Η ...Κουνόπετρα και ένα χαλασμένο φρένο (Κεφαλονιά 1985)

[Sam-chal]

Σκαλίζοντας την μνήμη θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα ταξίδι που κάναμε στην άδεια του καλοκαιριού.

Τη χρονιά εκείνη ως υπάλληλοι κληρωθήκαμε για πρώτη φορά με εισιτήρια του κοινωνικού τουρισμού.

Ένα ζευγάρι φιλικό ο Σ. και η Λ. επίσης διέθεταν εισιτήρια.
Αρχίσαμε το ψάξιμο για Αύγουστο που θα παίρναμε άδεια.
Έπεσε η ιδέα για την Κεφαλλονιά από τον Σ., εγώ ανέλαβα να βρω κατάλυμα.
Μετά από πολύ ψάξιμο και τηλέφωνα βρήκα και καταλήξαμε σε ένα νεόκτιστο ξενοδοχείο (μάλλον room to let ήταν) στην Κουνόπετρα όπου και το φαινόμενο ενός βράχου που κουνιόταν (μπορείτε να την goooglάρετε για λεπτομέρειες), τώρα δεν κουνιέται παρ’ ότι οι πονηροί Κεφαλλονίτες διαδίδουν ότι κουνιέται ανεπαίσθητα.
Με τι μέσο θα πάμε; Εγώ είχα μια μηχανή και ένα αγροτικό, οπότε τα αποκλείσαμε.
Ο πατέρας του Σ. είχε ένα παλιό Ford Taunus το οποίο μετά από πολλά παρακάλια μας το έδωσε (σημ. ο Σ. δεν είχε δίπλωμα τότε).
Αφού φορτώσαμε τα μπαγκάζια μας ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας.
Ο Κοινωνικός Τουρισμός προσέφερε και ακτοπλοϊκά εισιτήρια δωρεάν αν θυμάμαι καλά αλλά σε συγκεκριμένες γραμμές.
Έπρεπε λοιπόν να πάρουμε την γραμμή Αστακός – Σάμη με βραδινό δρομολόγιο.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από Χαλκίδα με δρομολόγιο Θήβα – Λιβαδειά – Αράχωβα – Δελφοί - Ιτέα – Γαλαξίδι – Ναύπακτος - Μεσολόγγι – Αιτωλικό – Αστακός με μικρές στάσεις για καφέ, γλύκό, ξεκούραση…
Δύο ώρες περίπου πριν την αναχώρηση σταθμεύσαμε στο λιμάνι και βολτάραμε μέχρι να έρθει η ώρα.
Αφού έφτασε το ferry οι υπόλοιποι επιβιβάστηκαν και εγώ πήρα το αυτοκίνητο, ανέβηκα στον καταπέλτη και συνέχισα προς το βάθος του πλοίου για να κάνω χώρο και για τα άλλα αυτοκίνητα που είχα δει να υπάρχουν στο λιμάνι.
- Εεεεεε ωπααααα στοπ! Μου φώναξαν οι δύο ναυτικοί που ήταν στο γκαράζ.
- Τι συμβαίνει; Τους ρώτησα.
- Δεν υπάρχει άλλο αυτοκίνητο για επιβίβαση!
Απορημένος έβαλα χειρόφρενο και ανέβηκα στο σαλόνι.
Έρχεται ο καπετάνιος και μας ρωτάει:
- Ποιος καλός άνεμος σας έφερε;
- Ο «άνεμος» του Κοινωνικού Τουρισμού του απαντώ.
- Καλώς ήρθατε! Να ξέρετε είσαστε οι μοναδικοί επιβάτες σε αυτό το δρομολόγιο. Έχετε το πλοίο «αγκαζέ».
Έτσι μια παρέα όλοι εμείς και οι ναυτικοί φτάσαμε Σάμη και αφού τους ευχαριστήσαμε αποχαιρετιστήκαμε.
Το πρόβλημα που είχαμε μπροστά μας ήταν η διανυκτέρευση γιατί η κράτηση ήταν για την επόμενη μέρα, στο νότιο άκρο της Κεφαλλονιάς.
Τα οικονομικά μας ήταν περιορισμένα και θα ήταν πολυτέλεια να κλείσουμε κάποιο δωμάτιο επιπλέον.
Η λύση ήταν να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο που ήταν σχετικά ευρύχωρο. Βρήκαμε ένα σημείο που είχε ένα μικρό πλάτωμα και αφού γείραμε πίσω τα καθίσματα ξαπλώσαμε κάπως άβολα εγώ στη θέση του οδηγού η Κ. στου συνοδηγού και ο Σ. με την Λ. αγκαλιά στο πίσω κάθισμα.
(Συνεχίζεται)

 

[gkalla]

Ξεκίνησα να πηγαίνω στο νησί το '91, μάλλον πιο μετά από τότε που εκτυλίσσετε η ιστορία σου. Περιμένω να δω ποιες ήταν οι "εικόνες" που αποκομίσατε από το νησί, που σίγουρα έχει αλλάξει πολύ από τότε.

