Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ (Ζάμπια-Ζιμπάμπουε-Μποτσουάνα)

[dim kyr]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

αυτο δεν το καταλαβα, αληθεια. Γιωργο, θελεις να ταξιδεψεις μαζι μου? τα δυο μας , με χλιδα, αλλωστε δεν ταξιδευω διαφορετικα. Σου υποσχομαι οτι τα δωματια θα εχουν μεχρι και ταβανι, τοιχους κλπ. Η πολυτελεια δεν κρυβεται.

 

[varioAthens]

αυτο δεν το καταλαβα, αληθεια. Γιωργο, θελεις να ταξιδεψεις μαζι μου? τα δυο μας , με χλιδα, αλλωστε δεν ταξιδευω διαφορετικα. Σου υποσχομαι οτι τα δωματια θα εχουν μεχρι και ταβανι, τοιχους κλπ. Η πολυτελεια δεν κρυβεται.

Ε αυτο λεω… για να ΜΗΝ ταλαιπωρειται να ταξιδευει μαζι σου που ταξιδευεις με προδιαγραφες Δουση και ανω!

 

[Yorgos]

To κάρι που έφαγα στο αεροδρόμιο.

Πώς άλλαξαν έτσι τα αφρικανικά αεροδρόμια ρε παιδιά;

Τσεκ-ιν α λα κουβανικά, ο κάθε επιβάτης είχε 5-6 μπόγους.

Το αεροδρόμιο που έφαγα το κάρι (βουστροφηδόν).

Σημάδι ήταν. Σε λιγότερο από ένα χρόνο Ρουάντα έρχεται η σειρά σου.

Νόμιζα ότι θα βγει ο Σποκ σε κάποια φάση με τις στολές που φορούσαν αυτές.

Φτάσαμε.

Ωραίο το αεροδρόμιο, να δούμε πώς θα φύγουμε από εδώ.

-Έλα ρε τι κάνεις τόση ώρα;
- Έχει σταματήσει σε κάτι χωράφια μέσα στο σκοτάδι ο οδηγός, δεν ξέρω γιατί.
- Και πού είστε; Στείλε στίγμα.
- Παράλληλα του airport road σε κάτι χόρτα, στο ύψος του Μουνάλι.

Φασουλάδα για πρωινό; Ε όχι.

Τα κτίρια στη Λουσάκα ήταν μάλλον αξιοπρεπέστερα του αναμενομένου. Εντάξει, την περίμενα σε καλύτερη κατάσταση από κάτι Niamey και Lome, σίγουρα όμως δεν την περίμενα τόσο καθαρή,

\

Η αγορά πάντως θύμιζε Δυτική Αφρική και ήταν προφανές πως δεν απευθύνεται στα υψηλότερα στρώματα της λουσακιανής κοινωνίας. Έχει και πλούσιους Λουσακιώτες. Πιο... λουσάτους.

Πολύ ψάρι, σε συνθήκες όχι καταπληκτικές.

Αυτά είναι τα σκουληκάκια που λέγαμε.

Οι μυρωδιές δυσάρεστα έντονες.

Εδώ η κυρία τοποθετούσε τα σκουληκάκια με μια σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια.

Αρκετά ευδιάθετοι οι Λουσακιώτες.

Πολύ λάχανο να' ούμε.

Ε μα το πουλούσαν παντού αυτό το σκουληκάκι που δεν άντεξα και δοκίμασα ένα. Αηδία ήταν.

Υποδήματα της μοδός, πολλή μαυρίλα ρε παιδιά.

Ορίστε, στα υφάσματα υπήρχε πολύ περισσότερο χρώμα.

Υποθέτω πωλείται ως σαγιονάρα για πεθερά;

Νομίζω η πιο στιλάτη κυρία της αγοράς.

Το πουλί-σύμβολο της χώρας στην πλατεία ήταν λιλιπούτειο σε σχέση με το μπουκάλι της PEPSI.

Έτσι ξαφνικά όπως πετάχτηκε μπροστά μου αυτός νόμισα πως κουβαλάει πτώμα.

Ψιλοαπαράδεκτη η σημαία τους, δε μου άρεσε. Θα μου πεις δε γίνεται να έχουν όλοι τη βραζιλιάνικη.

Ό,τι κι αν ήθελε να πει εδώ ο ποιητής-γλύπτης, απέτυχε.

Ωραία η ασπίδα, αν και μπροστά στα όπλα των Ευρωπαίων δε νομίζω να φτούρησε και πολύ.

Μακράν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν αυτό που είχε να κάνει με τη δουλεία. Οι άνθρωποι είμαστε τέρατα.

Φοβερά επιχειρήματα υπέρ της δουλείας.

Πολύ χρήσιμος χάρτης. Αθάνατη Αιθιοπία.

Δε γίνεται να μην ανατριχιάζεις με κάτι τέτοια.

Κέφαλος. Δύναμη.

Καλό το γιαουρτάκι του.

Καταφανέστατα υπάρχει και η "άλλη" Λουσάκα.

Με έπεισε ο Νικος
να δοκιμάσω μια κoμπούτσα
στη γεύση όμως ήταν
σαν του νεκρού την

Είχε κόσμο το εμπορικό.

Αντιθέτως το αεροδρόμιο ήταν νεκροταφείο.

Η επιτροπή υποδοχής δεν ήταν για μας. Εξαιρετικά καλλίφωνα τα παιδάκια πάντως,

 

[Smaragda53]

Και μετά? Τι έγινε μετά?

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Χαράρε: Ο Οβελίξ στη Ρώμη, η Βόρειος Κορέα και το σόι του Μουγκάμπε​

Γκουγκλάροντας απόφασίσαμε να πάμε για πρωινό στο... Hayatt. Έτσι, να φάμε ένα πρωινό του... επιπέδου μας ρε παιδί μου, άλλωστε μόνο είκοσι λεπτά με τα πόδια μακριά ήταν. Βλέποντας λοιπόν την πόλη για πρώτη φορά (στα σκοτάδια δε βλέπαμε τίποτε την προηγούμενη) διαπιστώσαμε πως διαθέτει φαρδύτατες λεωφόρους (προσωπικά είναι κάτι που ως πεζός απεχθάνομαι), τεράστια κτίρια που θύμιζαν ανατολική Ευρώπη, φανταστικά ανθισμένα μωβ jacaranda και πραγματικά άθλια πεζοδρόμια, τρεις φορές έπεσα παθαίνοντας παρά λίγο διάστρεμμα. Και το λέω εγώ που έχω συνηθίσει τα πεζοδρόμια της Αβάνας, θέλει πολλή προσοχή όταν περπατάς.

Παρότι στη Ζάμπια ήταν εξαιρετική η κάλυψη, διαπιστώσαμε πως οι esim της Vodafone που είχαμε πάρει υπολειτουργούσε στη Ζιμπάμπουε. Ήταν τόσο αργή που στην καλύτερη δούλευε μόνο το whatsapp (με χρονοκαθυστέρηση κιόλας), για το googlemaps ούτε λόγος. Αλλά τέλος πάντων φτάσαμε στο Hayatt και το πρωινό ήταν κυριολεκτικά εξαιρετικό, με τρομερή ποιότητα, τεράστια ποικιλία κι εξαιρετικό σέρβις. Ακόμη και πέρα από το ξενοδοχείο οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε (και σε κάποιο βαθμό και της Ζάμπια, δεν προλάβαμε να τους ζήσουμε και πολύ) με εξέπληξαν με το πόσο καλοσυνάτοι, χαμογελαστοί και χαλαροί ήταν, αν και χαρακτηριστικά αργοί. Έχοντας διαφορετική εμπειρία από τη Δυτικη Αφρική, όπου η επιθετικότητα ήταν σαφώς πιο έντονη, αυτό αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη, που μάλιστα στη Μποτσουάνα επιβεβαιώθηκε και σε μεγαλύτερο βαθμό. Ο Νίκος αναρωτήθηκε “μα γιατί δε μείναμε στο Hyatt; Μήπως να μείνουμε εδώ σήμερα;” και η απάντηση ήταν πως ο ίδιος είχε κλείσει το διαμέρισμα που μέναμε επειδή η βαθμολογία του ήταν πολύ καλή κι επειδή... με λυπήθηκε, γιατί το Hyatt Meikles είναι μεν ιστορικότατο ξενοδοχείο με ειδικό βάρος στην ιστορία της χώρας, αλλά κοστίζει και περίπου μια διακοσαπενηντάρα τη βραδιά. Εντυπωσιακότατο πάντως.

Μετά το πρωινό μας είπαμε να αναζητήσουμε μια φυσική sim γιατί χωρίς ίντερνετ ούτε ταξί δε θα μπορούσαμε να καλέσουμε. Μας ανέφεραν δυο εταιρείες, η μια ονόματι econet είχε γραφεία σε ένα... μεταβιομηχανικό εμπορικό κέντρο κάπου κοντά μας και παρά την παράλογη γραφειοκρατία (sim θέλαμε οι άνθρωποι, όχι να συμπληρώσουμε το E9) τα καταφέραμε χάρη και στην υπομονή του Νίκου, οπότε το κινητό του εμπλουτίστηκε και με μια sim που λειτουργούσε και μπορέσαμε να καλέσουμε ένα ταξί μέσω εφαρμογής. Στο μεταξύ μιας που το πετύχαμε στο δρόμο, έκανα και μια ερώτηση σε ένα γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων για το πόσα ζητούσαν για ενοικίαση αυτοκινήτου την επομένη μέχρι το Masvingo (την κοντινότερη πόλη στο Great Zombabwe δηλαδή) και έλαβα την εξαιρετική απάντηση πως αυτοκίνητα δε νοικιάζουν για εκεί αλλά θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει καλό αυτοκίνητο με οδηγό προς... 700$. Αχαχα, κρατήθηκα να μη γελάσω. Η εφαρμογή επέμενε πως θα βρίσκαμε οδηγό για 100$, οπότε την πιστέψαμε και ως μπακάπ θα είχαμε το ΚΤΕΛ που είδα πως κόστιζε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 40$/άτομο. Τη λες και ακριβή τη Ζιμπάμπουε.

Ο πρώτος στόχος ήταν το National Acre, αρκετά έξω από την πόλη. Από τα λιγόστά που είχα διαβάσει για το αξιοθέατο φαινόταν πως πρόκειται για κάποιου είδους μνημείο στους ήρωες της ανεξαρτησίας, που έγινε με βοήθεια της Βορείου Κορέας. Και μόνο η αναφορά στη λατρεμένη DPRK με έκανε να θέλω να πάω χωρίς να ψάξω πολλές λεπτομέρειες, χώρια που το ότι ήταν 20 λεπτά οδήγηση έξω από την πόλη ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε και ολίγον από τα προάστια. Το ταξί λοιπόν, με εναν οδηγό πάλι ονόματι Innocent (όλοι αθώοι σε αυτή τη χώρα πχια), πέρασε κι από το Εθνικό Στάδιο της πόλης, χωρητικότητας 60.000 θέσεων, που ήταν ένα από τα πολλά πρότζεκτ του Robert Mugabe για τον εκσυχρονισμό της χώρας μετά την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία. Για όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ενδεχομένως να είναι γνωστό για τις καλτ εικόνες επεισοδίων των ποδοσφαιρικών ντέρμπι της χώρας ανάμεσα στην τοπική Dynamo και τους αντιπάλους της από το Bulawayo, που υποδηλώνουν και την έχθρα ανάμεσα στις δυο βασικές φυλές της χώρας: τους Shona και τους Ndebele. Για περισσότερα, είναι αρκετά διαφωτιστικό αυτό το βιντεάκι, που είναι και μεταγενέστερο του ταξιδιού:

