Αυστρία Γερμανία Καστρομπυροκατανύξεις στα Γερμανικά

[IrisAthens]

Νομίζω πως θα διαλέξω αυτό τον πίνακα. Όσο για το λουκάνικο και το πιάτο θα μπορούσε να είναι επίσης πίνακας της avant-garde ζωγραφικής (για να μη πω κάτι άλλο ). Χωρίς πλάκα, η γεύση του είναι μοναδική!

Όσο και να είχα δει Κλιμτ από βιβλία ή το διαδίκτυο από κοντά με συγκίνησαν τα έργα του. Το λουκανικάκι έχεις απόλυτο δίκιο! Η εμφάνιση του προκαλεί χα χα! Στη Λυών θυμάμαι το είχα ξαναδοκιμάσει αλλά μου φάνηκε διαφορετικό στην Αυστρία.

 

[Sassenach77]

το lonely planet. Τι τσάμπα το πληρώσαμε; Όχι ότι βοήθησε και τρελά αυτά τα βρίσκουμε εύκολα με μία αναζήτηση, απλώς δεν μπορώ να το βγάλω από μέσα μου! Να πάω ταξίδι και να μη το αγοράσω!

Θυμάμαι οτι δεν έβρισκα ταξιδιωτικό οδηγό μόνο για Σερβία και είχα σκυλιάσει. Μα είναι δυνατόν να πάω στη χώρα χωρίς ταξιδιωτικό οδηγό;;; Αυτό μου θύμησες τώρα... Το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι του ταξιδιού μου, ακόμα και όταν δεν βρίσκω αυτό που θα μου άρεσε. Τελικά πήρα τον οδηγό για ανατολική Ευρώπη που περιείχε και την Σερβία. Δεν είχα άλλωστε και πολλές επιλογές...

 

[IrisAthens]

Θυμάμαι οτι δεν έβρισκα ταξιδιωτικό οδηγό μόνο για Σερβία και είχα σκυλιάσει. Μα είναι δυνατόν να πάω στη χώρα χωρίς ταξιδιωτικό οδηγό;;; Αυτό μου θύμησες τώρα... Το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι του ταξιδιού μου, ακόμα και όταν δεν βρίσκω αυτό που θα μου άρεσε. Τελικά πήρα τον οδηγό για ανατολική Ευρώπη που περιείχε και την Σερβία. Δεν είχα άλλωστε και πολλές επιλογές...

Πολύ χαίρομαι που υπάρχουν και άλλοι! Μα μου φαίνεται αδιανόητο να μην μπορείς να γράψεις ένα βιβλιαράκι για μία χώρα. Θα έπρεπε να υπάρχει και για τη Σερβία μόνη της!

 

[Sassenach77]

Πολύ χαίρομαι που υπάρχουν και άλλοι! Μα μου φαίνεται αδιανόητο να μην μπορείς να γράψεις ένα βιβλιαράκι για μία χώρα. Θα έπρεπε να υπάρχει και για τη Σερβία μόνη της!

Είχα βρει μόνο σε e-book, αλλά εγώ σε e-book δεν μου αρέσει να διαβάζω. Το κάνω μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και με μισή καρδιά... Σαν το κλασικό βιβλίο δεν υπάρχει για μένα.

 

[IrisAthens]

Είχα βρει μόνο σε e-book, αλλά εγώ σε e-book δεν μου αρέσει να διαβάζω. Το κάνω μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και με μισή καρδιά... Σαν το κλασικό βιβλίο δεν υπάρχει για μένα.

Συμφωνώ! Τώρα τελευταία όλοι οι οδηγοί που αγοράζω είναι σε ψηφιακή μορφή και κάτι λείπει.. Δεν το ευχαριστιέμαι τοσο.

 

[IrisAthens]

Δευτέρα 17 Αυγούστου

Η επίσκεψη στο Belvedere σας το λέω από πριν πρέπει να προγραμματιστεί. Απλά αλλιώς δεν βρίσκεις εισιτήριο! Το αρχικό πλάνο ήταν να γίνει άλλη μέρα η επίσκεψη αλλά δεν υπήρχε διαθεσιμότητα. Ευτυχώς είχα κάποιες μέρες στη διάθεση μου. Η τελευταία μέρα στη Βιέννη είναι ακόμα μια φορά αφιερωμένη στους πίνακες ζωγραφικής.

