Ζάμπια Ζιμπάμπουε Αργεντινή Βραζιλία Καταρράκτες Ιγκουασού Vs Καταρράκτες Βικτώρια

[erodios]

Εισαγωγή​

Ο τίτλος που επέλεξα για την ιστορία μου μάλλον δεν είναι ακριβής. Κι αυτό γιατί ενώ θα μιλήσω για τους δύο καταρράκτες, κάνοντας την υποκειμενική μου σύγκριση, δεν θα αναφερθώ μόνο σε αυτούς. Στην εξιστόρησή μου θα περιγράψω τα τριήμερα των περιηγήσεών μου στις δύο περιοχές που επέλεξα να μείνω για να μπορέσω να τους επισκεφτώ, δηλαδή στο Foz do Iguaçu της Βραζιλίας και στη Victoria Falls της Ζιμπάμπουε.

Εξαρχής πρέπει να πω ότι η σύγκριση των δύο καταρρακτών που θα κάνω ίσως να μην είναι ισότιμη, αφού με τα δεδομένα των επισκέψεών μου σε αυτούς δεν εξασφαλίζονται οι ίδιες προϋποθέσεις. Στους καταρράκτες Ιγκουασού πήγα τις πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη του 2025, δηλαδή ουσιαστικά στο τέλος της ξηρής περιόδου πριν από τις αυξημένες βροχοπτώσεις του εκεί καλοκαιριού. Περίπου έξι μήνες μετά και συγκεκριμένα στα μέσα του Μάη του 2026 πήγα στους καταρράκτες Βικτώρια, όταν εκεί ήταν η περίοδος της μέγιστης ροής των υδάτων τους. Αυτός ο παράγοντας από μόνος του καθιστά τη σύγκριση ασύμμετρη.

Επίσης διέφερε το διάστημα της διαμονής μου στις δύο περιοχές. Ειδικότερα στη Βικτόρια Φολς είχα προβλέψει τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ στο Φοζ ντο Ιγκουασού μόνο δύο. Το συγκεκριμένο στοιχείο μπορεί να μην επηρεάζει αυτή καθαυτή τη σύγκριση των δύο καταρρακτών, αλλά διαμορφώνει διαφορετικά τη γενικότερη αίσθηση και τις δυνατότητες των παράλληλων επισκέψεων και δραστηριοτήτων στις δύο περιοχές.

Τέλος, πρέπει να επισημάνω ότι αν ήθελα να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη για τα μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά συστήματα καταρρακτών του πλανήτη μας, κανονικά θα έπρεπε να περιμένω να επισκεφτώ και τους καταρράκτες του Νιαγάρα. Κι αυτό γιατί μπορεί στο Ιγκουασού να βρίσκεται το μεγαλύτερο σε μήκος σύστημα καταρρακτών και στη Βικτώρια να υπάρχει ο μεγαλύτερος ενιαίος καταρράκτης, αλλά στον Νιαγάρα παρατηρείται ο μεγαλύτερος όγκος και ροή νερού. Για να μην αναφέρω δηλαδή και άλλους καταρράκτες όπως του Έιντζελ, που είναι ο ψηλότερος στον κόσμο. Όμως, όσον αφορά τους καταρράκτες του Νιαγάρα, ενώ πριν από λίγα μόλις χρόνια ήθελα οπωσδήποτε να τους επισκεφτώ, τώρα ο προορισμός αυτός με δυσκολία συμπεριλαμβάνεται στα επόμενα ταξίδια μου και παραμένει σχετικά χαμηλά στην ιεράρχησή μου.

Αντιθέτως οι καταρράκτες Ιγκουασού ήταν σταθερά στις προτεραιότητές μου και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το ταξίδι που είχα οργανώσει σε Αργεντινή και Βραζιλία. Από την άλλη τους καταρράκτες της Βικτώριας τους είχα σε μια ουδέτερη κλίμακα και μάλλον η επίσκεψη σε αυτούς απλώς προέκυψε. Για να εξηγηθώ, βρισκόμουν σε μια περίοδο που ήθελα να πραγματοποιήσω ένα ταξίδι στην Αφρική και συγκεκριμένα σκεφτόμουν να συνδυάσω την Τανζανία, με κύριους πόλους έλξης το Σερενγκέτι και το Κιλιμάντζαρο, και τη Μαδαγασκάρη. Κάποιες όμως αναταραχές σε αυτά τα δύο κράτη την περίοδο της αναζήτησής μου με κρατούσαν επιφυλακτικό, μέχρι που εμφανίστηκαν στο φόρουμ ταξιδιωτικές ιστορίες για προορισμούς στη νότια Αφρική, διαφορετικούς από αυτούς που σχεδίαζα, αλλά που τράβηξαν αμέσως το ενδιαφέρον μου.

Σε μια από τις ταμπέλες που βρίσκονται στην είσοδο των καταρρακτών της Βικτώριας στη Ζιμπάμπουε, απεικονίζονται οι καταρράκτες σε περιόδους ελάχιστης και μέγιστης ροής τους, ενώ στο κάτω μέρος παρουσιάζεται μια σύγκριση των στοιχείων των τριών σπουδαιότερων καταρρακτών (Niagara, Iguacu, Victoria).
​

Δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε συγκεκριμένες ιστορίες ή σε συμφορουμίτες που με τις πληροφορίες τους βοήθησαν στην οργάνωση κάποιου ταξιδιού μου. Προτιμώ τις γενικόλογες αναφορές, περισσότερο λόγω της ανησυχίας μου μήπως αμελήσω να αναφέρω κάποιον φίλο/φίλη. Για τη Βικτώρια όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά και θα παραβώ τον κανόνα μου, αφού οι πληροφορίες που εκμαίευσα ήταν από συγκεκριμένες και μετρημένες ταξιδιωτικές ιστορίες. Ειδικότερα, την περίοδο της αφρικάνικης αναζήτησής μου είχε ξεκινήσει στις 4/11/25 η εξιστόρηση του ταξιδιού "ΖΑΖΙΒΟ" του @Yorgos, στις 23/11/25 η αντίστοιχη του απροσδόκητου ταξιδιού "Στην καρδιά της Μεσημβρινής Αφρικής" του @psilos3, ενώ πιο μετά στις 9/2/26 εμφανίστηκε και η "Ώρα για την Αφρική" του @tripdreamer1975. Ρούφηξα με ενδιαφέρον και τις τρεις ιστορίες, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το ταξίδι που οργάνωσα στην Αφρική ήταν copy-paste του Ψηλού με μικρές μόνο διαφοροποιήσεις. Έγραφε ακόμα την ιστορία του, όταν με ανάρτησή μου τον Δεκέμβρη του 2025 τον πληροφόρησα ότι είχα ήδη κλείσει τα εισιτήριά μου για να κάνω κι εγώ το ίδιο ακριβώς ταξίδι λίγους μήνες μετά.

