Ιστορία με ιστιοφόρο σε αγώνα Aegean Regatta έχετε; Δεν έχετε! Την γράφω λοιπόν!

[Sam-chal]

Πέρασαν 19 χρόνια …

Ας ξεκινήσω να γράψω την πρώτη συμμετοχή στην Aegean Regatta 2007 με το ιστιοφόρο μου.

Το Sogno Di Mare (Όνειρο της Θάλασας) ήταν (πλέον αποσύρθηκε – έκανε το κύκλο του) ένα σκαρί από πολυεστέρα 30 πόδια που είχε ναυπηγηθεί στην Ιταλία από το Ναυπηγείο Barberis (κουρέας ; ) εύπλοο, «καλλύπυγο» (όπως θα έλεγε ο Γιώργος Γκρίτσης που πραγματοποίησε δύο φορές τον περίπλου της γης με παρόμοιου μήκους ιστιοφόρο) και φυσικά γρήγορο για να είναι ανταγωνιστικό στις ιστιοδρομίες εξοπλισμένο με όλα τα αναγκαία πανιά.

Όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα πήρα την απόφαση να συμμετάσχω. Ο γιός μου ο Νίκος θα ακολουθούσε, ο Γιάννης Δ. παλιός και έμπειρος ιστιοπλόος, ο Άγγελος Ρ. καπετάνιος με δικό του σκάφος αλλά ως έμπειρος κλήθηκε να συμπληρώσει την ομάδα μαζί με τον Γιάννη Ζ. εξίσου ικανό και έμπειρο ιστιοπλόο.

Αφού γύρισα από διακοπές με την οικογένεια σε Κύθνο, Τζια και Πεταλιούς (όπου συναντηθήκαμε με τον πρώην ιδιοκτητη του σκάφους – είχε αγοράσει ένα μεγαλύτερο) ασχολήθηκα με τα της συμμετοχής στον αγώνα. Η προετοιμασία περιελάμβανε επιπλέον εξοπλισμό για την κατηγορία του αγώνα και προστέθηκε με θρησκευτική ευλάβεια γιατί πάνω απ’ όλα προείχε η ασφάλεια των επιβαινόντων.

Το πανί της πλώρης είχε ένα μεγάλο σχίσιμο και έπρεπε να αντικατασταθεί και να περαστεί στο αγωνιστικό πιστοποιητικό. Μια κακή ερμηνεία του κανονισμού δεν επέτρεψε τελικά την αντικατάσταση και πήγαμε με πανί μπαλωμένο πρόχειρα με αυτοκόλλητα κομμάτια, κάτι σαν κουρελού δηλαδή (τι ντροπή! ). Ας είναι αφού το είχαμε πάρει απόφαση…

Το αρχικό δρομολόγιο από Χαλκίδα, βόρειο λιμάνι, θα ακολουθούσε τα εξής λιμάνια: Σκιάθος, Αη Στράτης, Μυτιλήνη το οποίο τελικά λόγω συνθηκών τροποποιήθηκε όπως θα δούμε παρακάτω.

Αφού λοιπόν το σκάφος επιθεωρήθηκε σχολαστικά και ανεφοδιαστήκαμε με νερό, πετρέλειο και τα απαραίτητα σνακς για την πορεία ξεκινήσαμε βράδι με τον Γιάννη Δ. περνώντας την γέφυρα της Χαλκίδας και δέσαμε στην παραλία της ώστε να αποπλέαμε την επόμενη το πρωί.

Κάποιες εκκρεμότητες με την δουλειά της τελευταίας στιγμής μας ανάγκασε να ξεκινήσουμε λίγο πιο αργά. Η ταχύτητα του ιστιοπλοϊκού όπως ίσως γνωρίζετε είναι μικρή 5-7 μίλια είτε με πανιά είτε με μηχανή που γίνεται πιο αργή όταν ο αέρας είναι κόντρα (κατάορτσα).

Ο καιρός ήταν ήρεμος και εφόσον δεν είχε ικανό αέρα η χρήση της μηχανής ήταν αναπόφευκτη, το ταξίδι .