Σε ωραίες θέες λοιπόν, με ακόμη ομορφότερο περιεχόμενο. Φυσικά ήρθα για τον Κλιμτ αλλά έμεινα για πολλά άλλα.

«Σε κάθε εποχή η τέχνη της, στην τέχνη η ελευθερία της». Το σύνθημα της Βιεννέζικης Απόσχισης που ήταν μέλος ο ζωγράφος Ζούσε εξαιρετικά απομονωμένα, δούλευε ατελείωτες ώρες φορώντας μια μακριά, φαρδιά μπλε ρόμπα χωρίς εσώρουχα, περιτριγυρισμένος από γάτες και γυμνά μοντέλα. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά είχε πολυάριθμες ερωμένες, κυρίως ανάμεσα στα μοντέλα του. Μετά τον θάνατό του, αναγνωρίστηκαν επίσημα 14 εξώγαμα παιδιά.

Το πιο γνωστό του έργο «Το φιλί» με συγκίνησε βαθιά και δεν το περίμενα. Θεωρούσα ότι η κατάχρηση αυτής της εικόνας από το διαδίκτυο θα αλλοίωνε την εντύπωση που μπορεί να προκαλέσει. Η σύγκλιση των αντιθέτων και η εξύμνηση του έρωτα σε κάτι ιερό με έκανε να ανατριχιάσω. Καταλαβαίνω τους λόγους που το αυστριακό κράτος το αγόρασε κατευθείαν. Σου κόβει την ανάσα.

Είχε και άλλα έργα του Κλιμτ φυσικά

Η νύφη ( το τελευταίο έργο που δούλευε) Φαίνεται και η τεχνική του να ζωγραφίζει πρώτα τα σώματα ολόγυμνα και να τα ντύνει σιγά σιγά..

Έργα που επικεντρώνονται σε φύση. Εκεί μου ήρθε η τρελή ιδέα να ζωγραφίσω κάτι παρόμοιο και να το βάλω σπίτι μου χωρίς να ξέρω να ζωγραφίζω… Δε νομίζω να το κάνω!

Ένα άλλο έργο που μου έμεινε ήταν του Egon Schiele. Μαθητής του Κλιμτ. Πιο ωμός ίσως. Σκεφτόμουν πως αυτά τα δύο γυμνά σώματα μπορούν να είναι κοντά αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά. Όπως νιώθεις αυτή τη μοναξιά μέσα στη σχέση παρόλο που ο άλλος είναι στο ίδιο δωμάτιο με εσένα…

Του ίδιου: Ο θάνατος και η κόρη. Το θέμα του μαζί και του χώρια…

Προσώψεις σπιτιών και κατάργηση της κλασικής προοπτικής. Εμπνευση από Český Krumlov. Μήπως να πάω Τσεχία το επόμενο;

Τελευταίος Σίλε: Ανάσταση. Μία πολύ διαφορετική ανάσταση…(πάνω)

Κακές Μάνες- Giovanni Segantini

Ο πίνακας βασίζεται στο συμβολιστικό ποίημα «Nirwana» του Luigi Illica. Σύμφωνα με τον μύθο, οι γυναίκες που αρνήθηκαν τη μητρότητα ή εγκατέλειψαν τα παιδιά τους καταδικάζονται να περιπλανώνται μέχρι να συμφιλιωθούν με τη φύση και να αποδεχτούν το μητρικό τους καθήκον.

Άνδρες στην ακτή- Μουνκ



Συνεχίζω με βόλτα στους κήπους

Φεύγω από τα ανάκτορα για να προχωρήσω σε γειτονιές που δεν είδα τις προηγούμενες μέρες. Να πάω κοντά στο ποτάμι και στο σπίτι του Φρόιντ!

Συντριβάνι Hochstrahlbrunnen και το Σοβιετικό Μνημείο Πολέμου στο βάθος.

Το σιντριβάνι εγκαινιάστηκε το 1873 από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ για να γιορτάσει την ολοκλήρωση του Πρώτου Αγωγού Πόσιμου Νερού των Άλπεων

Το Σοβιετικό Μνημείο Πολέμου βρίσκεται ακριβώς πίσω από το σιντριβάνι και ανεγέρθηκε το 1945 από τον Κόκκινο Στρατό, στη μνήμη των 17.000 Σοβιετικών στρατιωτών που έπεσαν στη μάχη της Βιέννης τον Απρίλιο του 1945.

