιάξουμε τα καφεδάκια μας και να μαζέψουμε τα πράγματα μας περνάνε δύο ώρες. Συνήθως γράφω και τα συμβάντα της προηγούμενης μέρας στον λογογράφο του τηλεφώνου. Από το Vitebsk είχαμε σκοπό να φύγουμε πιο νωρίς (όπως συνηθίζουμε στα ταξίδια μας) αλλά αφού είδαμε ότι το μουσείο-σπίτι του ζωγράφου Mark Sagall άνοιγε στις 11:00 αποφασίσαμε να φύγουμε από το ξενοδοχείο στις 8 παίρνοντας μαζί και τα πράγματά μας.

Πρώτο στόχο βάλαμε να πάμε στο κέντρο της πόλης να δούμε ένα υπαίθριο αμφιθέατρο, Summer Amphitheatre, που έχουν κατασκευάσει για να δίνουν διάφορες συναυλίες και παραστάσεις. Αυτό κάναμε και από εκεί που αφήσαμε το αυτοκίνητο περπατήσαμε μέσα από ένα υπέροχο πάρκο. Το αμφιθέατρο βρίσκεται κοντά στο κέντρο και στις περιοχές που είχαμε περπατήσει την προηγούμενη ημέρα αλλά δεν είχαμε φτάσει μέχρι αυτό το σημείο. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, αλλά αφού πήγαμε μέχρι εκεί κάναμε μία βόλτα να δούμε και τα άλλα μέρη που είχαμε δει την προηγούμενη μέρα ώστε να τα φωτογραφίσουμε με καλύτερο φωτισμό.

Δεν ήμασταν πολύ βιαστικοί, αφού μέχρι να πάμε στο σπίτι του Mark Sagall είχαμε αρκετό χρόνο. Όμως με το αυτοκίνητο πήγαμε να δούμε έναν οβελίσκο προς τιμή των πατριωτικών πολέμων του 1812 απέναντι στους Γάλλους. Ο οβελίσκος αυτός ονομάζεται Pamyatnik Geroyam και είναι χωμένος σε ένα πάρκο δίπλα στο ονομαζόμενο παλάτι του κυβερνήτη, το οποίο είναι ένα μικρό κτίριο στο οποίο όμως είχε μείνει για κάποιο διάστημα και ο μεγάλος Ναπολέων. Μιλάμε για την εποχή που είχε εκστρατεύσει εναντίον της Ρωσίας το 1812.

Κάπου εκεί ήταν που ξεκινούσε και ο μεγάλος πεζόδρομος Savorov, στον οποίο κάναμε άλλη μία βόλτα στα σημεία που δεν είχαμε δει την περασμένη μέρα. Το κάτω του μέρος έχει τα εστιατόρια και μπαρ που είχαμε δει. Στο επάνω όμως μέρος έχει μόνο όμορφα σπίτια.

Συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο για να δούμε την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας που είναι κατασκευή από κόκκινα τούβλα και έχει ένα νεογοτθικό ρυθμό. Δεν μας προξένησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση αλλά είναι μία παλιά εκκλησία που είναι προτεινόμενη.

Στο δρόμο που πηγαίναμε είχαμε δει ένα πολύ όμορφο κτίριο, που ήταν ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, και γι’ αυτό επιστρέψαμε να κάνουμε μία μικρή βόλτα και να τον φωτογραφίσουμε. Ταυτόχρονα βέβαια φωτογραφίζαμε και άπειρα γλυπτά τα οποία είναι διάσπαρτα στην πόλη όπως και σε όλη την Λευκορωσία.

Καταλήξαμε στο μικρό σπιτάκι του ζωγράφου Σανγκάλ στο οποίο με ένα εισιτήριο 5 ρούβλια είδαμε τη διαρρύθμιση του σπιτιού την εποχή που ζούσε εκεί. Δεν είχε κανένα πίνακα ζωγραφικής, απλά ήταν σαν ένα οποιοδήποτε παλιό σπίτι με την οικοσκευή του. Στην αυλή όμως είχε ένα πολύ όμορφο άγαλμα.

40 μέτρα πιο κάτω υπάρχει και το μνημείο του Σανγκάλ που είναι μια όμορφη κατασκευή. Κόντευε μεσημέρι και έπρεπε να φύγουμε για τους επόμενους προορισμούς μας.

