Λευκορωσία Πολωνία Για ένα πιάνο BELARUS

[CHRISTINE S.]

Στην υπέροχη Χρόντνα το πρωί

Νομίζω πως αυτή η πόλη ανήκε στη Πολωνία ως τον 2ο παγκόσμιο.

 

[travelbreak]

Βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με την Πολωνία αλλά και την Λιθουανία. Απ' ό,τι διαβάζω υπήρξε πόλη της Πολωνίας και της Λιθουανίας μέχρι να πέσει στα χέρια των Ρώσων.

 

[travelbreak]

Στο Khatyn Memorial Complex

Επόμενη στάση μας ήταν το μαρτυρικό χωριό Khatyn με ένα Memorial Complex. Αυτό το χωριό το 1943 η Γερμανοί το έκαψαν για εκδίκηση και μαζί με αυτό και όλους τους κατοίκους του. Γνωστή τακτική, που υπάρχει μέχρι και στις μέρες μας από πιο «πολιτισμένους» λαούς. Και μάλιστα σήμερα χωρίς τιμωρία των υπαιτίων. Στο σημείο αυτό έχουν φτιάξει κάποιες κατασκευές που συμβολίζουν τα σπίτια του χωριού και θεωρητικά υπάρχουν τα μνήματα όλων αυτών των θυμάτων. Είναι ένας χώρος που επισκέπτονται πάρα πολλοί και αποτίνουν φόρο τιμής στους νεκρούς.

Οι νεκροί στη Λευκορωσία που ήταν η πρώτη χώρα που αντιμετώπισαν οι Γερμανοί κατά την εισβολή τους στη Ρωσία, ήταν περίπου 2 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/4 του πληθυσμού εκείνης της εποχής.

Σε κάθε σπίτι που κάηκε είχαν φτιάξει μία τσιμεντένια κατασκευή με ένα χαμηλό τοίχο και ένα τσιμεντένιο οβελίσκο με ύψος περίπου 5 μέτρα, που στην κορυφή του είχε μία καμπάνα. Κάθε μισό λεπτό κάποια καμπάνα από όλες ηχούσε πένθιμα για λίγο και διαδοχικά χτυπούσαν και οι άλλες το επόμενο μισό λεπτό. Έτσι όταν ήσουνα σε αυτό το χώρο ένιωθες ότι υπάρχει μία πένθιμη καμπάνα που χτυπάει κάθε μισό λεπτό. Είχε και ένα μικρό μουσείο το οποίο δεν επισκεφθήκαμε.

 

[travelbreak]

Πρώτη γνωριμία με το ιστορικό τμήμα του Μινσκ

Στο πρόγραμμα της ημέρας είχαμε άλλες δύο, τρεις επισκέψεις εκτός πόλης, αλλά θεωρήσαμε ότι μάλλον θα έπρεπε να επιστρέψουμε στο Μinsk γιατί το να βλέπουμε περίπου τα ίδια πράγματα και να κάνουμε χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, ίσως δεν άξιζε τόσο πολύ όσο η πρωτεύουσα. Γι’ αυτό γυρίσαμε πίσω και περίπου στις τρεις το μεσημέρι φτάσαμε στο Μινσκ και συγκεκριμένα στο Νησί των Δακρύων, Island of Tears. Στο Μινσκ είδαμε πρώτη φορά ότι το πάρκινγκ σε ορισμένες περιοχές δεν είναι ελεύθερο και πρέπει να πληρώσεις. Εμείς όμως παρκάραμε κάπου που ήταν ελεύθερα και είχαμε απορία πώς γίνεται η πληρωμή εκεί που πρέπει να πληρώσεις, γιατί στα περισσότερα μέρη δεν είχε κάποια μπάρα ή κάποιον φύλακα για να πληρώσεις. Δε μάθαμε ποτέ. Κάναμε λοιπόν βόλτα στο μικρό νησάκι που ενωνόταν με την πόλη με μία γέφυρα και μετά συνεχίσαμε για να δούμε κάποια κτίρια λίγο πιο πάνω. Το νησί βρίσκεται στον ποταμό Svislach που περνά από την πόλη.

Από εκεί είδαμε ότι ξεκινούσε, μετά από το ποτάμι Svislach, η παλιά πόλη. Γι’ αυτό περάσαμε εκεί, όπου είδαμε πολύ όμορφα κτίρια αλλά επιτέλους είδαμε και πάρα πολλά μαγαζιά με φαγητό αλλά και μικρά και μεγάλα μαγαζιά με σουβενίρ. Οι βόλτες μας εκεί κράτησαν περίπου 3 ώρες και στο τέλος κουρασμένοι αποφασίσαμε να καθίσουμε να πιούμε και μία μπύρα, ενώ εγώ βέβαια ήπια ένα καφέ μιας και θα οδηγούσα κι άλλο. Ακόμα και σε αυτό το κεντρικότατο μαγαζί οι τιμές δεν ήταν κακές, αφού η μία μπύρα έκανε 8 ρούβλια και ήταν μεγάλου μεγέθους, δηλαδή λιγότερο από 3€ και ο καφές μου έκανε περίπου δυόμιση ευρώ.