. Για όσους παρακολουθούν διεθνή πολιτική, είναι μάλλον πιο γνωστό για τις πολιτικές συγκεντρώσεις του Mugabe, του ανθρώπου που πρωταγωνίστησε τόσο στην ανεξαρτησία της χώρας όσο και στη δημιουργία μιας πολιτικής δυναστείας που κράτησε από το 1980 μέχρι το 2017, οπότε και έπεσε μέσω παρέμβασης του στρατού μετά από 37 χρόνια όχι τρομακτικά δημοκρατικής διακυβέρνησης, διαβόητης για τον απίστευτο πληθωρισμό που έφτασε μέχρι και το 79,600,000,000% (οι εικόνες με τους ανθρώπους να κουβαλούν καρότσια με χαρτονομίσματα για να αγοράσουν ένα καρβέλι ψωμί έκαναν το γύρο του κόσμου) αλλά και για την αφαίρεση γης από τους λευκούς κτηματίες το 2000 με φυλετικά κριτήρια. Περισσότερα για το αν ο Μουγκάμπε θα έπρεπε να θεωρείται ήρωας ή τύραννος, εδώ στο βιντεάκι του Al Jazeera: Robert Mugabe: Hero or villain?

Φτάσαμε στο χώρο, όπου υπάρχει κι ένα μουσείο... χωρίς εκθέματα. Κυριολεκτικά, είναι μια αίθουσα εντελώς άδεια. Αυτό δεν τους εμποδίζει πάντως να εισπράττουν 10$, παρότι το μνημείο που βρίσκεται λίγο παραπέρα θα έπρεπε να είναι δωρεάν σύμφωνα με τον πολύ παλιό οδηγό μου. Τελικώς, αφότου τσακώθηκα, διάβασα πως άλλαξε ο κανονισμός και το αντίτιμο το πληρώνεις ακόμη και για την πρόσβαση στο μνημείο, οπότε κακώς τσακώθηκα, είχαν δίκιο οι άνθρωποι κι ας μου έδωσαν μια χειρόγραφη μπακαλοχαρτέ απόδειξη. Τι ρόλο παίζουν αυτά, αυτό που παίζει ρόλο είναι πως μετά από δέκα λεπτά ανάβασης φτάσαμε στο λόφο του μνημείου, που όντως βορεοκορεάτιζε.

Η Εθνική Ακρόπολη των Ηρώων λοιπόν είναι ένα επιβλητικό μνημείο με πανοραμική θέα (αλλά όχι της Χαράρε, είναι μακριά από την πόλη), μπρούτζινα αγάλματα και φυσικά οβελίσκο και Αιώνια Φλόγα. Είναι αφιερωμένο σε όσους πολέμησαν για την ανεξαρτησία της χώρας και κατά της αποικιοκρατίας και -εδώ είναι η έκπληξη- όταν ανεβήκαμε τα σκαλιά του διαπιστώσαμε πως εκεί βρίσκεται και ο τάφος του Μουγκάμπε. Από τη μια λογικό γιατί ο ρόλος του στον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας ήταν κομβικός, από την άλλη παραξενεύτηκα διότι θυμόμουν ότι τον είχαν θάψει στο χωριό του, αλλά ψάχνοντας το βράδυ στο διαδίκτυο διαπίστωσα πως υπάρχει μια διαμάχη για το κατά πόσον η οικογένειά του έχει το δικαίωμα να τηρεί τα λείψανά του στον τόπο γεννησής του ή αυτή η δικαιοδοσία ανήκει στο κράτος, που του ετοίμασε χώρο στο μνημείο. Όπως και να έχει, υπάρχει ένας τάφος στο όνομά του και μάλιστα σε δεσπόζον σημείο, πολύ μακριά από τους υπόλοιπους. Στους οποίους υπόλοιπους συγκαταλέγεται και της πρώτης συζύγου του, που απ' ό,τι διαβάζω δικαίως βρίσκεται εκεί, όπως και η αδερφή του, για την οποία υπέθεσα ότι μπήκε “με μέσον”, για να διαψευσθώ πάλι το βράδυ: φυλακίστηκε και αγωνίστηκε κι αυτή κατά της μειονοτικής λευκής κυβέρνησης της Ροδεσίας. Μπορεί το μνημείο να χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό όπλο του κόμματους ZANU του Μουγκάμπε, που επί 40 χρόνια έγραφε την ιστορία πολιτικοποιώντας την, αλλά κάποια merits έχουν και οι συγγενείς του Μουγκάμπε, δεν είναι ότι έβαλε όλο το σόι του αυθαίρετα ο Ρόμπερτ. Το βράδυ πάντως στις ειδήσεις είδαμε πως ο γιος του Μουγκάμπε συνελήφθη για διαφθορά και ναρκωτικά. “Μάλλον ξεκαθάρισμα της οικογένειας Μουγκάμπε κάνει ο νέος πρόεδρος”, μονολόγησε ο Νίκος.

Στο μνημείο φυσικά δεν υπήρχε απολύτως κανείς εκτός από μας, ούτε καν φύλακας δεν υπάρχει. Ε βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες -που άνετα θα μπορούσαν να είχαν παρθεί στη Βόρειο Κορέα- και πήραμε ξανά τηλέφωνο τον Αθώο να μας πάει στον επόμενο σταθμό μας, το βοτανικό κήπο, για τον οποίο είχα διαβάσει πως είναι παραμελημένος. Πληρώσαμε τα 2$ της εισόδου και γρήγορα διαπιστώσαμε πως είναι εντελώς παρατημένος, όχι απλά παραμελημένος. Φυσικά πάλι δεν υπήρχε κανείς άλλος επισκέπτης, στα κάγκελα της εισόδου κάποιος είχε απλώσει μια ωραιότατη μπουγάδα και οι όποιες εγκαταστάσεις ήταν εγκαταλελειμμένες, το οποίο είναι κρίμα γιατί κάποτε φαίνεται πως κάποιος είχε φροντίσει να αναπραστήσει όλα τα οικοσυστήματα της Αφρικής, αλλά τώρα ούτε τα μονοπάτια δεν ήταν καθαρισμένα κι ο μουντός καιρός μάλλον προσέθετε στην αίσθηση μελαγχολίας.