Στο ύψος της Αρκίτσας από μακριά είδαμε μια βάρκα με το ηλικιωμένο ζευγάρι που ήταν μέσα να μας κάνει νοήματα με τα κουπιά και τα χέρια. Πλησιάσαμε και μας είπαν ότι έμειναν από μηχανή. Τους είπαμε ότι θα τους ρυμουλκήσουμε μέχρι το επόμενο λιμάνι της Αρκίτσας που ήταν πιο κοντά. Απαίτησαν (!) να γυρίσουμε πίσω και να τους πάμε στην παραλία απ’ όπου ξεκίνησαν. Άντε λέμε ας τους κάνουμε τη χάρη αφού τους λυπηθήκαμε και ο κανόνας στη θάλασσα είναι να κάνεις ότι μπορείς ώστε να ελαχιστοποιήσεις τον κίνδυνο που διατρέχει κάποιος.
Τους αφήσαμε δεν απαιτήσαμε τίποτα και από αυτούς δεν ακούσαμε ούτε ένα ευχαριστώ… Γαιδουριά!

Συνεχίσαμε περνώντας ανάμεσα από την μύτη της Εύβοιας και τα Λιχαδονήσια με πορεία προς τις Κουκουναριές της Σκιάθου. Αμ δε, το κανάλι φτεσκάρισε με κόντρα αέρα και μας ανάγκασε εκτός από τη μηχανή να βάλουμε και τον φλόκο θυέλλης στην πλώρη για να σταθεροποιηθεί λίγο από τα σκαμπανεβάσματα των κυμάτων. Συνεχίσαμε ενώ σουρούπωνε την πορεία με ζικ-ζακ μέχρι τα Κανατάδικα Ιστιαίας αλλά ο αέρας δυνάμωνε και βλέπαμε ότι με την ταχύτητα που ταξιδεύαμε θα φτάναμε πολύ αργά και ταλαιπωρημένοι άλλωστε δεν υπήρχε λόγος είχαμε χρόνο, ο γιός μου θα ερχόταν στην Σκιάθο το επόμενο βράδι.

Αλλάξαμε λοιπόν πορεία ποδίζοντας προς το Τρίκερι οπότε είχαμε τον αέρα πιο ευνοϊκό.

Είχε νυχτώσει για τα καλά έχοντας όμως περάσει αρκετές φορές από την περιοχή φτάσαμε τελικά στο Παλαιό Τρίκερι που βρίσκεται στο νησάκι απέναντι από τον Αλογόπορο στην μύτη της Μαγνησίας. Μας βοήθησαν να δέσουμε φίλοι Βολιώτες ιστιοπλόοι που θα πήγαιναν και αυτοί στον αγώνα. Μας προσκάλεσαν στο τραπέζι που είχαν στρώσει γλέντι με την κιθάρα του Στέλιου ο οποίος εκτός των άλλων είναι και δεινός ιστιοπλοος, έλειπε όμως ο καρπός από το ένα του χέρι και στερέωνε την πένα σε αυτό παίζοντας καταπληκτικά μεγάλο ρεπερτόριο.

Περάσαμε όμορφα λοιπόν διασκεδάζοντας με ωραία παρέα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και αράξαμε για ύπνο ενώ ο αέρας ήδη είχε πέσει.

Τελικά όπως λέει και η παροιμία «κάθε εμπόδιο και σε καλό»!
(Συνεχίζεται)

 

[evaT]

Πέρασαν 19 χρόνια …

Ας ξεκινήσω να γράψω την πρώτη συμμετοχή στην Aegean Regatta 2007 με το ιστιοφόρο μου.

Εγώ έχω γράψει ιστορία για ιστιοπλοιία. Για αγώνες κανείς.

Καλή πρωτιά!

 

[psilos3]

Όχι, τέτοια ιστορία δεν είχαμε, καλά έκανες και πήρες φόρα με τις ρετρό τελευταία!

 

[Sam-chal]

Όχι, τέτοια ιστορία δεν είχαμε, καλά έκανες και πήρες φόρα με τις ρετρό τελευταία!