Τα χρήματα που είχαμε αλλάξει είχαν αρχίσει να λιγοστεύουν, αφού θα έπρεπε σιγά-σιγά να τα ξοδέψουμε έτσι κι αλλιώς, μιας και θα φεύγαμε σε λίγα 24ωρα από τη χώρα. Έτσι αυτή τη μέρα ξοδέψαμε αρκετά σε σουβενίρ.

Μετά πήραμε το αυτοκίνητο για να πάμε στην πλατεία ανεξαρτησίας και να δούμε μία παλιά εκκλησία, των Αγίων Σίμωνα και Ελένης, Church of Saints Simon and Helena (the "Red Church"). Είχε το ενδιαφέρον της και αυτή η βόλτα αλλά πλέον ήταν αργά το απόγευμα και ο ήλιος εμπόδιζε τις φωτογραφίες προς τη μία κατεύθυνση.

Εκεί βρισκόταν και η πλατεία της Ανεξαρτησίας: Independence Square (Ploshcha Niezaliežnasci). Πολύ ωραία και μεγάλη. Εκεί επισκεφθήκαμε ένα εμπορικό κέντρο που εκτείνεται σε τρεις ορόφους κάτω από την πλατεία και έχει πολύ όμορφα μαγαζιά. Απλά κάναμε μία επίσκεψη στον πρώτο όροφο που συναντήσαμε για να αγοράσουμε πάλι μερικά σουβενίρ.

Φεύγοντας μιλήσαμε σε μία παρέα νεαρών που φαινόταν ότι ήταν Άραβες. Τους ρώτησα με τι ασχολούνται στη Λευκορωσία, γιατί πραγματικά είχα απορία. Μου είπαν όλοι μαζί ότι σπουδάζουν ιατρική και είναι από διάφορα μέρη της Αραβίας, δηλαδή άλλος ήταν από την Παλαιστίνη, άλλος από τη Συρία ή από το Ντουμπάι. Ενθουσιάστηκαν που ήμασταν Έλληνες και μίλησαν μαζί μας και θα ήθελαν πολύ να επισκεφτούν την Ελλάδα στο μέλλον. Ήθελαν να κάνουμε κι άλλη παρέα και να μας βοηθήσουν αν θέλαμε σε οτιδήποτε. Εμείς τους ευχαριστήσαμε και φύγαμε.

Φεύγοντας είπαμε ότι θα επανέλθουμε την επόμενη το πρωί.

Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο από την σχετικά ενδιαφέρουσα γειτονιά Trinity Suburb (Troitskoye Predmestye).

Η ώρα πια είχε περάσει και λίγο πριν τις 10 φτάσαμε στα δωμάτιά μας. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να μπούμε στο χώρο των πολυκατοικιών για να παρκάρουμε γιατί η μπάρα της εισόδου για τα αυτοκίνητα δεν άνοιγε. Έτσι περιμέναμε να μπει κάποιος άλλος και τον ακολουθούσαμε στα γρήγορα οπότε έτσι μπήκαμε (τώρα αλλά και τις επόμενες φορές) και εμείς μέσα. Πάντως ο χώρος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα και με δυσκολία βρίσκαμε θέση αφού φτάναμε αργά.

 

[taniakar]

Η ιστορία σου μου έβαλε ιδέες να επισκεφτώ τη Λευκορωσία μπαίνοντας από Πολωνία, στη συνέχεια να πάρω πτήση για Ρωσία, όπου θέλω να δω Μόσχα και Αγία Πετρούπολη και να επιστρέψω Ελλάδα μέσω κωνσταντινουπολης πχ...

 

[travelbreak]

Η ιστορία σου μου έβαλε ιδέες να επισκεφτώ τη Λευκορωσία μπαίνοντας από Πολωνία, στη συνέχεια να πάρω πτήση για Ρωσία, όπου θέλω να δω Μόσχα και Αγία Πετρούπολη και να επιστρέψω Ελλάδα μέσω κωνσταντινουπολης πχ...

Η μόσχα από το μινσκ από ό,τι βλέπω είναι περίπου 8 ώρες με αυτοκίνητο ή τρένο. Οπότε ίσως και να μη χρειάζεσαι αεροπλάνο. Πάντως είναι μία πολύ καλή και οικονομική λύση για να πάει κάποιος σήμερα στη μόσχα.
Σου εύχομαι να πραγματοποιήσεις ένα τέτοιο ταξίδι.

 

[travelbreak]

Ολοκλήρωση της επίσκεψης στο Μινσκ.

