Αυστρία Γερμανία Καστρομπυροκατανύξεις στα Γερμανικά

[IrisAthens]

Προετοιμασία ταξιδιού

Καμία φορά ο προορισμός του ταξιδιού απλά συμβαίνει.. Έχεις κολλήσει στην Αθήνα Αυγουστιάτικα και θα προτιμούσες να είχες κολλήσει έστω κάπου πιο δροσερά. Στην βιβλιοθήκη σου ήδη υπάρχει ένας οδηγός lonely planet και άλλος ένας του national geographic για Βιέννη που ούτε ξέρεις πως βρέθηκε εκεί, το παίρνεις ως σημάδι από τη μοίρα και το Sky scanner βγάζει τη διαδρομή Αθήνα- Βιέννη στις πρώτες θέσεις για οικονομικά ταξίδια. Ε το κλεισα! Μετά λέω δεν το κάνω λίγο τουρ να φύγω από διαφορετικό αεροδρόμιο; Μόναχο δεν είχα ξαναπάει. Ταξιδάκι στη στιγμή!

Στη βαλίτσα μπήκαν βιβλιαράκια: ο Δούναβης-Claudio Magris, το Εμβατήριο Ραντενσκυ- Joseph Roth και μία βιογραφία του Φρόυντ αφού θα περπατούσα στους ίδιους δρόμους που γεννήθηκε η ψυχανάλυση ( spoiler κανένα δεν ολοκλήρωσα). Κλείνω και τους ξενώνες μία εβδομάδα πριν την αναχώρηση όπως και κάποια εισιτηριάκια για λοιπά θεάματα. Ήμουν τυχερή και βρήκα όπου ήθελα να πάω! Ohhh Vienna που τραγουδούν και οι Ultravox!

Παρασκευή 14 Αυγούστου

Η πτήση με Aegean ήταν πρωινή 9:20 το αεροπλάνο ξεκίνησε και μέχρι να διαβάσω μερικές πληροφορίες για την ιστορία της Βιέννης είχαμε προσγειωθεί. Ο ξενώνας βρισκόταν σε μία υπέροχη τοποθεσία κοντά στην γειτονιά των μουσείων στην οδό Myrthengasse. Χαιρόσουν να περπατάς τριγύρω και το μετρό ήταν ένα δεκάλεπτο απόσταση.
Το κρεβάτι μου και η είσοδος του ξενώνα:

Χωρίς να χάσω χρόνο αφήνω πράγματα και αναχωρώ για τα ανάκτορα schonbrunn.

Έχουν ένα περίεργο σύστημα που πρέπει να κλείσεις ακόμα και την ώρα που θες να επισκεφτείς. Εγώ δεν το είχα κάνει αλλά βρήκα κάπως την άκρη και περιηγήθηκα και σε ένα μέρος του εσωτερικού.
Ο πίνακας της Μαρίας Θηρεσία σε ένα από τα κινεζικά υπουργικά δωμάτια

Να είμαι ειλικρινής και να μην είχα μπει θα ήμουν εντάξει αφού έχω δει τόσα ανάκτορα που μου μοιάζουν μεταξύ τους και τα 30 Ε που έδωσα μου φάνηκαν πολλά. Αξίζει όμως η βόλτα στους κήπους. Εκεί ευχαριστήθηκε η καρδιά μου! Καταλαβαίνω γιατί το χρησιμοποιούσαν σαν θερινή κατοικία των Αψβούργων. Το όνομα Μαρία Θηρεσία και Σίσσυ έπαιζε πολύ στον ακουστικό οδηγό που μου δώσανε. Η πρώτη μάλιστα λέγεται ότι γέννησε 16 παιδιά! Ωραία περνούσαν μου φαίνεται! Ο αρχιτέκτονας Νικολό Πακάσι (Nicolò Pacassi) αναμόρφωσε και επέκτεινε το ανάκτορο στο επιβλητικό ροκοκό/μπαρόκ ύφος που διατηρείται μέχρι σήμερα.

Οι κήποι…

Πόσο αγαπούσαν αυτοί οι άνθρωποι την αρχαία ελληνική μυθολογία δε λέγεται! Έτσι, καταλαβαίνεις πως πολλοί μελετητές λένε ότι η ελληνική αρχαιότητα απανεφευρέθηκε από τους Γερμανούς (εδώ Αυστριακούς ). Τα αγάλματα και τα σιντριβάνια με αυτό με τον Ποσειδώνα να ξεχωρίζει τραβούν τον φωτογραφικό φακό

Σχεδιάστηκε από τον αυλικό αρχιτέκτονα Γιόχαν Φέρντιναντ Χέτσεντορφ φον Χόχενμπεργκ (Johann Ferdinand Hetzendorf von Hohenberg) και τα γλυπτά φιλοτεχνήθηκαν από τον γλύπτη Βίλχελμ Μπάγιερ (Wilhelm Beyer). Ολοκληρώθηκε το 1780, λίγο πριν από τον θάνατο της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας.