Ξαναπήραμε τον ίδιο ταξιτζή (που μάλλον δεν είχε και πολλή δουλειά, όποτε τον καλούσαμε ερχόταν) και πήγαμε (συμβουλευόμενοι την εφαρμογή για το κόστος) προς το μουσείο National Archives, που κατατάσσεται στα σημαντικότερα της πόλης. Για σημαντικό μουσείο πάντως φαινόταν ερείπιο απέξω κι είχε μια εσάνς γλυκιάς εϊτίλας μέσα, η οποία μετατράπηκε σε επεισόδιο από το “Ο Αστερίξ στη Ρώμη”. Το έχετε διαβάσει; Είναι εκείνο στο οποίο ο Αστερίξ και ο “δεν είμαι χοντρός, είμαι απλά εύσωμος” Οβελίξ μεταβαίνουν στη Ρώμη για να πάρουν κάποιο έγγραφο από τους Ρωμαίους, επισκέπτονται κάποια δημόσια υπηρεσία όπου τους στέλνουν από τον έναν όροφο στον άλλον κι από τον Άννα στον Καϊάφα και στο τέλος τους πλακώνει όλους στο ξύλο ο Οβελίξ και παίρνουν το έγγραφο. Ε αντίστοιχη γραφειοκρατία αντιμετωπίζει κανείς για να επισκεφθεί και το National Archives: σε χαιρετάνε στη ρεσεψιόν όπου υπογράφεις κάποιο βιβλίο επισκεπτών, μετά σε στέλνουν στον 1ο όροφο όπου ψάχνεις κάποιο γραφείο και κάποιες κοπέλες σε γραφείο 70ς σου δίνουν κάποιο χαρτάκι, που το πηγαίνεις στο υπόγειο όπου βρίσκονται οι ερευνητές και σου δίνουν μια άδεια για να την πας στη ρεσεψιόν να τη σφραγίσουν για να μπορέσεις να πληρώσεις και να σου φωνάξουν μια ξεναγό που πριν σου κάνει (υποχρεωτικά) ξενάγηση πρέπει κι αυτή να πάει να πάρει ένα άλλο χαρτί. Α ναι, οι φωτογραφίες απαγορεύονται κιόλας. Ε ρε Οβελίξ που τους χρειάζεται.

Η ξενάγηση κράτησε κάπου μια ώρα κι ο Νίκος έχασε γρήγορα το ενδιαφέρον του. Η αλήθεια είναι πως αν δεν είσαι κανένας ψυχάκιας-μουσειάκιας (παρών!) αυτό που σου μένει από το μουσείο είναι η θλιβερή μετριότητά του: πέντε σημαίες, δυο ομοιώματα βασιλιάδων που προέβαλαν μια κάποια αντίσταση τους Βρετανούς (τι να κάνουν κι αυτοί οι καψεροί με ασπίδες απέναντι σε τουφέκια) και κάποιοι αποικιοκράτες που έβαλαν τις βάσεις για την οργάνωση του κράτους, άντε και μια πεταχτή αναφορά στον αρχαιολογικό χώρο του Great Zimbabwe κι αυτάαααα. Δεν ήταν μόνο φτωχή η παρουσίαση, σου άφηνε και μια αίσθηση πως είναι φτωχή κι η ιστορία της χώρας, σε βαθμό που τους λυπήθηκα.

Πήγαμε (με τον Innocent φυσικά) σε ένα εμπορικό κέντρο να ψωνίσουμε 2-3 πράγματα για το πρωινό της επομένης και μετά ο Νίκος ζήτησε από τον οδηγό να μας πάει στο γκέτο που είχε δει από το αεροπλάνο κατά την προσγείωση και θύμιζε φαβέλα. “Βεβαίως!” μας είπε ο Innocent αλλά η γειτονιά που μας πήγε στα προάστια μόνο γκέτο δεν ήταν, για να μην πω ότι ήταν άνω του μέσου όρου. “Ρε αδερφέ, εκείνη τη φτωχογειτονιά που βλέπει κανείς από το αεροπλάνο θέλουμε να δούμε, είναι πολύ κοντά στο αεροδρόμιο” του είπε ο Νίκος, αλλά ο ντροπαλός Innocent μάλλον δεν πολυκατάλαβε.

Δε βαριέσαι. Μας άφησε στο διαμέρισμά μας, αφήσαμε τα ψώνια που είχαμε κάνει (εγώ είχα πάρει ένα σάντουιτς, μια μηλόπιτα μάλλον από γύψο και μια...mars αντί ρέστων, αφού δεν υπάρχουν νομίσματα στη χώρα κι ως εκ τούτου αντί για ρέστα σου δίνουν καραμέλες!) κι είπαμε να πάμε σε ένα εστιατόριο της προκοπής. Από αυτά που είδα στο google, έκανε για τον κρεατοφάγο και μπριζολολάτρη Νίκο το chop chop. Ωραίο μαγαζί, καθολου φτηνό, η δική μου T-Bone πολύ καλή παρότι δεν είμαι και πολύ του κρέατος, αλλά το rump steak του Νίκου ήταν αδιάφορο. Στα δε γλυκά καλούτσικο το κέικ σοκολάτας μου, ενώ ο Νίκος έδωσε τα ρεστα του και με παγωτάκι και με κρεμ μπρουλέ.