Εκκλησία του Αγίου Καρόλου

Albertina Modern, μόνο απ΄εξω

Μνημείο για τα 75 χρόνια από τη γέννηση του Μπραμς

Φτάνω στη Naschmarkt!

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Αυστρίας- Ότο Βάγκνερ

Στη στέγη δεσπόζουν γλυπτές φτερωτές «Νίκες» κατασκευασμένες από χυτό αλουμίνιο .

ο καμπυλόγραμμος γυάλινος πύργος Uniqa Tower

Το ρολόι Ankeruhr. Αν πάτε Βιέννη σταθείτε στις 12 από κάτω να δείτε να παρελαύνουν όλες οι ιστορικές μορφές της πόλης. Εγώ θα το κάνω μία άλλη φορά…

Αυτοσχέδια πλαζ στο ποτάμι

Περνάω σε μία από τις πιο παλιές γειτονιές της πόλης και επισκέπτομαι ιστορικές εκκλησίες Maria am Gestade για αρχή. Η Παναγία της όχθης

Εκκλησία του Αγίου Ρούπερτ (πάνω). Η αρχαιότερη στη Βιέννη, είναι αφιερωμένη στον προστάτη των εμπόρων αλατιού. Δίπλα ακριβώς βρισκόταν η αποβάθρα και η παλιά αποθήκη όπου ξεφορτώνονταν το αλάτι που κατέβαινε με βάρκες από τον ποταμό.

Οι στρατώνες Rossauer Kaserne που σήμερα στεγάζουν το υπουργείο άμυνας της Αυστρίας. (πάνω)

Φτάνω στο σπίτι του Φρόιντ στην οδό Berggasse 19 που ήταν και ο σκοπός της διαδρομής. Πολλοί μου είπαν να το παραλείψω καθώς δεν έχει πολλά από τα αρχικά αντικείμενα. Όντως, Η οικογένεια πήρε μαζί της τα περισσότερα έπιπλα στο Λονδίνο όπου διέφυγε για να αποφύγει τους Ναζί. Ο καναπές/ντιβάνι όμως επέστρεψε και μπορεί κάποιος να βρει προσωπικά αντικείμενα του Φρόιντ όπως τα γυαλιά του, καπέλα, αντικείμενα που συνέλεγε κ.α.

Έμαθα πολλές πληροφορίες εδώ και για την οικογένεια Φρόυντ αλλά για εμένα που με ενδιαφέρει η ψυχανάλυση, η αίσθηση ότι βρισκόμουν εκεί που άρχισαν όλα είχε από μονο του αξία!

Έργο του αυστριακού καλλιτέχνη Rudolf Moratti. Μου θυμίζει ένα φιμωμένο περιστέρι. Σαν να σου στερούν στην ειρήνη, την ελευθερία..

Εντυπωσιάζομαι από την Votivkirche. Αυτή η μεταλλική κατασκευή σε σχήμα «Χ» {στο δικό μου μυαλό είναι το σχήμα του απείρου}που ενώνει τα δύο κωδωνοστάσια είναι ένα σύγχρονο σύστημα δομικής αντιστήριξης και προστασίας από κραδασμούς (απόσβεσης ταλαντώσεων).

Γυρίζω κουρασμένη στο, ξενώνα. Σκέφτομαι τελευταίο βράδυ στη Βιέννη… Ας ξαναπάω στο οινομαγειρείο που είχα επισκεφτεί πριν δύο μέρες (Glacis Beisl). Η διπλανή παρέα έπινε κάτι περίεργα πορτοκαλί φυσικά κρασιά και είχα ζηλέψει. Παρήγγειλα και ένα συκωτάκι μούρλια!

Αυτή ήταν η Βιέννη....Πολλά μου έμειναν για επόμενο ταξίδι. Σίγουρα το ευχαριστήθηκα.
Πάμε για Σάλτσμπουργκ!

 

[Sassenach77]

«Σε κάθε εποχή η τέχνη της, στην τέχνη η ελευθερία της». Το σύνθημα της Βιεννέζικης Απόσχισης που ήταν μέλος ο ζωγράφος Ζούσε εξαιρετικά απομονωμένα, δούλευε ατελείωτες ώρες φορώντας μια μακριά, φαρδιά μπλε ρόμπα χωρίς εσώρουχα, περιτριγυρισμένος από γάτες και γυμνά μοντέλα. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά είχε πολυάριθμες ερωμένες, κυρίως ανάμεσα στα μοντέλα του. Μετά τον θάνατό του, αναγνωρίστηκαν επίσημα 14 εξώγαμα παιδιά.