Η κορυφή όμως εκτός από θέα σου επιφυλάσσει και τη Γκλοριέτα: στοά με αψίδες κτισμένη το 1775 για να τιμήσει τους στρατιωτικούς θριάμβους των Αψβούργων.

Οι κάτοικοι τιμούν τους κήπους, κάθονται στα παγκάκια, συζητούν ή κάνουν τη γυμναστική τους. Η πρώτη εικόνα της Βιέννης θετικη!

Όμως, πείνασα και φυσικά θα έκλεινα τη μέρα μου με σνίτσελ. Το περίμενα πως και πως!
Το εστιατόριο αυτό δέχεται μόνο μετρητά, γρήγορο στην εξυπηρέτηση και πάνω απ' όλα νόστιμο.

 

[YiannisTS]

Στο δωμάτιο με την υπέροχη οροφή γίνεται κάποιου είδους διαδήλωση;

 

[IrisAthens]

Στο δωμάτιο με την υπέροχη οροφή γίνεται κάποιου είδους διαδήλωση;

Διαδήλωση κατά του υπερτουρισμού!

 

[IrisAthens]

Σάββατο 15 Αυγούστου ( μέρος α')

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ, πρὶν ἀπὸ τὸν μεγάλο πόλεμο, ὅταν συνέβη τὸ περιστατικὸ στὸ ὁποῖο ἀναφέρονται οἱ προηγούμενες σελίδες, δὲν ἦταν ἀκόμα ἀσήμαντο κι ἀδιάφορο πράγμα ὁ θάνατος ἑνὸς ἀνθρώπου. Ὅταν κάποιος ἔφευγε ἀπὸ τὶς γραμμὲς τῶν ζωντανῶν, δὲν ἔπαιρνε ἀμέσως κάποιος ἄλλος τὴ θέση του· κι ὁ νεκρὸς δὲν ξεχνιόταν, ἄφηνε πίσω του ἕνα κενό, ἀπ' ὅπου ἔλειπε αὐτὸς κι ἄλλος κανείς· κι ὅσοι ἔβλεπαν (ἀπὸ κοντὰ ἢ ἀπὸ μακριὰ) αὐτὸ τὸ κενό, βουβαίνονταν ἀμέσως. Ὅταν ἡ φωτιὰ ἔκανε στάχτη ἕνα σπίτι ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν σπιτιῶν ἑνὸς δρόμου, τ' ἀποκαΐδια ἔμεναν γιὰ καιρὸ στὴν ἄδεια πιὰ θέση του. Γιατὶ οἱ χτίστες τὸν καιρὸ ἐκεῖνο δούλευαν ἀργά, μὲ φροντίδα καὶ περίσκεψη. Κι οἱ γείτονες, ἀλλὰ καὶ οἱ περαστικοί, ἔβλεπαν καὶ θυμοῦνταν τὴν πρόσοψη καὶ τοὺς τοίχους τοῦ καμένου σπιτιοῦ, ὅπως ἦταν πρὶν καοῦν. Ἔτσι ἦταν τὸν καιρὸ ἐκεῖνο! Ὅλα ὅσα ψήλωναν χρειάζονταν καιρὸ γιὰ νὰ ψηλώσουν. Ὅλα ὅσα χάνονταν χρειάζονταν καιρὸ γιὰ νὰ ξεχαστοῦν. Κι ὅλα ὅσα εἶχαν κάποτε ὑπάρξει ἄφηναν πίσω τους ἴχνη καὶ σημάδια. Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο ὁ κόσμος ζοῦσε χάρη στὶς ἀναμνήσεις, ὅπως σήμερα ζεῖ χάρη στὴν ἱκανότητά του νὰ ξεχνάει γρήγορα κι ὁριστικά.

Το Εμβατήριο Του Ραντετσκυ, Joseph Roth

Η πόλη είναι σχεδιασμένη να θυμάται, περιδιαβαίνοντας τα κτήρια και τα μνημεία σου λέει την ιστορία της. Όμως κάποιες φορές θέλει και να ξεχάσει, κρύβει από ντροπή την ιστορία της ή κρύβει το κενό της έλλειψης σαν να μη συναίβει τίποτα ποτέ. Πόσες φορές και εμείς δεν ταξιδεύουμε για να ξεχαστούμε από κάτι.. Η Βιέννη είχε πολλά πρόσωπα αλλά σίγουρα μου θύμησε ότι χρειάζεται χρόνος για να ψηλώσω.