 

[travelbreak]

Στο Magilev

Μετά και από αυτή τη στάση στο σπιτάκι του ζωγράφου Σανγκάλ είχαμε ολοκληρώσει την επίσκεψή μας στην καταπληκτική πόλη Vitebsk και βάλαμε τον πλοηγό να μας οδηγήσει στο Μογκίλεφ, Magilioe ή Magilev. Η απόσταση ήταν 160 χιλιόμετρα και ο δρόμος πολύ καλός. Στη διαδρομή σε ένα σημείο αναγκαστήκαμε να κάνουμε μία παράκαμψη, γιατί γίνονταν κάποια έργα, και έτσι μπήκαμε στην μεγάλη πόλη Όρσα. Δεν αντισταθήκαμε να κάνουμε δύο στάσεις για να τραβήξουμε ωραίες φωτογραφίες κάποια κτίρια και ένα ποτάμι, τον Δνείπερο, που περνά από την πόλη. Εννοείται ότι μας τράβηξε πολύ και μία εκκλησία.

Οι αριθμοί αυτοί που είναι σχεδόν σε όλες τις πόλεις δείχνουν το έτος ίδρυσής τους:

Σίγουρα δεν είδαμε όλα τα μνημεία και τα ενδιαφέροντα της πόλης, ίσως και αυτά που είδαμε να μην ήταν σπουδαία, αλλά αυτά ήταν στη διαδρομή μας και γι’ αυτό σταματήσαμε. Συνεχίσαμε το δρόμο μας για το Μογκίλεφ και κάναμε μονάχα μία στάση για να φωτογραφίσουμε τα απέραντα κατακίτρινα λιβάδια με το φυτό ελαιοκράμβη. (Η ελαιοκράμβη είναι ανθοφόρο μέλος της οικογένειας Κραμβοειδών, που καλλιεργείται κυρίως για τους πλούσιους σε λάδι σπόρους του, οι οποίοι φυσικά περιέχουν αξιόλογες ποσότητες του ερουκικού οξέος. Βικιπαίδεια)

Κάπου στις 5 καταλήξαμε στο ξενοδοχείο μας και παραλάβαμε δύο μέτρια δωμάτια αν και σχετικά άνετα. Επειδή δεν ξέραμε τι θα κάναμε το βράδυ στο θέμα του φαγητού πήγαμε σε ένα κοντινό σουπερμάρκετ και αγοράσαμε μπύρες και τα γνωστά φαγώσιμα και τα βάλαμε στο ψυγείο του δωματίου. Τελικά κάναμε το συνηθισμένο: δηλαδή να φάμε στο δωμάτιο το βράδυ αργά που επιστρέψαμε.

Στο πρώτο χάρτη πιο κάτω φαίνεται η σημερινή διαδρομή και στο δεύτερο χάρτη φαίνεται η πόλη και κάποια από τα σημεία που είδαμε στις βόλτες που περιγράφονται πιο κάτω:

Στις 6:30 ξεκινήσαμε την πορεία μας για να γνωρίσουμε την πόλη. Ξεκινήσαμε από την επιβλητική πλατεία που βρίσκεται το δημαρχείο, Mahilioŭ Town Hall (Ratusha), (βρίσκεται κάτω αριστερά στον δεύτερο χάρτη) και είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο της πόλης. Αυτό βρίσκεται στην κορφή ενός λόφου από όπου μπορείς και αγναντεύεις κάτω το ποτάμι και τη μισή πόλη. Το ποτάμι και εδώ είναι ο γνωστός από το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο που μαθαίναμε, δηλαδή ο Δνείπερος. Το σημείο εκείνο είναι όμορφο και μαζεύεται πολύς κόσμος.

Από κει ξεκινάει και ο περίφημος πεζόδρομος με το πατριωτικό όνομα Λένιν, Leninskaya Street. Έτσι κινηθήκαμε πάνω σε αυτόν και σχεδόν φτάσαμε μέχρι το τέρμα του δηλαδή περίπου 2 χιλιόμετρα μακριά. Είχε ενδιαφέροντα καταστήματα και πολύς κόσμος κυκλοφορούσε εκείνη την ώρα αφού πλέον ήταν αργά το απόγευμα.