Έχοντας όμως κάνει συγκεκριμένες αναφορές για τον έναν από τους δύο προορισμούς, θα προσπαθήσω να ακολουθήσω την ίδια πρακτική και για τον δεύτερο. Ελπίζοντας ότι δεν θα παραλείψω κάποιον, θα αναφέρω τους/τις: @alma, @ANASTAPAP, @depy!!!, @evaT, @Kyriakao, @Nick_St, @tripakias, @Yorgos, που μπήκαν όλοι στον κόπο να συνομιλήσουν και να μου δώσουν πληροφορίες για το ταξίδι στο Ιγκουασού, ενώ πρέπει να επισημάνω ότι στο φόρουμ υπήρχαν ήδη ταξιδιωτικές ιστορίες που περιλάμβαναν τον προορισμό αυτό, όπως του @BASILISPAP, που μου είπε μαζί με άλλους την άποψή του για άλλα κομμάτια του ταξιδιού μου.

Αρκετά όμως με τα εισαγωγικά. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να περιγράψω τις ημέρες μου στις περιοχές των δύο καταρρακτών, ξεκινώντας από το Ιγκουασού και συνεχίζοντας με τη Βικτόρια, παρόλο που τουλάχιστον για τη δεύτερη υπάρχουν αρκετές πρόσφατες αναφορές. Λέω προκαταβολικά πως και οι δύο καταρράκτες είναι εκπληκτικοί. Διεκδικούν με αξιώσεις τη συμπερίληψή τους στα θαύματα της φύσης, κάτι που αυτοί του Ιγκουασού το πέτυχαν στην ευρέως αναγνωρισμένη παγκόσμια επιλογή με τα 7 Νέα Θαύματα της Φύσης, ενώ σε μια άλλη λίστα των 7 Φυσικών Θαυμάτων του Κόσμου περιλαμβάνονται αυτοί της Βικτώριας. Εκτός από αυτό ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι πως και οι δύο βρίσκονται στη μεθόριο γειτονικών κρατών. Συγκεκριμένα οι καταρράκτες Ιγκουασού είναι στα σύνορα Αργεντινής και Βραζιλίας, ενώ οι καταρράκτες Βικτώρια στα σύνορα Ζάμπια και Ζιμπάμπουε.

www-01argentina​

www-go2africa

​

 

[katkats]

@erodios ωραίο το concept της σύγκρισης και ταυτόχρονα συγγραφής ιστορίας για δυο αξιοθέατα που προφανώς σε εντυπωσίασαν, ΑΛΛΑ όταν με το καλό ολοκληρωθεί θα μεταφερθεί είτε στις ταξιδιωτικές ιστορίες της Αφρικής, είτε της Νότιας Αμερικής με αποτέλεσμα η μισή σου ιστορία να "θαφτεί". Το ξέρω γίνομαι σπαστικιά, αλλά μήπως να την μετατρέψεις σε δυο ιστορίες με λινκ η μια στην άλλη;
Σε κάθε περίπτωση ευχαριστούμε που θα μας τα πεις

 

[Yorgos]

@erodios ωραίο το concept της σύγκρισης και ταυτόχρονα συγγραφής ιστορίας για δυο αξιοθέατα που προφανώς σε εντυπωσίασαν, ΑΛΛΑ όταν με το καλό ολοκληρωθεί θα μεταφερθεί είτε στις ταξιδιωτικές ιστορίες της Αφρικής, είτε της Νότιας Αμερικής με αποτέλεσμα η μισή σου ιστορία να "θαφτεί". Το ξέρω γίνομαι σπαστικιά, αλλά μήπως να την μετατρέψεις σε δυο ιστορίες με λινκ η μια στην άλλη;
Σε κάθε περίπτωση ευχαριστούμε που θα μας τα πεις

Γιατί να μη γίνει copy paste και στις δύο κατηγορίες; Ας ονομαστεί η μια 1 και η άλλη 2.

 

[erodios]

@erodios ωραίο το και ταυτόχρονα συγγραφής ιστορίας για δυο αξιοθέατα που προφανώς σε εντυπωσίασαν, ΑΛΛΑ όταν με το καλό ολοκληρωθεί θα μεταφερθεί είτε στις ταξιδιωτικές ιστορίες της Αφρικής, είτε της Νότιας Αμερικής με αποτέλεσμα η μισή σου ιστορία να "θαφτεί". Το ξέρω γίνομαι σπαστικιά, αλλά μήπως να την μετατρέψεις σε δυο ιστορίες με λινκ η μια στην άλλη;
Σε κάθε περίπτωση ευχαριστούμε που θα μας τα πεις

Είσαι πάντα αγαπητή, αλλά με προβληματίζεις με την επισήμανσή σου.
Θα μπορούσα βέβαια την εξιστόρησή μου να την μετατρέψω σε δύο ιστορίες, ειδικά αφού μετά την εισαγωγή θα είναι δύο αυτόνομες περιγραφές, αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να επαναλάβω και στις δύο ιστορίες τουλάχιστον την εισαγωγή και το τελευταίο κεφάλαιο της σύγκρισης (προσέχοντας επίσης να μην κάνω παράλληλες αναφορές).
Θα ήταν ίσως πιο εύκολο, για να μην χαθεί όπως λες το concept της σύγκρισης, να μεταφερθεί και στις δύο κατηγορίες. Δηλαδή αυτό σίγουρα μπορεί να γίνει αλλά δεν ξέρω αν ταιριάζει με την πολιτική του φόρουμ. Επίσης, σκεφτόμουν όταν προχωρούσε η ιστορία να έβαζα και μια δημοσκόπηση για τις δύο περιοχές.
Θα δούμε. Εξάλλου είμαι ακόμα στην αρχή της ιστορίας μου. Τώρα ακόμα γράφω το δεύτερο κεφάλαιο. Θα προσέχω όμως από την αρχή να μην κάνω παράλληλες αναφορές.

 

[katkats]

Γιατί να μη γίνει copy paste και στις δύο κατηγορίες; Ας ονομαστεί η μια 1 και η άλλη 2.

και αυτό μπορεί να γίνει.

 

[erodios]

Γιατί να μη γίνει copy paste και στις δύο κατηγορίες; Ας ονομαστεί η μια 1 και η άλλη 2.

Έγραφα την απάντηση στην @katkats και έτσι δεν είδα εγκαίρως το σχόλιό σου. Αυτό είναι μια λύση.