Σήμερα ήταν η μέρα του Μινσκ. Θα μέναμε όλη τη μέρα στην πρωτεύουσα της Λευκορωσίας και θα βλέπαμε ό,τι είχαμε αφήσει από την προηγούμενη. Ξεκινήσαμε βάζοντας στον πλοηγό των σιδηροδρομικό σταθμό του Μινσκ. Βασικά θέλαμε να πάμε να δούμε απέναντι από το σταθμό δύο πολύ ωραία κτίρια τα οποία ήταν το ένα απέναντι στο άλλο και γι’ αυτό έπρεπε να παρκάρουμε κοντά στον σταθμό. Και το κτίριο του σταθμού απ’ έξω, γιατί δεν μπήκαμε μέσα, ήταν πολύ ιδιαίτερο αλλά και τα δύο κτίρια, που είχαμε δει σε πολλές φωτογραφίες της πόλης, μας άρεσαν.

Μετά συνεχίσαμε από εκεί με τα πόδια για να ξαναπάμε στην Πλατεία Ανεξαρτησίας για να δούμε πάλι την εκκλησία του Σίμωνα και της Ελένης αλλά και να φωτογραφήσουμε την πλατεία, όπως έλεγα και στην προηγούμενη ανάρτηση, με καλύτερο φωτισμό.

Από την πλατεία αποφασίσαμε να πάρουμε και τον κεντρικό δρόμο που περνούσε από εκεί, γιατί είχε πολύ όμορφα κτίρια και προχωρήσαμε περίπου ένα χιλιόμετρο. Προχωρήσαμε αρκετή απόσταση μέχρι την πλατεία Kastryčnickaja.

Μετά γυρίσαμε πίσω και με το αυτοκίνητο προχωρήσαμε μέχρι την Πλατεία της Νίκης, ή στα αγγλικά Victory Square, όπου παρκάραμε με αρκετή δυσκολία αλλά είδαμε τον Οβελίσκο στην πλατεία με την σχετική φωτιά να καίει. Κλασική εικόνα βέβαια για την Λευκορωσία.

Να πούμε εδώ ότι το παρκάρισμα στο Μινσκ είναι μία σχετικά δύσκολη υπόθεση, αφού μέχρι τις έξι το απόγευμα στα πιο πολλά σημεία του κέντρου πρέπει να πληρώσεις. Τα χρήματα είναι ελάχιστα, αφού είναι δύο ρούβλια την ώρα, αλλά δυστυχώς πρέπει να κατεβάσεις μία εφαρμογή και εμείς δεν το κάναμε για μία μέρα ακόμα που θα μέναμε στο Μινσκ και θα χρειαζόμασταν το παρκάρισμα. Έτσι ψάχναμε διάφορα σημεία που να είναι ελεύθερο το πάρκινγκ και γι’ αυτό καθυστερούσαμε λίγο.

Από την Victory Square κάναμε βόλτα μέχρι το πάρκο του Γκόρκι, όπου εγώ ανέβηκα πάνω στη ρόδα που έχει ύψος κάπου 56 μέτρα για να δω καλύτερα τη θέα προς την πόλη. Όμως είχε τόσο μεγάλα κτίρια τα οποία δεν αφήνουν την ορατότητα προς τα γνωστά σημεία. Έτσι δεν με ευχαρίστησε η βόλτα πάνω στη ρόδα και συνεχίσαμε τη βόλτα μας στο απέναντι πάρκο που είχε μία πολύ όμορφη λίμνη.

Τυχαία σταματήσαμε σε μία πλατεία και είδαμε κάποια αγάλματα πατριωτικού κυρίως περιεχομένου.

Σίγουρα ήταν όμορφα, αλλά μετά από λίγο πήραμε το αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε μέχρι το περίεργο κτίριο της βιβλιοθήκης του Μινσκ.
Κάναμε αρκετή ώρα βόλτα εκεί γιατί είχε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να δούμε.

Όταν τελειώσαμε πήγαμε στο τελευταίο σημείο που είχαμε βάλει στο πρόγραμμα. Ήταν το Belarusian State Museum of the History of the Great Patriotic War. Είναι ένας πολύ όμορφος χώρος δίπλα στο πάρκο της νίκης. Υπάρχει ένα μουσείο το οποίο δεν επισκεφθήκαμε αλλά τραβήξαμε φωτογραφίες στους εξωτερικούς χώρους του μουσείου. Το πάρκο δίπλα είναι μεγάλο και είμαι σίγουρος ότι θα είναι καταπληκτικό αφού περνάει από κει ένα ποτάμι.

Όμως η ώρα είχε πάει σχεδόν 5 και θέλαμε να πάμε στα δωμάτια να ξεκουραστούμε.