Περπατώντας στην επιστροφή μπήκαμε και στον καθεδρικό St Mary και αράξαμε στο μετριότατο διαμέρισμά μας. Καταλήξαμε πως η Χαράρε μάλλον ήταν κατώτερη της Λουσάκα και γενικώς το ταξίδι είχε ξεκινήσει με τη μπάλα χαμηλά. Έλπιζα την επομένη να άρεσε στο Νίκο -που δεν είναι και κανένας φανατικός αρχαιολάτρης- το Great Zimbabwe και κάτσαμε στο σαλόνι βλέποντας δυο βιντεάκια για το Bulawayo, “εκεί όπου κρύβονται οι πλούσιοι της Ζιμπάμπουε” κατά τη μαυρούλα γιουτούμπερ. Ήταν λίγο ατυχείς οι λήψεις της, αλλά όντως η πόλη φαινόταν να έχει καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Θα τη βλέπαμε κι αυτήν οσονούπω. Προς το παρόν πάντως το ταξίδι ήταν χαμηλής πτήσης, όπως το ανέμενα.

 

[KIKI]

Πάντα μου άρεσαν οι φωτογραφίες σου . Πιάνεις στιγμιότυπα που έχουν ενδιαφέρον.Τωρα με χαρά βλέπω ότι βελτιώθηκε και η ποιότητα, είναι με μηχανή η πιο καλό κινητό;

 

[Yorgos]

Πάντα μου άρεσαν οι φωτογραφίες σου . Πιάνεις στιγμιότυπα που έχουν ενδιαφέρον.Τωρα με χαρά βλέπω ότι βελτιώθηκε και η ποιότητα, είναι με μηχανή η πιο καλό κινητό;

Μπα, το ίδιο φτηνό κινητό. Δεν επενδυω σε κινητά, όπως βλέπεις προτιμώ να τα τρώω στα λούσα με τον κύριο Νίκο.

Αλλα ευχαριστώ για το κομπλιμαν αγαπημένη!

 

[Yorgos]

Στην πρόσοψη φαινόταν ΟΚ, αλλα απο τα πλάγια έπαιζε πολύ συρματοπλεγμα. Καλα στο εσωτερικό ήταν ψιλοχρεπι.

Πρώτη εικόνα της πόλης.

Τα jacaranda αλλάζουν ως δια μαγείας την όψη κάθε γωνιάς όπου βρίσκονται.

Τη λες και σοβειτικού τύπου αρχιτεκτονική.

Παρότι υπήρχε μια ελαφρά μπαχαλοεικόνα, γενικώς -όπως και η Λουσάκα- δεν ήταν το χάλι των πρωτευουσών της Δυτικής Αφρικής.

Όλα κι όλα, ο μπουφές τεράστιος και ποιοτικότατος. Τα άξιζε τα 30$.

Μεταβιομηχανικό το τοπίο στο εμπορικό κέντρο.

Εντάξει οι βιτρίνες σηκώνανε λίγο styling.

Γραφειοκρατία- ξεγραφειοκρατία, αυτή δούλεψε. Είδαμε και τη vodafone με την esim.

Πολλή jacaranda να ' ούμε.

Δε θα την έλεγα τριτοκοσμική πρωτεύουσα τη Χαράρε. Όχι ακριβώς τουλάχιστον.

Βουαλά και το γήπεδο.

Ε και να μην έχεις πάει στη Βόρειο Κορέα μια κιμιλσουνγκίλα στην έβγαζε το μνημείο.

Βαρύ το μνημείο.

Το ασχολίαστο εισιτήριο.

Μακριά από την πόλη, γαλήνια η θέα. Χαμηλά οι τάφοι των ηρώων.

Ο τάφος του Μουγκάμπε δέσποζε πιο ψηλά.

Κι αυτή ήταν η πρώτη του σύζυγος.

Είχε κι ανώνυμους τάφους, μάλλον περιμένουν να πεθάνουν κάποια ιστορικά στελέχη του ZANU.

Κι η αδερφή του Μουγκάμπε.

Εικόνα εγκατάλειψης στο βοτανικό κήπο.

Έχει και πολεμική αεροπορία η Ζιμπάμπουε; Έχει απ' ό,τι διάβασα, βασικά κινέζικα και σοβιετικά από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και του εμφυλίου της Μοζαμβίκης, αλλά εκτιμάται ότι ελάχιστα έχουν πλέον πτητική ικανότητα.

Το γραφείο όπου πήγαμε για να πάρουμε ένα από τα χαρτιά που απαιτούντο για να μπορέσουμε να επισκεφθούμε το μουσείο.

Είχε και δύο ερευνητές που έκαναν μια έρευνα στα αρχεία.

Μια άλφα εμμονή με τη Βόρειο Κορέα την έχουν.

Λιγοστά τα εκθέματα.

Αξιοπρεπές το σούπερ μάρκετ, αν και ακριβό για τους ντόπιους.

Κι ελληνικό σχολε΄κιο, αναρωτήθηκα αν στέλνει εκεί ο Κέφαλος τα κεφαλάκια.

Το προεδρικό μέγαρο από τη μία, τα καρπούζια από την άλλη.

Ακριβή η μπριζόλα αλλά καλή η δικιά μου τουλάχιστον. Ευχαριστούμε τον κύριο Νίκο για το κέρασμα.

Σε λάθος γκέτο μας πήγαν.

Πολλή δίαιτα δεν κάναμε.

Προσεγμένος ο καθεδρικός.

Καράκας μου θύμισε το διαμέρισμά μας.

Θυμήθηκα τις paisa στην Κολομβία και κύλησε ένα δάκρυ.

 

[KIKI]

Μπα, το ίδιο φτηνό κινητό. Δεν επενδυω σε κινητά, όπως βλέπεις προτιμώ να τα τρώω στα λούσα με τον κύριο Νίκο.

Αλλα ευχαριστώ για το κομπλιμαν αγαπημένη!

Χαχαχα και εγώ με ένα κινέζικο των 160 ευρώ τραβάω φωτογραφίες . Έχω παρατηρήσει ότι όταν έχει φυσικό φως μια χαρά τις βγάζει.
Στα καλύτερα σε πάει ο κύριος Νίκος!
Μια στο τόσο χρειάζονται και τα λούσα!
και σοκολατίνα αυτά είναι μεγαλεία!