Ξεκινάω νωρίς το πρωί τη βόλτα στην ιστορία της Βιέννης. Πολλά τα ψάχνω στο διαδίκτυο άλλα τα αφήνω να περάσουν έτσι, απλώς σαν εικόνες.

Προχωρώντας στη γειτονιά των μουσείων καταλαβαίνω ότι παράλληλα είναι και η γειτονιά των θεάτρων. Κεντρική στάση μετρό εδώ είναι η Volkstheater ( Λαικό θέατρο της Βιέννης).

Το άγαλμα της φωτογραφίας είναι το Μνημείο του Φέρντιναντ Ράιμουντ (Ferdinand-Raimund-Denkmal) Αυστριακός ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέα του 19ου αιώνα (1790–1836). Να είμαι ειλικρινής δεν τον γνώριζα και ούτε κάποιο έργο του μου έρχεται στο μυαλό. Όντως μία σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο βρίσκει ότι τα έργα του κυρίως ενδιαφέρουν γερμανόφωνο κοινό και φοιτητές γερμανικής φιλολογίας.

Η Αυτοκρατορική Βιέννη συνεχώς παρούσα, περνάω την πλατεία της Μαρίας Θηρεσίας. Γυναικεία μορφή δύναμης και εξουσίας. Η Βιέννη έχει κάτι περισσότερο θηλυκό από άλλες πόλεις στα μάτια μου. Αρχιτεκτονικά διαμάντια δύο ακόμη μουσεία που τα άφησα όμως για μία άλλη επίσκεψη. Το μουσείο φυσικής ιστορίας και αυτό της ιστορίας της τέχνης. Μα όπου και να κοιτάξεις θες να φωτογραφίσεις σε αυτή την πόλη!

Να και ένας Μότσαρτ στον κήπο Burggarten!

Να και ο Ηρακλής που παλέυει με το λιοντάρι της Νεμέας!

Διασχίζοντας το ιστορικό παρελθόν της πόλης, περνάω γρήγορα τους αιώνες και φτάνω στο μνημείο κατά του φασισμου . Απέναντι από την πινακοθήκη Albertina, βρισκόταν ένα συγκρότημα κατοικιών που καταστράφηκε ολοσχερώς το 1945 θάβοντας στα ερείπια εκατοντάδες πολίτες που είχαν καταφύγει στο υπόγειο καταφύγιο.

Η Πύλη της Βίας και ο Γονατιστός Εβραίος. Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι τον πόλεμο που συνεχίζεται γυρω μας με τον ρόλο θύτη και θύμα να αντιστρέφεται αδιάκοπα…

Με χρονικά άλματα φτάνω στο Σιντριβάνι της Πρόνοιας στην καρδιά του ιστορικού κέντρου. Οι 4 μορφές του προσωποποιούν παραποτάμους του Δούναβη. Η γενειοφόρος ανδρική μορφή με το κουπί που διακρίνεται καθαρά στη φωτογραφία συμβολίζει τον ποταμό Enns.

Το 1770, η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία θεώρησε τα γυμνά αγάλματα του σιντριβανιού «σκανδαλώδη» και διέταξε να αφαιρεθούν και να λιώσουν! Ευτυχώς διασώθηκαν κρυφά και αργότερα αποκαταστάθηκαν στη θέση τους. Τα αγάλματα που βρίσκονται σήμερα στην πλατεία είναι πιστά μπρούντζινα αντίγραφα, καθώς τα αυθεντικά φυλάσσονται σε μουσείο.

Η Καρδιά της τουριστικής Βιέννης χτυπά στον γοτθικό ναό του Αγίου Στεφάνου και την πλατεία του.

Ο θρύλος λέει ότι ο νεαρός αρχιτέκτονας Hans Puchsbaum έκανε συμφωνία με τον Διάβολο για να τον τελειώσει γρήγορα ώστε να παντρευτεί την αγαπημένη του, με έναν απαράβατο όρο: να μην προφέρει ποτέ ιερό όνομα. Μια μέρα είδε την κοπέλα του από ψηλά, φώναξε το όνομά της ("Μαρία!"), ο Διάβολος έσπασε τη συμφωνία και τον γκρέμισε στο κενό. Την πληρώνουμε ακριβά τη δημιουργία…

Ο Μπετόβεν ανακάλυψε την ολοσχερή απώλεια της ακοής του, όταν βλέποντας πουλιά να πετούν έξω από το καμπαναριό, εντούτοις δεν άκουγε τις καμπάνες. Εδώ, ακόμη, παντρεύτηκε ο Μότσαρτ την Κοστάντζε Βέμπερ το 1782, εδώ βαφτίστηκαν παιδιά του, αλλά εδώ έγινε και η κηδεία του το 1791 σε ηλικία μόλις 35 ετών.