 

[katkats]

Είσαι πάντα αγαπητή, αλλά με προβληματίζεις με την επισήμανσή σου.
Θα μπορούσα βέβαια την εξιστόρησή μου να την μετατρέψω σε δύο ιστορίες, ειδικά αφού μετά την εισαγωγή θα είναι δύο αυτόνομες περιγραφές, αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να επαναλάβω και στις δύο ιστορίες τουλάχιστον την εισαγωγή και το τελευταίο κεφάλαιο της σύγκρισης (προσέχοντας επίσης να μην κάνω παράλληλες αναφορές).
Θα ήταν ίσως πιο εύκολο, για να μην χαθεί όπως λες το concept της σύγκρισης, να μεταφερθεί και στις δύο κατηγορίες. Δηλαδή αυτό σίγουρα μπορεί να γίνει αλλά δεν ξέρω αν ταιριάζει με την πολιτική του φόρουμ. Επίσης, σκεφτόμουν όταν προχωρούσε η ιστορία να έβαζα και μια δημοσκόπηση για τις δύο περιοχές.
Θα δούμε. Εξάλλου είμαι ακόμα στην αρχή της ιστορίας μου. Τώρα ακόμα γράφω το δεύτερο κεφάλαιο. Θα προσέχω όμως από την αρχή να μην κάνω παράλληλες αναφορές.

Νομίζω ότι με τη μεταφορά και στις δυο κατηγορίες που πρότεινε ο @Yorgos λύνεται το ζήτημα και μάλιστα μπορεί στην κατηγορία 2 να βάλουμε απλά ένα λινκ στην ιστορία της κατηγορίας 1 για να μην μπερδευτούμε αργόοοοτερα όταν η ιστορία μπει στον διαγωνισμό.

 

[katkats]

Οπότε τώρα συνεχίζεις χωρίς αντιπερισπασμούς
και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

 

[psilos3]

Πολύ ωραία πράγματα, αναμένω με ενδιαφέρον!

 

[erodios]

(Α) Στο Foz do Iguaçu ​

Σχεδιασμός ταξιδιού

Το πλάνο μου για τους καταρράκτες Ιγκουασού προέβλεπε τη μετάβαση στην περιοχή από τη Σάλτα της Αργεντινής, που ήταν ο προηγούμενος σταθμός μου, γεγονός που δημιουργούσε κάποιες δυσκολίες στη μετακίνηση. Η διαμονή μου στην περιοχή του Ιγκουασού μπορούσε να γίνει σε δύο πόλεις. Είτε στο Puerto Iguazú‎‎ στην πλευρά της Αργεντινής είτε στο Foz do Iguaçu στην πλευρά της Βραζιλίας. Η τελική επιλογή μου ήταν να μείνω στην πλευρά της Βραζιλίας, τόσο επειδή το Φοζ είχε περισσότερα να προσφέρει σαν πόλη όσο και γιατί από εκεί μπορούσες πιο εύκολα να συνδυάσεις και άλλες επισκέψεις. Επίσης, επειδή στη συνέχεια θα πήγαινα στο Ρίο, ήθελα την ημέρα της αναχώρησής μου να είμαι πιο κοντά στο βραζιλιάνικο αεροδρόμιο και ακόμη να μην έχω να περάσω διαδικασίες μετανάστευσης. Έτσι προέκυπτε η δυσκολία που ανέφερα πριν και αφορούσε τις πτήσεις. Δηλαδή, από τη Σάλτα που βρισκόμουν δεν υπήρχε απευθείας πτήση για το Φοζ που ήθελα, όπως επίσης δεν υπήρχε απευθείας πτήση για τον επόμενο σταθμό μου στο Ρίο από το Πουέρτο, αν τελικά αποφάσιζα να μείνω εκεί.

Η λύση στο πρόβλημα ήταν να κλείσω την απευθείας πτήση από τη Σάλτα για το αεροδρόμιο Cataratas del Iguazú της Αργεντινής και από εκεί οδικώς να πάω στο Φοζ ντο Ιγκουασού. Έλα όμως που δεν έβρισκα στο διαδίκτυο σαφείς πληροφορίες για τον τρόπο μετάβασης και τη διαδικασία μετανάστευσης, ενώ ακόμα και οι πληροφορίες στο φόρουμ δεν μου ξεδιάλυναν απόλυτα το τοπίο. Η πιο άνετη λύση φαινόταν να είναι η διαδοχική χρήση ταξί στις δύο χώρες από το αεροδρόμιο της Αργεντινής έως το κατάλυμά μου στη Βραζιλία, κάτι που όμως θα ανέβαζε το κόστος μεταφοράς μια και ταξίδευα σόλο, ενώ υπήρχαν αναφορές που έλεγαν για πιθανές καθυστερήσεις κατά τη μετανάστευση με αυτοκίνητο.

Τα πράγματα πάντως εξελίχθηκαν πολύ καλά για εμένα όσον αφορά αυτό το θέμα. Πρώτα από όλα η πτήση άφιξης της Aerolineas Argentinas είχε μια μικρή μόνο καθυστέρηση, μολονότι είχε αργήσει πολύ περισσότερο να αναχωρήσει, και έτσι δεν άλλαξε στο ελάχιστο η όμορφη διάθεση που μου δημιουργούσαν οι εικόνες που έβλεπα από το παράθυρο του αεροπλάνου με τα νερά των ποταμών και το υποτροπικό δάσος της περιοχής.

​

Η πιθανή απορία τού γιατί στις φωτογραφίες τα ακροπτερύγια του αεροπλάνου είναι βαμμένα με κόκκινες ρίγες αντί για γαλανές, που είναι το επίσημο χρώμα της Aerolineas, έχει εξήγηση. Ταξίδευα με ένα από τα τελευταία Embraer που είχαν απομείνει με τους χρωματισμούς της Austral Lineas Aereas, παρόλο που η εταιρεία αυτή είχε πλέον συγχωνευτεί πλήρως με τη μητρική της. Πιστεύω ότι από τότε όλα τα αεροσκάφη θα έχουν αποκτήσει τον κοινό γαλάζιο χρωματισμό τους, που ταιριάζει απόλυτα με τον ουρανό και τα νερά της περιοχής, όπως φαίνονταν από ψηλά.

