Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ (Ζάμπια-Ζιμπάμπουε-Μποτσουάνα)

[Yorgos]

Είναι πιο κοντά στης Έδεσσας παρά στου Ιγκουασού!

Ε καλα οχι κι ετσι...

 

[KIKI]

Δεν πήγε σε καλή εποχή για τους καταρράκτες ο Γιώργος.Η περίοδος με τον περισσότερο όγκο νερού στους καταρράκτες της Βικτώριας είναι από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο.Η ροή συνήθως κορυφώνεται τον Απρίλιο ή τον Μάιο καθώς αυτή η περίοδος συμπίπτει με το τέλος της εποχής των βροχών στην περιοχή του ποταμού Ζαμβέζη.Αντίθετα, η περίοδος χαμηλής στάθμης του νερού είναι από τον Αύγουστο έως τον Ιανουάριο, με τα χαμηλότερα επίπεδα να παρατηρούνται τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο (η πλευρά της Ζάμπια μπορεί να είναι και σχεδόν ξερή).Εχω πάει δύο φορές στους καταρράκτες,την πρώτη Απρίλιο και η δεύτερη φέτος τον Μάιο.Στην πρώτη μάλιστα το "σπρέι" από τον μεγάλο όγκο του νερού που σηκωνόταν ήταν εξαιρετικά πυκνό και έκρυβε μερικές φορές τη θέα από ορισμένα σημεία παρατήρησης.Οι φωτογραφίες που έχω από το ελικόπτερο δείχνουν την μεγάλη διαφορά που υπάρχει με αυτές του Γιώργου.Να πω επίσης ότι και τις δύο φορές αναγκαστήκαμε να νοικιάσουμε αδιάβροχο με κουκούλα και σαγιονάρες για να μην γίνουμε εντελώς μούσκεμα και να μπορέσουμε να περπατήσουμε στο Rainforest walk.

Τα ίδια θα έγραφα και εγώ που πήγα Νοέμβριο και με πληροφόρησαν τα ανωτέρω όταν αναρωτήθηκα ..τώρα γιατί αναρωτήθηκα δεν καταλαβαινω όταν οι μόνοι καταρράχτες που είχα δει ήταν της Έδεσσας και του Γιοσέμιτι πάρκου!
Μου φάνηκαν πολύ εντυπωσιακοί και γύριζα σαν παιδάκι σε όλα τα σημεία πολύ χαρούμενη που αξιώθηκα να δω και αυτό!

 

[Nikoska2020]

Οι καταράκτες του Iguazu έχουν σαφέστατα περισσότερο νερό αλλά και αυτοί της Βικτωρια είναι πολύ πιο «πλούσιοι « την περίοδο των βροχών.Εμεις πήγαμε στο τέλος της περιόδου ξηρασίας.
Προσπαθώ να βάλω φωτογραφίες αλλά για κάποιο λόγο δεν δέχεται από το iPhone
Όποιος θέλει μπορεί να μπει στο Facebook ή το INSTA μου και να τις δει .
Facebook:Nikos Kakoulidis
Insta: @nikoskakoulidis
#traverelthrullifeandearth

 

[travelbreak]

Τους καταρράκτες τους έχω δει με λίγο νερό το καλοκαίρι του 2008 και με πολύ τον Φεβρουάριο του 2024. Ό,τι και να λέτε και τις δυο φορές ήταν υπέροχα. Μην είμαστε μίζεροι.

 

[Yorgos]

Τους καταρράκτες τους έχω δει με λίγο νερό το καλοκαίρι του 2008 και με πολύ τον Φεβρουάριο του 2024. Ό,τι και να λέτε και τις δυο φορές ήταν υπέροχα. Μην είμαστε μίζεροι.

Εγώ είπα ότι ήταν εντυπωσιακοί. Αλλα ήταν πιο κατω απο αλλoυς διάσημους. Απο κοντά ήταν πολυ ωραίοι, απο ψηλά όχι, και είχε να κανει και με το ύψος απο το οποίο έγινε η πτήση (περισσότερα στις... επόμενες πτησεις γιατι ειχε κι αλλες).

 

[travelbreak]

Εγώ είπα ότι ήταν εντυπωσιακοί. Αλλα ήταν πιο κατω απο αλλιυς διάσημους. Απο κοντά ήταν πολυ ωραίοι, απο ψηλά όχι, και είχε να κανει και με το ύψος απο το οποίο έγινε η πτήση (περισσότερα στις... επόμενες πτησεις γιατι ειχε κι αλλες).