Σε αυτό το δρόμο ήταν η «Αγορά του Κάρβουνου» (Kohl-Markt), αλλά από τον 19ο αιώνα εξελίχθηκε στον πιο πολυτελή δρόμο της Βιέννης, γεμάτο κοσμηματοπωλεία, διάσημους οίκους μόδας και επίσημους προμηθευτές της αυτοκρατορικής αυλής (k.u.k. Hoflieferanten).

Κοντεύει όμως 11 και δεν θέλω να αργήσω για την παράσταση στην ισπανική σχολή ιππασίας. Το εισιτήριο ήταν λίγο τσιμπημένο (60 Ε) αλλά δεν το μετάνιωσα που τα έδωσα. Η σημερινή τους επίδειξη ήταν η πρώτη μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και κάπως σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία. Υπάρχουν και πιο οικονομικά εισιτήρια για όρθιους στα πλαινά της αίθουσας αλλά δεν ήξερα αν θα τη πάλευα.

Σουβενίρ από την παράσταση!

Μη περιμένετε να δείτε τσίρκο. Εμένα αυτό που με συγκίνησε ήταν να βλέπω αυτά τα πανέμορφα ζώα να συνεργάζονται με τους εκπαιδευτές τους και να συγχρονίζονται. Δεν ήθελα κάτι παραπάνω για να εντυπωσιαστώ. Ο χώρος είναι επιβλητικός και εκτός από διάφορες πληροφορίες ενδιάμεσα στις ασκήσεις και τις μικρές χορογραφίες η κλασική μουσική σε βάζει στο νόημα. Ένα νούμερο που μου έμεινε ήταν ένα όπου η εκπαιδεύτρια ήταν πίσω από το άλογο και κάπως με ένα άγγιγμα της το καθοδηγούσε… Να καλπάζει, να σταματάει .. χωρίς καθόλου να το ιππεύει… Έβγαζε ένα σεβασμό το όλο θέαμα.

Η ιστορία της ξεκινά επίσημα το 1572, κατά την εποχή της δυναστείας των Αψβούργων. Το όνομά της ("Ισπανική") οφείλεται στα διάσημα άλογα ισπανικής καταγωγής που εισήχθησαν τότε στην Αυστρία, από τα οποία προέκυψε η ράτσα των επιβλητικών λευκών επιβητόρων Lipizzaner (Λιπιτσάνερ)

Η μέρα συνεχίζεται...

 

[YiannisTS]

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ, πρὶν ἀπὸ τὸν μεγάλο πόλεμο, ...

Υπέροχη εισαγωγή. Θυμίζει φράση από το Άξιον Εστί του Ελύτη. Την Βιέννη την είχα γνωρίσει πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν φοιτητής απέναντι. Μέσα από την ιστορία σου την ξαναθυμάμαι. Αυτό που δεν μπορώ να ξεχάσω όμως είναι η αρχιτεκτονική της στέγης του Αγίου Στεφάνου με τα κίτρινα και πράσινα γεωμετρικά σχήματα. Το κέντρο της πόλης δεν βλέπω να έχει αλλάξει δραματικά.

 

[IrisAthens]

Υπέροχη εισαγωγή. Θυμίζει φράση από το Άξιον Εστί του Ελύτη. Την Βιέννη την είχα γνωρίσει πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν φοιτητής απέναντι. Μέσα από την ιστορία σου την ξαναθυμάμαι. Αυτό που δεν μπορώ να ξεχάσω όμως είναι η αρχιτεκτονική της στέγης του Αγίου Στεφάνου με τα κίτρινα και πράσινα γεωμετρικά σχήματα. Το κέντρο της πόλης δεν βλέπω να έχει αλλάξει δραματικά.

Ευχαριστώ! Είναι από τα δυνατά κομμάτια του βιβλίου που με έβαλαν σε σκέψεις. Καμιά φορά δεν ξέρω αν χαίρομαι το ίδιο το ταξίδι ή την μετά επεξεργασία... Μάλλον και τα δύο για διαφορετικούς λόγους τώρα που το σκέφτομαι. Η μνήμη παίζει παράξενα παιχνίδια.

Η στέγη όντως επιβλητική και ιδιαίτερη. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν αυτή την αίσθηση.