Καρπερούλης!

Δεν μπήκα στο Belvedere και το μετάνιωσα... Δεν πειράζει την επόμενη φορά.

Φτάνω στο σπίτι του Φρόιντ στην οδό Berggasse 19 που ήταν και ο σκοπός της διαδρομής.

Δεν το πρόλαβα για λίγο εκείνη τη μέρα που πήγα και μου έμεινε.... Χαίρομαι που το βλέπω απο τις φωτογραφίες σου τώρα!

Αυτή ήταν η Βιέννη....Πολλά μου έμειναν για επόμενο ταξίδι. Σίγουρα το ευχαριστήθηκα.

Την επόμενη φορά να δεις και τη συλλογή Αιγυπτιακών παπύρων και γενικά την Αιγυπτιακή συλλογή που υπάρχει στη Βιέννη. Ήταν κλειστό όταν είχα πάει και έμεινε και αυτό... Πλάκα πλάκα έχω να δω αρκετά αν ξανα βρεθώ στη πόλη! Τα μουσεία και τα σημεία ενδιαφέροντος γενικά της πόλης τα είχα ευχαριστηθεί πολύ!

 

[IrisAthens]

Καρπερούλης!

Δεν μπήκα στο Belvedere και το μετάνιωσα... Δεν πειράζει την επόμενη φορά.

Δεν το πρόλαβα για λίγο εκείνη τη μέρα που πήγα και μου έμεινε.... Χαίρομαι που το βλέπω απο τις φωτογραφίες σου τώρα!

Την επόμενη φορά να δεις και τη συλλογή Αιγυπτιακών παπύρων και γενικά την Αιγυπτιακή συλλογή που υπάρχει στη Βιέννη. Ήταν κλειστό όταν είχα πάει και έμεινε και αυτό... Πλάκα πλάκα έχω να δω αρκετά αν ξανα βρεθώ στη πόλη! Τα μουσεία και τα σημεία ενδιαφέροντος γενικά της πόλης τα είχα ευχαριστηθεί πολύ!

Για το σπίτι του Φρόιντ πραγματικά δεν έχασες κάτι. Σε ένα μεγάλο μέρος είχαν απλά έγγραφα και σε άλλο ένα βίντεο. Είναι ψιλοαρπαχτή. Αλλά η αίσθηση ότι είσαι σε αυτό το ιστορικό χώρο παραμένει... Γι' αυτό ναι!

Έβαλα στο gemini να μου πει τι δεν πρόλαβα από τη Βιέννη και μου γέμισε άνετα άλλες 2 μέρες (Kunsthistorisches Museum,Leopold Museum & mumok, Πρατερ, κ.α)
Περνάει από το μυαλό μου να πεταχτώ στις γιορτές!

Ευχαριστώ για το τιπ με την Αιγυπτιακή συλλογή!

 

[IrisAthens]

Τρίτη 18 Αυγούστου

Το πρόγραμμα έχει Salzburg και αλλαγή βάσης. Με salz να σημαίνει αλάτι αντιλαμβάνομαι ότι σίγουρα υπήρξε μία αρκετά πλούσια περιοχή αφού το αλάτι στο παρελθόν ισοδυναμούσε με χρυσό!

Δεν αγχώνομαι, δεν εχω εισιτήριο τρένου να προλάβω, χαλαρά εμφανίζομαι στον σταθμό και πληρώνω.. 70 Ε ! Εντάξει είπαμε δεν αγοράζω αεροπορικό. Νομίζω ότι σίγουρα θα υπάρχουν και φθηνότερες επιλογές αλλά δεν είχα ψάξει. Τα έδωσα και σε κάνα δίωρο έφτασα στο Σάλτσμπουργκ. Αλλαγή κλίματος από εδώ και πέρα. Βγαίνουν μπουφάν και ομπρέλες. Το χαίρεται η ψυχή μου!