Μετάβαση στο Φοζ ντο Ιγκουασού

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο (IGR), κατευθύνθηκα σε ένα γκισέ μιας εταιρείας με βαν, τα οποία όμως δεν με εξυπηρετούσαν αφενός επειδή είχαν δρομολόγια ανά μία ώρα και αφετέρου επειδή κατέληγαν στον κεντρικό σταθμό του Πουέρτο. Βγήκα λοιπόν έξω για να αναζητήσω το λεωφορείο που γνώριζα ότι έκανε το δρομολόγιο απευθείας μέχρι τα σύνορα. Βρήκα κάποιους αστυνομικούς και όταν τους ρώτησα σχετικά μου έδειξαν τη στάση του λεωφορείου, η οποία ήταν πολύ κοντά, αλλά με προβλημάτισαν όταν μου είπαν ότι δεν θα μπορούσα να πληρώσω το εισιτήριο με τη χρεωστική μου και πως θα χρειαζόμουν ηλεκτρονική κάρτα λεωφορείου. Ευτυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Το λεωφορείο έφτασε μέσα στα επόμενα λεπτά και ένας κύριος, που μάλλον ήταν ο υπεύθυνος για τον έλεγχο των εισιτηρίων, μπόρεσε σε συνεννόηση με κάποιον άλλο να μου το εκδώσει με τη χρήση της κάρτας μου (7.000ARS=4,50€). Επίσης, όταν μετά από κάποια ώρα φτάσαμε στο αργεντίνικο γραφείο μετανάστευσης, με καθοδήγησε και μου έδειξε πού θα έπρεπε στη συνέχεια να περιμένω για το επόμενο λεωφορείο, το οποίο με το ίδιο εισιτήριο θα με πήγαινε μέχρι το βραζιλιάνικο γραφείο μετανάστευσης. Το συγκεκριμένο λεωφορείο για καλή μου τύχη έφτασε μετά από λίγο, έχοντας ως τελικό προορισμό τη Σιουδάδ ντελ Έστε της Παραγουάης. Τέλος, όταν πια μπήκα στο βραζιλιάνικο έδαφος και αφού ολοκλήρωσα τα τυπικά με τις σφραγίδες, μπόρεσα να καλέσω ένα Uber που σε ένα τέταρτο με μετέφερε στο ξενοδοχείο μου (24BRL=4€).

Όλα καλά; Περίπου! Αν και από τη στιγμή που προσγειώθηκα είχα κατορθώσει να περάσω όλες τις διαδικασίες και να βρίσκομαι στον προορισμό μου σε χρόνο περίπου μιας ώρας, είχε ήδη φτάσει το απόγευμα. Βιαζόμουν επειδή ήθελα μέσα στην ημέρα να επισκεφτώ το Marco das Tres Fonteiras. Εναλλακτικά είχα κάνει τη σκέψη να πήγαινα εκεί απευθείας μετά την είσοδό μου στη χώρα, πριν καν πάω στο κατάλυμά μου, αλλά την απέρριψα κυρίως λόγω των αποσκευών. Φτάνοντας λοιπόν πρώτα στο ξενοδοχείο μου, βρήκα να έχει ωραία εξωτερική εμφάνιση και μια περιποιημένη είσοδο αλλά δωμάτια σε άθλια κατάσταση. Ακόμα και το δεύτερο δωμάτιο, το οποίο μου έδωσαν όταν ζήτησα αλλαγή του αρχικού, δεν ήταν καλύτερο μα δεν είχα περιθώρια για άλλη καθυστέρηση. Έπρεπε να αφήσω τα πράγματά μου και να φύγω αμέσως. Δεν μπορώ να παραβλέψω πάντως το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είχε εξαιρετικό πρωινό και πως οι εργαζόμενοι σε αυτό ήταν πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Για παράδειγμα ο υπάλληλος της υποδοχής με βοήθησε με το συνάλλαγμα, παίρνοντας τηλέφωνο ένα κοντινό ανταλλακτήριο ώστε να με περιμένει για λίγο και να μην κλείσει τις πόρτες του στις έξι η ώρα όπως ήταν το ωράριό του.

Έχοντας πλέον και μετρητά, το επόμενο που έκανα ήταν να καλέσω ένα δίκυκλο Uber ώστε να πραγματοποιήσω το δρομολόγιο που ήθελα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αρχικά η εφαρμογή μού έβγαλε χρόνο αναμονής 7-8 λεπτών, ο οποίος όμως με τη λήξη του ανανεώθηκε και η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε δύο ή τρεις φορές. Διαπίστωσα ότι υπήρχαν μόνο ένα ή δύο δίκυκλα σε κυκλοφορία στην περιοχή και έτσι στο τέλος άλλαξα την παραγγελία μου και ζήτησα μεταφορά με αυτοκίνητο. Μετά από λίγη ώρα έφτασε και επιτέλους επιβιβάστηκα. Ευτυχώς δεν υπήρχε πολύ κίνηση στους δρόμους.

Marco das Três Fronteiras

Ό,τι χρόνο είχα κερδίσει κατά τη μετακίνηση που αρχικά με ανησυχούσε πιο πολύ, δηλαδή από το αεροδρόμιο μέχρι το ξενοδοχείο μου, τον σπατάλησα με την αναμονή των Uber. Το αποτέλεσμα ήταν πως υπολογίζοντας και τα 20 περίπου λεπτά της διαδρομής, όταν έφτασα στο Ορόσημο των Τριών Συνόρων ο ήλιος ήταν πια στη δύση του. Ίσως δηλαδή να έχασα τους εκπληκτικούς χρωματισμούς του ηλιοβασιλέματος στην περιοχή, που θεωρείται πως είναι από τα πιο όμορφα στη Βραζιλία. Η διάθεσή μου πάντως εξακολουθούσε να είναι θετική.

Στο διάσημο αυτό τοπόσημο συναντιούνται τα σύνορα της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Παραγουάης. Είναι το σημείο στο οποίο ο ποταμός Ιγκουασού, που οριοθετεί στην περιοχή το φυσικό σύνορο μεταξύ Αργεντινής και Βραζιλίας, χύνεται στον ποταμό Παρανά που λειτουργεί ως μεθόριος σε κάποιο τμήμα του μεταξύ Παραγουάης και Βραζιλίας και στη συνέχεια μεταξύ Παραγουάης και Αργεντινής. Σε αυτό το Τ της συμβολής των δύο ποταμών διαμορφώνεται ένα εντυπωσιακό φυσικό τριεθνές σύνορο, όπου καθεμιά χώρα έχει φτιάξει το δικό της πάρκο με την ανάλογη ονομασία. Στην Παραγουάη ο αντίστοιχος χώρος είναι απλός, διαθέτοντας τις βασικές μόνο υποδομές, ενώ αυτός της Αργεντινής είναι πιο φυσικός και έχει υπαίθρια αγορά. Στη Βραζιλία τέλος, το πάρκο είναι πλήρως ανακαινισμένο με ωραίες υποδομές, εστιατόρια και καταστήματα. Είναι μάλλον το πιο όμορφο από τα τρία πάρκα, προσφέροντας ένα ωραίο σημείο θέασης για το δειλινό, ενώ κάθε απόγευμα μετά τις έξι παρέχει στους επισκέπτες του εντυπωσιακά σόου με μουσική και χορό μέχρι το βράδυ. Αποτελεί δηλαδή ένα οργανωμένο τουριστικό συγκρότημα, που όμως σε αντίθεση με τα άλλα δύο απαιτεί την έκδοση εισιτηρίου για την είσοδο σε αυτό (60BRL=10€).