Μετά την ξεκούραση που κράτησε περίπου 2 ώρες φύγαμε για να ξαναπάμε στο κέντρο δηλαδή στην παλιά πόλη να πιούμε ένα ποτό και μετά να επιστρέψουμε να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας για την αυριανή αναχώρηση. Μάλιστα σε αυτή τη βόλτα κάναμε περίπατο σε ένα πεζόδρομο στον οποίο ήταν πολύ όμορφα μαγαζιά γεμάτα κόσμο και καθίσαμε τελικά στο μαγαζί που είχαμε καθίσει και την προηγούμενη μέρα για να πιούμε μία μπύρα αν και εγώ ήπια πάλι ένα καφέ. Επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για φαγητό και ξεκούραση.

Κι εδώ το παγκάκι που αν καθίσεις πάνω ακούγεται μουσική:

 

[Hayate]

Πολλές ωραίες πόλεις που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν.Να είμαι ειλικρινής το Μινσκ γνώριζα και τα τελευταία χρόνια έμαθα για τους βισωνες στο Μπρεστ.Ξεχωρισα Vitebsk σίγουρα ,διαμαντακι μου φάνηκε,και Μογκιλεφ ίσως.

 

[travelbreak]

Πολλές ωραίες πόλεις που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν.Να είμαι ειλικρινής το Μινσκ γνώριζα και τα τελευταία χρόνια έμαθα για τους βισωνες στο Μπρεστ.Ξεχωρισα Vitebsk σίγουρα ,διαμαντακι μου φάνηκε,και Μογκιλεφ ίσως.

Έχεις δίκιο για το Vitabsk και το Μογκίλεφ. Η περιοχή των λιμνών του Braslaw επίσης είναι υπέροχη.

 

[travelbreak]

Η επιστροφή στη Βαρσοβία

Τελευταία μέρα στη Λευκορωσία. Πολύ νωρίς σηκωθήκαμε για να πιούμε ένα καφέ και να ετοιμάσουμε τα πράγματα ώστε στις 7:00 να φύγουμε από το Μινσκ. Πράγματι στις 7:10 είχαμε φορτώσει και φεύγαμε γρήγορα για να πάμε στο Μπρεστ να παραδώσουμε το αυτοκίνητο στις μία και λίγο αργότερα να μπούμε στο λεωφορείο για να μας μεταφέρει στην Βαρσοβία. Η απόσταση ως το Μπρεστ ήταν περίπου 360 χιλιόμετρα, αλλά ο δρόμος ήταν πολύ καλός και ήξερα ότι εάν δεν κάναμε στάσεις θα χρειαζόμασταν περίπου 4 ώρες. Για λόγους ασφαλείας ξεκινήσαμε δίνοντας αέρα δύο ωρών.

Κάναμε μόνο δυο μικρές στάσεις στην διαδρομή. Η μία ήταν σε ένα σημείο όπου είχαν κατασκευάσει ένα μεταλλικό τεράστιο βίσωνα πάνω σε ένα μικρό λόφο. Μιλάμε για μία κατασκευή που μπορεί να είχε ύψος 30 μέτρα και άλλο τόσο μήκος. Πολύς κόσμος σταματούσε για να φωτογραφίσει αυτό το πράγμα ή να φωτογραφηθεί μαζί του. Το ίδιο κάναμε και εμείς. Κατασκευάστηκε το 2003. Κατά διαστήματα φεύγει ατμός από τα ρουθούνια του, τον οποίο εμείς δεν είδαμε.

Κάναμε άλλη μία μικρή στάση για ξεκούραση και περίπου στις 12 μπήκαμε στην πόλη του Μπρεστ. Μέσα στην πόλη κάναμε μία στάση για να φωτογραφίσουμε μία υπέροχη εκκλησία με χρυσούς τρούλους.

Εκεί ψάχναμε να βρούμε βενζινάδικο για να γεμίσουμε το ρεζερβουάρ, αφού έτσι έπρεπε να παραδώσουμε το αυτοκίνητο. Δυσκολευτήκαμε λίγο για να βρούμε βενζινάδικο, αφού μέσα στις πόλεις δεν έχει πολλά. Σε όλη τη διαδρομή από το πρωί είχε βενζινάδικα συνέχεια στην εθνική οδό, αλλά εμείς θέλαμε να βάλουμε λίγο πριν φτάσουνε στο σημείο συνάντησης. Αναγκάστηκα και έβαλα στον πλοηγό να μου βρει τα βενζινάδικα και ακολουθώντας αυτόν πήγαμε σε ένα και φουλάραμε. Μάλιστα επειδή μας περίσσευαν κάποια χρήματα αγοράσαμε κάποια μικρά μπουκαλάκια με ποτά από αυτό το βενζινάδικο, που οι συνολική τους αξία δεν ήταν πάνω από 17€.

