maxim.sladkij
New Member
- Μηνύματα
- 3
- Likes
- 8
Χαιρετώ την ομάδα, ως είθισται, με ένα συντομότατο ταξιδιωτικό βιογραφικό.
Το πρώτο ταξίδι στο «εξωτερικό» ήταν στο χωριό του παππού μου, στο Edirne/Ανδριανούπολη της Τουρκίας. Ήμουν 8 χρονών. Έβαλα εισαγωγικά γύρω από την λέξη εξωτερικό, όχι για εθνικιστικούς λόγους, αλλά λόγω εκπληκτικής εγγύτητας με τα σύνορα της Ελλάδας. Κατά τα άλλα, ήταν, δυστυχώς, πολύ πιο «ανεπτυγμένη» και εντυπωσιακή πόλη από τις κοντινές ελληνικές της. Δυστυχώς για εμάς, που έχει αφεθεί ο Έβρος στη μοίρα του...
Το επόμενο ταξίδι, και πρώτο με αεροπλάνο, ήταν στην Τυφλίδα της Γεωργίας (προσγείωση στο Κουταΐσι). Από τότε την επισκέφτηκα άλλες δύο φορές, με την τελευταία να είναι τον Οκτώβριο του 2025: μία πολύ δύσκολη εποχή για την Γεωργία λόγω πολιτικής αναταραχής. Τα ταξίδια στην Γεωργία αξίζουν ένα καινούριο post από μόνα τους.
Το 2018-9 επισκέφτηκα, πέρα από την Γεωργία, την Βουδαπέστη, την πόλη των Σκοπίων (με ένα πανάρχαιο τρένο περάσαμε κάποιες επαρχιακές πόλεις, αξέχαστη βαλκανική εμπειρία που συνέβη τα ξημερώματα της 30ής Σεπτεμβρίου του 2018) και το Βερολίνο. Το 2021, εν καιρώ COVID, επισκέφτηκα τη Λευκάδα και την Κέρκυρα, ενώ από το 2021 μέχρι το 2023 που ζούσα στην Γερμανία, λόγω της αξιοθαύμαστα λειτουργικής και οικονομικής σύνδεσης του κεντρικού σταθμού της Φρανκφούρτης με κυριολεκτικά όλη την Ευρώπη, κατάφερα να ταξιδέψω (μόνο με τρένο) σε: Άμστερνταμ, Βενετία, Πράγα, Κρακοβία αλλά και εσωτερικά σε Κολωνία, Βερολίνο, Μόναχο, Νυρεμβέργη και Idstein. Ειλικρινά έχω χάσει το μέτρημα. Πόσο ωραία θα ήταν να έχουμε καλή σιδηροδρομική σύνδεση με τα Βαλκάνια... αλλά εδώ ούτε τα δικά μας δεν μπορούμε να έχουμε λειτουργικά.
Έχω βρεθεί επίσης στη Νάπολη και το Λονδίνο και στα εσωτερικά σε Πήλιο, Ρόδο, Άη Στράτη, Σαμοθράκη, Πάρο και Ζαγόρι.
Αγαπώ πολύ περισσότερο το βουνό και τα δάση παρά τα νησιά και τη θάλασσα.
Λυπάμαι που έχω ταξιδέψει τόσο πολύ στην δυτικοκεντρική Ευρώπη και τόσο λίγο στην Ανατολική αλλά και εξωευρωπαϊκά.
Το 2021 είχα βάλει στόχο να μαζέψω λεφτά δουλεύοντας σαν σκυλί στη Γερμανία ώστε να πραγματοποιήσω το ταξίδι με το τρένο των ονείρων μου: τον Υπερσιβηρικό. Οι γεωπολιτικές κρίσεις της Ευρώπης είχαν όμως άλλη ιδέα. Συνεχίζω να μαθαίνω Ρωσικά και να ακούω/μελετάω για τους αυτόχθονους λαούς της Σιβηρίας και εύχομαι να σταματήσει ο πόλεμος άμεσα ώστε να ευνοηθούν πρώτα από όλα οι ζωές των ανθρώπων που υποφέρουν άμεσα από αυτόν, κι έπειτα να επιτραπούν τα ταξίδια των επισκεπτών που έχουν τόσο αδυναμία σ'αυτούς τους τόπους.
Αν δεν έχει γίνει αντιληπτό, έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους πρώην ανατολικό και σοβιετικό μπλοκ. Μου αρέσει να επισκέπτομαι πόλεις-μέρη φαντάσματα, που έχουν μείνει ή τους στοιχειώνει μια άλλη εποχή που πλέον δεν υπάρχει. Αυτό με διέπει και κατά τις αστικές μου βόλτες που χαρακτηρίζονται από το λεγόμενο urbex και την ψυχογεωγραφία.