Έβγαλα το εισιτήριο και περπάτησα στους χώρους του πάρκου. Το θέαμα είχε ήδη ξεκινήσει. Κάποιοι περίμεναν τη σειρά τους για να φωτογραφηθούν στον στύλο με τις πινακίδες κατεύθυνσης των πρωτευουσών των τριών χωρών, όπως άλλωστε είχα κάνει κι εγώ πριν από λίγο. Οι περισσότεροι όμως ήταν συγκεντρωμένοι σε ένα ευρύχωρο πλάτωμα και κάθονταν κυκλικά γύρω από ένα σιντριβάνι, το οποίο δεν ήταν σε λειτουργία αφού βρίσκονταν σε εξέλιξη οι παραστάσεις. Το σιντριβάνι είχε έναν οβελίσκο στο κέντρο του, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1903 από κοινού με την Αργεντινή για να σηματοδοτήσει τα εδαφικά όρια και τη φιλία μεταξύ των δύο χωρών. Αργότερα κάθε χώρα του τριεθνούς έφτιαξε τον δικό της χαρακτηριστικό οβελίσκο, βαμμένο στα χρώματα της σημαίας της.

Εντύπωση μου έκανε μια μεγάλη κρεμαστή γέφυρα που κυριαρχούσε στο πεδίο, την οποία βέβαια φωτογράφισα παρόλο που ο φωτισμός του δειλινού δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος για τα ερασιτεχνικά μου μέσα. Η Γέφυρα της Ενσωμάτωσης, όπως ονομάζεται, δεν είχε δοθεί ακόμα στην κυκλοφορία την περίοδο της επίσκεψής μου, αν και πληροφορήθηκα πως τα επίσημα εγκαίνιά της θα γίνονταν στα τέλη του 2025. Έχοντας μήκος 760 μ., σχεδιάστηκε για να αποσυμφορήσει την κίνηση από την παλαιότερη και έως τότε κύρια οδική σύνδεση της Βραζιλίας με την Παραγουάη, δηλαδή την 552 μ. Γέφυρα της Φιλίας, που 10 χλμ. πιο πέρα συνέδεε και αυτή πάνω από τον Παρανά τις πόλεις Φοζ ντο Ιγκουασού της Βραζιλίας και Σιουδάδ ντελ Έστε της Παραγουάης.

Στην παραπάνω φωτογραφία ξεχωρίζει ο ποταμός Παρανάς. Η δεξιά του όχθη ανήκει στην Παραγουάη, ενώ την αριστερή τη μοιράζονται η Βραζιλία και η Αργεντινή. Μπροστά από το εγκαταλειμμένο ξύλινο κιόσκι, το οποίο είναι στο έδαφος της Βραζιλίας, διακρίνεται η συμβολή του ποταμού Ιγκουαζού, ενώ στην απέναντι όχθη του βρίσκεται η Αργεντινή. Είκοσι χιλιόμετρα πριν από αυτό το σημείο δημιουργούνται οι περίφημοι καταρράκτες, τους οποίους θα επισκεπτόμουν την επόμενη ημέρα. Όμως και η συγκεκριμένη εικόνα που αντίκριζα ήταν μαγευτική και ας μην αποτυπώθηκε στη φωτογραφία μου η πραγματική αίσθηση της γλυκύτητας του δειλινού.

Είχε πια σκοτεινιάσει. Στον χώρο, όπου συνεχίζονταν τα σόου με τη μουσική, τα ταμπούρλα και τους ντυμένους με τοπικές ενδυμασίες χορευτές, άναψαν οι προβολείς. Η γέφυρα επίσης χρωματίστηκε με τον φωτεινό της διάκοσμο. Τα άτομα του μπαλέτου άρχισαν να σηκώνουν τους θεατές για να χορέψουν κάτι που δεν μπόρεσα ή δεν ήθελα να αποφύγω ούτε εγώ.

Έμεινα για κάποια ώρα ακόμα στο Marco das Três Fronteiras και μετά βγήκα έξω για να αναζητήσω μεταφορικό μέσο για το ξενοδοχείο μου. Υπήρχε μια πιάτσα με ταξί, αλλά επειδή το κόμιστρό τους μου φάνηκε αρκετά ακριβό, προτίμησα να καλέσω ένα Uber, ελπίζοντας να μην ταλαιπωρηθώ όπως έγινε κατά τον ερχομό μου. Μια αναζήτηση που έκανα μου έδινε μια αρκετά αυξημένη τιμή και σίγουρα πιο ακριβή τόσο από αυτή με την οποία ήρθα όσο και με μια διερευνητική που είχα κάνει λίγο πιο νωρίς. Περίμενα λίγο πριν κάνω εκ νέου αναζήτηση, μια και η τιμή επηρεάζεται μεταξύ άλλων από την προσφορά και τη ζήτηση. Τίποτα! Η τιμή όχι μόνο δεν κατέβαινε, αλλά μάλλον ανέβαινε και έτσι επέλεξα το πιο οικονομικό όχημα για την μεταφορά μου από αυτά που μου εμφανίζονταν.

Εντωμεταξύ είχα κάποια εισερχόμενα μηνύματα από την καρτοκινητή μου, στα οποία δεν είχα δώσει σημασία, μέχρι τη στιγμή που περιμένοντας για το όχημά μου, διάβασα το τελευταίο που έλεγε ότι είχε εξαντληθεί το υπόλοιπο του λογαριασμού μου και πως είχα επίσης χρεωθεί ένα επιπλέον ποσό. Απόρησα, επειδή μπαίνοντας στη Βραζιλία είχα ήδη ενεργοποιήσει ένα ταξιδιωτικό πακέτο και δεν δικαιολογούνταν η κατανάλωση του υπολοίπου μου, το οποίο μάλιστα ήταν 43€. Τι είχε συμβεί; Στο τριεθνές που βρισκόμουν φαίνεται πως είχε γίνει αυτόματη αλλαγή δικτύου σε κάποιο της Αργεντινής, κάτι που μου κόστισε πολύ ακριβά, μολονότι είχα καταναλώσει ελάχιστα ΜΒ με τη χρήση απλώς της εφαρμογής Uber και των χαρτών. Έβραζα στο ζουμί μου με αυτό που είχα πάθει. Το ζήτημα αυτό σίγουρα δεν θα το άφηνα έτσι, αλλά ήμουν αρκετά κουρασμένος για να ασχοληθώ εκείνη τη στιγμή περισσότερο με την καρτοκινητή μου.