Μετά πήγαμε στο σημείο συνάντησης για την παράδοση του αυτοκινήτου. Ο νεαρός μας περίμενε για να το παραλάβει και χωρίς να κάνει σχεδόν κανένα έλεγχο, αφού είχε πλήρη ασφάλιση, το πήρε κι έφυγε. Όλες αυτές τις 11 ημέρες που το είχαμε διανύσαμε περίπου 3.000 χιλιόμετρα. Με την οδήγηση δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, εκτός από τις εξαιρέσεις που δεν δούλευε καλά το google maps και μας ταλαιπωρούσε λιγάκι. Συνολικά όμως όλα πήγαν πάρα πολύ καλά και με τη χρήση του αυτοκινήτου και με την προσβασιμότητα στα σημεία ενδιαφέροντος.

Λίγο δίπλα από εκεί που παραδώσαμε το αυτοκίνητο ήταν ο σταθμός των λεωφορείων στον οποίο πήγαμε και περιμέναμε λίγο μέχρι να έρθει το δικό μας για να μας πάρει και να συνεχίσουμε μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες για την Βαρσοβία. Το λεωφορείο αυτό ξεκινούσε από το Μινσκ. Στις 2:00 ξεκινήσαμε και χρειάστηκαν 6 ώρες για να περάσουμε τα σύνορα και των δύο χωρών, τα οποία ήταν δίπλα στην πόλη του Brest. Αυτή τη φορά δεν μας ταλαιπώρησαν τόσο πολύ, αλλά καθυστερούσαμε σε αναμονές μέσα στο λεωφορείο και μέχρι να ελέγξουν όλους τους επιβάτες.

Σε ένα σημείο που περιμέναμε ήταν δίπλα μας και τα ΙΧ που περίμεναν και αυτά να περάσουν. Ήταν δίπλα από εμάς σε ξεχωριστές γραμμές από τα λεωφορεία. Ρώτησα μία πολωνέζα και μου είπε ότι και αυτοί είχαν ακριβώς τις ίδιες ώρες αναμονής μέχρι τότε. Άρα καταλάβαμε ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία διαφορά είτε με το δικό σου αυτοκίνητο να μετακινηθείς είτε αν μετακινηθείς με λεωφορείο. Ίσως βέβαια να εξαρτάται και από άλλους παράγοντες (εποχή, ώρα της ημέρας, κλπ). Πάντως γενικά η ταλαιπωρία είναι μεγάλη για να περάσεις από όλους αυτούς τους ελέγχους. Πιο πολύ όμως καθυστερείς περιμένοντας μέσα η έξω από το λεωφορείο και λιγότερο όταν περιμένεις στην ουρά τους ελέγχους.

Ούτε οι Λευκορώσοι ούτε οι Πολωνοί έκαναν αυστηρούς ελέγχους σε εμάς τους Έλληνες. Μόνο μία κοπέλα στον έλεγχο των διαβατηρίων, από τη Λευκορωσία μεριά, αναρωτιόταν τι κάναμε τόσες μέρες στη χώρα τους. Όταν της έδωσα το πρόγραμμα όπου είδε κάθε μέρα σε ποιες πόλεις πήγαμε και σε ποια ξενοδοχεία μέναμε, καθώς επίσης και χάρτες με τις διαδρομές μας, τότε ηρέμησε και με χαμόγελο μας είπε να προχωρήσουμε. Συστήνω λοιπόν σε όσους ταξιδέψουν στο μέλλον στη Λευκορωσία να έχουν ένα τέτοιο πινακάκι με τα ξενοδοχεία τους τυπωμένο. Θα διευκολύνει πολύ. Οι Πολωνοί συνοριοφύλακες έκαναν αυστηρούς ελέγχους στους υπόλοιπους επιβάτες, αλλά μόλις έβλεπαν τα ελληνικά διαβατήρια ούτε δακτυλικά αποτυπώματα μας έπαιρναν ούτε φωτογραφία μας έβγαζαν όπως στους υπόλοιπους.

Να σημειώσω εδώ ότι όπως όταν μπαίναμε στη Λευκορωσία το ίδιο και τώρα που βγαίναμε, δύο επιβάτες από το λεωφορείο δεν τους άφησαν να βγουν από τη χώρα γιατί μάλλον ήταν ουκρανοί. Σε κάποια στιγμή τους έδωσαν τα πράγματα τους από το λεωφορείο και τους είδαμε ένα πηγαίνουν προς τα πίσω. Στην πρώτη περίπτωση (11 μέρες πριν) δεν τους άφησαν οι Λευκορώσοι και στη δεύτερη οι Πολωνοί.
Η επόμενη φωτογραφία είναι από τα σύνορα των δύο χωρών και φαίνεται το μικρό ποτάμι Bug:

Στη Βαρσοβία φτάσαμε αργά το βράδυ κουρασμένοι. Από το σταθμό πήραμε συγκοινωνία (το ταξί ήθελε κάπου 30 ευρώ, πολλά) για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο που βρισκόταν από εκεί περίπου 5 km. Ένα ευρώ πλήρωσε ο καθένας στο λεωφορείο και όλα καλά.

