Σιγκαπούρη Δύο stopover στη Σιγκαπούρη

[go2dbeach]

Το ταξίδι μας στις Φιλιππίνες είχε δύο μεγάλα stopover στη Σιγκαπούρη τα οποία και εκμεταλλευτήκαμε, για να δει η φίλη μου πιο πολύ που δεν είχε ξαναπάει, όσα περισσότερα γινόταν να χωρέσουμε σε λίγες ώρες.
Υπολογίζοντας την κούραση της πολύωρης πτήσης αλλά και τη ζέστη που πραγματικά είναι απίστευτη σε συνδυασμό με την υγρασία, είχα κλείσει δωμάτια και στο πήγαινε και στο γυρισμό, παρόλο που ήταν για λίγες μόνο ώρες.

Προσγειωθήκαμε στο Changi στη 1:00 μετά τα μεσάνυχτα και μετά από 11 ώρες πτήση το μόνο που θέλαμε ήταν να κοιμηθούμε..αφήσαμε τις βαλίτσες στο χώρο φύλαξης του αεροδρομίου που λειτουργεί 24/7 αφού πήραμε τα απαραίτητα στο backpack και πήγαμε στο ξενοδοχείο στη Little India.
Ξεκουραστήκαμε αρκετά και το πρωί φύγαμε με το MRT από το σταθμό Rochor που ήταν κοντά στο ξενοδοχείο και φτάσαμε στο σταθμό Bayfront .

Μπαίνοντας στους κήπους η θέα των super trees κόβει την ανάσα. Όχι μόνο γιατί στέκουν σαν επιβλητικοί πράσινοι γίγαντες, αλλά είναι και ο τρόπος που λειτουργούν.. Πρόκειται για ένα μοναδικό συνδυασμό φύσης και καινοτομίας.
Πέρα από τα 160.000 ζωντανά φυτά που αναρριχώνται στους μεταλλικούς κορμούς δημιουργώντας εξωτικές συστάδες σε κάθετους κήπους, κάποια υπέρ-δέντρα λειτουργούν σαν συστήματα εξαερισμού για να διαχέουν δροσιά στην ατμόσφαιρα. Τα περισσότερα διαθέτουν και ηλιακούς συλλέκτες για να αποθηκεύουν ενέργεια που χρειάζεται για το βραδινό σόου.

Κόσμος δεν υπήρχε καθόλου, ήταν και νωρίς, οπότε ανεβήκαμε στο OCBC skyway, μια υπερυψωμένη πεζογέφυρα ανάμεσα στα δύο ψηλότερα δέντρα. Υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των ατόμων που μπορούν να βρίσκονται ταυτόχρονα στη γέφυρα, αλλά τώρα ήμασταν δέκα άτομα με το ζόρι.
Ο εναέριος διάδρομος έχει μήκος 128 μέτρα και 22 μέτρα ύψος.

Η θέα προς τα υπόλοιπα super trees να ξεφυτρώνουν από το καταπράσινο τοπίο των κήπων και το Marina bay sands είναι εκπληκτική.
Αμέσως μετά είχαμε την απίστευτη ευκαιρία να ανεβούμε στο Supertree Observatory και να είμαστε ολομόναχες. Βρίσκεται στην κορυφή του ψηλότερου super tree, σε ύψος 50 μέτρων και εδώ σε ανεβάζει ένα μοναδικό ασανσέρ μέσα στον κορμό του δέντρου, ενώ στην οροφή του βλέπεις να ανεβαίνεις σε ένα εικονικό δέντρο γεμάτο πολύχρωμα εξωτικά φυτά.

Ο χώρος του παρατηρητηρίου είναι εσωτερικός με ac, και βλέπεις από τζαμαρία τη θέα, αλλά περιορισμένα από το σκελετό του δέντρου και τα κιγκλιδώματα ασφαλείας. Με τις σκάλες βγαίνεις πιο πάνω στο υπαίθριο παρατηρητήριο, αλλά ο ήλιος και η υγρασία είναι ανελέητα!

