- Μηνύματα
- 2.936
- Likes
- 12.685
- Ταξίδι-Όνειρο
- New Zealand
Έχει περάσει καιρός από τότε που έγραψα ιστορία στο TS, αλλά το τελευταίο ταξίδι στην Ινδονησία νομίζω αξίζει την ανάλυσή του.
Αποτελούσε μέρος ενός μεγαλύτερου ταξιδιού, με το πλάνο να έλεγε ότι 3 Αυγούστου θα πετούσα από Κωνσταντινούπολη για Μπαλί και ήθελα με κάποιο τρόπο να βρεθώ στο Λόμποκ. Αντίστοιχα 17 Αυγούστου πρωί να είμαι πίσω στο Μπαλί για να πάρω την επόμενη πτήση για Μανίλα. Οπότε υπήρχαν 13-14 μέρες διαθέσιμες προς εξερεύνηση.
Η Ινδονησία ήταν ένα μέρος που το είχα επισκεφτεί πέρυσι τον Απρίλιο, αλλά όλες οι μέρες ήταν στο Μπαλι, με εξαίρεση ένα 3μερο στα Gili islands. Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει πηγαίνοντας σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας είναι η ευγένεια των ανθρώπων, η καλοσύνη τους και η φιλοξενία τους και η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το ξαναζήσω. Με το πέρασμα του χρόνου από πέρυσι, συνειδητοποιούσα το πόσο όμορφη χώρα είναι η Ινδονησία και το πόσα απίθανα μέρη έχει εκτός από το Μπαλι επομένως όταν άρχισα να κοιτάζω τα εισιτήρια για τον Αύγουστο, έλεγα μέσα μου ότι δεν ήθελα να περάσω χρόνο στο Μπαλι, αλλά να εξερευνήσω την χώρα όσο περισσότερο μπορούσα.
Αυτό που ήξερα ότι ήθελα να κάνω στην αρχή είναι 3 μέρες σε ένα yoga retreat στο Λομποκ και άλλες 4 μέρες πάνω σε ένα πλοίο που έκανε τη διαδρομή Lombok-Labuan Bajo με διάφορες ωραίες στάσεις στο ενδιάμεσο. Από εκεί και πέρα, υπήρχε άλλη μια εβδομάδα, να ενώσω τις τελείες και να βγάλω πρόγραμμα μέχρι τις 17 που έπρεπε να ήμουν στο Μπαλι.
Συνέβησαν αρκετά, με στιγμές και εικόνες που περνούσαν από τα μάτια μου σαν φιλμ πολλαπλών frames. Για το τέλος είχαμε και ένα σεισμό 7,7R που πήγε να μου χαλάσει το επόμενο σκέλος του ταξιδιού, αλλά την βρήκαμε την άκρη.
Και οι 2 φωτογραφίες δεν είναι AI και τα δυο αυτά μέρη βρίσκονται σε απόσταση 200χλμ το ένα με το άλλο.
Αποτελούσε μέρος ενός μεγαλύτερου ταξιδιού, με το πλάνο να έλεγε ότι 3 Αυγούστου θα πετούσα από Κωνσταντινούπολη για Μπαλί και ήθελα με κάποιο τρόπο να βρεθώ στο Λόμποκ. Αντίστοιχα 17 Αυγούστου πρωί να είμαι πίσω στο Μπαλί για να πάρω την επόμενη πτήση για Μανίλα. Οπότε υπήρχαν 13-14 μέρες διαθέσιμες προς εξερεύνηση.
Η Ινδονησία ήταν ένα μέρος που το είχα επισκεφτεί πέρυσι τον Απρίλιο, αλλά όλες οι μέρες ήταν στο Μπαλι, με εξαίρεση ένα 3μερο στα Gili islands. Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει πηγαίνοντας σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας είναι η ευγένεια των ανθρώπων, η καλοσύνη τους και η φιλοξενία τους και η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το ξαναζήσω. Με το πέρασμα του χρόνου από πέρυσι, συνειδητοποιούσα το πόσο όμορφη χώρα είναι η Ινδονησία και το πόσα απίθανα μέρη έχει εκτός από το Μπαλι επομένως όταν άρχισα να κοιτάζω τα εισιτήρια για τον Αύγουστο, έλεγα μέσα μου ότι δεν ήθελα να περάσω χρόνο στο Μπαλι, αλλά να εξερευνήσω την χώρα όσο περισσότερο μπορούσα.
Αυτό που ήξερα ότι ήθελα να κάνω στην αρχή είναι 3 μέρες σε ένα yoga retreat στο Λομποκ και άλλες 4 μέρες πάνω σε ένα πλοίο που έκανε τη διαδρομή Lombok-Labuan Bajo με διάφορες ωραίες στάσεις στο ενδιάμεσο. Από εκεί και πέρα, υπήρχε άλλη μια εβδομάδα, να ενώσω τις τελείες και να βγάλω πρόγραμμα μέχρι τις 17 που έπρεπε να ήμουν στο Μπαλι.
Συνέβησαν αρκετά, με στιγμές και εικόνες που περνούσαν από τα μάτια μου σαν φιλμ πολλαπλών frames. Για το τέλος είχαμε και ένα σεισμό 7,7R που πήγε να μου χαλάσει το επόμενο σκέλος του ταξιδιού, αλλά την βρήκαμε την άκρη.
Και οι 2 φωτογραφίες δεν είναι AI και τα δυο αυτά μέρη βρίσκονται σε απόσταση 200χλμ το ένα με το άλλο.
Last edited:
