Ιστορία με ιστιοφόρο σε αγώνα Aegean Regatta έχετε; Δεν έχετε! Την γράφω λοιπόν!

[ioanna karagianni]

Τι έγινε παιδιά; εγώ τώρα επιβιβάστηκα. Πότε ξεκινάει ο αγώνας; θέλετε βοήθεια στα πανιά;

 

[Sam-chal]

Εφτασε επιτέλους η ημέρα εκκίνησης! Μπροστά από το λιμάνι της Μυτιλήνης στήθηκε η γραμμή εκκίνησης. Με την επιτροπή να δίνει χρόνους: Δεκάλεπτο, πεντάλεπτο, τετράλεπτο (ακκινησία μηχανών) εκκίνηση. Όρτσα (κόντρα στον αέρα) η εκκίνηση και στα πρώτα «τακ» βρισκόμαστε μπροστά από ένα σκάφος που είχε κερδίσει πριν 2-3 χρόνια το Ράλλυ Αιγαίου κάτι το οποίο μα γέμισε χαρά και αισιοδοξία.
..............................................
Κάνω μια παρένθεση για να σας πω πως δεν έχω νοιώσει μεγαλύτερη ντροπή από την εμφάνιση του πλωριού πανιού μας. Στη φάσα της ποδιάς είχαν αποκολληθεί τα στρώματα πανιών και κάποια είχαν ξεφτίσει τα οποία τα μπαλώσαμε με αυτοκόλλητο πανί και ταινίες κάτι που του άλλαξε εντελώς και την γεωμετρία, άρα και την απόδοση. Υπενθυμίζω ότι το χρησιμοποιήσαμε γιατί το καινούργιο δεν πληρούσε τις προδιαγραφές για 4-5 εκατοστά!
.........................................................
Η απόσταση που είχαμε να καλύψουμε μέχρι τον Μόλυβο ήταν 30 μίλια. Ο αέρας αφενός ήταν κόντρα αφετέρου ήταν σχετικά αδύναμος. Τα μεγάλα και γρήγορα σκάφη απομακρύνθηκαν αρκετά και εμέις ακολουθούσαμε τριμάροντας τα πανιά και επιλέγοντας τις βέλτιστες πορείες.
Σιγά σιγά φτάσαμε απέναντι από το Αϊβαλί παραλλάσσοντας τις Τουρκικές βραχονησίδες σε απόσταση λιγότερο των 100 μέτρων, μάλλον μπήκαμε στα χωρικά τους ύδατα χωρίς όμως να υπάρξει κάποια ενόχληση.
Ποδίζοντας προς τις ακτές της Λέσβου αφήσαμε πίσω την Σκάλα Συκαμνιάς βάζοντας πλώρη για τον Μόλυβο (Μήθυμνα). Δεξιά μας και λίγο μακρύτερα παρατηρούσαμε τον Κάβο Μπαμπά.
«Η Ναυμαχία του Κάβο Μπαμπά (Μάιος 1828) ήταν μια ιστορική πολεμική εμπλοκή του Ελληνικού Πλοίου «Ελλάδα» υπό τον Ανδρέα Μιαούλη ενάντια σε τουρκικές δυνάμεις. Αποτέλεσε σημαντική επιτυχία του επαναστατικού ναυτικού, καθώς οι Έλληνες κατέστρεψαν δύο εχθρικά πλοία που είχαν προστατευτεί στα ρηχά νερά κάτω από το οθωμανικό κάστρο. Η συγκεκριμένη περιοχή (γνωστή στην αρχαιότητα ως Λεκτόν) βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Λέσβο.» (wikipedia).
Ήταν ήδη αργά το απόγευμα και άρχιζε να σουρουπώνει όταν φτάσαμε το τερματισμό και ακούσαμε την κόρνα με ανακούφιση. Μαζέψαμε τα πανιά και με την μηχανή κατευθυνθήκαμε στο λιμάνι του Μόλυβου που όμως ήταν γεμάτο οπότε προτιμήσαμε να πάμε στην Πέτρα όπου φτάνοντας ζητήσαμε να δέσουμε πάνω σε κάποιο άλλο του αγώνα αλλά ο ιδιοκτήτης του αρνήθηκε λέγοντας ότι είναι «πληγωμένο» (κρατήστε το αυτό, όχι για το σκάφος αλλά για τον καπετάνιο του ο οποίος αποδείχθηκε γραφικός). Προχωρήσαμε πιο εσωτερικά, βρήκαμε μια θέση και πλαγιοδετήσαμε. Ρίξαμε τις βουτιές μας και αφού φρεσκαριστήκαμε ρωτήσαμε τηλεφωνικά για τα αποτελέσματα της διαδρομής μαθαίνοντας ότι θα αναρτηθούν στο λιμάνι του Μόλυβου.