Έμεινα ολομόναχη να χαζεύω τη θέα, με μια άλλη τουρίστρια που τόλμησε να μείνει στην αποπνιχτική ζέστη για να βγάλει φωτος, όπως κι εγώ.
Η υπαίθρια εξέδρα προσφέρει ανεμπόδιστη πανοραμική θέα 360 μοιρών. Από δω πάνω καταλαβαίνεις τη μεγάλη έκταση των κήπων και σίγουρα είναι μια από τις καλύτερες αν όχι η καλύτερη θέα της Σιγκαπούρης.

Dog walker στους κήπους :

Κατεβήκαμε και ήταν η ώρα του καφέ οπότε πήγαμε στο Starbucks στο Golden garden, μια συστάδα από τρία μικρότερα super trees τα οποία θαυμάζεις πίνοντας τον καφέ σου συνοδεία γλυκού και ac. Πήραμε μια αναγκαία ανάσα για να συνεχίσουμε στο Cloud forest.

Είχα ξανάρθει στο Cloud forest, αλλά αυτή τη φορά η θεματολογία του ήταν εμπνευσμένη από το Jurassic park. Οπότε υπήρχαν σε δύο-τρία σημεία δεινόσαυροι σε φυσικό μέγεθος να βρυχώνται κινούμενοι μέσα από μίνι ζούγκλες. Σχολεία της Σιγκαπούρης έκαναν εκδρομή εδώ και τα πιτσιρίκια είχαν ενθουσιαστεί!

Στην είσοδο σε υποδέχεται ένα επιβλητικό βουνό ύψους 42 μέτρων, ένας τεράστιος κάθετος κήπος που από την καρδιά του ξεπηδάει ένας καταρράκτης και πέφτει από τα 30 μέτρα ύψος στα πόδια των επισκεπτών.
Ένα ασανσέρ σε ανεβάζει στο ψηλότερο επίπεδο και αρχίζεις την κάθοδο στο Cloud walk, δύο υπερυψωμένα μονοπάτια, που σε οδηγούν πάνω από τον καταρράκτη και μέσα σε πλούσια βλάστηση.

Αιωρείσαι μέσα σε ένα τροπικό δάσος με υπέροχη θέα προς τα έξω, προς τον Singapore flyer, το Marina bay sands και τα super trees. Ο θόλος με την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική κρατάει θερμοκρασία γύρω στους 23 βαθμούς, οπότε η βόλτα είναι πολύ ευχάριστη.

Ήδη έχουμε φάει το μισό χρόνο του 1ου stopover στη Σιγκαπούρη οπότε πήραμε το δρόμο προς τη Dragonfly lake συναντώντας ένα σημάδι για επόμενο ταξίδι...Κολομβία?

 

[go2dbeach]

Περπατήσαμε όλη την πίσω πλευρά της λίμνης που περιβάλλεται από έναν ξύλινο διάδρομο 440 μέτρα κι εγώ περίμενα να δω να επιπλέουν κάτω από τη γέφυρα τα πολύχρωμα αυγά που είχα δει στο προηγούμενο ταξίδι μου, αλλά μάταια! Η λίμνη ήταν άδεια..
Κρίμα ήταν υπέροχα τα αυγά, μάλιστα περπατώντας στον ξύλινο διάδρομο μπορούσες να τα αγγίξεις και τότε άλλαζαν χρώμα και έβγαζαν και μια νότα, που περνούσε σε διπλανά αυγά και ακουγόταν μουσική στη λίμνη.
Νόμιζα οτι ήταν μόνιμο αξιοθέατο, αλλά φαίνεται οτι ήταν μια έκθεση που δεν υπάρχει πια..
Το βράδυ ήταν υπερθέαμα κυρίως να τα βλέπεις από το Celavi του Marina bay sands. Λύσσαξα, σταματάω, αλλά όποιος θέλει υπάρχει βίντεο από τότε:

Ακόμα και η διαδρομή από το Gardens by the bay στο MBS είναι αξιοθέατο..