 

[YiannisTS]

Μάλλον και τα δύο

Μάλλον και τα δύο... Το ταξίδι δίνει τα κίνητρα. Δική μας η επιλογή τι θα τα κάνουμε!

 

[IrisAthens]

Σάββατο 15 Αυγούστου (μέρος β’)

Αν με ρωτούσες τι ήθελα να κάνω στη Βιέννη θα σου απαντούσα μα να πιω καφέδες στα υπέροχα καφέ και να χαζεύω τον κόσμο που περνάει. Δεν μπορώ να πω ότι ο σκοπός επιτεύχθη ή ότι ήταν όπως το φανταζόμουν. Μάλλον πεζοπορίες εντός πόλης έκανα σε αυτό το ταξίδι αλλά και εκτός τις επόμενες μέρες.

Ένα από τα ονομαστά καφέ και viral στο Instagram είναι το καφέ Demel. Η ιστορία του ξεπερνά τα 230 χρόνια! Φυσικά έπρεπε να περιμένω στην ουρά για να μπω αλλά δεν με πείραξε καθόλου μιας και είχα το χρόνο να παρατηρήσω τις ζαχαροπλάστισσες που έφτιαχναν τη διάσημη «τηγανίτα» Kaiserschmarrn. Εννοείται για αυτό είχα έρθει. Υπερτιμημένο αλλά νόστιμο.

Το όνομα μεταφράζεται ως «το χάος/μπέρδεμα του Αυτοκράτορα» (Kaiser = αυτοκράτορας, Schmarrn = αταξία/κουρελού). Ο μύθος λέει ότι δημιουργήθηκε για τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ (σύζυγο της Σίσσυ). Σε μια εκδοχή, ο μάγειρας κατέστρεψε κατά λάθος μια τηγανίτα σκίζοντάς την, αλλά για να τη σώσει την κάλυψε με ζάχαρη και μαρμελάδα — και ο αυτοκράτορας τη λάτρεψε Η γεύση είναι σαν ένα καραμελωμένο πανκέικ.

Συνεχίζω στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο( ή έτσι θυμάμαι) και πηγαίνω στην Αυστριακή Εθνική Βιβλιοθήκη. Άλλο ένα έργο του αρχιτέκτονα Nicolò Pacassi. Τον είδαμε και στα ανάκτορα Schonbrunn.

Φιλοξενούσε μία περιοδική έκθεση «Η Παγκόσμια Δύναμη της Αγάπης: Ένα ταξίδι στους αιώνες» Παρουσίαζε χειρόγραφα και αποσπάσματα από βιβλία, εξομολογήσεις έρωτα, επιστολές, προδοσία, αγάπη για τη θρησκεία, απαγορευμένη αγάπη και απογοήτευση.

Η βιβλιοθήκη έχει κάποια σπάνια χειρόγραφα όπως αυτό το Ευαγγέλιο που έχουν χρησιμοποιηθεί φύλλα χρυσού και πολύτιμες χρωστικές για παράδειγμα λάπις λάζουλι για το μπλε.

Albertina είναι η επόμενη στάση μου:

Το μουσείο πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή του, τον Δούκα Άλμπερτ του Ζάξεν-Τέσεν (Albert Kasimir von Sachsen-Teschen), γαμπρό της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας, ο οποίος ξεκίνησε τη συλλογή τη δεκαετία του 1770. Ένας όροφος ήταν αφιερωμένος στο πως το μουσείο απέκτησε την συλλογή του και η φήμη του διαδόθηκε. Στην ουσία ξεκίνησε σαν ένα ακόμη παλάτι.

Πολλά διάσημα έργα πέρασαν από τα μάτια μου. Πραγματικά πως να προλάβεις να σκεφτείς και να νιώσεις τι σου εμπνέει το κάθε έργο; Άσε που μόνο λάτρης της τέχνης είμαι και καθόλου ειδικός. Το καλό με το να ταξιδεύεις μόνος σου είναι ότι κάθεσαι όση ώρα θες στις πινακοθήκες. Χωρίς καμία ενοχή πήγα καμιά φορά και δύο φορές σε κάθε αίθουσα, ειδικά όταν ένιωθα ότι κάτι το είχα περάσει γρήγορα ή ότι δεν είχα χωνέψει το περιεχόμενο. Φωτογράφισα δε αυτά που μου άρεσαν περισσότερο χωρίς πάντα να ξέρω γιατί. Δε πειράζει, θα τα επεξεργαστώ σε δεύτερο χρόνο!