Έμεινα στον ξενώνα a&o κοντά στον σταθμό των τρένων. Πλήρωνα κάπως ακριβά για χόστελ περίπου 50 Ε την βραδιά χωρίς πρωινό. Το πρωινό κόστιζε 12 Ε για Σάλτσμπουργκ καλή τιμή αν σκεφτείς ότι μόνο το καφεδάκι σου πάει 4-5 Ε τρως και κάτι, φτιάχνεις και το κολατσιό σου για μετά. Ίσως βοηθήσει να πω ότι αν γίνει κάποιος μέλος στους a&o ξενώνες έχει κάποια οφέλη πχ πρωινό δωρεάν αλλά χρειάζεται να το έχεις κάνει 5 μέρες πριν. Βόλευε η τοποθεσία γιατί είχα σκοπό να κάνω λίγες εκδρομούλες στη γύρω περιοχή. Αλλά δεν ήταν και ότι είχα επιλογή. Άργησα να κάνω κράτηση και ήταν η περίοδος του φεστιβάλ στην πόλη. Έμεινα σε ό,τι έμεινε.

Το κρεβάτι (πάλι στο πάνω με βάλανε. Μάλλον μικροδείχνω!)

Εδώ είχε τουαλέτα μέσα στο δωμάτιο και ντουζ και δεν περιπλανιόμουν στους διαδρόμους για να πλυθώ

Στο Σάλτσμπουργκ όταν μένεις σε ξενώνες και ξενοδοχεία σου δίνουν ένα πάσο και μπορείς να κινείσαι δωρεάν με τα λεωφορεία.

Αφήνω τα πράγματα μου και ξεκινώ μία μεγάλη βόλτα. Από τον ξενώνα το ιστορικό κέντρο είναι περίπου 20 λεπτά περπάτημα.
Ψιλοβρέχει… Περνάω πρώτα από τους κήπους του Schloss Mirabell και βγάζω λίγες μουντές φωτογραφίες

Η βροχή δυναμώνει.. Τι και αν έχω ομπρέλα γίνομαι μούσκεμα. Μπαίνω στο ιστορικό καφέ Tomaselli Ήταν στη λίστα μου να δοκιμάσω τα γλυκά τους

Γυρίζω πίσω καταβρεγμένη… Το βράδυ έχω εισιτήριο για το φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Ευτυχώς δεν είναι κανένας άλλος άλλος στο δωμάτιο και μπορώ με την ησυχία μου να στεγνώσω τα παπούτσια μου με το πιστολάκι, να κάνω το μπάνιο μου και να ντυθώ σαν άνθρωπος.

Στο φεστιβάλ πρέπει να πάω καλοντυμένη και έχω φέρει φόρεμα για την περίσταση. Όντως, το επιβεβαιώνω όταν πάω. Άντρες γυναίκες έχουν βάλει τα καλά τους! Κάποιοι είναι ντυμένοι με την παραδοσιακή τους φορεσιά( Tracht). Πολύ τους χαίρομαι. Γενικά, και σε βιτρίνες μαγαζιών έβλεπες να πουλάνε τέτοια ενδύματα και δεν τα έλεγες και φθηνά. Ήθελα ένα, δεν το κρύβω. Αν ήμουν πλούσια θα αγόραζα αλλά μιλάμε ήθελες 1.500 με 2.000 για την αγορά. Βγήκα από το θέμα…

Το φεστιβάλ ξεκίνησε επίσημα στις 22 Αυγούστου 1920. Εγκαινιάστηκε με το αλληγορικό θεατρικό έργο «Ο καθένας» του Hofmannsthal, σε σκηνοθεσία Reinhar. Από τότε μέχρι σήμερα, το έργο αυτό ανεβαίνει ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι στην υπαίθρια σκηνή της πλατείας του Καθεδρικού Ναού (Domplatz).
Στην πλατεία παίζονται σε γιγαντοοθόνη παλαιότερες παραγωγές του φεστιβάλ αλλά εγώ είδα μόνο μία την τελευταία μέρα γιατί όσο ήμουν έβρεχε…

Η συναυλία που είχα κλείσει εισιτήριο ήταν στο Haus für Mozart, ένα σπίτι για τον Μότσαρτ. Ο χώρος ήταν υπέροχος. Το φουαγιέ είναι σαν έργο τέχνης. Χαίρεσαι να βρίσκεσαι εκεί και να πίνεις το ποτό σου. Κάποιοι είδα να ανοίγουν σαμπάνιες! Αγόρασα την κονκάρδα του φεστιβάλ και τη φορούσα στο πράσινο φόρεμα μου με καμάρι.

.