Περάσαμε στη Marina overpass πάνω από τον αυτοκινητόδρομο και πίσω έβλεπες τους κήπους και μπροστά τους επιβλητικούς πύργους του ξενοδοχείου.

Μπήκαμε στο Shoppes, το mall του MBS με τη “μικρή Βενετία”, το μικρό υδάτινο κανάλι που διασχίζει το πολυτελές εμπορικό. Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν μια σύντομη βόλτα όχι με γόνδολα, αλλά με sampan, παραδοσιακή ασιατική βάρκα. Για γόνδολα πας αλλού..
Πλησίαζε μεσημέρι και η ατμόσφαιρα έξω ήταν αποπνικτική, οπότε η βόλτα στο εμπορικό ήταν σωτήρια για να πάρουμε μια ανάσα.

Βγήκαμε μπροστά και παρ’ όλη τη ζέστη αυτό το παραλιακό κομμάτι ήταν από τις πιο ωραίες βόλτες που κάναμε. Ο γραφικός παραλιακός πεζόδρομος που αγκαλιάζει τη Marina bay, δίνει άφθονο φωτογραφικό υλικό από διάφορες γωνίες..
Τα πάντα είναι όμορφα, καθαρά, τρεις σειρές από φοίνικες προσπαθούν να ανακόψουν τον ήλιο και την υγρασία, αλλά κάποιοι έκαναν τζόκινγκ παρ’ όλη τη ζέστη.

Φουτουριστικές κατασκευές κυριαρχούν στον ορίζοντα της πόλης, όπως το Apple store, ο γυάλινος θόλος που μοιάζει να επιπλέει στο νερό και έχει πρόσβαση και από το mall μέσω υποθαλάσσιας σήραγγας! Το ίδιο και η μπουτίκ Luis Vuitton με την κομψή γυάλινη πρόσοψη να αντανακλά τις κινήσεις του νερού και το βράδυ σαν φωτισμένο φαναράκι να παίρνει μέρος στο λαμπερό spectra σόου..
Η διαδρομή είναι από τις πιο φωτογενείς και από αυτήν την πλευρά καταλήγει στο Artscience museum. Σχεδιασμένο ώστε να θυμίζει ανθό λωτού που αιωρείται πάνω από τον παραλιακό δρόμο και τη λιμνούλα με τα νούφαρα.
Τρεις βουδιστές μοναχοί με τα παραδοσιακά ράσα και κινητά εντυπωσιασμένοι από τα κάλλη της Marina promenade:

Τα πάντα δίνουν άλλη διάσταση σε αυτό που θα ήταν ένας απλός περίπατος κατά μήκος της Marina bay.

Ήταν μεσημέρι πια και πήραμε ταξί για το Clarke Quay όπου βγάλαμε εισιτήρια για ένα boat tour και εν τω μεταξύ τσιμπήσαμε κάτι. Τρομερή εντύπωση μου έκανε η απουσία τουριστών για μια ακόμα φορά. Όχι απλά απουσία...νέκρα! Θυμάμαι το 2019 δε μπορούσες να περάσεις από τον κόσμο και έπρεπε να κλείσεις τραπέζι για φαγητό και τώρα πολλά μαγαζιά ήταν κλειστά.

Η βόλτα με τη βάρκα ήταν οκ, αλλά την προηγούμενη φορά την είχα κάνει απόγευμα προς βράδυ. Είναι πολύ καλύτερα να κατέβεις το ποτάμι ενώ είναι μέρα ακόμα και να επιστρέψεις με τα φώτα της πόλης αναμμένα. Δεν είχαμε χρόνο να το κάνουμε έτσι..
Λίγο πριν επιβιβαστούμε για το 40 λεπτο της βαρκάδας, έριξε μια σύντομη βροχή.

Η βόλτα με συννεφιά και λίγα διαστήματα εμφάνισης του ήλιου ήταν ευχάριστα ανακουφιστική από την τροπική ζέστη, αλλά οι φωτογραφίες δεν έχουν τη ζωντάνια που χαρίζει ο ήλιος.