Το πιο μεγάλο ενδιαφέρον για μας ήταν στην πλατεία όπου υπήρχε το μπρούτζινο άγαλμα με το όνομα Τhe Αstronomer, Square of Stars & The Stargazer. Γύρω από το άγαλμα υπήρχαν 12 μεγάλες μπρούτζινες καρέκλες, οι οποίες συμβόλιζαν το ζωδιακό κύκλο. Για κάποιο λόγο θεωρείται ένα από τα πιο διάσημα ηλιακά ρολόγια στον κόσμο.

Σε αυτή τη βόλτα κάναμε αρκετές παρακάμψεις για να φωτογραφίσουμε κτίρια τα οποία μπορεί να είναι γνωστά είτε άγνωστα. Για παράδειγμα είδαμε το Δραματικό Θέατρο κατασκευασμένο με κόκκινα τούβλα.

Από κει αν προχωρούσαμε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο ακόμα, θα φτάναμε στην πλατεία Λένιν, αλλά θα ήταν πολύ κουραστική η επιστροφή στο αυτοκίνητο. Γι’ αυτό πήγαμε και το πήραμε και παρκάραμε κοντά σε αυτή την πλατεία. Έχει ένα τεράστιο κυβερνητικό κτίριο και βέβαια ένα πανύψηλο άγαλμα με το Λένιν. Όμως δεν έχει τίποτε άλλο και έτσι γενικά δεν κυκλοφορούσε κόσμος σε αυτή την πολύ μεγάλη πλατεία. Εμείς κάναμε μια μικρή βόλτα αλλά τη μεγάλη βόλτα την είχαμε κάνει νωρίτερα και έτσι η ώρα κόντευε 10 οπότε αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στα δωμάτια μας για ξεκούραση.

Και την σημερινή ημέρα ο καιρός ήταν πολύ καλός και δεν χρησιμοποιήσαμε καθόλου μπουφάν. Μόνο κοντομάνικο. Όμως επειδή ξεκινάμε νωρίς δεν μπορώ να πω ότι είναι εύκολο να φορέσω και κοντό παντελόνι. Άλλωστε σχεδόν κανένας στη Λευκορωσία δε φοράει κοντά. Ίσως κάποιοι Ρώσοι επισκέπτες να το κάνουν.

Σε τούτη την πόλη είδαμε πολλούς νεαρούς να είναι ντυμένοι και φτιαγμένοι με ένα αλλοπρόσαλλο τρόπο. Άλλος είχε βαμμένα τα μαλλιά του περίεργα και άλλος ήτανε ντυμένος με ένα κακόγουστο τρόπο θα έλεγα. Γενικά βλέπεις νεαρά άτομα να έχουν τατουάζ και να είναι ντυμένα με ένα τρόπο που θυμίζει πιο πολύ Κοπεγχάγη και Αμβούργο. Σε μία κομμουνιστική χώρα δεν θα περίμενα να δω κάτι τέτοιο. Πάντως δεν με πειράζει και ίσα-ίσα μου φαίνεται ότι το καθεστώς δεν είναι αυταρχικό.

Να και μερικά σκόρπια καλλιτεχνικά έργα από την πόλη:

 

[YiannisTS]

Σε μία κομμουνιστική χώρα δεν θα περίμενα να δω κάτι τέτοιο.

Εννοείς πρώην "κομμουνιστική" χώρα. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την κήρυξη της ανεξαρτησίας της, το 1991, η Λευκορωσία έχει καπιταλιστική οικονομία και αστικού τύπου "δημοκρατία". Στο σημερινό γίγνεσθαι είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών και στενός σύμμαχος της Ρωσίας.

 

[travelbreak]

Εννοείς πρώην "κομμουνιστική" χώρα. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την κήρυξη της ανεξαρτησίας της, το 1991, η Λευκορωσία έχει καπιταλιστική οικονομία και αστικού τύπου "δημοκρατία". Στο σημερινό γίγνεσθαι είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών και στενός σύμμαχος της Ρωσίας.

Εγώ όταν βλέπω σφυροδρέπανο το λέω κομμουνισμό. Αν είναι ενός ή άλλου τύπου δεν μπορώ να το κρίνω αν δεν ζήσω εκεί αρκετοδιάστημα.

 

[YiannisTS]

Εγώ όταν βλέπω σφυροδρέπανο το λέω κομμουνισμό. Αν είναι ενός ή άλλου τύπου δεν μπορώ να το κρίνω αν δεν ζήσω εκεί αρκετοδιάστημα.

