Γεωργία Καυκασιανός κύκλος, μέρος ΙΙ

[YiannisTS]

Αυτά τα χωριά είναι στο wish list μου!

Φαίνεται περιπετειώδες το ταξίδι. Χιόνια, αποκλεισμοί..

Καλή επιστροφή να έχετε!

Τα χιόνια μας ανάγκασαν να αλλάξουμε τρεις φορές τις αρχικά σχεδιασμένες διαδρομές. Δεν μπορέσαμε να φτάσουμε σε δύο προορισμούς και προσθέσαμε επιπλέον χιλιόμετρα. Δεν είναι η καλύτερη εποχή για roadtrip στη χώρα. Αλλά και το καλοκαίρι δεν βοηθάει γιατί στις πόλεις (Τιφλίδα, Κουταΐσι) υπάρχει υγρασία και υψηλή θερμοκρασία. Η καλύτερη εποχή, μάλλον, πρέπει να είναι στα τέλη Μάη ή στα μέσα Σεπτέμβρη. Η διαδρομή Ushguli-Kutaisi ανοίγει μετά την 1η Μάη, οπότε από Mestia μπορείς να πας κατευθείαν στο Kutaisi χωρίς να χρειαστεί να γυρίσεις πίσω, κάτι που δεν αποφύγαμε τελικά.
Αλλά και μετά από αυτούς τους περιορισμούς το ταξίδι ήταν μοναδικό. Χιόνια, βροχή και κρύο δεν έλειψαν ενώ ο ήλιος ήταν λιγοστός. Το Μουσείο της τελευταίας ημέρας για την Κολχίδα ήταν η ευχάριστη νότα και το όμορφο κλείσιμο της περιπέτειας. Περισσότερα στην ιστορία...

 

[YiannisTS]

Ημέρα 0: Αναχώρηση

Το κεφάλαιο "αναχώρηση" όπως και όλα τα επόμενα γράφονται μετά την επιστροφή και αφού πρώτα έχει τελειώσει η συγγραφή μιας προγενέστερης ιστορίας. Οι φωτογραφίες του προηγούμενου κεφαλαίου "πάγωσαν" το χρόνο τη στιγμή που τη ζούσαμε μεταφέροντας τη σε πραγματικό χρόνο στον αναγνώστη που επέλεξε να παρακολουθήσει την εξέλιξη του ταξιδιού. Με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο συμβάλλουν στην ανάδειξη του σημαντικού "κάτι" της ημέρας με την αφήγηση τούτη που συμβαίνει πολύ αργότερα. Ας αναχωρήσουμε λοιπόν...

Οι "καυκασιανές" πτήσεις των ελληνικών αεροπορικών εταιρειών από Αθήνα πραγματοποιούνται τα μεσάνυχτα με αποτέλεσμα να χάνεται η ημέρα της αναχώρησης, να υπάρχει μία επιπλέον χρέωση διαμονής και να ξεκινάει με ...καθυστέρηση η επόμενη ημέρα. Η ημέρα της αναχώρησης τελικά έφτασε. Λίγο πριν αναχωρήσουμε από το σπίτι κάνοντας ένα τελευταίο check διαπιστώσαμε ότι δεν είχαμε αγοράσει ταξιδιωτική ασφάλιση η οποία απαιτείται για την είσοδό μας στη Γεωργία για όσες ημέρες διαρκεί το ταξίδι. Ευτυχώς χρόνος υπήρχε και η αγορά έγινε άμεσα από την anytime. Το συμβόλαιο ήρθε άμεσα, σε άπταιστα αγγλοελληνικά , δηλαδή τα ονόματα ήταν στα αγγλικά και τα υπόλοιπα στα ελληνικά. Σε τηλεφωνική επικοινωνία λίγες ημέρες πιο πριν είχα τη διαβεβαίωση οτι το συμβόλαιο θα έρθει στα αγγλικά αφού είναι ταξίδι εξωτερικού. Τελικά δεν μας ζητήθηκε ούτε στην είσοδο αλλά ούτε και στην έξοδο από τη χώρα.

Η επιβίβαση πραγματοποιήθηκε στην ώρα της και το αεροπλάνο ήταν πλήρες εκτός από μία θέση, στη δικιά μας τριάδα! Η πλειοψηφία των επιβατών ήταν από τη Γεωργία, εργαζόμενοι, μάλλον, που επέστρεφαν στη χώρα τους για το Πάσχα.

Αποχαιρετήσαμε την Αθήνα από ψηλά και αφεθήκαμε να απολαύσουμε το ολιγόωρο ταξίδι.