Εγώ δεν έκανα πτήση αλλά τις φωτογραφίες σου τις είδα ως υπέροχες. Θεωρώ ότι η κρίση μας πρέπει να γίνεται απ' όσα βλέπουμε περπατώντας, όπως κάνει ο περισσότερος κόσμος.
Όποτε με ρωτούν για τον πιο εντυπωσιακό καταρράκτη από τους τρεις μεγάλους, δε μπορώ να απαντήσω. Όπως λέει κι ο «Ψηλός», το πιο ωραίο λιμάνι είναι το επόμενο.

 

[Yorgos]

Εγώ δεν έκανα πτήση αλλά τις φωτογραφίες σου τις είδα ως υπέροχες. Θεωρώ ότι η κρίση μας πρέπει να γίνεται απ' όσα βλέπουμε περπατώντας, όπως κάνει ο περισσότερος κόσμος.
Όποτε με ρωτούν για τον πιο εντυπωσιακό καταρράκτη από τους τρεις μεγάλους, δε μπορώ να απαντήσω. Όπως λέει κι ο «Ψηλός», το πιο ωραίο λιμάνι είναι το επόμενο.

Εντάξει εμένα μου αρέσει να τα συγκρίνω τα λιμάνια, είναι ένα είδος προσωπικού βίτσιου (μέχρι κι εξελάκια κάνω) . Αυτό δε σημαίνει ότι δεν τα απολαμβάνω, αλλά διαβάθμιση υπάρχει για μένα.

 

[Yorgos]

Οι καταράκτες του Iguazu έχουν σαφέστατα περισσότερο νερό αλλά και αυτοί της Βικτωρια είναι πολύ πιο «πλούσιοι « την περίοδο των βροχών.Εμεις πήγαμε στο τέλος της περιόδου ξηρασίας.
Προσπαθώ να βάλω φωτογραφίες αλλά για κάποιο λόγο δεν δέχεται από το iPhone
Όποιος θέλει μπορεί να μπει στο Facebook ή το INSTA μου και να τις δει .
Facebook:Nikos Kakoulidis
Insta: @nikoskakoulidis
#traverelthrullifeandearth

Πέτα το το ρημάδι, βγες από την αίρεση. Μπορούμε να σε βοηθήσουμε, Νίκο! Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να απευθυνθείς!

#teampetatoiphone

 

[travelbreak]

διαβάθμιση υπάρχει για μένα.

Συνήθως μου είναι πολύ δύσκολο να διαβαθμίσω τα μέρη που πάω. Κάποτε το έκανα. Τώρα το βρίσκω μάταιο, αφού τα ενδιαφέροντα μου αλλάζουν με το χρόνο.

 

[Yorgos]

Συνήθως μου είναι πολύ δύσκολο να διαβαθμίσω τα μέρη που πάω. Κάποτε το έκανα. Τώρα το βρίσκω μάταιο, αφού τα ενδιαφέροντα μου αλλάζουν με το χρόνο.

Ίσα-ίσα γι αυτό έχει ενδιαφέρον, ακριβώς επειδή μεταβάλλονται.

 

[Dr Snoopy]

Ελεύθερα μπορείς να βάλεις τις φωτογραφίες σου, θα εχει ενδιαφέρον.

Να πω πάντως πως σε όλους τους καταρράκτες που εχω πάει (απο Βενεζουέλα μέχρι Γουιάνα κι απο Νιαγάρα μέχρι Ιγκουασου) σε όλους την πιο ξηρή περίοδο πήγα και αυτοί ήταν οι λιγότερο εντυπωσιακοί, επομένως η σύγκριση γίνεται στην πιο ξηρή περίοδο. Τοπ-5 δε μπαίνει για μενα.

Ευχαριστώ Γιώργο,νομίζω ότι η πρώτη φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο σημείο που στάθηκες κι εσύ,οπότε μπορεί να γίνει μία σχετική σύγκριση (μια και σ' αρέσουν οι συγκρίσεις )

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9: Λίγη Ζάμπια, μια κόμπρα, ένα κάρι και τ' αγόρι μου​

Το πλάνο σήμερα έλεγε να πάμε κι από τη μεριά της Ζάμπια. Είχαμε κάνει κράτηση για το devil's pool (140$/άτομο περικαλώ) και η ιδέα ήταν να ρίξουμε μια ματιά και στο Lingstone, δηλαδή το ζαμπιανό αδερφάκι (δίδυμη πόλη) του ζιμπαμπουανού Victoria Falls.