Τα καινούργια ταξίδια που κάνω τα έχετε καλύψει εσείς με το παραπάνω.

 

[Sam-chal]

Το
Δεν θα μπορούσες να περιγράψεις το ταξίδι πιο ωραία και κρατάω πιο πολύ αυτό:
"-Η ανεκτίμητη αίσθηση ελευθερίας, να ταξιδεύεις Αύγουστο μήνα που τα νησιά βουλιάζουν αλλά εσύ να μπορείς να χαίρεσαι νερά που οι υπόλοιποι τα βλέπουν μόνο με το κυάλι.
-Στο λιμάνι να γίνεται χαμός, αλλά εσύ να τρως με την παρέα σου λίγο πιο πέρα κάτω από τα αστέρια.
-Να ξυπνάς και η πρώτη καλημέρα σου να είναι η επαφή με το νερό
-Να βλέπεις την ανατολή με αγουροξυπνημένο μάτι επειδή σε πήρε ο ύπνος στο κατάστρωμα.
-Να χαίρεσαι το λυκόφως σε άπειρα μαγικά ηλιοβασιλέματα.
-Να γίνεσαι για λίγο ξανά παιδί. Τότε που δεν σ ένοιαζε αν μπανιαριζόσουν καθημερινά, που όταν σ έντυναν με τα καλά σου ρούχα ήταν Κυριακή ή γιορτή και προτιμούσες το μαγιώ, τότε που το μόνο που σ ενδιέφερε το καλοκαίρι ήταν οι βουτιές στη θάλασσα και το παιχνίδι με τους φίλους σου. evaT "

 

[evaT]

Το

Δεν θα μπορούσες να περιγράψεις το ταξίδι πιο ωραία και κρατάω πιο πολύ αυτό:
"-Η ανεκτίμητη αίσθηση ελευθερίας, να ταξιδεύεις Αύγουστο μήνα που τα νησιά βουλιάζουν αλλά εσύ να μπορείς να χαίρεσαι νερά που οι υπόλοιποι τα βλέπουν μόνο με το κυάλι.
-Στο λιμάνι να γίνεται χαμός, αλλά εσύ να τρως με την παρέα σου λίγο πιο πέρα κάτω από τα αστέρια.
-Να ξυπνάς και η πρώτη καλημέρα σου να είναι η επαφή με το νερό
-Να βλέπεις την ανατολή με αγουροξυπνημένο μάτι επειδή σε πήρε ο ύπνος στο κατάστρωμα.
-Να χαίρεσαι το λυκόφως σε άπειρα μαγικά ηλιοβασιλέματα.
-Να γίνεσαι για λίγο ξανά παιδί. Τότε που δεν σ ένοιαζε αν μπανιαριζόσουν καθημερινά, που όταν σ έντυναν με τα καλά σου ρούχα ήταν Κυριακή ή γιορτή και προτιμούσες το μαγιώ, τότε που το μόνο που σ ενδιέφερε το καλοκαίρι ήταν οι βουτιές στη θάλασσα και το παιχνίδι με τους φίλους σου. evaT "

Εγώ τα έγραψα όλα αυτά ε;; φαντάσου πόσο ενθουσιασμένη ήμουν. Καλά που μου τα θύμισες γιατί οι φίλοι μου προτείνουν ιστιοπλοικό για το καλοκαίρι

 

[Sam-chal]