Η λύση ήταν να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο που ήταν σχετικά ευρύχωρο.

Θηρίο ήταν το Ford Taunus για την εποχή του!! Θυμάμαι πως μας φαινόταν σαν τανκς εκείνη την εποχή.

 

[varioAthens]

Τι απλα που ηταν τοτε τα πραγματα....

 

[Sam-chal]

Μας ξύπνησε άγαρμπα ο πρωινός ήλιος και έτσι κινήσαμε για πρωινό καφέ και να τσιμπήσουμε κάτι από ένα φούρνο που βρήκαμε στο δρόμο.
Ήταν πολύ νωρίς για να πάμε στα δωμάτια οπότε εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο για να επισκεφτούμε το Λιμνοσπήλαιο της Μελισάνθης, να κάνουμε την απαραίτητη βαρκάδα και να θαυμάσουμε το τοπίο.
Αφού είχε περάσει η ώρα ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο, φτάνοντας στο Αργοστόλι πήραμε το φέρρυ και περάσαμε απέναντι στο Ληξούρι (η «αντιπαλότητα» των δύο κωμοπόλεων είναι παροιμιώδης…) συνεχίζοντας για την Κουνόπετρα.
Το ξενοδοχείο ήταν σχετικά μακριά από παραλίες, ο εξωτερικός χώρος ήταν υπό διαμόρφωση και τα δωμάτια καινούργια και καθαρά, ίσως είμασταν οι πρώτοι που τα εγκαινιάσαμε.
Αφού τακτοποιηθήκαμε ρωτήσαμε την υπεύθυνη του ξενοδοχείου για τις παραλίες και για την «κουνόπετρα». Μας πρότεινε την παραλία Ξι και μας πληροφόρησε πως η κουνόπετρα δεν κουνιέται όπως παλιά, προσθέτοντας ότι μπορούμε να στερεώσουμε πάνω της ένα καλάμι και να δούμε μια ανεπαίσθητη κίνηση (που μπορεί η φαντασία μας να την έκανε πραγματική). Συμφωνήσαμε και οι 4 ότι άλλη όρεξη δεν είχαμε από το να δούμε τα …κουνήματα της κουνόπετρας και επιλέξαμε να πάμε για μπάνιο στην Ξι.
Η Ξι είναι μια ρηχή παραλία που για να φτάσεις να είσαι στο νερό μέχρι το στήθος πρέπει να προχωρήσεις πολύ μέσα. Η άμμος ήταν ψιλή ενώ είχαν ξεβραστεί φύκια και μαζί με την άμμο σχημάτιζαν ένα παραλιακό τείχος περίπου 1,5 μέτρο.
Η Λ. βρήκε τη χαρά της αφού δεν ήξερε να κολυμπήσει και έμεινε στα ρηχά μέχρι τη μέση το πολύ.
Είμασταν μόνοι μας οπότε πετάξαμε και τα μαγιό αλλά την ώρα που είμασταν μέσα έφτασαν δύο οικογένειες με τα αυτοκίνητα, ευτυχώς όχι πολύ κοντά και πριν επιλέξουν μέρος για να καθίσουν βγήκαμε γρήγορα-γρήγορα καλύπτοντας με τα χέρια μας τα επίμαχα σημεία και φορέσαμε τα μαγιό μας.
Τελειώνοντας το μπάνιο επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και αφού ετοιμαστήκαμε και το στομάχι διαμαρτυρόταν αναζητήσαμε ταβερνάκι. Στην γύρω περιοχή δεν υπήρχε κάτι επομένως το Ληξούρι ήταν η επιλογή μας. Έτσι πέρασε η πρώτη μέρα μας στην Κεφαλονιά.
(Συνεχίζεται)

 

[varioAthens]

Αδιανοητο να φανταστω την παραλια Ξι με τοσο λιγο κοσμο που εβγαζες μαγιο....

 

[Sam-chal]