Τα φώτα των Βάλτων, Κλιμτ

Γυμνή, Φλαουτίστας και Πουλί, Πικάσο

Το Τοπίο με τα Φανάρια, Ντελβώ

Δάσος και Ήλιος, Ερνστ

Ημέρα του Καλοκαιριού, Χόντλερ

Ειδική μνεία θα κάνω σε ένα τμήμα της πινακοθήκης όπου δίπλα σε γνωστούς πίνακες ο Όττο Βάλκες, γνωστός γερμανός, σκιτσογράφος, μουσικός και κωμικός, κάνει διάλογο και δίνει τη δική του οπτική. Πόσο γέλασα δεν λέγεται!

Εδώ ο Ottifant κουρεύει... το διάσημο ιστορικό γρασίδι του Ντίρερ, αλλά σταματά την τελευταία στιγμή για να σώσει την πεταλούδα και τα αγριόχορτα!

Σε αυτό το δίπτυχο η σοβαρή αριστοκράτισσα του Κλιμτ αντικαθίσταται από τον Ottifant

Είχα επιπλέον την τύχη να δω από κοντά τον διάσημο λαγό του Ντύρερ. Πλήθος κόσμου τον θαύμαζε. Στην αρχή σκέφτηκα οκ ένας λαγός είναι αλλά πραγματικά σε μαγνητίζει και καρφώνεις εκεί την ματιά σου. Πέρασα πολλές φορές να τον δω. Η αληθοφάνεια στο τρίχωμα και η έκφραση των ματιών είναι εξαιρετική.

Φεύγω από την πινακοθήκη και συνεχίζω την βόλτα μου. Φτάνω στο δημαρχείο

(Σχεδιάστηκε από τον Φρίντριχ φον Σμιτ (Friedrich von Schmidt) και χτίστηκε μεταξύ 1872 και 1883 σε νεογοτθικό ρυθμό) όπου έχει στηθεί μια μεγάλη οθόνη όπου γίνονται προβολές ταινιών. Γύρω μπορείς να αγοράσεις να φας ή να πιεις κοκτειλάκι.

Εγώ, όμως, θέλω αλλού να φάω το βραδινό μου και δεν με παρασύρει τίποτα!

Εδώ αρχίζω να έχω παραισθήσεις..

Λέω δεν μπορεί να γύρισα Αθήνα έτσι απότομα! Είναι το Αυστριακό κοινοβούλιο κτισμένο από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν (Theophil Hansen) —γνωστό στην Ελλάδα για το Ζάππειο, την Ακαδημία και την Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών— και χτίστηκε μεταξύ 1874 και 1883.

Αυτή η μέρα αρχίζει και φαίνεται μεγάλη και ένα παγωτό επιβάλεται Gelateria del Romana λέγεται και δοκίμασα Sacher torte και φιστίκι αιγίνης! Αν πάτε Βιέννη το προτείνω!

Δωμάτιο μπάνιο και γεύμα στο Glacis Beisl.

Ένα εστιατόριο με κήπο και μεγάλη λίστα κρασιών που μου άρεσε τόσο που ξαναπήγα. Στη φωτογραφία βλέπεται μια βιενέζικη σπεσιαλιτέ, ένα μάυρο λουκάνικο φτιαγμένο από αίμα χοίρου. Γιαμ!

 

[IrisAthens]

Κυριακή 16 Αυγούστου

Παραδουνάβια χωριά έχει σήμερα το πρόγραμμα. Ξεκινάω με το τρένο για το Αβαείο των Βενεδικτίνων μοναχών Σιφτ Μελκ (Stift Melk) και ονειρεύομαι κρουαζιέρα στο Δούναβη!

Διαβάζω στο Lonely Planet «αποτελεί ένα από τα ωραιότερα σύνολα μπαρόκ αρχιτεκτονικής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το αβαείο χτίστηκε στη θέση ενός κάστρου, το οποίο ο Λεοπόλδος Β΄ του Μπάμπενμπεργκ παραχώρησε σε Βενεδικτίνους μοναχούς από το Λάμπαχ της Άνω Αυστρίας. Πρόκειται για έναν τεράστιο και επιβλητικό χώρο, ο οποίος ιδρύθηκε το 1089, αλλά οφείλει τη σημερινή του μορφή σε μια ανακατασκευή του 18ου αιώνα, καθώς είχε καεί δύο φορές στο παρελθόν»

Ακριβώς έτσι είναι, το αβαείο στέκεται στην κορυφή του λόφου και η θέση του πριν ακόμα μπεις μέσα σε εντυπωσιάζει. Περιμένω υπομονετικά να ξεναγηθώ ενώ ακούγεται σαν από φάντασμα στα λατινικά η φράση Hora… labora... θεέ μου! Ο χώρος είναι στοιχειωμένος! Δεν μασάω εννοείται και συνεχίζω. Ό,τι με έχει στοιχειώσει θα το λύσω στην Αθήνα σκέφτομαι. Η χαρωπή ξεναγός τότε αποκαλύπτει ότι οι φωνές είναι μέρος της ατμόσφαιρας! Προσευχή και εργασία είναι το σύνθημα των μοναχών λοιπόν που από ότι φαίνεται ούτε στον τάφο δεν σταματάνε να το λένε!