Η συναυλία ήταν λυρικό τραγούδι με την σοπράνο Lisette Oropesa. Δεν είχα ιδέα τι έκλεινα αλλά ήταν το μόνο που είχε μείνει σε λογική τιμή (30 Ε). Πέρασα πολύ καλά. Η τραγουδίστρια ερμήνευσε ισπανικά κομμάτια και ήταν ιδιαίτερα σπιρτόζα και ευχάριστη. Γελούσε, απευθυνόταν στο κοινό και πείραζε τον πιανίστα! Θα μου άρεσε να ξανα βρεθώ στην περιοχή κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ!


Η μέρα τελείωσε χωρίς παραδοσιακό γεύμα. Η βροχή με είχε κουράσει και πήρα ό,τι βρήκα στο σούπερ μάρκετ, μπήκα στο λεωφορείο και σε πολύ λίγο κοιμόμουν. Είχα πρωινό ξύπνημα.
Επόμενη στάση Hallstatt!

 

[IrisAthens]

Τετάρτη 19 Αυγούστου

Εδώ πέφτω «θύμα» των κοινωνικών δικτύων και της τουριστικής μόδας! Μα άμα δεις αυτή τη φωτογραφία από το κουκλίστικο Hallstatt θες να πας! Ήταν βαθιά μου επιθυμία, λοιπόν, να το δω και εγώ με τα μάτια μου. Τι που μου έλεγαν να πάω σε άλλο λιγότερο τουριστικό παραλίμνιο χωριουδάκι, εγώ ήθελα το αυθεντικό.

Ξεκίνησα από το Salzbourg με το κλασικό λεωφορειακι (150) που περνάει από διάφορα μέρη ενδιαφέροντος όπως το St Gilgen και είναι δωρεάν για όσους μένουν στην περιοχή.

Η διαδρομή είναι από μόνη της υπέροχη.. Λίμνες, βουνά΄, πράσινο….. Μου αρέσει πολύ εδώ! Κατεβαίνω στον σιδηροδρομικό του Bad Ischl όπου επιτέλους τρώω κάτι.

Φτάνω σε αυτόν του Hallstatt και μπαίνω στο μικρό πλοιάριο για τον γραφικό προορισμό!
Ευτυχώς, έχω φτάσει αρκετά νωρίς και δεν έχει πολύ κόσμο. Κάνω ήρεμη την βόλτα μου. Όντως η φήμη επιβεβαιώνεται, είναι υπέροχο. Νομίζω όμως ότι σε ένα δίωρο κάποιος το έχει δει. Εκτός και αν θες να πας στο αλατωρυχείο που δεν πήγα. Εδώ βρίσκεται το παλαιότερο καταγεγραμμένο αλατωρυχείο στον κόσμο, με ιστορία πάνω από 7.000 χρόνια.

Μέχρι το 1890 εδώ δεν υπήρχε καν δρόμος για αυτοκίνητα! Η πρόσβαση γινόταν μόνο με βάρκα μέσω της λίμνης. Αυτή ακριβώς η γεωγραφική απομόνωση ήταν που διατήρησε αναλλοίωτη την παραδοσιακή ξύλινη αρχιτεκτονική των σπιτιών.

Περίπου είναι δώδεκα το μεσημέρι όταν παίρνω τον δρόμο της επιστροφής και αποφασίζω να συνεχίσω στο Bad Ischl. Εκεί έχει λουτρά και σκέφτομαι μήπως κολυμπήσω λίγο.

Όταν φτάνω στα λουτρά κάτι μου έκανε και λέω άστο. Περίμενα κάτι άλλο; Δεν τα είδα καν μη νομίζεται απλώς η υποδοχή ήταν ανύπαρκτη ή έτυχε σε εμένα και μου έδωσε τον χρόνο να οπισθοχωρήσω και να πάω για… καφέ!

Το Zauner λειτουργεί από το 1832 και είχε υπέροχη ατμόσφαιρα και γλυκά. Είδα για άλλη μία φορά ντόπιους με τις φορεσιές τους. Εκεί, μπαίνεις επιλέγεις γλυκό από την βιτρίνα και σου δίνει η πωλήτρια ένα χαρτάκι με τον αριθμό της παραγγελίας σου που το δίνεις με τη σειρά σου στην σερβιτόρα. Ένιωσα πολύ φιλόξενα και χαλάρωσα διαβάζοντας το βιβλιαράκι μου. Ένα από αυτά που δεν πρόλαβα να τελειώσω. Ακόμα τα παιδεύω δεν ξέρω τι πράγμα είναι αυτό!