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: The great Great Zimbabwe​

Έφτασε η μέρα! Σήμερα θα πηγαίναμε στα αρχαία του Great Zimbabwe. Ήμουν ενθουσιασμένος, αλλά και ολίγον ανήσυχος για το αν θα αρέσουν στο Νίκο γιατί δεν είναι τόσο αρχαιολάτρης όσο εγώ.

Αφήσαμε τις υπερβολές με τα πρωινά στα πεντάστερα, φάγαμε ό,τι είχαμε πάρει στο σούπερ μάρκετ την προηγούμενη και βάλαμε το indrive να δούμε αν όντως θα βρεθεί ταξιτζής με 100$. Αμέ, αμέσως βρέθηκε και φυσικά ήρθε με Honda Fit, άλλωστε σχεδόν όλα τα ταξί που πήραμε στη χώρα πανομοιότυπα ήταν. Το όνομά του, έτσι για αλλαγή, αντί για Innocent ήταν Dongo και στην αρχή τον είδαμε με μια καχυποψία (ε άμα δε σε λένε Innocent λογικό δεν είναι; ), αλλά σύντομα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας στη Ζιμπάμπουε.

Όσο λοιπόν βγαίναμε από τη Χαράρε, μέσω φαρδιών λεωφόρων και με πολύ καλό οδόστρωμα ακόμη και στην επαρχία να σημειώσω, μας είπε πως είχε τρία παιδιά, δυο διαζύγια και μια γκόμενα, πλούσιος βίος λοιπόν. Η μουσικούλα που άκουγε ήταν πολύ ωραία, γενικώς και στις τρεις χώρες οι τοπικοί ήχοι δεν είχαν το επιθετικό στιλάκι άλλων χωρών της Αφρικής, και τον ρώτησε ο Νίκος να μας πει λίγα πράγματα για το στίχο. Προέκυψε πως ήταν σύγχρονα επαναστατικά τραγούδια με στίχο όπως “οι πλούσιοι έχουν τη γη κι εμείς τίποτε” ενώ αργότερα έβαλε και κάτι χριστιανικά. Λαλίστατος ήταν ο Ντόνγκο, οπότε πήραμε θάρρος και τον ρωτήσαμε και για την κυβέρνηση: “κλέφτες είναι, έφυγε ο Μουγκάμπε κι άφησε το βοηθό του, οι εκλογές είναι μια φάρσα, αλλά τα όπλα τα έχει η κυβέρνηση, όχι ο λαός, οπότε τους υπομένουμε, τι να κάνουμε;”.

Σε κάποια φάση είδαμε δίπλα στην εθνική κάποιους να κάθονται κάτω από ένα δέντρο και να προσεύχονται, που απ' ό,τι φαίνεται είναι πολύ κοινή πρακτική στη χώρα. Τα σπίτια ήταν σχετικά φτωχικά, αλλά λιγότερο απ' ό,τι περίμενα, στην πλειοψηφία τους από ανθεκτικά υλικά κι αρκετά ευρύχωρα, το δε τοπίο απίστευτα ξερό, άλλωστε είχαμε έρθει στην πιο άνυδρη περίοδο, όμως ο μουντός ουρανός εγγυόταν πως τουλάχιστον δε θα μας έκαιγε ο ήλιος. Ευτυχώς, γιατί ανέμενα να κάνουμε πολύ περπάτημα στα αρχαία, που για μένα ήταν ο βασικός λόγος επιλογής της χώρας, ποιοι καταρράκτες και ποια σαφάρι τώρα.

Όσο πλησιάζαμε στο Masvingo, την κοντινότερη πόλη στον αρχαιολογικό χώρο, το τοπίο άλλαζε με μεγάλες πέτρες να σχηματίζουν λοφίσκους, κάποιες από αυτές ήταν να απορείς πώς ισορροπούσαν η μια πάνω στην άλλη. Πληρώσαμε και δυο φορές διόδια, από 4$ κάθε φορά παρακαλώ και φτάσαμε στο κατάλυμά μας, ένα κάποιο Mineheart Hotel έξω από την πόλη, άλλωστε οι επιλογές δεν ήταν και πολλές. Ευγενέστατες οι κοπέλες στη ρεσεψιόν, μας έδειξαν το διαμέρισμά μας, που ήταν ένα ανεξάρτητο κτίσμα με δυο μεγάλα υπνοδωμάτια, σαλονάρα, κουζινάρα και ντουσάρα, 95€ τη βραδιά κόστιζε, που τα άξιζε. Είπαμε στο Ντόνγκο να μη φύγει, βάλαμε κάτω το indrive, βρήκαμε πόσο θα έπρεπε να τον πληρώσουμε για το Great Zimbabwe, τα συμφωνήσαμε μέσες-άκρες και για την επομένη να μας πάει μέχρι το Bulawayo κι έτσι θα τον είχαμε αγκαζέ. Χάρηκε κι ο ίδιος γιατί πέρα από το έξτρα μεροκάματο, θα επισκεπτόταν και το Great Zimbabwe που δεν είχε πάει ποτέ.

Μόλις μισή ώρα οδήγησης μας χώριζε από το ποθητό σημείο, άρχισε να ψιχαλίζει όμως και στράβωσα. Τώρα βρήκε να βρέξει; Φτάνοντας όμως μας λυπήθηκαν οι θεοί και το ψιλόβροχο σταμάτησε. Η είσοδος φαινόταν ψιλοεγκαταλελειμμένη αλλά τελικώς διαπιστώσαμε πως εκτός από μας στο χώρο θα έκαναν επίσκεψη και δυο σχολεία, με παιδάκια περιποιημένα και πειθαρχημένα με τις στολές τους, όχι σαν κάτι άλλες χώρες (ονόματα δε λέμε) που αν πέσεις σε σχολική εκδρομή είναι για να κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο που σε καταράστηκε η τύχη.