Η ζέστη όλη τη μέρα ήταν πολύ μεγάλη και την περισσότερη ώρα στο αυτοκίνητο αναγκαζόμασταν και είχαμε αναμμένο τον κλιματισμό. Κάποια στιγμή το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειξε 32 βαθμούς Κελσίου. Φυσικά για Λευκορωσία είναι τεράστια θερμοκρασία για το μήνα Ιούνιο, έστω και στο τέλος του. Η επόμενη μέρα όμως στη Βαρσοβία ήταν ακόμα πιο ζεστή.

 

[travelbreak]

Βαρσοβία

Ξημέρωσε η τελευταία ημέρα του ταξιδιού και ήμασταν στην Βαρσοβία. Μέναμε σε ένα συγκρότημα τεσσάρων μικρών κτηρίων που κάθε ένα είχε 7 με 8 δωμάτια και κοινόχρηστη κουζίνα. Σε ένα από αυτά μείναμε και εμείς. Το δωμάτιο ήταν πολύ ευρύχωρο αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ευχαριστημένος με το μπάνιο του, το οποίο ήταν μεγάλο, αλλά κάποια πράγματα δεν δουλεύαν πολύ σωστά. Γενικά όμως ήταν σαν χώρος πολύ ικανοποιητικό όλο αυτό. Βρισκόταν κοντά στο αεροδρόμιο και σχετικά μακριά από την πόλη, αλλά μπορούσαμε να πάμε στο κέντρο με δύο συγκοινωνίες.

Η τελευταία μέρα του ταξιδιού ήταν όπως ξεκίνησε. Δηλαδή ήμασταν Βαρσοβία και κάναμε βόλτες μερικές ώρες, αφού η πτήση μας ήταν αργά το απόγευμα. Φύγαμε κι οι τέσσερις μαζί στις εννέα το πρωί και κατεβήκαμε στο κέντρο χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης. Όλα τα εισιτήρια πληρώνονται με κάρτα και σίγουρα μετρητά δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Μόλις μπαίνεις στο λεωφορείο επιλέγεις ένα εισιτήριο διάρκειας είτε 20 λεπτών είτε 75 λεπτών της ώρας και πληρώνεις 4,4 σλοτ, δηλαδή περίπου 1€ και 10 λεπτά. Βάζεις την κάρτα και σε μία στιγμή σου βγάζει το εισιτήριό σου, ή όσα εισιτήρια θέλεις. Έτσι για 75 λεπτά μπορείς να χρησιμοποιήσεις όποιο μέσο μεταφοράς σου αρέσει. Αυτό κάναμε και εμείς στη Βαρσοβία και όταν φτάσαμε αλλά και όταν φεύγαμε.

Πρώτα πήραμε το λεωφορείο και μετά το μετρό και προχωρήσαμε πολλές στάσεις για να δούμε το μέρος. Μόλις βγήκαμε είδαμε ότι είχαμε πάει αρκετά μακριά και η ζέστη ήταν ήδη πολλή μεγάλη ξεπερνώντας τους 30 βαθμούς Κελσίου. Γι’ αυτό ξαναμπήκαμε στο μετρό και γυρίσαμε πίσω δύο τρεις στάσεις. Αρχίσαμε να προχωρούμε με τα πόδια παρόλο που έκανε ζέστη, για να βρούμε τους δρόμους και τις πλατείες με τα πολλά όμορφα κτίρια. Αργήσαμε λίγο να φτάσουμε γιατί δεν είχαμε σταματήσει στο σωστό σημείο αλλά είδαμε άλλα ενδιαφέροντα κτίρια και πάρκα. Η αλήθεια είναι ότι η Βαρσοβία έχει πολύ όμορφα κτήρια και μνημεία, αλλά δεν παύει να είναι μία κλασική Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Σίγουρα το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι η κεντρική πλατεία, με το σήμα κατατεθέν της πόλης με τη γοργόνα. Η πλατεία έχει πολύ όμορφα κτήρια γύρω-γύρω και θυμίζει κλασικές πλατείες που έχουμε δει και σε άλλες πόλεις της Πολωνίας παλαιότερα.

Εγώ δεν φημίζομαι για τη μνήμη μου και δεν θυμόμουν πολλά από την πόλη, αν και δεν πάνε πάνω από δέκα χρόνια που είχαμε πάει. Περπατούσαμε μέχρι τις 14:00 το μεσημέρι και κάναμε σίγουρα κοντά στα 10 km, οπότε έπρεπε να πάρουμε τη συγκοινωνία για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Η ζέστη ήταν τεράστια και η θερμοκρασία που έδειχνε το τηλέφωνο για την περιοχή αυτή ήταν 37 μέχρι και 38 βαθμούς Κελσίου. Σε πολλά σημεία βλέπαμε υδροφόρες οι οποίες έδιναν δωρεάν νερό στους ανθρώπους για να πιούν αλλά είχαν και μπεκάκια τα οποία έριχναν σταγόνες και υδρατμούς στον κόσμο για να δροσιστεί. Πολλοί ήταν αυτοί που έμπαιναν από κάτω και έβγαιναν μούσκεμα. Το μόνο που προφύλασσαν ήταν το κινητό τους τηλέφωνο.