Το πρωί ξυπνήσαμε από τις φωνές των διπλανών που έλυναν για να φύγουν, ανέβηκα πάνω για να δω μήπως είχε «πλακώσει» η καδένα την δική τους μιας και ρίξαμε άγκυρα τη νύχτα αλλά τελικά οκ ήταν παράλληλα.
Με την ησυχία μας ήπιαμε το καφεδάκι μας στο μοναδικό μαγαζί και αφού αφήσαμε τον μώλο βάλαμε πλώρη για τις Κουκουναριές.
Ο αέρας ήταν ευνοϊκός οπότε σηκώσαμε πανιά και σε λίγες ώρες λίγο μετά το μεσημέρι φτάσαμε σε αυτή την βραβευμένη ονειρική παραλία. Αγκυροβολήσαμε αρόδου. Μαγιό και βουτιά, τι άλλο; Τα καθαρά νερά ήταν απόλαυση όταν μάλιστα συνδυάζονται μετά από ταξίδι!
Αφού πέρασε η ώρα και έπρεπε το βράδι να είμαστε στο λιμάνι της Σκιάθου όπου θα έφτανε το πλοίο της γραμμής με τον γιό μου. Η πλεύση ήταν σύντομη και αφού βρήκαμε θέση στο λιμάνι περιμέναμε μέχρι να φτάσει το πλοίο.
Αφού αποβιβάστηκε ο υιός και συναντηθήκαμε κάναμε και οι τρεις μια βόλτα στον πεζόδρομο, φάγαμε και προγραμματίσαμε την αναχώρηση στις 11 το βράδι.
Είχαμε να διανύσουμε 80 μίλια περίπου μέχρι τον Αη Στράτη.
Τη νύχτα πέφτει ο αέρας, την ημέρα είναι εντελώς κόντρα για αυτό και θα ταξιδεύαμε νύχτα με βάρδιες και με οδηγό το GPS.
Με νύχτα σκοτεινή χωρίς φεγγάρι, έναν θαυμάσιο έναστρο ουρανό και χωρίς αέρα – θάλασσα λάδι η νυχτερινή πλεύση είναι μαγεία αλλά για το καπετάνιο η ανησυχία (μήπως πέσουμε σε κάποια ξέρα, μήπως χτυπήσουμε σε κάποιο μεγάλο επιπλέων αντικείμενο κλπ.) δεν τον αφήνει να την απολαύσει. Με την βοήθεια του GPS και σημάδι αστερισμούς στον ορίζοντα (διορθώνοντας συχνά μιας και η περιστροφή της γης αλλάζει την γωνία παρατήρησης – το μόνο σταθερό αστέρι είναι ο πολικός αστέρας) πλεύσαμε ανάμεσα κάτω από Σκόπελο, Αλόννησο, Περιστέρα, Κυρά Παναγιά και Πιπέρι.

Όταν άρχιζε να χαράζει το πρώτο αμυδρό φως αφησα τον υιό μου στο τιμόνι και πήγα στην πλωριά καμπίνα όπου με πήρε για λίγο ο ύπνος.
Γκρρρρρρρ…σβρρρρρρ… πετάχτηκα τρομαγμένος! Μου έμοιασε σύρσιμο πάνω σε χαλίκια! Βγήκα γρήγορα απάνω ανήσυχος αλλά όλα καλά! Τι είχε συμβεί; Είχε βγάλει λίγο αεράκι και ο τιμονιέρος άνοιξε το τυλιγμένο στον πρότονο πανί με τα ράουλα και τα σχοινιά να προκαλέσουν αυτόν τον θόρυβο που με κατατρόμαξε.
Η πλεύση συνεχίστηκε ομαλά. Ήδη φαινόταν στον ορίζοντα ο Αη Στράτης. Είχε μεσουρανήσει ο ήλιος όταν φτάσαμε. Αγκυροβολήσαμε πρυμνοδετώντας δίπλα σε δύο Θεσσαλονικιώτικα ιστιοφόρα που θα έπαιρναν και αυτά μέρος στον αγώνα.
(Συνεχίζεται)

 

[Smaragda53]