Το λιμάνι της Πέτρας απέχει γύρω στα 4-5 χιλιόμετρα από το λιμάνι του Μόλυβου, έριξα την ιδέα για πεζοπορία αλλά κανείς δεν ήταν θετικός οπότε καλέσαμε ταξι.
Τα πληρώματα των 82 σκαφών είχαν συγκεντρωθεί όλα στο λιμάνι, βρήκαμε ένα τραπέζι, εξοικονομήσαμε, 5 καρέκλες και παραγγείλαμε φαγητό.
Εγώ πήγα να δω τα αποτελέσματα. Δεν τα είχαν τοιχοκολλήσει ακόμα αλλά μου έδωσαν ένα τυπωμένο αντίγραφο.
Ξεκίνησα να διαβάζω από το κάτω μέρος της σελίδας ώσπου έφτασα στην κορυφή, ανοιγόκλεισα τα μάτια, γύρισα ανάποδα τη σελίδα για να βεβαιωθώ ότι διάβαζα κανονικά και διαπιστώνω ότι είμαστε στην δεύτερη θέση με πρώτο το BAXIMUS τρίτιο το OXYGONO του αείμνηστου Άκη Τσαλίκη. Αυτό σήμαινε ότι καταλαμβάνουμε την δεύτερη θέση σε όλο τον στόλο και πρώτη θέση στην κατηγορία μας.
Γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό κατευθύνομαι προς το τραπέζι μας. Στην πορεία παίρνω ένα περίλυπο που να δείχνει απογοήτευση και πετάω το χαρτί πάνω στο τραπέζι.
- Χάλια… Δεν μπορούσαμε να πάμε χειρότερα…
Παίρνουν την σελίδα την κοιτάνε, βλέπουν το αποτέλεσμα. Φωνές χαράς και ενθουσιασμού. Ο Α.Γ. και ο γιός μου σηκώνονται και αρχίζουν να τρέχουν γύρω γύρω! Οι υπόλοιποι χαρούμενοι αλλά ψύχραιμοι. Ο Γ.Δ. είχε ακόμη υποψία κατεβασμένης μούρης γιατί πάνω στον αγώνα είχε άλλη άποψη για την πορεία μας.
...................................
Εδώ θα πρέπει να σημειώσω πως για να γίνει ένας αγώνας ιστιοπλοΐας εφόσον τα σκάφη είναι ανόμοια και με διαφορετικές ικανότητες η παγκόσμια ομοσπονδία ιστιοπλοΐας, International Sailing Federation (ISAF) έχει εκπονήσει ένα σύστημα μετρήσεων ώστε να υπάρχει ένας όσον το δυνατόν δίκαιος ισοζυγισμός των αποτελεσμάτων παίρνοντας μετρήσεις από όλα τα μέρη του σκάφους (γάστρα, πανιά, μέγεθος και είδος προπέλας κλπ.) αλλά και τον χρόνο τερματισμού.
........................................
Επιστρέψαμε στο σκάφος και βρήκα τον ιδιοκτήτη του «πληγωμένου» (τα τον λέμε ΠΙ από δω και πέρα) με μια μεζούρα να μετράει διάφορα σημεία του σκάφους… τον άφησα χαμογελώντας (έχει και συνέχεια η ιστορία).
Ένας άλλος κύριος από το πλήρωμα του Ανδρεάδη (οι παροικούντες στην ιστιοπλοΐα γνωρίζουν την βαρύτητα του ονόματος) ρωτούσε να μάθει ποιο είναι το Sogno Di Mare που ήρθε δεύτερο.
με αυτά και αυτά αράξαμε για ύπνο. Προτίμησα Sleeping bag και κατάστρωμα σε μια γαλήνια βραδιά…
Το πρωί θα είχαμε δύο ιστιοδρομίες Όρτσα – Πρίμα. Θα είχαμε αέρα και πόσο; Πολύ; Λίγο; Καθόλου; Θα δείξει… Καληνύχτα και βυθίστηκα σε βαθύ ύπνο!
(συνεχίζεται)