Ο καιρός είναι καλός, αφήνω το σχέδιο για ιαματικά λουτρά και πηγαίνω στο Kaiserpark. Το πάρκο έχει διάσπαρτα έργα τέχνης σε εξωτερικό χώρο αλλά και μία μικρή αίθουσα με κάποια περίεργα εκθέματα επηρεασμένα από τη φύση και τον κόσμο των ζώων.

Αντιγράφω από τον ιστότοπο της έκθεσης:

"Οι απεικονίσεις ζώων από τους Dana Meyer, Nelly Schmücking και Matthias Garff παρουσιάζουν το ζώο όχι ως ένα απλό μοτίβο, αλλά ως έναν συνομιλητή. Γίνεται ένας καθρέφτης της δικής μας αντίληψης και της ευθύνης μας απέναντι στα έμβια όντα.

Ο χώρος της έκθεσης, το Bad Ischl, ενισχύει αυτό το ερώτημα. Η ειδυλλιακή περιοχή του Salzkammergut αποτελεί ταυτόχρονα ένα φυσικό και πολιτιστικό τοπίο, ιστορικά διαμορφωμένο από τη χρήση, την αισθητικοποίηση και την ιδιοποίηση — όπως αποδεικνύεται, για παράδειγμα, από την Αυτοκρατορική Βίλα (Kaiservilla) με τα κυνηγετικά της τρόπαια. Εδώ, η φύση εμφανίζεται πάντα ως μια διαμορφωμένη και ερμηνευμένη πραγματικότητα."

Στο εξωτερικό χώρο: Summer retreat της Jakob Lena Knebl.

Παίρνω το λεωφορειακι και γυρίζω πίσω για φαγητό και επιτελους μπύρα! Πάω στον κήπο του Stieglkeller και παραγγέλνω ψητό χοιρινό λουκούμι!

 

[IrisAthens]

Πέμπτη 20 Αυγούστου

Ο λόγος που ήθελα να ταξιδέψω καλοκαίρι στην Αυστρία ήταν το παγωμένο σπήλαιο που μένει κλειστό τον χειμώνα (Μάιο με Οκτώβριο λειτουργεί). Αυτή ήταν μία προσθήκη από το lonely planet. Το ανέφερε στα must της περιοχής και όταν το έψαξα μου κόλλησε στο μυαλό να πάω.

Από το σταθμό του Salzburg φτάνω σε περίπου μία ώρα με το τρένο στο Werfen. Από εκεί με λίγο περπάτημα βρίσκω το λεωφορειάκι που σε πάει στη ν είσοδο του σπηλαίου Eisriesenwelt, το μεγαλύτερο σπήλαιο πάγου στον κόσμο!

Βέβαια, για να φτάσεις στην κύρια είσοδο του σπηλαίου κάνεις μία πεζοπορία περίπου μία ώρα. Εγώ είχα και ένα άγχος γιατί είχα κλείσει από πριν εισιτήριο που σου έδινε το δικαίωμα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να μπεις. Όμως, αν και το έχασα μου δώσανε άλλο και όλα καλά.

Το κέντρο επισκεπτών ξεκινά περίπου στα 1.000 μέτρα, οπότε η ανάβαση μέχρι την είσοδο περιλαμβάνει μια πρώτη πεζοπορία, το απότομο τελεφερίκ που σε ανεβάζει στα 1.575 μέτρα και ένα τελευταίο εντυπωσιακό μονοπάτι σκαμμένο στον βράχο με θέα όλη την κοιλάδα του Salzach. Στο κέντρο επισκεπτών έχει lockers που μπορεί κάποιος να αφήσει τα πράγματα του.

Ο ξεναγός σου δίνει ένα μικρό φαναράκι και με την ομάδα που δημιουργείται περιηγείσαι στο παγωμένο σπήλαιο! Ανάβει κάθε φορά ένα μακρύ φυτίλι για να μπορείς να βλέπεις γύρω τους σχηματισμούς του πάγου και μοιράζεται πληροφορίες για την ανακάλυψη του σπηλαίου.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, αυτό το σπήλαιο ήταν εντελώς άγνωστο. Μόλις το 1879, ο φυσιοδίφης από το Σάλτσμπουργκ, Anton von Posselt-Czorich, προχώρησε μόνος του περίπου 200 μέτρα μέσα στο σκοτάδι του σπηλαίου και ανακάλυψε επίσημα το Eisriesenwelt. Όμως, το 1924, το παγωμένο τμήμα του σπηλαίου κατέστη πλήρως προσβάσιμο μέσω απλών ξύλινων διαδρόμων.