Πληρώσαμε την είσοδο, μας εξήγησε ο χαμογελαστός κυριούλης (τι ευγενείς άνθρωποι που είναι οι Ζιμπαμπουάνοι) τι διαδρομή θα έπρεπε να κάνουμε και είπαμε να ξεκινήσουμε από το μουσείο, που παρότι δεν είχε ρεύμα μπορέσαμε να το επισκεφθούμε με το φως των κινητών και η -πάλι ευγενέστατη- υπάλληλος δέχθηκε να μας κάνει και μια μίνι ξενάγηση. Ευτυχώς είχε γνώσεις για να εμπλουτίσει τα όχι εκθαμβωτικά αλλά ούτε και αδιάφορα εκθέματα της μοναδικής αίθουσας.

Επειδή οι περισσότεροι δε θα είναι αρχαιοχτυπημένοι σαν κι εμένα, θα τα γράψω συνοπτικά: πρόκειται για το σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο νοτίως της Σαχάρας, μια πόλη που ήκμασε κάπου ανάμεσα στον 11ο και 15ο αιώνα μ.Χ. υπό τους Shona (η πολυπληθέστερη εθνοτική ομάδα σήμερα στη χώρα, και ο Ντόνγκο Shona είναι), που έλεγχαν το εμπόριο χρυσού στην περιοχή και βασικά η πόλη ήταν εμπορικό κέντρο. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι οι μεγάλες πέτρινες κατασκευές (κυρίως το τείχος που στο μεγαλύτερο κομμάτι του ξεπερνάει τα 10 μέτρα σε ύψος, αλλά και σπίτια, δύο πύργοι), χωρίς τη χρήση κονιάματος. Το όνομα Zimbabwe σημαίνει “Πέτρινα Σπίτια” κι εν τέλει ο αρχαιολογικός χώρος έδωσε και το όνομά του στη χώρα μετά την αποικιακή περίοδο, άλλωστε μέχρι τότε ονομαζόταν Ροδεσία. Εννοείται πως αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και υποτίθεται πως είναι το εθνικό σύμβολο της χώρας, άλλο αν πολλοί -όπως ο συμπαθής Ντόνγκο- δεν το έχουν επικεφθεί ποτέ.

Η κοπελίτσα λοιπόν μας εξήγησε την ιστορία του τόπου, μας ανέφερε πως ο βασιλιάς είχε πάνω από 200 παλλακίδες κι έμενε στην Άνω Πόλη που θα μπορούσαμε να επισκεφθούμε πέραν του Μεγάλου Περίβολου, που είναι το κυρίως αξιοθέατο λόγω του εξαιρετικά σωζόμενου τείχους. Η βασίλισσα -όπως και σε άλλους πολιτισμούς- είχε το καθήκον να εκπαιδεύει τις παλλακίδες, μάλιστα μέσα στα εκθέματα ήταν και κάποιοι πέτρινοι δονητές, ενώ εκτίθενται κι ευρήματα από το μάλλον άδικο εμπόριο με τους Άραβες (ρε παιδιά, δίνατε χρυσάφι για να πάρετε κεχριμπάρι; ). “Ε ήταν λίγο αθώοι οι Shona”, μας είπε η ξεναγός, που προχώρησε για να μας δείξει μια όμορφη μακέτα όπου φαινόταν ξεκάθαρα και πού βρισκόταν το παλάτι του βασιλιά, καθώς και κάποια τοτέμ από πουλιά που αν κατάλαβα καλά συμβόλιζαν τον κάθε βασιλιά. Της ζητήσαμε να μας συνοδεύσει και στον αρχαιολογικό χώρο, αλλά δεν μπορούσε να αφήσει το -χωρίς ηλεκτρισμό- μουσείο, στο οποίο πάλι απαγορεύονταν οι φωτογραφίες, αν και ο Νίκος κατάφερε να ξεκλέψει κάποιες όσο εγώ την απασχολούσα με ερωτήσεις. Εντύπωση μου προκάλεσε η προσπάθεια των αποικιοκρατών να καλλιεργήσουν μια θεωρία σύμφωνα με την οποία τα συγκεκριμένα αρχαία ανήκαν σε κάποιο ευρωπαϊκό πολιτισμό, προφανώς θεωρώντας τους ντόπιους ανίκανους για τέτοια κατορθώματα. Η επιστημονική τεκμηρίωση της αφρικανικής προέλευσης του Great Zimbabwe από τους αρχαιολόγους εορτάστηκε ως εθνική νίκη στη χώρα.

Συνεχίσαμε λοιπόν το μονοπάτι, ανάμεσα σε μπαμπουίνους που κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενίοτε σε ζευγάρια κι άλλες φορές σε κοπάδια, για να φτάσουμε στο Great Enclosure. Ήδη η πρώτη θέα ήταν ΓΟΥΑΟΥ από μακριά, με το τείχος να είναι φοβερό, πολύ παχύ χωρίς ίχνος κονιάματος... με αρκετές αγελάδες όμως τριγύρω, που του έδιναν μια βουκολική εσάνς. Δεν υπήρχαν κι άλλοι επισκέπτες εκείνη την ώρα και το θέαμα ήταν μαγικό, οπότε αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε και να τραβάμε φωτογραφίες, συμπεριλαμβανομένου του Ντόνγκο που ενθουσιάστηκε και τις έστελνε και σε φίλους και συγγενείς (και πιθανολογώ και κάποιες γκόμενες). Ο χώρος είχε και καλοδιατηρημένες ταμπέλες με τεχνικές επεξηγήσεις και σε κάποιο βαθμό θύμιζε Μυκήνες. Σώζονται και οι πέτρινες βάσεις από καλύβες από καλάμια, που προφανώς δεν άντεξαν στη φθορά του χρόνου, ενώ κάποιοι μυστηριώδεις διάδρομοι ανάμεσα στα τείχη σε οδηγούν και στον πύργο, του οποίου η χρήση δεν είναι ξεκάθαρη, πιθανόν να πρόκειται για αποθήκη τροφίμων.