Το πρωί ξυπνήσαμε από τις φωνές των διπλανών που έλυναν για να φύγουν, ανέβηκα πάνω για να δω μήπως είχε «πλακώσει» η καδένα την δική τους μιας και ρίξαμε άγκυρα τη νύχτα αλλά τελικά οκ ήταν παράλληλα.
Με την ησυχία μας ήπιαμε το καφεδάκι μας στο μοναδικό μαγαζί και αφού αφήσαμε τον μώλο βάλαμε πλώρη για τις Κουκουναριές.
Ο αέρας ήταν ευνοϊκός οπότε σηκώσαμε πανιά και σε λίγες ώρες λίγο μετά το μεσημέρι φτάσαμε σε αυτή την βραβευμένη ονειρική παραλία. Αγκυροβολήσαμε αρόδου. Μαγιό και βουτιά, τι άλλο; Τα καθαρά νερά ήταν απόλαυση όταν μάλιστα συνδυάζονται μετά από ταξίδι!
Αφού πέρασε η ώρα και έπρεπε το βράδι να είμαστε στο λιμάνι της Σκιάθου όπου θα έφτανε το πλοίο της γραμμής με τον γιό μου. Η πλεύση ήταν σύντομη και αφού βρήκαμε θέση στο λιμάνι περιμέναμε μέχρι να φτάσει το πλοίο.
Αφού αποβιβάστηκε ο υιός και συναντηθήκαμε κάναμε και οι τρεις μια βόλτα στον πεζόδρομο, φάγαμε και προγραμματίσαμε την αναχώρηση στις 11 το βράδι.
Είχαμε να διανύσουμε 80 μίλια περίπου μέχρι τον Αη Στράτη.
Τη νύχτα πέφτει ο αέρας, την ημέρα είναι εντελώς κόντρα για αυτό και θα ταξιδεύαμε νύχτα με βάρδιες και με οδηγό το GPS.
Με νύχτα σκοτεινή χωρίς φεγγάρι, έναν θαυμάσιο έναστρο ουρανό και χωρίς αέρα – θάλασσα λάδι η νυχτερινή πλεύση είναι μαγεία αλλά για το καπετάνιο η ανησυχία (μήπως πέσουμε σε κάποια ξέρα, μήπως χτυπήσουμε σε κάποιο μεγάλο επιπλέων αντικείμενο κλπ.) δεν τον αφήνει να την απολαύσει. Με την βοήθεια του GPS και σημάδι αστερισμούς στον ορίζοντα (διορθώνοντας συχνά μιας και η περιστροφή της γης αλλάζει την γωνία παρατήρησης – το μόνο σταθερό αστέρι είναι ο πολικός αστέρας) πλεύσαμε ανάμεσα κάτω από Σκόπελο, Αλόννησο, Περιστέρα, Κυρά Παναγιά και Πιπέρι.
View attachment 534140
Όταν άρχιζε να χαράζει το πρώτο αμυδρό φως αφησα τον υιό μου στο τιμόνι και πήγα στην πλωριά καμπίνα όπου με πήρε για λίγο ο ύπνος.
Γκρρρρρρρ…σβρρρρρρ… πετάχτηκα τρομαγμένος! Μου έμοιασε σύρσιμο πάνω σε χαλίκια! Βγήκα γρήγορα απάνω ανήσυχος αλλά όλα καλά! Τι είχε συμβεί; Είχε βγάλει λίγο αεράκι και ο τιμονιέρος άνοιξε το τυλιγμένο στον πρότονο πανί με τα ράουλα και τα σχοινιά να προκαλέσουν αυτόν τον θόρυβο που με κατατρόμαξε.
Η πλεύση συνεχίστηκε ομαλά. Ήδη φαινόταν στον ορίζοντα ο Αη Στράτης. Είχε μεσουρανήσει ο ήλιος όταν φτάσαμε. Αγκυροβολήσαμε πρυμνοδετώντας δίπλα σε δύο Θεσσαλονικιώτικα ιστιοφόρα που θα έπαιρναν και αυτά μέρος στον αγώνα.
(Συνεχίζεται)

Πόσο χαίρομαι που διαβάζω αυτήν την ιστορία. Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια που πήρα το δίπλωμα από ιστιοπλοϊκό όμιλο Νέου Φαλήρου κι έχω περάσει ουκ ολίγες περιπέτειες. Σε αγώνες δεν έχω συμμετάσχει ποτέ, αλλά όταν τους πετύχαινα σε λιμάνια, ήταν γιορτή! Και ιστορίες με τη σέσουλα!!!! Πόσο μου λείπουν τώρα όλα αυτά!