Πλησίαζε η ώρα να φύγουμε οπότε πήραμε ταξί για το αεροδρόμιο, αλλά πρώτα θα κάναμε μια στάση να δούμε τα περίφημα σπίτια Peranakan κατά μήκος της Joo chiat road.
Κατεβήκαμε στη συμβολή της Changi με τη Joo chiat και κατηφορίσαμε με τα πόδια (δεν είχαμε κουραστεί ακόμα!) το δρόμο που διατρέχει την πολυσύχναστη γειτονιά με τα shophouses. Μικρά σπίτια-μαγαζιά σαν κοσμήματα με περίτεχνες λεπτομέρειες που οι κινέζοι έμποροι πριν από έναν αιώνα μετέτρεψαν σε έργα τέχνης . Είναι μικτής χρήσης, μαγαζί κάτω και σπίτι επάνω, εξαιρετικά διατηρημένα με παστέλ κυρίως προσόψεις, περίτεχνα κεραμικά πλακίδια και γύψινες λεπτομέρειες.
Τα μπαλκόνια πάνω από τα στενά πεζοδρόμια κρατούν σκιά αφήνοντας τους επισκέπτες να περιπλανηθούν με το πάσο τους στα μαγαζάκια με τις λιχουδιές, τις μυρωδιές του καφέ, τις απίθανες διακοσμήσεις των μπουτίκ και των εστιατορίων.
Περιπλανηθήκαμε στα παλιά σοκάκια της συνοικίας Katong που ο κόσμος ήταν ελάχιστος και οι τουρίστες ανύπαρκτοι και στρίψαμε στην koon Seng road. Εδώ τα συγκεκριμένα Peranakan houses είναι μόνο κατοικίες, δε λειτουργούν σαν μαγαζιά στο ισόγειο:

Περπατήσαμε δίπλα στα πολύχρωμα παστέλ διατηρητέα σπίτια με τα στενά ξύλινα παντζούρια κατευθυνόμενες σε ένα μικρό φούρνο ακολουθώντας τη μυρωδιά του καφέ και της βανίλιας να αναμειγνύεται με το ζεστό αέρα στα πρόσωπά μας.
Μακάρι να είχαμε κι άλλο χρόνο να περάσουμε σε αυτή την όμορφη και τόσο ζωντανή περιοχή.

Κάπου εδώ αγχώθηκα γιατί δε βρίσκαμε ταξί για το αεροδρόμιο.
Ρωτήσαμε στο δρόμο μια παρέα κινεζούλες οι οποίες μας πήγαν πιο κάτω στη μπουτίκ που δούλευαν, ήταν απίστευτα φιλικές, μας κάλεσαν ταξί και μας κέρασαν τσάι όσο περιμέναμε!
Χάζεψα με τη διακόσμηση του μαγαζιού, με τα πλακάκια σε πολύχρωμα μοτίβα που αναπαριστούσαν φυτά, πουλιά και μυθικά πλάσματα! Μας κέρασαν, μας βοήθησαν, μας έβαλαν στο ταξί και μας είπαν χίλια ευχαριστώ για την παρέα μας!!

Σύντομα όμως βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο να χαζεύουμε το κόσμημα του Jewel..

Πετάξαμε για Φιλιππίνες, αλλά δεν είχαμε τελειώσει με τη Σιγκαπούρη, γιατί στην επιστροφή μας είχαμε άλλες τόσες ώρες για να δούμε ότι δεν προλάβαμε.

 

[go2dbeach]

Βίντεο που συγκεντρώνει τα δύο 12ωρα που περάσαμε στην πόλη:

Στο γυρισμό φτάσαμε πρωι γύρω στις 6-7 οπότε είχα την ευκαιρία να δω την πόλη με το φως της ημέρας από το αεροπλάνο.

Αφήσαμε πάλι τις αποσκευές στη φύλαξη αεροδρομίου και πήραμε το τρένο για Raffles place. Περάσαμε την εναέρια γέφυρα προς το Clifford pier.
Βρήκαμε τη σωστή έξοδο και το σωστό δρόμο:

Παλιά ήταν το κυριο σημείο αποβίβασης μεταναστών και ταξιδιωτών που έφταναν στη Σιγκαπούρη

Πλέον είναι και η είσοδος του Fullerton bay hotel αφού ο πολυτελής διάδρομος με τα γυαλισμένα μάρμαρα και τους εντυπωσιακούς πολυελαίους συνδέει το Fullerton με την ιστορική προβλήτα.