Οι φωτογραφίες απαγορεύονται στο εσωτερικό όπως σε πολλά μέρη που θα επισκεφτώ και στη συνέχεια. Περνάμε διάφορα θρησκευτικά κειμήλια, τη διάσημη βιβλιοθήκη του μοναστηριού που όμως βρίσκεται υπό ανακατασκευή και μαθαίνουμε λίγο για την ιστορία αλλά και για τη συγχρονία. Το αβαείο λειτουργεί και ως σχολείο για λίγους μαθητές και κατοικείται από μοναχούς ακόμα. Γίνονται εκδηλώσεις στους χώρους του και υπάρχει όπως και σε άλλα μοναστήρια στον κόσμο μικρή παραγωγή από λικέρ και λοιπά καλούδια.

Η ξεναγός μας εξήγησε και τις οφθαλμαπάτες του αβαείου αφού πολλές φορές ζωγραφίζονταν κίονες ή δημιουργούνταν ψευδαίσθηση ότι το ταβάνι δημιουργεί καμπυλώσεις. Υπήρχαν εποχές που τα χρήματα ήταν πολύ λίγα αλλά έπρεπε η εκκλησία να διατηρεί το κύρος της. Το να φαίνεται ότι είσαι πλούσιος ισοδυναμούσε με το να ήσουν πραγματικά οπότε όλα καλά…

Μας άφησε να φωτογραφήσουμε ευτυχώς τη θέα και η ξενάγηση τελείωσε στο ναό να σκεφτούμε αν εργαζόμαστε και αν μελετάμε αρκετά στη ζωή μας… χμ δεν το έχω για Βενεδικτίνος αλλά αν εξαιρέσεις την προσευχή που είναι αναγκαία πλησιάζω λίγο χα χα

Βόλτα στους κήπους κάτω από το ευχάριστο ψιλόβροχο..

Είχα διαβάσει ότι έχουν μία σπεσιαλιτέ με ένα βερίκοκο που καλύπτεται με ζύμη και ψήνεται οπότε το δοκίμασα! Καλό ήταν αλλά η βερικοκίλα δεν ήταν τόσο έντονη. Γενικά είναι το βερίκοκο ένα προϊόν που φημίζονται.

Τρέχω να προλάβω το καραβάκι για να με πάει στον επόμενο προορισμό αλλά δεν ήμουν τόσο τυχερή… Η στάθμη του Δούναβη ήταν πολύ χαμηλή για να γίνουν οι προκαθορισμένες διαδρομές..
Χάνομαι λίγο αλλά τελικά βρίσκομαι από τις αποβάθρες των ποταμόπλοιων πίσω στο σταθμό των τρένων όπου καταλήγω να πάρω λεωφορείο για Dürnstein.

Το Dürnstein είναι μια μικρή περιοχή όπως ακριβώς θα την έβλεπα στον ύπνο μου. Έχει θέα το ποτάμι, άνθρωποι κολυμπούν και λιάζονται. Ανηφορείς και φτάνεις στο κέντρο όπου πολλά μικρά μαγαζάκια πουλάνε καλούδια της περιοχής όπως κρασάκι και λικέρ. Έφαγα ένα πολυδιαφημιζόμενο ψωμάκι αλλά ήταν απλώς ένα ψωμάκι που το πλήρωσα ακριβά. Μην το πάρετε, πιείτε τα υπέροχα κρασιά!