 

[Yorgos]

Πολλές άγνωστες λέξεις, νιώθω άσχετος στην τοποθεσία travelstories.gr

 

[Sam-chal]

Πολλές άγνωστες λέξεις, νιώθω άσχετος στην τοποθεσία travelstories.gr

Σκέψου ότι προσπαθώ να τα γράψω πιο κατανοητά για το ευρύ κοινό...

 

[Sam-chal]

Ξυπνήσαμε με καταπληκτική διάθεση και χαρούμενοι από το χθεσινό επίτευγμά μας.
Ένα τηλεφώνημα που έλαβα από την επιτροπή με πληροφόρησε πως ο «πληγωμένος μεζουράς» κατέθεσε ένσταση κατά του σκάφους μας για λάθος καταμέτρηση της πλευστότητας (το γράφω πιο εκλαϊκευμένα – όσοι γνωρίζουν από ιστιοπλοϊκούς αγώνες ξέρουν και την σωστή ονομασία). Συννέφιασα προσωρινά, οι υπόλοιποι ανησύχησαν, γιατί κάτι τέτοιο αν επαληθευόταν, θα χάναμε την θέση αλλά και την συνέχεια στον αγώνα. Η καταμέτρηση είχε γίνει από πολύ έμπειρο καταμετρητή επομένως και ήμουν απόλυτα σίγουρος για την ορθότητα των μετρήσεων οπότε μετά από λίγη σκέψη οι ανησυχίες εξανεμίστηκαν και αφού καθησύχασα τον γιό μου και το υπόλοιπο πλήρωμα ξεκινήσαμε τις προετοιμασίες για τις ιστιοδρομίες της ημέρας.
Ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε από το λιμάνι ανοιχτά της Πέτρας περιμένοντας τον Αίολο. Απόλυτη ηρεμία. Κάπου μακριά τοπικές ρυτίδες στη θάλασσα έδιναν κάποιες ελπίδες για αέρα. Ζέστη αφόρητη με την εκνευριστική άπνοια να παίζει με τα νεύρα μας. Σε κάποια διπλανά σκάφη άρχισαν να κάνουν βουτιές για να δροσιστούν.
Μετά από αναμονή 2 και πλέον ωρών εδέησε να έρθει ένα ελαφρύ αεράκι το οποίο άρχισε να δυναμώνει. Γρήγορα γρήγορα η επιτροπή έστησε την γραμμή εκκίνησης και δόθηκαν τα σήματα εκκίνησης.
Πανικός! 82 σκάφη προσπαθούν να πάρουν καλή εκκίνηση. Η θέση που επιλέξαμε ήταν πολύ καλή αλλά ένα σκάφος παραβλέποντας τις προτεραιότητες μπήκε σφήνα ανάμεσα σε άλλα πιέζοντάς μας και έτσι βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο «θηρία», ακούμπησαν τα πλαινά μας και ακούστηκε ένα τρίξιμο. Ωχ, λέω πάει το σκαφάκι…
Δύσκολες καταστάσεις… Τέλος πάντων μετά από λίγες στιγμές ξεκολλήσαμε και αρχίσαμε να ταξιδεύουμε.
Ο αέρας γύρισε και ερχόταν από την πρύμνη, έτσι σηκώσαμε το «μπαλόνι» «χρωματιστό πλωρίο πανί».
Τα μεγάλα και γρήγορα σκάφη άρχισαν να περνούν την σημαδούρα επιστροφής ανεβάζοντας και αυτά μπαλόνια γιατί ο αέρας δεν ήταν σταθερός και συνεχώς γύριζε. Ήταν εύλογο πλέον ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για τις ιστιοδρομίες «Όρτσα – Πρύμα» επομένως η επιτροπή διέκοψε τον αγώνα ενώ ο αέρας εγκατέλειπε τον στίβο.
Αναμονή πάλι για ώρες. Ωστόσο ο αέρας είχε αποφασίσει να μην μας κάνει τη χάρη άρα δεν θα γινόταν καμία ιστιοδρομία από τις δύο που ήταν προγραμματισμένες αναγκάζοντας την επιτροπή να σφυρίξει λήξη και επιστροφή στο λιμάνι.
Φτάνοντας πληροφορήθηκα ότι η εξέταση της ένστασης θα εξετάζονταν από την διεθνή επιτροπή ενστάσεων κατά την άφιξή μας στην Μύρινα της Λήμνου μετά την ιστιοδρομία Μόλυβος – Μύρινα.
Αργά το απόγευμα έως το βράδυ βολτάραμε απολαμβάνοντας τον Μόλυβο, μάλιστα σε κάποια στιγμή διασταυρωθήκαμε με τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο που βρισκόταν για τις καλοκαιρινές διακοπές στον αγαπημένο του τόπο.