Πήγαμε με την εφαρμογή μέχρι τα σύνορα με 7$ κι εκεί μας ζητούσαν... 20$ για τα 4 χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι το σημείο όπου είχαμε ραντεβού για την εκδρομή. Εμάς βρήκες ρε αδερφέ; Αποφύγαμε τους δυο-τρεις πρώτους ενοχλητικούς και τελικώς βρήκαμε έναν που μας πήγε με 3$. Το ραντεβού ήταν σε κάποιο launching pad αφού θα πηγαίναμε με βάρκα (υπήρχε κι επιλογή χωρίς βάρκα ελαφρώς φτηνότερη αλλά μάλλον παραείχε βαβούρα), όπου μας έβαλαν να υπογράψουμε δεν ξέρω ακριβώς τι, δεν έκατσα να το διαβάσω όλο, μάλλον ότι αν πνιγούμε δε φταίνε αυτοί που είμαστε κόπανοι, που μου φάνηκε λογικό. Είχε και μια ωραία Ουκρανή απέναντί μου και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Είχαμε διαβάσει πως χρειαζόμαστε και παπουτσάκια θαλάσσης και ήταν μάλλον η καλύτερη συμβουλή της ημέρας, για μια φορά πήγα κι εγώ προετοιμασμένος κάπου, αν και νοίκιαζαν παπούτσια και οι ίδιοι, όπως έδιναν και πετσέτες. Μια αίσθηση επαγγελματισμού την έδιναν, για να λέμε του στραβού το δίκιο.

Μας έβαλαν λοιπόν σε μια βάρκα, πρέπει να ήμασταν καμιά δεκαριά νοματαίοι και διανύσαμε μια μικρή απόσταση μέχρι το Livingnstone Island, όπου περπατήσαμε στην άμμο, μετά πάνω σε κάτι πέτρες κι ήρθε η ώρα να μπούμε και στο νερό, που ήταν περίπου μέχρι τη μέση, είχαν βάλει ένα σκοινί που το κρατούσαμε όλοι παραταγμένοι σε σειρά και περπατούσαμε κάποια μέτρα μέχρι να φτάσουμε στο devil's pool, τη φυσική πισίνα στο χείλος του καταρράκτη . Ωραίο φαινόταν, αλλά λίγα μέτρα πριν από την πισίνα ήταν το πραγματικό αξιοθέατο: μια ανεμπόδιστη θέα πάνω στα βράχια με τους καταρράκτες σε πλήρη ορμή ακριβώς δίπλα. Δεν ήταν μόνο η καλύτερη θέα από όλες, είχε κι ένα τεράστιο τόξο μέσα στους καταρράκτες που έκανε το όλο σκηνικό μοναδικό. Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες σαν παιδάκια και συνεχίσαμε για το devil's pool.

Στο devil's pool oμολογώ πως ήταν λίγο άβολο το σκηνικό: οι φιλότιμοι κατά τ' άλλα Ζαμπιανοί βοηθούσαν έναν-έναν τους τουρίστες (ή δύο-δυο) να φτάσουν μέχρι το χείλος της πισίνας και μετά τους έβγαζαν φωτογραφίες με σελφοκόνταρα και κινητά, με τους υπόλοιπους να περιμένουν να έρθει η σειρά τους. Μια ετεροντροπή την ένιωσα, δεν περίμενα ότι θα κάνω ινστα-τουρισμό, να περιμένω στη σειρά να με βγάλουν φωτογραφία δυο ντόπιοι, ενώ ένας τρίτος μου κράταγε τα πόδια ώστε να σιγουρευτεί ότι δε θα πέσω. Βγήκε καλή η φωτό; Ναι. Και λοιπόν; Χώρια ότι επέμεναν να βγούμε και παρέα με το Νίκο, όπως έκαναν με τα ζευγάρια. Η δε θέα προς τα κάτω ήταν πολύ περιορισμένη, όλη η φασαρία γίνεται για να έχεις μια φωτογραφία να τη βλέπεις. Ή μάλλον να τη βάλεις στο ίνσταγκραμ.

Ο πραγματικός λόγος να σκάσεις τα 140$ ήταν η προηγούμενη θέα, χωρίς κανέναν τριγύρω με τους καταρράκτες σε πλήρες μεγαλείο. Θα δείτε μετά στις φωτογραφίες τι εννοώ. Έβαλα και τη μούρη μου μέσα για να είναι εμφανής η κλίμακα. Αλλά είχε και μπόνους η εκδρομή: Πρώτον ένα ποιοτικότατο πρωινό. Ναι, είχαμε φάει ήδη στο ξενοδοχείο αλλά το porridge με γιαούρτι, γκρανόλα και σύκο παίζει να είναι και το καλύτερο που έχω φάει. Δεύτερον, στα αυτοσχέδια αποδυτήρια που είχαν φτιάξει μπήκε κι ο Νίκος να αλλάξει και είδε ένα μικρό φιδι. Ζωντανό, που του τσαμπουκαλεύτηκε κιόλας. Το οποίο όταν το είπαμε στους οδηγούς πήγαν και το σκότωσαν με τη μία επειδή ήταν.... κόμπρα! Τρίτον, στο γυρισμό με τη βάρκα πετύχαμε κοντά μας ελέφαντα, μια ζέβρα και... ξαφνικά αναδύθηκε μια οικογένεια ιπποπόταμων τόσο κοντά μας που ήταν πραγματικά το χάιλάιτ της ημέρας, περισσότερο κι από τους καταρράκτες.