Κάναμε όλη τη διαδρομή από το MBS viewpoint στο merlion park, και συνεχίσαμε προς τη jubelee bridge.

Περπατήσαμε μέχρι τα theatres on the bay και το Muro coffee αλλά ειλικρινά δε στεκόσουν από τη ζέστη και ήταν ακόμα νωρίς. Κάποιοι πάλι έκαναν τζόκινγκ!Βγήκαμε στη λεωφόρο και πήραμε λεωφορείο για την περιοχή kampong glam.
Βολτάραμε στα στενά, βγάλαμε φωτος, και χωθήκαμε σε ένα υπέροχο μαγαζάκι για καφέ και ac!

Είχαμε περπατήσει πάααρα πολύ, και ευχαρίστησα τον εαυτό μου που προνόησα και έκλεισα ξενοδοχείο έστω κι αν θα μέναμε το μεσημέρι μόνο, για ένα ντους και λίγη ανάπαυση.

Έτσι πήγαμε στο ξενοδοχείο που ήταν στην Chinatown.
Το απόγευμα ντυθήκαμε με τα καλά μας, και πήραμε ταξί για το Fullerton bay hotel. Εκεί που πήγαμε και το πρωί, αλλά αυτή τη φορά ανεβήκαμε στο The Lantern rooftop bar όπου είχαμε κλείσει τραπέζι για το δίωρο 6:30-8:30 για να δούμε το Spectra show από απέναντι.

Βρίσκεται πάνω από το Clifford pier που όπως είπα έφταναν οι μετανάστες και οι ναυτικοί, γι’ αυτό το λόγο η προβλήτα ήταν φωτισμένη κατά μήκος με κόκκινα φανάρια (red lanterns),
εξ’ ου και το όνομα του rooftop bar...The Lantern.
Το μπαρ βρίσκεται στον 6ο όροφο του Fullerton, όροφος που θεωρείται χαμηλός για rooftop bar στη Σιγκαπούρη, αλλά η βεράντα έχει τέτοια τοποθεσία που παρέχει υπέροχη πανοραμική θέα προς το παραλιακό μέτωπο του Marina bay sands.

Όταν ανεβαίνεις με το ασανσέρ σε υποδέχεται μια πισίνα μέσα σε καταπράσινο τοπίο, ένα εντυπωσιακό μπαράκι σε σχήμα φαναριού και όμορφη μουσική.

Με τον ερχομό της νύχτας η πόλη ξυπνά και το εμβληματικό Marina bay sands φωτίζει τους τρεις πύργους του που μοιάζουν να αναδύονται από το νερό κουβαλώντας στις πλάτες τους ένα τεράστιο καράβι.

Την ώρα του σόου καταλαβαίνεις οτι είσαι στο κατάλληλο σημείο για να θαυμάσεις τη θέα καθώς δεσπόζει στον ορίζοντα αλλάζοντας χρώματα.

Ήπιαμε τα ποτά μας, απολαύσαμε το σόου που τελειώνει στις 8:15 , κατεβήκαμε στην είσοδο του Fullerton και πήραμε ταξί για Gardens by the bay ευτυχώς μόλις 5 λεπτά μακριά
Με το περπάτημα μέχρι τα Super trees, μόλις που προλάβαμε το Gardens Rhapsody.

Το θρυλικό μουσικό κομμάτι “Οι δρόμοι της φωτιάς” του Βαγγέλη Παπαθανασίου ήταν το εναρκτήριο κομμάτι του Gardens Rhapsody, με τα γιγάντια δέντρα να χορεύουν στο ρυθμό.

Ήταν ο τέλειος τρόπος να τελειώσει το ταξίδι μας!
Εις το επανιδείν Σιγκαπούρη!