Ξετρελάθηκα με το χώρο, μάλλον επειδή ήμασταν και μόνοι μας, αλλά είχε και συνέχεια: όπως συνέχιζε το μονοπάτι κατέληγε σε ένα ανοιχτό χώρο με καλύβες που αναπαριστούσαν τις πάλαι ποτέ κατοικίες της πόλης, όπου ήταν ξεκάθαρο πως η δεύτερη σύζυγος είχε μεγαλύτερη καλύβα από την τρίτη, της οποίας η καλύβα ήταν μεγαλύτερη της τέταρτης κ.ο.κ. Είχε και κάτι ψιλοσουβενίρ, με τα οποία δεν ασχολήθηκα όπως πάντα, τίμησα όμως μια κυριούλα που πουλούσε βραστά αβγά, μάλιστα είχε και καρυκεύμυτα για να βάλεις στο αβγό σου. Αντίθετα, κάτι κυριούλες που έκαναν ένα χορευτικό δεν τιςς τιμήσαμε γιατί ήθελα να πάμε στο λόφο με το παλάτι του βασιλιά πριν πιάσει καμιά βροχή.

Απαιτούταν μια σχετική ανάβαση και μάλιστα ο επισκέπτης μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στο “αρχαίο μονοπάτι” και το σύγχρονο και καταλάβατε ποιο επιλέξαμε, παρότι ο Νίκος έχει θέμα με το γόνατό του. Χάρηκα πολύ πάντως που τον απολάμβανε το χώρο κι έκανε κι αναμετάδοση στη γυναίκα και τα παιδιά του. Το ανέβασμα δεν ήταν πολύ απαιτητικό, αλλά ούτε και κανένα αγγούρι και το άξιζε σίγουρα. Ο χώρος -σχώρα με Θεέ μου- θύμιζε ΚΑΤΙ από Μάτσου Πίτσου, υπό την έννοια πως υπήρχε μια συνέργεια ανάμεσα στη φύση και τις ανθρώπινες κατασκευές, αφού οι Shona εκμεταλλεύονταν κάθε μεγάλο βράχο ή προεξοχή που τους προσέφερε το περιβάλλον. Η αρχιτεκτονική ήταν προφανώς υποδεέστερη των Ίνκας, αλλά η θέα του Μεγάλου Τείχους από ψηλά μας δικαίωσε, όπως και το ιερό όπου βρέθηκαν τα τοτέμ με τα πουλιά που είχαμε δει στο μουσείο.

Παρούσα ήταν και μια οικογένεια από hyrax, η μαμά των οποίων με κοιτούσε επίμονα, φοβούμενη μάλλον ότι θα επιτεθώ στα μικρά της. A δεν ξέρετε τι είναι ένα hyrax; Ούτε κι εγώ, το γκουγκλάρισε η γυναίκα του Νίκου και μας το έστειλε, είναι ένα τρωκτικό των βράχων που στα ελληνικά ονομάζεται “δασίσκιος” και ο κοντινότερος συγγενής του είναι... ο ελέφαντας και το dugong (η άχρηστη πληροφορία της ημέρας, αλλά το μάθαμε κι αυτό). Κατεβήκαμε από το “κανονικό” μονοπάτι που ήταν σαφώς πιο επιεικές με το γόνατο του Νίκου και πέσαμε στο σχολείο που ανέβαινε.

Καταπληκτική ήταν η επίσκεψη... αλλά πεινάσαμε. Μπήκαμε στο φίλο μας του γούγλη και ψάξαμε για κάποια από τις περιορισμένες επιλογές του Masvingo των 100.000 κατοίκων και βρήκαμε κάποιο KRUTCHY που δεν ήταν και πολλά υποσχόμενο, αλλά συγκριτικά με τις άλλες επιλογές μάλλον φαινόταν αξιοπρεπές εστιατοριάκι με χαριτωμένη διακόσμηση. Καλέσαμε και το Ντόνγκο που έκανε καμάκι στη σερβιτόρα με τα ενισχυμένα οπίσθια, η οποία φαινόταν πολύ δεκτική. Το σέρβις ήταν καλό, το κοτόπουλο τεριγιάκι μου μια χαρά, το παγωτό ήταν αφρός (το περνούσες εύκολα για αφρό ξυρίσματος) και κάτσαμε να συζητήσουμε με το Ντόνγκο για την αυριανή μέρα και το γούστο του στις γυναίκες. Τελικώς τα βρήκαμε εύκολα (για το τι θα μας χρέωνε την επόμενη, όχι για τις τροφαντούλες) και μας ευχαρίστησε και για το κέρασμα. Μου φάνηκε γλυκό εκ μέρους του που πήρε ό,τι φτηνότερο βρήκε στο μενού, παρότι του είπαμε πως μπορούσε να διαλέξει ό,τι θέλει.

Γυρίσαμε στο κατάλυμα και ο υπομονετικός Νίκος κατέβαλλε σοβαρές προσπάθειες να συνδέσει την τηλεόραση με το ίντερνετ για να δούμε την πρεμιέρα της Ευρωλίγκας, αλλά δεν τα κατάφερε. Μικρό το κακό, την είδα στο λάπτοπ. Τουλάχιστον γελάσαμε και με τις φιλότιμες προσπάθειες της ρεσεψιονίστ να μας βρει αντάπτορα, αφού το φισάκι της τηλεόρασης και η ίδια η πρίζα του ξενοδοχείου ήταν διαφορετικές (πόσο Γκούφι πια).

Τολμώ να πω ότι το Great Zimbabwe με άφησε πιο ικανοποιημένο κι από την πρεμιέρα της Ευρωλίγκας, που την περίμενα τόσους μήνες. Ανεβαίνει το ταξίδι!

 

[erodios]

Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του.

Να υποθέσω ότι ο ομογενής ήταν από την Κέφαλο της Κω;

 

[arabickostas]

Να υποθέσω ότι ο ομογενής ήταν από την Κέφαλο της Κω;

Και εγω το εχω απορια απο που προερχεται η ονομασια. Στην Ικαρια υπαρχουν τα ντοπια αναψυκτικα Κεφαλος επισης...