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Και δεν χρειάζεται κάποιος να ζήσει κάπου για να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Άλλωστε σφυροδρέπανα μπορείς να βρεις σε όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Η Υπερδνειστερία είναι γεμάτη από σφυροδρέπανα. Τι σημαίνει αυτό; Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η ανεξαρτητοποίηση των επιμέρους δημοκρατιών δεν οδήγησε σε "άλλου τύπου κομμουνισμό" αλλά στον καπιταλισμό. Σε κάποιες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες πολλά σύμβολα έμειναν για ιστορικούς λόγους που δεν θα ήθελα να αναλύσω σε αυτό το χώρο. Αλλά δεν είναι το σύμβολο που καθορίζει τις οικονομικές σχέσεις μιας χώρας.

 

[travelbreak]

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Και δεν χρειάζεται κάποιος να ζήσει κάπου για να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Άλλωστε σφυροδρέπανα μπορείς να βρεις σε όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Η Υπερδνειστερία είναι γεμάτη από σφυροδρέπανα. Τι σημαίνει αυτό; Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η ανεξαρτητοποίηση των επιμέρους δημοκρατιών δεν οδήγησε σε "άλλου τύπου κομμουνισμό" αλλά στον καπιταλισμό. Σε κάποιες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες πολλά σύμβολα έμειναν για ιστορικούς λόγους που δεν θα ήθελα να αναλύσω σε αυτό το χώρο. Αλλά δεν είναι το σύμβολο που καθορίζει τις οικονομικές σχέσεις μιας χώρας.

Ξέρω τι σημαίνει κομμουνισμός. Αυτό το καθεστώς δεν υπήρξε πουθενά και ποτέ. Μόνο στη φαντασία κάποιων. Μην τα αναλύουμε τόσο πολύ αυτά. Ας μιλάμε για ταξίδια.

 

[YiannisTS]

Ξέρω τι σημαίνει κομμουνισμός. Αυτό το καθεστώς δεν υπήρξε πουθενά και ποτέ. Μόνο στη φαντασία κάποιων. Μην τα αναλύουμε τόσο πολύ αυτά. Ας μιλάμε για ταξίδια.

Άρα συμφωνούμε!

 

[travelbreak]

Πρωινή βόλτα πάλι στο Magilev

Είχαμε αφήσει μερικά σημεία ενδιαφέροντος στην πόλη Μογκίλεβ και έπρεπε το πρωί να τα επισκεφθούμε, πριν αναχωρήσουμε.

Ξεκινήσαμε από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, St. Nicholas Convent, το οποίο βρισκόταν κοντά στο κέντρο αλλά όχι πάνω στο ύψωμα που ήταν ο πεζόδρομος και τα διάφορα πολύ όμορφα κτίρια που είχαμε δει το προηγούμενο απόγευμα. Ήταν μέσα σε ένα καταπράσινο μέρος που είχε και μία άλλη εκκλησία, διπλά στο ποτάμι.

Πήγαμε νωρίς και μπήκαμε στο μοναστήρι. Σε μία μικρή εκκλησία γινόταν λειτουργία, που λίγος κόσμος παρακολουθούσε. Στην κεντρική εκκλησία η πόρτα ήταν κλειστή αλλά μας είδαν τουρίστες και μία καλόγρια ήρθε και μας άνοιξε για να μπούμε και να δούμε το πολύ ωραίο εσωτερικό της. Στα μοναστήρια πρέπει οι γυναίκες να φοράνε φουστάνια και να φοράνε επίσης μέσα στην εκκλησία τσεμπέρια. Αυτό συμβαίνει και σε άλλες εκκλησίες αλλά δεν είναι πολύ αυστηρά τα πράγματα. Η Ντίνα σπανίως φορά κάτι από αυτά που της προσφέρουν και δεν υπάρχει πρόβλημα.

Φεύγοντας από το Μοναστήρι ξαναπήγαμε στο κέντρο δίπλα στο Δραματικό Θέατρο για να δούμε την εκκλησία Cathedral of the Assumption and St. Stanislaus, η οποία ήταν εκεί κοντά αλλά χωμένη μέσα σε ένα στενό και γι’ αυτό δεν την είχαμε δει το προηγούμενο απόγευμα. Είναι ένας πολύ επιβλητικός ναός που άξιζε τον κόπο της επίσκεψής μας.

Επί τη ευκαιρία κάναμε και μία βόλτα ξανά εκεί κοντά σε ένα πολύ όμορφο πάρκο.

Μετά πήραμε το αυτοκίνητο για να φύγουμε και να πάμε λίγο έξω από την πόλη να δούμε ένα πολεμικό μουσείο και ένα μνημείο πολέμου. Ήταν το Buynichskoe Field Memorial Complex. Φυσικά και αυτό βρισκόταν σε ένα πολύ τακτοποιημένο πάρκο και σε τεράστιες αποστάσεις το ένα έκθεμα ή κατασκευή, από την άλλη. Υπήρχαν εκθέματα τα οποία ήταν είτε τανκς από τον πόλεμο είτε παλιά αεροπλάνα.

Το πιο εντυπωσιακό ήταν το πολεμικό μουσείο που βρισκόταν σε ένα κτίριο το οποίο από μακριά που το έβλεπες φαίνονταν οι στέγες του σε μία κλήση. Και λέω στέγες, γιατί ναι μεν ήταν τεράστιο, χωρίς να είναι πολύ υψηλό, όμως είχε πολλές διαμορφωμένες στέγες, η μία λίγο ψηλότερα από την άλλη και με μία κλήση, ας πούμε 20 μοιρών.

 

[travelbreak]

Το παλάτι Bulgakov και πρώτες εντυπώσεις από το Μινσκ

Ο τελικός στόχος της ημέρας ήταν η πρωτεύουσα Μινσκ αλλά θέλαμε να περάσουμε να δούμε το παλάτι Bulgakov κοντά στο χωριό Zhilichi. Στη διαδρομή είδαμε υπέροχες εικόνες σε κάποιες λίμνες:

Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να περάσουμε 7-8 km σε ένα χωματόδρομο και αυτό πάλι μας φόβισε. Όμως αποφασίσαμε να το κάνουμε γιατί ήταν σε καλή κατάσταση και ανταμειφθήκαμε φτάνοντας σε αυτό το καταπληκτικό παλάτι. Βρίσκεται έξω από το χωριό και έχει μεγάλους όμορφους κήπους με διάφορες μικρές κατασκευές.

Πληρώσαμε μία μικρή είσοδο 14 ρουβλιών και θαυμάσαμε κυρίως το εσωτερικό του παλατιού. Εντυπωσιακά ήταν τα ταβάνια των διαφόρων αιθουσών. Πραγματικά δε χόρταινες να βλέπεις το κτίριο και τις αίθουσες. Αλλά όπως είπα τα ταβάνια κυρίως.

Κάναμε βόλτα και στη εσωτερική αυλή που όμως δεν είχε τίποτε εκτός από το ότι έβλεπες το παλάτι γύρω-γύρω. Όμως όπως είπα και ο εξωτερικός περιβάλλων χώρος ήταν πολύ όμορφος.

Από εκεί το Μινσκ απείχε περίπου 190 km τα οποία έπρεπε να καλύψουμε μέσα στο μεσημέρι και δυστυχώς είχαμε ήδη κουραστεί και ειδικά εγώ που οδηγούσα. Η διαδρομή που κάναμε φαίνεται στον επόμενο χάρτη:

Από το Μογκίλεφ, πριν κάνω στην Αθήνα λίγο πιο χαλαρό το πρόγραμμά μας, κανονικά είχα βάλει και μια διαμονή στην πόλη Γόμελ. Σε αυτή την περίπτωση η διαδρομή μετά το Μόγκιλεφ θα διαμορφωνόταν όπως φαίνεται στον επόμενο χάρτη:

Περίπου στις έξι το απόγευμα φτάσαμε στο Μινσκ και στο χώρο που ήταν το κατάλυμά μας. Εν τω μεταξύ μου έρχονταν διαδοχικά μηνύματα, στα ρωσικά όμως, τα οποία έπρεπε να μεταφράσω και να διαβάσω για να μπορέσουμε να μπούμε στα δωμάτιά μας. Κάποια τα ήξερα από πριν: Αρχικά έπρεπε να ανοίξει μία μπάρα για να βάλουμε το αυτοκίνητο σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ. Μου είχαν στείλει ένα τηλέφωνο το οποίο έπρεπε να καλέσω και υποτίθεται ότι η μπάρα ανέβαινε. Δυστυχώς το τηλέφωνο ήταν στη Ρωσία αλλά με τα τηλέφωνα που είχαμε εμείς, δεν μπορούσαμε να κάνουμε διεθνείς κλήσης. Μάλιστα ο πλοηγός μας πήγε σε λάθος μπάρα. Εκεί η γειτονιά ήταν ένας χώρος με μια δεκαριά κτήρια που το καθένα είχε τη δική του μπάρα για το πάρκιν. Έβαλα το αυτοκίνητο στην άκρη και ευτυχώς βρέθηκε ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν Ρώσος και ήξερε καλά αγγλικά και μας είπε που έπρεπε να πάμε ακριβώς και τι έπρεπε να κάνουμε για να βάλουμε το αυτοκίνητο στο πάρκιν. Μάλιστα τον βάλαμε μέσα στο αυτοκίνητο και μας πήγε, αφού η είσοδός μας ήταν σε κάποια διαφορετική μεριά. Ο χώρος είχε τεράστια κτίρια 25 ορόφων, τα περισσότερα από τα οποία στέγαζαν εκατοντάδες ανθρώπους και όχι γραφεία. Με το δικό του κωδικό ο Ρώσσος άνοιξε την μπάρα και περάσαμε το αυτοκίνητο στο σωστό σημείο. Μας έδειξε και πιο ήταν το κτίριο που έπρεπε να ψάξουμε τα δωμάτια μας. Να σημειώσω ότι αργότερα είδα στα μηνύματα ότι ο ιδιοκτήτης μου είχε στείλει και τις συντεταγμένες των δωματίων, αλλά δεν τις είχα δει. Αν το είχα κάνει θα πηγαίναμε στη σωστή μπάρα. Βάλετε τις συντεταγμένες 53°54'35.0"N 27°31'07.3"E για να δείτε που ήμασταν.

Καταφέραμε να μπούμε στο κτίριο 9 με κάποιους κωδικούς για την εξωτερική πόρτα και πήγαμε στον 25ο όροφο να βρούμε τα δωμάτια. Εκεί δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα παρότι είχαμε κωδικούς για να ανοίξουμε τις πόρτες. Μια Ρωσίδα που έμενε εκεί και ήξερε αγγλικά μας βοήθησε και μας υπέδειξε το ένα από τα δύο δωμάτια. Μπορέσαμε και μπήκαμε μέσα και μετά ευτυχώς πάλι αυτή η γυναίκα πήρε τηλέφωνο στη Ρωσία και ρώτησε που ήταν το άλλο δωμάτιο. Το άλλο ήταν στον 22ο όροφο. Μετά διαπίστωσα ότι μου είχε στείλει κάποια μηνύματα στο viber και με sms τα οποία έγραφαν τα δύο διαφορετικά δωμάτια. Αλλά όπως είπα: που να τα προλάβω όλα; Εγώ οδηγούσα, εγώ έβαζα στον πλοηγό τα σημεία που πηγαίναμε, εγώ έψαχνα για πάρκιν και όλα τα υπόλοιπα. Που να προλάβω και τις μεταφράσεις από τα ρωσικά! Κατόπιν πήγαμε και μεταφέραμε τα πράγματα στα δωμάτια και αποφασίσαμε να βγούμε μία βόλτα στην πόλη. Είχαμε φάει μια ολόκληρη ώρα από τη στιγμή που φτάσαμε στη πρώτη λάθος μπάρα μέχρι να μπούμε στα δωμάτια όλοι.

Ήμουν πολύ κουρασμένος, αλλά και αγχωμένος για να οδηγήσω κι άλλο και έτσι περπατήσαμε μισή ώρα μέχρι να πάμε σε ένα κεντρικό μέρος εκεί κοντά, που είχε πολλά καταστήματα. Είχε ένα τεράστιο σουπερμάρκετ και πολλά μικρότερα μαγαζιά. Οι φίλοι μας ήθελαν να φάνε μπέργκερ και γι’ αυτό πήγαμε σε ένα Burger King και έφαγαν αυτοί ενώ εμείς ήπιαμε μπύρα. Στην επιστροφή προς το δωμάτιο από ένα σουπερμάρκετ αγοράσαμε διάφορα φαγώσιμα και επιστρέψαμε στα δωμάτιά μας. Φτάσαμε κάπου στις 11:00 το βράδυ πια. Φάγαμε στα γρήγορα και πέσαμε για ύπνο.