Ξεκίνησα την ανάβαση προς το περίφημο Κύνρινγκερμπουργκ (Kuenringerburg – Κάστρο του Ντύρνσταϊν) πάνω από την πόλη. Αυτό είναι το κάστρο όπου φυλακίστηκε κάποτε ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας — ναι, ο Λεοντόκαρδος. Κατέληξε εδώ εξαιτίας μιας διαμάχης με τον Λεοπόλδο Ε΄, Δούκα της Αυστρίας, κατά την Γ΄ Σταυροφορία — ο Ριχάρδος κατέβασε το λάβαρο του Λεοπόλδου μετά την πολιορκία της Άκρας (και αρνήθηκε να μοιραστεί ισότιμα τα λάφυρα με την Αγγλία και τη Γαλλία). Αυτό εξόργισε τον Λεοπόλδο, ο οποίος φυλάκισε τον Ριχάρδο κατά την επιστροφή του από τους Αγίους Τόπους. Ο Λεοπόλδος αφορίστηκε επειδή φυλάκισε έναν συναγωνιστή Σταυροφόρο και υποχρεώθηκε να απελευθερώσει τον Ριχάρδο (μετά την καταβολή ενός υπέρογκου ποσού για λύτρα — 35 τόνους ασήμι) Πληροφορεί για άλλη μια φορά το lonely planet. Τι τσάμπα το πληρώσαμε; Όχι ότι βοήθησε και τρελά αυτά τα βρίσκουμε εύκολα με μία αναζήτηση, απλώς δεν μπορώ να το βγάλω από μέσα μου! Να πάω ταξίδι και να μη το αγοράσω!

Δεν έκατσα πολύ στο Ντυρνστάιν, νομίζω ήταν από τις λίγες φορές που θα μου άρεσε να είχα μία παρεούλα στο ταξίδι. Έτσι, να ανοίγαμε ένα μπουκάλι από τα υπέροχα κρασιά και να φιλοσοφούσαμε. Μόνη μου δεν μπορώ να πιω τόσο πολύ! Δεν πειράζει όμως κάθε φορά ταξιδεύουμε όπως μπορούμε…

Τελευταία στάση Krems. Όμορφη πόλη αλλά δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε.

Ενοριακή Εκκλησία του Αγίου Βίτου (πάνω)

Μέσα από αυτή την καμάρα ανέβαιναν για αιώνες οι μοναχοί και οι μαθητές του ιστορικού σχολείου της πόλης. Κατά τη διάρκεια πολιορκιών ή πυρκαγιών, το πέρασμα αυτό αποτελούσε την κύρια οδό διαφυγής των κατοίκων προς το ψηλότερο και ασφαλέστερο σημείο του κάστρου.

Η μόνη σωζόμενη πύλη: Τον Μεσαίωνα, το Krems περιβαλλόταν από ισχυρά τείχη με τέσσερις μεγάλες πύλες εισόδου. Τον 19ο αιώνα, καθώς η πόλη επεκτεινόταν, τα τείχη και οι τρεις πύλες κατεδαφίστηκαν — η Steiner Tor είναι η μοναδική που διασώθηκε!

Ούτε πολύ κόσμο είχε ούτε κάτι να κάνω. Τριγύρισα καμία ώρα πέρα δώθε χωρίς σκοπό και ελπίδα και μπήκα στο τρένο για Βιέννη.

Αφού καθαρίστηκα από τη σκόνη στα τόσα πέρα δώθε πάνω κάτω βγήκα για ένα ακόμη υπέροχο οινομαγειρείο. Είχα αφήσει και ατέλειωτες υποθέσεις με τα κρασιά της κοιλάδας του Βαχαου. Ένα ποτηράκι το χω!

Amerlingbeisl λέγεται και το πιάτο που τίμησα ήταν ένα καυτερό γκούλας υπέροχο!

Σαν μελωμένο κοκκινιστό της γιαγιάς μου αλλά με αρώματα πάπρικας. Ήπια και το πολυπόθητο ποτηράκι μου και Γεια σας!

 

[psilos3]

Πολύ ωραία μέρη μας δείχνεις!
Είναι τρομερά υποτιμημένη η Αυστρία εκτός της Βιέννης και ελαχίστων άλλων εξαιρέσεων, οπότε χαίρομαι να βλέπω τέτοιους διαφορετικούς προορισμούς.

 

[IrisAthens]

Πολύ ωραία μέρη μας δείχνεις!
Είναι τρομερά υποτιμημένη η Αυστρία εκτός της Βιέννης και ελαχίστων άλλων εξαιρέσεων, οπότε χαίρομαι να βλέπω τέτοιους διαφορετικούς προορισμούς.

Ευχαριστώ! Πραγματικά η μαγεία είναι στην εξοχή της Αυστρίας. Ξαναπήγαινα άνετα!

 

[YiannisTS]

Τα φώτα των Βάλτων, Κλιμτ

Νομίζω πως θα διαλέξω αυτό τον πίνακα. Όσο για το λουκάνικο και το πιάτο θα μπορούσε να είναι επίσης πίνακας της avant-garde ζωγραφικής (για να μη πω κάτι άλλο ). Χωρίς πλάκα, η γεύση του είναι μοναδική!