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο μου και παρά τη συσσωρευμένη κούραση, ήθελα να κάνω μια βραδινή βόλτα στους τριγύρω δρόμους. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε το πλήθος των μεγάλων φαρμακείων στην περιοχή, τα οποία μάλιστα λειτουργούσαν όλο το 24ωρο, καθώς και μια αγγελία για την απώλεια ενός συμπαθέστατου (δικός μου χαρακτηρισμός), ήρεμου, ασπρόμαυρου, αρσενικού γάτου, ονόματι Τόφου, που όπως έλεγε η ανακοίνωση και φαινόταν στη συνοδευτική φωτογραφία είχε μια κηλίδα στη μύτη του και ένα σημάδι στο πηγούνι που έμοιαζε με μούσι. Ενώ μ’ αρέσουν πολύ και συνηθίζω να βγάζω φωτογραφίες τα ζώα συντροφιάς που συναντώ στα ταξίδια μου, ήταν η πρώτη φορά που στενοχωριόμουν κάνοντας κάτι τέτοιο.

 

[erodios]

Καταρράκτες Ιγκουασού​

Η καινούργια μέρα ξημέρωσε και ήθελα να την απολαύσω. Ήταν η ημέρα που είχα προγραμματίσει την ολοήμερη περιήγησή μου με γκρουπ στους καταρράκτες Ιγκουασού, αρχικά από την πλευρά της Αργεντινής και στη συνέχεια από την πλευρά της Βραζιλίας. Γι’ αυτό δεν ήθελα τίποτα το αρνητικό να απασχολεί τη σκέψη μου. Έβγαλα λοιπόν από το μυαλό μου το θέμα με τη χρέωση της καρτοκινητής μου, καθώς και το ζήτημα με την αναζήτηση του γατούλη, και κατέβηκα για να πάρω το πρωινό μου πριν έρθει το βαν να με παραλάβει.


Parque Nacional Iguazú

Όταν ολοκληρώθηκε η παραλαβή των ατόμων του ολιγάριθμου γκρουπ μας, ο ξεναγός μάς ενημέρωσε ότι θα κατευθυνόμασταν αρχικά στο Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού της Αργεντινής, το οποίο δημιουργήθηκε το 1934 και συμπεριλαμβάνεται από το 1984 στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Το 1996 φτιάχτηκε το νέο Κέντρο Επισκεπτών, που χτίστηκε στον διάδρομο του παλιού αεροδρομίου του Puerto Iguazú. Η διαδρομή των 30 χλμ. από το Φοζ μέχρι εκεί απαιτούσε τη διέλευση των συνόρων και έτσι φτάσαμε στον προορισμό μας σε κάτι λιγότερο από μια ώρα. Πληρώσαμε το τέλος (1.500ARS=1€) και το αντίτιμο για την είσοδό μας στο πάρκο (45.000ARS=29€), ενώ ακούγαμε τον ξεναγό να μας δίνει τις πρώτες πληροφορίες.

Το 1542 ένας Ισπανός εξερευνητής, ο οποίος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έβλεπε τους καταρράκτες Ιγκουασού (Iguazú στα ισπανο-αργεντίνικα, Iguaçu στα πορτογαλο-βραζιλιάνικα, Iguassu στα αγγλικά), τους ονόμασε Σάλτος ντε Σάντα Μαρία. Η περιοχή όμως ήταν ήδη ιερή για τον ιθαγενή πληθυσμό των Γκουαρανί, οι οποίοι την ονόμαζαν Ιγκουασού στη γλώσσα τους, που σημαίνει “Μεγάλο νερό”. Πράγματι με περισσότερους από 275 καταρράκτες οι Ιγκουασού αποτελούν το μεγαλύτερο σύστημα πτώσης νερού στον κόσμο, που απλώνεται σε μήκος 2.700 μ. στα σύνορα Αργεντινής και Βραζιλίας, διαμορφώνοντας εκεί ένα εντυπωσιακό υδάτινο πέταλο.

Πανέμορφο είναι επίσης το περιβάλλον των καταρρακτών, οι οποίοι περιτριγυρίζονται από πλούσιο υποτροπικό δάσος, διαφορετικό από το αντίστοιχο του Αμαζονίου. Δηλαδή, όπως μας είπε ο ξεναγός μας, στη συγκεκριμένη περιοχή τα δέντρα δεν είναι τόσο ψηλά όσο στη ζούγκλα του Αμαζονίου και επιτρέπουν στο φως να διαπερνά τη σκεπή τους. Αναπτύσσεται έτσι και χαμηλότερη βλάστηση, καθιστώντας το δάσος πιο πυκνό. Μέσα σε αυτή τη ζούγκλα του Ιγκουασού ο φορέας διαχείρισης του πάρκου έχει διαμορφώσει ωραίες περιπατητικές διαδρομές, ενώ κάποιες πινακίδες προειδοποιούν τους επισκέπτες να μην δίνουν τροφή στα ζώα, επισημαίνοντας ότι δεν είναι κατοικίδια και μπορεί να επιτεθούν.

Στη διαδρομή μας μέσα στο δάσος βλέπαμε εκτός από τα φυτά και ζώα πάνω στα δέντρα, όπως τα κοάτι, ενώ πιο χαμηλά ο χώρος έσφυζε από μικροσκοπικές, πολύχρωμες πεταλούδες.

Πλησιάζοντας τους καταρράκτες, ακούγαμε πια καθαρά το βουητό τους, ενώ σε διάφορα σημεία κάποιες ροές νερού ξεπετάγονταν και έπεφταν από ύψος, δημιουργώντας ένα υδάτινο νέφος το οποίο γινόταν όλο και πιο πυκνό, αφού το πλήθος και η συγκέντρωση των καταρρακτών αυξανόταν.

Αυτό που βλέπαμε εκείνη τη στιγμή όμως, δεν ήταν τίποτα μπροστά στις εκπληκτικές εικόνες που θα ακολουθούσαν. Η περιπατητική διαδρομή συνεχιζόταν με κατάλληλα διαμορφωμένες πεζογέφυρες πάνω από τα νερά του ποταμού Ιγκουασού, ο οποίος κυλούσε ήρεμα κάτω από τα πόδια μας. Σε κάποια σημεία μάλιστα είχες την εντύπωση ότι βρισκόσουν σε μια λίμνη ή έστω σε ένα πράο ποτάμι, για το οποίο σκεφτόσουν ότι δεν ήταν δυνατόν να σχηματίζει τον μεγαλύτερο καταρράκτη του κόσμου.

Τίποτα πιο παραπειστικό από αυτό όμως. Η πλασματική αίσθηση ηρεμίας δημιουργούνταν μόνο από τη μια πλευρά της πορείας μας και συγκεκριμένα στα δεξιά μας. Το ποτάμι πράγματι δεν φαινόταν ούτε να έχει μεγάλο βάθος ούτε να ρέει με μεγάλη ορμή. Όμως ήταν τέτοιο το μήκος και η έκταση που καταλάμβαναν τα νερά του, που η φαινομενική ηρεμία καταλυόταν στην άλλη πλευρά, εκεί όπου η ροή του αναγκαζόταν να πέσει από ύψος μέχρι και 82 μέτρα.