Η ιστορία μέχρι να βρούμε τα δωμάτια μας κράτησε περίπου μία ώρα και κάποια στιγμή φοβηθήκαμε ότι μπορεί να μην είχαμε κλείσει δύο δωμάτια αλλά μόνο ένα. Το κτίριο στο οποίο βρίσκονταν ήταν ένα τεράστιο κτίριο το οποίο είχε κυρίως δωμάτια για τουρίστες ή ανθρώπους που μένουν για λίγο διάστημα. Η αλήθεια είναι ότι ο εκπρόσωπος των δωματίων από τη Ρωσία μου είχε στείλει όπως είπα τις συντεταγμένες των δωματίων, αλλά δυστυχώς εγώ δεν το είχα χρησιμοποιήσει, γιατί το είχα λησμονήσει. Όταν όμως για να σου δώσει οδηγίες σου στέλνει ένα σωρό μηνύματα στο viber, στο whats up και sms και είναι στα ρωσικά, εσύ δεν τα προλαβαίνεις όλα. Επίσης δεν καταλαβαίνεις αν είναι τα ίδια μηνύματα ή διαφορετικά και είναι δύσκολο να κάτσεις να τα διαβάσεις όλα.

Από τον 25ο όροφο που μέναμε βλέπαμε το δυτικό τμήμα της πόλης, άρα όχι προς το κέντρο, και στο βάθος φαίνονταν δάση ή καλλιέργειες ενώ πιο κοντά μπορούσαμε να δούμε πάρκα και μεγάλες πολυκατοικίες και κτίρια.

 

[travelbreak]

Στη γραμμή Στάλιν

Παρότι δεν είχαμε βαρύ πρόγραμμα και μεγάλα ζόρια αυτή τη μέρα, ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς, όπως κάθε μέρα σχεδόν, δηλαδή στις 7:30 το πρωί. Φύγαμε κατευθείαν έξω από την πόλη για να πάμε στο χωριό Zaslavl. Βρίσκεται 27 χιλιόμετρα από το Μinsk και είναι, όπως γράφουν τα χαρτιά, ένα ιστορικό χωριό. Εμείς πρώτα πήγαμε σε ένα πάρκο όπου κάναμε βόλτα σε μία όμορφη λίμνη βλέποντας μακριά δυο τρούλους εκκλησιών που δεν είχαν όμως κάποιο ενδιαφέρον για μας. Δίπλα ήταν ένα υποτιθέμενο θεματικό χωριό το οποίο είχε μόλις 4 σπιτάκια τα οποία δεν επισκεφθήκαμε γιατί άνοιγαν στις 10:00 και εμείς είχαμε πάει από τους οκτώ.

Απορήσαμε για το τι θα μπορούσε να έχει αυτό το χωριό που θα μας ενδιέφερε. Εκεί δεν βρήκαμε κάτι και μπήκαμε στο αυτοκίνητο να φύγουμε. Το γράφω ξανά: το Google δε βοηθά πάντα σε αυτή τη χώρα. Προχωρώντας όμως μέσα στο χωριό είδαμε μία πλατεία με ενδιαφέροντα κτίρια και σταματήσαμε. Τότε καταλάβαμε ότι σε αυτά τα κτίρια ήταν το ενδιαφέρον του χωριού, αν και τα κτίρια αυτά ήταν σχετικά καινούργια.

Φεύγοντας από εκεί συνεχίσαμε για να πάμε να δούμε την γραμμή Στάλιν, Stalin Line. Είναι ένα υπαίθριο πολεμικό μουσείο, όπως έχει πολλά τέτοια στη Λευκορωσία. Και αυτό άνοιγε στις 10:00 και εμείς είχαμε πάει εκεί από τις 9:30. Ένας ηλικιωμένος κύριος με στολή της εποχής του 2ου παγκοσμίου πολέμου μας υποδέχτηκε, αλλά ήταν αυστηρός και ασχολιόταν με το πότε θα βγάλουμε τα εισιτήρια. Δεν ήταν αγενής και εμείς κάναμε μία πρώτη βόλτα μέσα στο χώρο, μέχρι να πάει η ώρα 10:00 για να πληρώσουμε 25 ρούβλια ο καθένας και να περιφερθούμε σε ένα χώρο που άνετα θα μπορούσε να απασχολήσει κάποιον για τρεις ώρες, αν τον ενδιέφερε πολύ να δει όλα αυτά που ήταν εκεί.