Το πρωί μετά το πρωινό και τη σχετική σύσκεψη αποφασίσαμε να πάμε στην βορειοανατολική πλευρά της Κεφαλλονιάς και συγκεκριμένα στην παραλία του Μύρτου όπου και κάναμε την πρώτη μας βουτιά, αφού κολυμπήσαμε αρκετά, κάναμε και την ηλιοθεραπεία μας συνεχίσαμε για τον Άσσο, δεν μείναμε πολύ και φύγαμε για το Φισκάρδο.
Το λιμάνι ήταν όμορφο και γραφικό μας άρεσε πολύ και καθήσαμε για φαγητό σε μια επίσης γραφική ταβέρνα (Τασία; Δεν με βοηθά πολύ η μνήμη μου).
Μετά το φαγητό ήρθε ή ώρα να αράξουμε σε κάποιο ήσυχο μέρος και στη συνέχεια να κάνουμε την δεύτερη βουτιά. Ρωτήσαμε και μας πρότειναν την παραλία Έμπλυση. Αυτή την θυμάμαι καλά γιατί εκεί η Κ ξέχασε τα ακριβά για εμάς γυαλιά ηλίου. Αργά το απόγευμα λίγο πριν δύσει ο ήλιος πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Στην πορεία όταν πατούσα φρένο άκουγα έναν περίεργο θόρυβο, δεν θεώρησα ότι ήταν ανησυχητικό και οδήγησα έτσι μέχρι το Αργοστόλι που είχανε σκοπό να κάνουμε νυχτερινή βόλτα.
Εμένα όμως με «έτρωγε» το φρένο. Τριγυρίσαμε στα στενά και όταν επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο είπα ότι πρέπει να δούμε τι είναι αυτός ο θόρυβος. Περιττό να σας πω ότι τα χέρια μου «πιάνουν» οτιδήποτε κατασκευαστικό, τόχω στο αίμα μου. Έβαλα τον γρύλο, σήκωσα τον πίσω δεξιό τροχό, το αφαίρεσα και έλυσα το καπάκι με τα ταμπούρα. Ήταν νύχτα και δεν έβλεπα καλά αλλά ένιωσα πολύ χαλαρές τα ταμπούρα.
Οι γυναίκες της παρέας πήγαν σε ένα περίπτερο και αγόρασαν ένα φακό και με αυτόν φωτίσαμε την ανάρτηση του τροχού και έκπληκτος μαζί με τρόμο διαπίστωσα ότι η ασφάλεια που κρατούσε τα ταμπούρα είχε φύγει και το φρένο δεν λειτουργούσε καθόλου.
Βρήκα τρόπο και έβαλα στη θέση τους τον μηχανισμό και τον ασφάλισα.
Τα παιδιά ανήσυχα με ρωτούσαν αν είναι πλέον ασφαλές το αυτοκίνητο. Τους καθησύχασα και ηρέμησαν.
Είμαστε στην Κεφαλονιά; Σωστά! Οι Κεφαλλονίτες είναι πονηροί; Βεβαίως! Όμως οι Χαλκιδέοι πιο πονηροί. Οι γυναίκες επέστρεψαν τον φακό στο περίπτερο, είπαν στον άνθρωπο ότι τελικά δεν τον χρειαστήκαμε ή ότι δεν μας κάνει και πήραν πίσω τα χρήματα! Που; Στην Κεφαλλονιά!
(Συνεχίζεται)

 

[Sam-chal]

Οι δύο επόμενες μέρες έφεραν λίγο γκρίνια γιατί οι συνήθειες των δύο ζευγαριών ήταν, και είναι διαφορετικές – αλλά παραμένουμε φίλοι όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγοντας να κάνουμε μαζί διακοπές, εμείς του εξαντλητικού περπατήματος και της εξερεύνησης εκείνοι του αράγματος του μπάνιου και της ηλιοθεραπείας.
Μετά από κουβέντα και αλληλοκατανόηση αποφασίσαμε εκείνοι να παραμείνουν στο ξενοδοχείο και εμείς να πάρουμε το αυτοκίνητο και να περιηγηθούμε στην Κεφαλονιά ενώ θα συναντιόμασταν το βράδι για φαγητό ή ποτάκι και ανταλλαγή εντυπώσεων.
Έτσι περιηγηθήκαμε σε όλο το νησί με στάσεις όπου θεωρούσαμε ότι υπάρχει κάτι ενδιαφέρον.
Εντύπωση μας έκαναν τα ονόματα των χωριών με κατάληξη -άτα (Περατάτα, Βλαχάτα, Λουρδάτα κλπ.).
Έτσι έφτασε η μέρα της επιστροφής. Αυτή τη φορά δεν είμασταν μόνοι, είχε αρκετούς επιβάτες ενώ έκανε στάση στην Ιθάκη της οποίας το λιμάνι θαυμάσαμε από το κατάστρωμα του πλοίου. Η αναχώρηση καθυστέρησε λίγο για να επιβιβαστεί ένας νεαρός τραυματίας από ατύχημα με μηχανή, είχε σπάσει πόδια.
Χωρίς άλλες αξιόλογες καταστάσεις επιστρέψαμε στη βάση μας.
Την επόμενη χρονιά πάλι με κοινωνικό τουρισμό επιλέξαμε την Σάμο, αυτή τη φορά μόνοι μας, για την οποία δεν έχω να σας διηγηθώ και δεν θυμάμαι κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Μετά τη Σάμο είχαμε γεννητούρια – δυο παιδιά – και ξεκίνημα σε ελεύθερο επάγγελμα – δύο επιχειρήσεις – οπότε αφιερωθήκαμε σε αυτά για να ξεκινήσουμε πάλι ταξίδια το 1997
Ιταλία - 1997 Ιταλία Δεύτερο ταξίδι εξωτερικό και πρώτο ως έγγαμος

Τέλος.

 

[katkats]

Μεταφέρθηκε στις Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ελλάδα