Εμείς φυσικά έχοντας συνηθίσει σε τέτοιες ζέστες δεν είχαμε ιδιαίτερο πρόβλημα γιατί το καλό ήταν ότι δεν είχε αρκετή υγρασία, οπότε δεν ιδρώναμε πάρα πολύ. Φυσικά επιζητούσαμε συνέχεια τη σκιά γιατί ο ήλιος ήταν καυτός και όταν ήσουνα σε ρεύμα αέρα συνήθως ήταν πολύ ζεστό. Πήραμε λοιπόν κάποια στιγμή διάφορες συγκοινωνίες και καταλήξαμε πολύ εύκολα στο χώρο που είχαμε κοιμηθεί την προηγούμενη νύχτα. Είχαμε αφήσει τα πράγματα στη ρεσεψιόν που ήταν σε ένα μικρό κτήριο, διαφορετικό από τα άλλα που είχαν τα δωμάτια για τον κόσμο.

Περίπου στις 3:30 φύγαμε από το ξενοδοχείο όλοι μαζί για να πάμε με τη συγκοινωνία στο αεροδρόμιο. Αυτό βρισκόταν πολύ κοντά στο χώρο μας αλλά αυτά τα 3-4 km ήθελες μισή ώρα να τα καλύψεις με τις αστικές μεταφορές. Όταν ξεκινήσαμε μου έβγαλε ο πλοηγός ότι έπρεπε να πάρουμε δύο λεωφορεία αλλά μέχρι να μπούμε στο πρώτο μου το άλλαξε και μου πρότεινε να πάρουμε αυτό το λεωφορείο που ήμασταν ήδη μέσα και μετά να πάρουμε ένα τρένο. Φτάσαμε στο σταθμό του τρένου και είχε ασανσέρ για να κατέβουμε. Μπήκαμε μέσα όλοι μαζί με τα πράγματα εκτός από την Ντίνα. Ο ανελκυστήρας μετά από λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε και δεν προχωρούσε ούτε πάνω ούτε κάτω. Εν τω μεταξύ η ζέστη μέσα ήταν κοντά στους 50 βαθμούς και είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε γιατί δεν ερχόταν κανένας να μας βοηθήσει. Ευτυχώς είχε ένα τηλέφωνο επείγουσας ανάγκης το οποίο πήραμε και ο άνθρωπος μιλούσε αγγλικά και προσπαθούσε να μας πει τι να κάνουμε για να μετακινηθεί ο ανελκυστήρας. Το κόλπο ήταν να βάλουμε όλα τα πράγματα και να μπούμε και εμείς στη μέση του χώρου και να πατάμε συνέχεια το κουμπί της καθόδου. Στριμωχτήκαμε λίγο, γιατί τρεις άνθρωποι και τόσες βαλίτσες δεν είναι εύκολο να μπουν στη μέση του μικρού θαλάμου. Πράγματι έτσι λειτούργησε το σύστημα και κατεβήκαμε κάτω στο ισόγειο, αφού είχαμε μείνει στη σάουνα για 10-15 λεπτά. Εκεί βρήκαμε την Ντίνα.

Στη στάση του τρένου ήταν και 5-6 άντρες και γυναίκες οι οποίοι ήταν ντυμένοι με παραδοσιακή στολή. Αμέσως οι υπόλοιποι εκτός από μένα ήθελαν να βγάλουν φωτογραφία με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Εκείνοι με χαρά δέχτηκαν αλλά το αποτέλεσμα ήταν ότι μας έδιναν στο τέλος φυλλάδια αφού ανήκαν στην γνωστή θρησκευτική οργάνωση με το όνομα JW. Οι άνθρωποι ήταν πολύ ευχάριστοι και ήθελαν να μας βοηθήσουν γιατί πηγαίναν και εκείνοι στα αεροδρόμιο.

Εκεί που βγάζαμε φωτογραφίες και γελούσαμε, περιμένοντας το τρένο, ξαφνικά ο ένας από αυτούς λέει ότι το τρένο που περιμέναμε έχει καθυστέρηση μία ώρα και θα έπρεπε να πάμε με άλλη συγκοινωνία ή με ταξί. Φύγαμε όλοι μαζί και αρχίσαμε και ανεβοκατεβαίναμε σκάλες μέχρι να βρούμε ένα σημείο για να περνάει το σωστό λεωφορείο για το αεροδρόμιο. Τελικά δηλαδή αυτή η επικοινωνία με τους ντόπιους βγήκε σε βάρος μας γιατί χάσαμε το τρένο, το οποίο τελικά πέρασε μία χαρά στην ώρα του αφού όμως εμείς είχαμε φύγει και είχαμε ανέβει επάνω στους δρόμους.