Ξεκινώντας τη βόλτα μας στο χώρο, ήρθε τρέχοντας ένας τύπος πενηντάρης (χωρίς να φορά στολή, έχει σημασία αυτό, αφού όλοι οι υπάλληλοι εκεί φορούσαν στρατιωτικές στολές) και μας ρώτησε από πού είμαστε, με τα λίγα σπαστά αγγλικά του. Όταν του είπαμε ότι είμαστε από την Ελλάδα ενθουσιάστηκε και μας είπε να περιμένουμε. Έτρεξε σε ένα γραφείο και μετά από λίγο βγήκε κρατώντας στα χέρια του ανεμίζοντας μια ελληνική σημαία. Την τοποθέτησε σε ένα ιστό που ήταν εκεί ελεύθερος από σημαία. Υπήρχαν 4-5 ιστοί που είχαν άλλες τρεις τέσσερις σημαίες. Μου είπε στην αρχή να την κρατώ τεντωμένη και μετά να κάνω έπαρση αυτής της σημαίας ενώ οι φίλοι μας όπως και ο ίδιος βιντεοσκοπούσαν. Ήταν πολύ ενθουσιασμένος και μας έκανε αγκαλιές και τραβούσαμε φωτογραφίες με εμένα να κρατάω τη σημαία ώστε να φαίνεται. Με ρώτησε αν είχα αντίρρηση αυτά τα βίντεο και οι φωτογραφίες να αναρτηθούν στο site του μουσείου. Εγώ φυσικά του είπα ότι δεν έχω πρόβλημα.

Μετά από αυτά τα 10 λεπτά ενθουσιασμού, συνεχίσαμε την πορεία μας για να δούμε στον μεγάλο χώρο διάφορα εκθέματα. Φυσικά η ελληνική σημαία κυμάτιζε στον ιστό μέχρι την ώρα που φύγαμε, και ίσως μέχρι και το βράδυ.

Για μένα τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα δεν ήταν ούτε τα άρματα μάχης ούτε τα πολεμικά αεροπλάνα. Μου άρεσε πολύ που είχε διάφορα οχυρά και χαρακώματα όπως ήταν εκείνη την εποχή. Μάλιστα σε ένα από αυτά μπήκαμε μέσα και είδαμε πως ήταν η διαρρύθμιση. Σε ένα πολύ μικρό χώρο όπως φαινόταν, που ήταν υπόγειος, υπήρχαν πολλά μικρά δωμάτια καθώς και ένα ακόμα υπόγειο για να φυλάσσουν από ότι κατάλαβα τα βλήματα που χρησιμοποιούσαν. Ο χώρος εκτός από τα εκθέματα των τεθωρακισμένων οχημάτων είχε όπως είπα και πολλά πολεμικά αεροπλάνα.

Ένα από τα πιο σημαντικά εκθέματα ήταν ένα τεθωρακισμένο τρένο που έκανε εκείνη την εποχή της μεταφορές.

Είχε επίσης πολλά αρματαγωγά οχήματα και άρματα μάχης σε κλειστούς χώρους.

Να σημειώσω επίσης ότι όλος ο χώρος ήταν πολύ όμορφα τακτοποιημένος και είχε στο μέσον μία λίμνη με μία μεγάλη γέφυρα για να τη διασχίσεις. Σε ένα σημείο επίσης είχε ένα ομοίωμα ενός ανθρώπου και ένα πραγματικό τανκ, και εκεί μπορούσες να πληρώσεις κάποια λίγα χρήματα για να πυροβολήσεις εναντίον τους, με πραγματικά πυρά υποψιάζομαι.

Τελειώνοντας την επίσκεψη, πηγαίνοντας προς την έξοδο για να φύγουμε, ξαναείδαμε αυτόν τον Λευκορώσο που μας είχε υποδεχτεί με την σημαία. Τώρα ήταν ντυμένος με στρατιωτική στολή εποχής του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ξανά ενθουσιάστηκε που μας είδε και άφησε μερικούς ντόπιους τουρίστες για να ασχοληθεί μαζί μας. Πήγε και έφερε δύο όπλα, πάλι από το γραφείο του, εκείνης της εποχής για να τραβήξουμε φωτογραφίες κρατώντας τα. Με ενθουσιασμό και αγκαλιές τον αποχαιρετήσαμε.

Είχε αρκετούς τουρίστες σε εκείνο το μέρος, όμως ήταν διασκορπισμένοι σε μεγάλη έκταση και έτσι δεν τους υπολόγιζες για τόσο πολλούς. Το πάρκιν όμως ήταν σχετικά γεμάτο.