Και όλα αυτά σε μια περίοδο στην οποία οι δυνατές βροχές που θα τροφοδοτούσαν πολύ περισσότερο τον Ιγκουασού δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει. Δεν μπορώ να φανταστώ το μέρος αυτό την περίοδο της μέγιστης ροής των υδάτων του. Σε κάθε περίπτωση οι περιπατητικές πορείες του πάρκου ήταν προσεκτικά διαμορφωμένες και υπήρχαν πολλά σημεία θέασης είτε στην υψηλή είτε στη χαμηλή διαδρομή τους, από όπου μπορούσες να έρθεις κοντά με το νερό και να παρατηρήσεις την πτώση του, νιώθοντας ταυτόχρονα τον σφυγμό του.

Το θέαμα ήταν μαγευτικό. Το νερά του ποταμού, που αρχικά κυλούσαν γαλήνια, μεταμορφώνονταν και γίνονταν χειμαρρώδη κατά την πτώση τους μέχρι να φτάσουν στο χαμηλότερο κανάλι, από όπου ήσυχα και πάλι θα συνέχιζαν τον δρόμο τους για λίγα χιλιόμετρα ακόμα μέχρι να χυθούν στον Παρανά.

Στα παρακάτω πλάνα διακρίνεται στο βάθος τους να ξεπηδά μια στήλη υδάτινου νέφους. Είναι το σημείο που βρίσκεται ο “Λαιμός του Διαβόλου”, ο πιο εντυπωσιακός καταρράκτης του Ιγκουασού, τον οποίο θα πηγαίναμε να δούμε στη συνέχεια.

Η πρόσβαση στον Garganta del Diablo γίνεται με το οικολογικό τρένο που υπάρχει στο πάρκο (Tren Ecológico de la Selva) και του οποίου το εισιτήριο περιλαμβάνεται στη γενική είσοδο. Από την τελευταία ομώνυμη στάση του τρένου ξεκινά μια περιπατητική διαδρομή μήκους περίπου 1 χλμ., που οδηγεί στο μπαλκόνι του καταρράκτη.

​

Στην αρχή αντικρίζαμε κατά την πορεία μας κάτι το οποίο μας ήταν ήδη γνώριμο. Περπατούσαμε σε έναν μεταλλικό διάδρομο πάνω από τον ήσυχο ποταμό Ιγκουασού, από όπου μπορούσαμε να παρατηρήσουμε και τα ευμεγέθη ψάρια που υπήρχαν εκεί. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα βλέπαμε σε λίγο.

Ακόμα κι όταν πλησιάζαμε τον Garganta del Diablo, ξεχώριζε απλώς από τη μια μεριά το νέφος της υδάτινης πτώσης και από την άλλη φαινόταν σε κάποιο σημείο μια αναταραχή του νερού στην κατά τα άλλα πράα ροή του ποταμού.

Όταν όμως πλησιάσαμε κοντά στο μπαλκόνι παρατήρησης του Λαιμού του Διαβόλου, το οποίο ήταν γεμάτο από κόσμο, τότε καταλάβαμε τον λόγο της ονομασίας του. Η πρώην μακρινή αναταραχή γινόταν μια καταβόθρα, που συγκέντρωνε τη μεγαλύτερη ποσότητα νερού του συμπλέγματος και την άδειαζε με βρόντο από ένα ύψος 82 μέτρων.

Το ίδιο ή και περισσότερο θεαματικό ήταν το τεράστιο πέταλο μήκους 700 μ. και πλάτους 150 μ. που δημιουργούσε προς την άλλη κατεύθυνση ο καταρράκτης, με τα νερά να πέφτουν ολόγυρά του, κατακλύζοντας το κανάλι και δημιουργώντας εντυπωσιακές εικόνες. Στο πέταλο αυτό η αριστερή πλευρά στην οποία βρισκόμασταν ανήκε στην Αργεντινή ενώ η δεξιά στη Βραζιλία.

Αφήσαμε πίσω μας τον μαγευτικό Garganta del Diablo, αλλά και τη βιοποικιλότητα του πάρκου της Αργεντινής, για να οδηγηθούμε στην έξοδό του. Σειρά είχε το πάρκο της Βραζιλίας.

​

Parque Nacional do Iguaçu

Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού της Βραζιλίας δημιουργήθηκε το 1939 και συμπεριλήφθηκε στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1986, δηλαδή δύο χρόνια μετά από αυτό της Αργεντινής. Αν εξετάσουμε τα δύο πάρκα ως ένα ενιαίο πεδίο, τότε το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος του Ιγκουασού βρίσκεται στην Αργεντινή (80%) και το μικρότερο στη Βραζιλία (20%). Το πάρκο της Βραζιλίας το διαχειρίζεται μια κοινοπραξία αειφόρου τουρισμού.

Αφού φτάσαμε στην πύλη εισόδου, οδηγηθήκαμε αρχικά στα εκδοτήρια για τα εισιτήριά μας (133BRL=22€), ενώ ο ξεναγός μας διευθετούσε τις διαδικασίες ώστε με ειδική άδεια να μπορέσουμε να μπούμε μέσα στο πάρκο με το βαν μας. Κανονικά τα οχήματα σταθμεύουν στον χώρο της εισόδου και οι επισκέπτες επιβιβάζονται στα λεωφορεία τα οποία διαχειρίζεται η παραχωρησιούχος εταιρεία, ώστε να μην επιβαρύνεται ασύμμετρα το περιβάλλον. Η χρήση τους, με τα δρομολόγια μέχρι τα σημεία αναχώρησης για τα μονοπάτια και τους καταρράκτες, περιλαμβάνεται στην τιμή του εισιτηρίου. Εμείς κινούμενοι έστω και σε ρυθμό χελώνας με το δικό μας όχημα, το οποίο ελεγχόταν από το σύστημα για την ταχύτητά του, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες από τον ξεναγό μας.

Ανάμεσα στα άλλα μας μίλησε για το μεγαλύτερο αιλουροειδές της Αμερικής, δηλαδή το τζάγκουαρ ή ιαγουάρο ελληνιστί, που ζει στην περιοχή. Μας είπε μάλιστα ότι τα τελευταία χρόνια χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες διατήρησης καταγράφεται αύξηση του πληθυσμού τους. Σε ερώτησή μας για το εάν τα ζώα αυτά εμφανίζονται ή αν είναι επικίνδυνα για τους επισκέπτες, μας απάντησε ότι το να συναντήσουμε ένα τζάγκουαρ είναι κάτι σπάνιο και πως τα εντυπωσιακά αυτά ζώα κινούνται στα πιο πυκνά και ήσυχα τμήματα της ζούγκλας. Ο ίδιος ενώ βρίσκεται καθημερινά για σειρά πολλών ετών μέσα στο πάρκο, έχει συναντήσει μόνο δύο φορές ιαγουάρο και μάλιστα μόνο τη μία το αιλουροειδές κοντοστάθηκε και μπόρεσε να το βιντεοσκοπήσει.