"Με ρωτούν πολλοί γιατί ξεχωρίζεις τον Μόλυβο – γιατί τον βάζεις πρώτο στις προτιμήσεις σου απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας; Δεν μπορώ ν’ απαντήσω με επιχειρήματα. Αρκούμαι στο να δείχνω και να αναφωνώ. Να δείχνω τον οικισμό από το ύψος των «Δελφινιών» και να ρουφάω τον θαυμασμό του επισκέπτη μέσα από τα μάτια του ή να αφήνω να βγει από μέσα μου ένα βαθύ «αχ», καθώς αντικρίζω το φεγγάρι που ανατέλλει απ’ τη μεριά της Στύψης.

Μου αρέσει ο Μόλυβος – με αναστατώνει – γιατί είναι κι αυτός «χειροποίητος». Δεν έχει πάρε δώσε με μηχανές. Δούλεψαν γι’ αυτόν χιλιάδες μαστόροι, εκατοντάδες χρόνια. Με το γούστο, τη φρονιμάδα και την αξιοσύνη του χελιδονιού όταν φτιάχνει τη φωλιά του. Ολα είναι στη θέση τους. Οι δρόμοι, οι εκκλησιές, τα σπίτια, τα δέντρα, τα σαλκίμια, οι βάρκες, οι βρύσες, οι άνθρωποι. Ανθρωποι καλοί, νοικοκυραίοι, μαραγκοί, ψαράδες, οικοδόμοι, κτηνοτρόφοι, αγρότες, που βαδίζουν αργά, αλλά σκέφτονται πολύ γρήγορα...

Ο κόσμος τρέχει στον Μόλυβο μόνο για την ομορφιά του, την ανέγγιχτη. Την ομορφιά που είδαν καταπρόσωπο, αλλά και την εθώπευσαν και την προστάτευσαν, με νύχια και δόντια και σε δύσκολους καιρούς, ο Καραμανλής, ο Βασιλείου, ο Βενέτης και τόσοι άλλοι…"
Λευτέρης Παπαδόπουλος