Με τα πολλά φτάσαμε σε μία στάση αφού είχαμε ήδη χρησιμοποιήσει μία συγκοινωνία και εκεί περίμενε και ένας νεαρός ο οποίος με ενημέρωσε ότι πραγματικά το λεωφορείο που περιμέναμε πηγαίνει στο αεροδρόμιο. Άλλωστε το έβλεπα και εγώ στον πλοηγό μου που ήταν από το google maps. Όμως υποθέτω λόγω της ζέστης το λεωφορείο καθυστέρησε πάρα πολύ και είχαμε αρχίσει να αγχωνόμαστε. Τελικά ήρθε γεμάτο κόσμο φυσικά και μπήκαμε μέσα περίπου στις πέντε η ώρα. Το λεωφορείο αυτό ήταν εκείνο που μου έβγαλε στην αρχή ο πλοηγός και μετά μου το άλλαξε σε τρένο. Αυτό κάνουν οι πλοηγοί: σου δίνουν την πιο σύντομη καθοδήγηση, αλλά αν αργήσεις λίγο μπορεί να βρουν και να σου προτείνουν άλλη πιο γρήγορη.

Σε λιγότερο από 10 λεπτά όμως είχαμε φτάσει στο αεροδρόμιο και είδαμε μία τεράστια ουρά που ήταν για την Aegean που θέλαμε να πάμε και εμείς. Ευτυχώς η Ντίνα είχε βγάλει εισιτήριο business class με τα μίλια που είχε και έτσι πήγα και ρώτησα στον αντίστοιχο γκισέ και μου είπαν να περάσουμε όλοι μαζί από εκεί. Έτσι μέσα σε 5 λεπτά είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία για όλους μας και δώσαμε μικρές και μεγάλες βαλίτσες για να προχωρήσουμε προς τον έλεγχο των διαβατηρίων. Κάπως έτσι τελείωσε ήρεμα η μετακίνηση μας και περιμέναμε να έρθει το αεροπλάνο το οποίο ήρθε με μικρή καθυστέρηση αλλά δεν υπήρχε πρόβλημα αφού κι εμείς είχαμε ήδη καθυστερήσει να φτάσουμε στο αεροδρόμιο και δεν βαρεθήκαμε να περιμένουμε. Τελικά η συνολική καθυστέρηση του αεροπλάνου ήταν μία ώρα.

Η Βαρσοβία λοιπόν είναι μία πολύ όμορφη πόλη, έτσι όπως έχουν αποκατασταθεί τα μνημεία της που είχαν καταστραφεί στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά όπως είπα και πριν θυμίζει κλασική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τη συγκεκριμένη κτηριακή δομή. Βέβαια οι άνθρωποι όλοι μιλάνε αγγλικά και έτσι δεν χρειάζεται καν να ρωτήσεις αν μιλούν τη γλώσσα για να μιλήσεις μαζί τους. Επίσης εντύπωση προκαλεί το πόσο διαφορετικές είναι οι γυναίκες και οι άντρες σε σχέση με εκείνους που είχαμε δει στην Λευκορωσία. Στη Λευκορωσία οι γυναίκες ειδικά δεν ήταν καθόλου όμορφες και δεν ήταν καλλίγραμμες. Οι κοπέλες όμως στην Πολωνία είναι καταπληκτικές σχεδόν όλες. Kαι οι άνδρες επίσης είναι πολύ πιο όμορφοι, καμία σχέση με τους Λευκορώσους.

 

[agmi]

Εδω θα διαφωνησω μαζι σου "οι άνθρωποι όλοι μιλάνε αγγλικά..." ψαχναμε να βρουμε αγγλομαθη στην Βαρσοβια τον καιρο του Covid και δυστυχως η πλειοψηφια των >30 δεν τα μιλουσε, ακομα και αστυνομικοι στη Βαρσοβια! Ισως να μιλανε Ρωσικα. Δεν αναφερομαι σ'αυτους που ασχολουνται με τον τουρισμο. Βεβαια οι νεοτεροι <30 ειναι αλλη ιστορια. Μιλανε αγγλικα και παρα πολλοι γερμανικα! Πολλοι εχουν 4ημερη εργασια, Ολλανδια/Γερμανια (4Χ9-12 ωρες). μενουν σε φτηνα ξενοδοχεια αν 3δες/4δες και γυριζουν στην Πολωνια το ΠΣΚ, ισως και απο Πεμπτη αργα το απογευμα.