Εντύπωση μου έκανε η ιστορία του Alexander von Mörk από το Σάλτσμπουργκ που οργάνωσε τις πρώτες συστηματικές επιστημονικές αποστολές από το 1912 και μετά, ιδρύοντας την Ένωση Σπηλαιολογίας του Σάλτσμπουργκ. Ο ο Mörk επιστρατεύτηκε και σκοτώθηκε σε ηλικία μόλις 26 ετών στο ρωσικό μέτωπο (στη σημερινή Πολωνία) το 1914. Είχε αφήσει ρητή επιθυμία, αν πέθαινε στον πόλεμο, η τελευταία του κατοικία να βρίσκεται στον αγαπημένο του παγωμένο κόσμο. Το 1923, η τέφρα του μεταφέρθηκε σε μια ειδική τελετή βαθιά μέσα στο σπήλαιο και τοποθετήθηκε μέσα σε μια κόγχη στον βράχο, σε μια τεράστια αίθουσα που ονομάστηκε προς τιμήν του «Καθεδρικός Ναός Alexander von Mörk» Ρομαντισμός μίας άλλης εποχής…

Οι χαρές του Werfen δεν τελειώνουν στο παγωμένο του σπήλαιο. Πολύ κοντά είναι το κάστρο Hohenwerfen. Είναι χτισμένο σε έναν απότομο βράχο ύψους 155 μέτρων. Πάλι τελεφερίκ και φτάνω πάνω στην ώρα για την ξενάγηση. Εδώ δεν έχει αγγλικά και τέτοια. Αν δεν μιλάς γερμανικά σου δίνουν ένα audio guide. Ακολουθείς το γκρουπ αλλά εκεί που οι άλλοι ακούν live εσύ ακούς ηχογραφημένα!

Η θέα από το καμπαναριό ήταν μαγευτική! Είδα και την είσοδο του σπηλαίου που ήμουν μόλις πριν κάποιες ώρες!
Ένας άλλος λόγος για την επίσκεψη μου στο κάστρο ήταν για να δω την επίδειξη με τα αρπακτικά πουλιά (γεράκια, γύπες και άλλα). Η περιοχή ήταν διάσημη ως κέντρο γερακοθηρίας και κρατούν την παράδοση ως σήμερα. Ψιλοέβρεχε όταν πήγα αλλά η επίδειξη έγινε κανονικά.

Για να γυρίσω στον σταθμό του τρένου μπερδεύομαι σε κάτι λόφους. Τελικά όμως ρωτάω ένα νεαρό και με κατευθύνει. Όταν βρίσκω το ποτάμι και περπατάω κατά μήκος είναι υπέροχα. Τόσο ήρεμη πόλη… Μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου να κάτσεις στο παγκάκι και να χαζεύεις το ποταμό και τα διάφορα χρώματα των φύλλων… Με φαντάστηκα μετά τη δουλειά να βγάζω βόλτα το σκύλο μου( που δεν έχω) και να χαιρετάω τους γείτονες!

Μπυραρία και ξεκούραση!

Πίσω στο Σάλτσμπουργκ για να συνεχίσω τις δοκιμές σε μπύρες και χοιρινό! Augustiner Bräu Mülln λέγεται και είναι όλα τα λεφτά! Πρώτα παίρνεις ένα ποτήρι και το ξεπλένεις. Στη συνέχεια, αγοράζεις τη μάρκα σου και σου γεμίζουν με μπύρα κατευθείαν από το βαρέλι. Πολύ μου άρεσε αυτή η μπύρα, χωρίς να είμαι ειδικός στο άθλημα. Στον επάνω χώρο είχε διάφορα μικρά καταστήματα που διάλεγες το φαγητό σου. Πρέτσελ, σαλάτες, ψητά, γλυκάκια. Τσέκαρα που πήγαιναν οι περισσότεροι και ακολούθησα. Έδειξα με το χέρι τι ήθελα να φάω. Μου ξεψάχνισε ένα ολόκληρο χοιρινό κότσι! Μετά είδα και κάτι μαριναρισμένα παϊδάκια και της έδειξα και αυτά. Κρεατοφαγία πρωτόγονη είχε το μενού.