Συμβουλές για Σιβηρία, οικονομικά ταξίδια προς Βαλκάνια κλπ, παραπάνω από ευπρόσδεκτες.
Φιλιά!
Το πρώτο ταξίδι στο «εξωτερικό» ήταν στο χωριό του παππού μου, στο Edirne/Ανδριανούπολη της Τουρκίας. Ήμουν 8 χρονών. Έβαλα εισαγωγικά γύρω από την λέξη εξωτερικό, όχι για εθνικιστικούς λόγους, αλλά λόγω εκπληκτικής εγγύτητας με τα σύνορα της Ελλάδας. Κατά τα άλλα, ήταν, δυστυχώς, πολύ πιο «ανεπτυγμένη» και εντυπωσιακή πόλη από τις κοντινές ελληνικές της. Δυστυχώς για εμάς, που έχει αφεθεί ο Έβρος στη μοίρα του...
Το επόμενο ταξίδι, και πρώτο με αεροπλάνο, ήταν στην Τυφλίδα της Γεωργίας (προσγείωση στο Κουταΐσι). Από τότε την επισκέφτηκα άλλες δύο φορές, με την τελευταία να είναι τον Οκτώβριο του 2025: μία πολύ δύσκολη εποχή για την Γεωργία λόγω πολιτικής αναταραχής. Τα ταξίδια στην Γεωργία αξίζουν ένα καινούριο post από μόνα τους.
Το 2018-9 επισκέφτηκα, πέρα από την Γεωργία, την Βουδαπέστη, την πόλη των Σκοπίων (με ένα πανάρχαιο τρένο περάσαμε κάποιες επαρχιακές πόλεις, αξέχαστη βαλκανική εμπειρία που συνέβη τα ξημερώματα της 30ής Σεπτεμβρίου του 2018) και το Βερολίνο. Το 2021, εν καιρώ COVID, επισκέφτηκα τη Λευκάδα και την Κέρκυρα, ενώ από το 2021 μέχρι το 2023 που ζούσα στην Γερμανία, λόγω της αξιοθαύμαστα λειτουργικής και οικονομικής σύνδεσης του κεντρικού σταθμού της Φρανκφούρτης με κυριολεκτικά όλη την Ευρώπη, κατάφερα να ταξιδέψω (μόνο με τρένο) σε: Άμστερνταμ, Βενετία, Πράγα, Κρακοβία αλλά και εσωτερικά σε Κολωνία, Βερολίνο, Μόναχο, Νυρεμβέργη και Idstein. Ειλικρινά έχω χάσει το μέτρημα. Πόσο ωραία θα ήταν να έχουμε καλή σιδηροδρομική σύνδεση με τα Βαλκάνια... αλλά εδώ ούτε τα δικά μας δεν μπορούμε να έχουμε λειτουργικά.
Έχω βρεθεί επίσης στη Νάπολη και το Λονδίνο και στα εσωτερικά σε Πήλιο, Ρόδο, Άη Στράτη, Σαμοθράκη, Πάρο και Ζαγόρι.
Αγαπώ πολύ περισσότερο το βουνό και τα δάση παρά τα νησιά και τη θάλασσα.
Λυπάμαι που έχω ταξιδέψει τόσο πολύ στην δυτικοκεντρική Ευρώπη και τόσο λίγο στην Ανατολική αλλά και εξωευρωπαϊκά.
Το 2021 είχα βάλει στόχο να μαζέψω λεφτά δουλεύοντας σαν σκυλί στη Γερμανία ώστε να πραγματοποιήσω το ταξίδι με το τρένο των ονείρων μου: τον Υπερσιβηρικό. Οι γεωπολιτικές κρίσεις της Ευρώπης είχαν όμως άλλη ιδέα. Συνεχίζω να μαθαίνω Ρωσικά και να ακούω/μελετάω για τους αυτόχθονους λαούς της Σιβηρίας και εύχομαι να σταματήσει ο πόλεμος άμεσα ώστε να ευνοηθούν πρώτα από όλα οι ζωές των ανθρώπων που υποφέρουν άμεσα από αυτόν, κι έπειτα να επιτραπούν τα ταξίδια των επισκεπτών που έχουν τόσο αδυναμία σ'αυτούς τους τόπους.
Αν δεν έχει γίνει αντιληπτό, έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους πρώην ανατολικό και σοβιετικό μπλοκ. Μου αρέσει να επισκέπτομαι πόλεις-μέρη φαντάσματα, που έχουν μείνει ή τους στοιχειώνει μια άλλη εποχή που πλέον δεν υπάρχει. Αυτό με διέπει και κατά τις αστικές μου βόλτες που χαρακτηρίζονται από το λεγόμενο urbex και την ψυχογεωγραφία.
Συμβουλές για Σιβηρία, οικονομικά ταξίδια προς Βαλκάνια κλπ, παραπάνω από ευπρόσδεκτες.
Φιλιά!