Είχαμε χρόνο μπόλικο, οπότε μας έπαιρνε άνετα να κάνουμε τη βόλτα μας στο Livingstone, που μας φάνηκε πιο πόλη από το ξεκάθαρα τουριστικό Victoria Falls, αλλά βαρετή πόλη, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, τουλάχιστον για μας που είχαμε εικόνα πόλεων και σε Ζάμπια και Ζιμπάμπουε, για κάποιον που ερχόταν μόνο από καταρράκτες και σαφάρι ίσως να είχε κι ένα τόνο αυθεντικότητας. Το δε μουσείο της πόλης στο οποίο λύσσαξα να πάμε ήταν... περίεργο. Είχε και κάτι ομοιώματα καταστημάτων από τα 60s με... απορρυπαντικά και σαπούνια, ένα καλούτσικο εθνογραφικό κομμάτι, δυο αίθουσες για το δόκτωρα Livingstone (εντάξει, δεν ήταν τόσο αδιάφορος όσο νόμιζα) κι ένα κομμάτι φυσικής ιστορίας που θα μπορούσε να είναι και καλύτερο.

Αποφασίσαμε να περπατήσουμε λίγο παραπάνω, μπήκαμε και σε δυο μαγαζιά να πάρει ο Νίκος το γάλα του (βασικά με γάλα και μπριζόλες τρέφεται ο άνθρωπος) και πέσαμε και σε αρκετές κυρίες ντυμένες στα λευκά...με στρας. Δε μου ήταν ξεκάθαρο αν ερχόντουσαν από την εκκλησία (Κυριακή γαρ) ή από τον Αργυρό της Ζάμπιας, αλλά πλάκα είχαν. Αποκομίσαμε και την εντύπωση (που μας βεβαίωναν και οι Ζιμπαμπουάνοι) ότι η οικονομία της Ζάμπιας χωρίς να είναι κανένα θαύμα Σιγκαπούρης είναι σαφώς σταθερότερη της ταλαιπωρημένης γειτόνισσάς της.

Επιστροφή στη Ζιμπάμπουε μέσω της αγαπημένης γέφυρας και είπαμε να φάμε κάτι γιατί με δυο μόνο πρωινά είχαμε πεινάσει οι καημένοι. Πάλι με κριτήριο το γούγλη πρότεινα να πάμε στο Lookout Cafe, πρόταση που έγινε δεκτή αφού το μενού είχε κρεατάκι. Το μέρος είχε ΦΟΒΕΡΗ θέα του horseshoe κι εξαιρετική διακόσμηση. Μα ποιος τα στήνει αυτά τα μαγαζιά; Ε όσο περιμέναμε το φαγητό έκανα μια μικρή έρευνα κι έμαθα πως τα περισσότερα ανήκουν σε νοτιαφρικάνους και αρκετά σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Ευχαριστήθηκα γαρίδα με κάρι και papadom κι αν θυμάμαι καλά έμεινε ευχαιρστημένος κι ο Νίκος με την κρεατάρα του. Για μένα ήταν το καλύτερο φαγητό στο ταξίδι, αλλά ο Νίκος ποτέ δεν ξεπέρασε την πρώτη του μπριζόλα στη Λουσάκα.

Στην επιστροφή περπατώντας (μπας και κάψουμε καμιά θερμίδα) πετύχαμε ελαφάκια και μερικούς φακόχοιρους πριν επιστρέψουμε στον παράδεισο ησυχίας που ήταν το ξενοδοχείο μας. Την επομένη θα αφήναμε για τα καλά τη Ζιμπάμπουε με προορισμό το Chobe, το εθνικό πάρκο που είχα προκρίνει αντί του Mana Pools (επειδή μας έπεφτε λίγο εκτός δρομολογίου με τα αρχαία) και του Hwange (που δίεθετε walking safari) με το σκεπτικό ότι ως υδρόβιο πάρκο θα ήταν διαφορετικό από το επόμενο. Για να δούμε...