Εκεί όμως που όλοι ακούγαμε τον ξεναγό μας με προσοχή, ο οδηγός μείωσε απότομα την ταχύτητα του οχήματος και μετά συγχρονισμένοι οι δυο τους κοιτούσαν επίμονα τη δεξιά πλευρά του δρόμου. “Ahhh, a jaguar!”, αναφωνήσαμε σχεδόν όλοι μαζί. Αμ, δε! Δεν υπήρχε κανένα αληθινό τζάγκουαρ στην άκρη του δρόμου, παρά μόνο ένα ομοίωμά του, αλλά όπως φαίνεται συνηθίζουν να κάνουν αυτό το αστείο στους αγαθούς ανυποψίαστους τουρίστες, όπως ήμαστε εμείς. Αν και απογοητευτήκαμε, γελάσαμε με την ψυχή μας με το εύρημα του ξεναγού μας André, τον οποίο επίσης ευχαριστώ γιατί δεν αρνήθηκε να μοιραστεί μαζί μου το βίντεο που είχε από τη συνάντησή του με τον ιαγουάρο.

Στιγμιότυπο από βίντεο του Αντρέ​

Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο Trilha das Cataratas, δηλαδή στο σημείο που ξεκινά το μονοπάτι των καταρρακτών. Είχε ήδη προηγηθεί συνεννόηση του ξεναγού μας με όσους ήθελαν να συμμετέχουν σε μια δραστηριότητα με σκάφη, στα οποία επιβιβάζεσαι και οδηγείσαι κυριολεκτικά κάτω από τους καταρράκτες. Τα 3-4 άτομα του γκρουπ, που είχαν δηλώσει συμμετοχή, τα αφήσαμε και θα τα συναντούσαμε ξανά στο τέλος του μονοπατιού των καταρρακτών. Εγώ δεν είχα εκδηλώσει ενδιαφέρον για αυτή τη δραστηριότητα αδρεναλίνης, στην οποία παρεμπιπτόντως γίνεσαι μουσκίδι, και έτσι δεν είχα φέρει μαζί μου αλλαξιά με ρούχα όπως θα έπρεπε. Κυρίως δεν είχα δηλώσει συμμετοχή, επειδή είχα παρανοήσει και νόμιζα ότι δεν υπήρχε το χρονικό περιθώριο για να κάνει κανείς και τα δύο, δηλαδή και την πλεύση με το σκάφος και την πλήρη διαδρομή των καταρρακτών από την πλευρά της Βραζιλίας. Τα άτομα πάντως που συμμετείχαν τα πρόλαβαν και τα δύο, ίσως με λίγο μόνο παραπάνω τρέξιμο. Τους βρήκαμε άλλωστε στο τέλος της διαδρομής να είναι μες στην καλή χαρά και πλήρως “δροσισμένοι”. Έχασα λοιπόν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά δεν πειράζει. Τη δροσιά τους να ‘χουμε!

Τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, που δεν είχαμε σαλπάρει με το πλεούμενο, απολαύσαμε όλοι μαζί την όμορφη διαδρομή πεζοπορίας μήκους περίπου 1,5 χλμ., η οποία προσφέρει πανοραμική θέα σε όλο το μήκος των καταρρακτών. Ενώ από την πλευρά της Αργεντινής είσαι μέσα στους καταρράκτες και βλέπεις το νερό τους να κυλά δίπλα σου, στην πλευρά της Βραζιλίας τους έχεις αγνάντια και προχωρώντας σου φανερώνουν με τον καλύτερο τρόπο το μεγαλείο και την ομορφιά τους.

Η διαδρομή έχει αρκετές πλατφόρμες παρατήρησης, χωρίς όμως να διαθέτει το δίκτυο της αργεντίνικης πλευράς. Καταλήγει σε μια εξέδρα κοντά στον περίφημο Garganta do Diabo, όπως λέγεται στα πορτογαλο-βραζιλιάνικα, όπου εγκαταλείπεις την προηγούμενη μακρινή βλεμματική επαφή με τον καταρράκτη και χώνεσαι πάλι μέσα του. Οι σταγόνες του νερού σε πιτσιλούν, ενώ αν θέλεις να νιώσεις καλύτερα το σπρέι της υδάτινης κουρτίνας του, μπορείς να περπατήσεις σε έναν μεταλλικό διάδρομο που τον διασχίζει. Εγώ δεν το έκανα, τουλάχιστον στην πλήρη του εκδοχή. Προτίμησα να βλέπω τους άλλους να βρέχονται και να ξεφωνίζουν. Γιατί; Για να έχω χρωστούμενα, όπως φάνηκε έξι μήνες μετά, αφού όλα εδώ πληρώνονται!

Είχαμε πια ολοκληρώσει τη μαγευτική περιήγησή μας στους καταρράκτες Ιγκουασού, αλλά όντας αρκετά πεινασμένοι ανεβήκαμε με έναν γυάλινο ανελκυστήρα, που υπήρχε στο τέλος της διαδρομής, στο ψηλότερο επίπεδο του δρόμου και κατευθυνθήκαμε σε έναν διπλανό χώρο. Εκεί με θέα τους καταρράκτες είχε ένα κατάστημα εστίασης γρήγορης εξυπηρέτησης και ένα εστιατόριο με μπουφέ και επιλογές βραζιλιάνικης και διεθνούς κουζίνας. Αφού ικανοποιήσαμε την πείνα μας, πήραμε στη συνέχεια τον δρόμο της επιστροφής, η οποία παραδόξως δεν ήταν καθόλου βαρετή αν και είχε κάποια διάρκεια. Μεταξύ άλλων ο ξεναγός μας, που ήταν Βραζιλιάνος, είχε μια λεκτική αψιμαχία αλλά με χιουμοριστική διάθεση με τον οδηγό μας, ο οποίος ήταν Αργεντινός. Ο καθένας ισχυριζόταν ότι η πλευρά των καταρρακτών στη δική του χώρα ήταν η καλύτερη. Εγώ πήρα το μέρος του Αντρέ, αλλά δεν ξέρω αν η άποψή μου επηρεάστηκε από το γεγονός ότι περίμενα να μου στείλει πιο αργά στο WhatsApp το βίντεο με τον ιαγουάρο. Ελπίζω να μην πιστεύει κανείς ότι δεν είμαι αδέκαστος και πως χρηματίζομαι!

 

[YiannisTS]

Πολυ ενδιαφέροντα όλα αυτά! Προς το παρών κινούμαστε ανατολικά! Βέβαια αναταλικά της ανατολής είναι η δύση! Για να δούμε.
Η αίσθηση από τους καταρράκτες και τον τεράστιο όγκο νερού που πέφτει θα πρέπει να είναι μοναδική.