 

[YiannisTS]

Ημέρα 1η: Άφιξη και γνωριμία με την Τιφλίδα

Η Τιφλίδα φάνηκε από τα παράθυρα του αεροσκάφους. Πορτοκαλί και λευκά φωτά σκιαγραφούσαν το μέγεθος και το σχήμα της πόλης. Ένα μακρόστενο αποτύπωμα στο έδαφος, στις όχθες του ποταμού Kura, μας συντρόφευε όση ώρα προσεγγίζαμε το αεροδρόμιο. Ο πιλότος κατέβασε σταθερά και ομαλά το αεροπλάνο στο έδαφος και σε αντάλλαγμα εισέπραξε ένα γενναίο χειροκρότημα από τους συμπατριώτες του. Ξαφνικά και πριν ακόμη σταματήσει η τροχοδρόμηση οι περισσότεροι πετάχτηκαν όρθιοι και άρχισαν να κατεβάζουν τα πράγματά τους από τα ντουλάπια παρά τις εκκλήσεις των αεροσυνοδών για το αντίθετο. Ποτέ δεν κατάλαβα την βιασύνη των περισσότερων επιβατών να στέκονται όρθιοι στο διάδρομο του αεροπλάνου, στριμωγμένοι, περιμένοντας να ξεκινήσει η αποβίβαση ενώ θα μπορούσαν να παραμένουν καθισμένοι περιμένοντας τη σειρά τους.

Με 11 πύλες αναχώρησης θεωρείται μάλλον μικρό αεροδρόμιο αλλά και σύγχρονο ταυτόχρονα. Βρεθήκαμε στον έλεγχο διαβατηρίων γύρω στις 4 τα ξημερώματα, μαζί με επιβάτες από άλλες τρεις πτήσεις που έφτασαν λίγο πριν και λίγο μετά από εμάς. Σχηματίστηκε μια μεγάλη ουρά μπροστά από τα γκισέ η οποία έφευγε σχετικά γρήγορα, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται σε ώρες αιχμής. Στην ουρά που περιμέναμε βιώσαμε και μια αρνητική συμπεριφορά από πλευράς δύο γεωργιανών γυναικών οι οποίες παρακάμπτοντας τη σειρά προσπαθούσαν να φτάσουν γρήγορα μπροστά. Σε παρατήρηση μου ότι πρέπει να περιμένουν στη σειρά όπως όλοι μας εισέπραξα την αποστομωτική απάντηση ότι λείπουν πολλά χρόνια από τη Γεωργία οπότε δεν μπορούν να περιμένουν. Τελικά όταν προχώρησαν αρκετά αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω γιατί στεκόντουσαν σε λάθος ουρά, των μη γεωργιανών (θεία νέμεσις ). Η παραλαβή των βαλιτσών είναι μετά τον έλεγχο διαβατηρίων.

Σε κάποιο από τα πολλά ανταλλακτήρια ανταλλάξαμε λίγα ευρώ, βγήκαμε έξω, αποφύγαμε τις πολλές προτάσεις από ταξιτζήδες για μεταφορά μας στην πόλη, καλέσαμε ένα taxi μέσω bolt στη μισή τιμή, διανύσαμε μια απόσταση 20 χιλιομέτρων σε μισή ώρα και γύρω στις 5.30 ήμασταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Η πόλη ακόμη κοιμάται. Το ξενοδοχείο βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού Mtatsminda με θέα προς την πόλη. Μια απέραντη θάλασσα από πορτοκαλί φώτα ανοίγεται μπροστά μας. Ξεχωρίζει ο φωτισμένος καθεδρικός ναός ο οποίος υψώνεται πάνω από όλα τα κτήρια της πόλης.

Τέσσερις ώρες ύπνου ήταν αρκετές για να ξεκινήσει η πρώτη μας ημέρα στην Τιφλίδα, χωρίς βιασύνη. Το φως του ήλιου που κρύβονταν πίσω από τα σύννεφα φανέρωσε μπροστά μας την πόλη με τις διαφορετικές συνοικίες της και τα όχι ιδιαίτερα ψηλά κτήρια, όπως τα πολλά που είχαμε δει στο Μπακού.

Παράλληλα με το πρωινό έγινε και η χάραξη της διαδρομής της πρώτης μεγάλης βόλτας. Αποφασίσαμε να αλλάξουμε συνάλλαγμα και να περιορίσουμε τη χρήση της κάρτας, λόγω καλύτερης ισοτιμίας. Το ταξίδι ήταν πολυήμερο οπότε ο σχετικά "μεγάλος" προϋπολογισμός επέτρεψε να εξοικονομηθούν χρήματα (λόγω χρήσης μετρητών και όχι κάρτας) για αγορά μερικών μπουκαλιών κρασιού φεύγοντας. Για ταξίδι 2-3 ημερών δεν αξίζει ο κόπος!

Ξεκινήσαμε για την πλατεία Rustaveli κινούμενοι επί της οδού Polikarpe Kakabadze. Πάνω από τα κεφάλια μας πηγαινοέρχονταν οι καλωδιακές καμπίνες που ανέβαζαν κόσμο στο βουνό ή το αντίστροφο, από την πλατεία στην οποία πηγαίναμε. Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας είναι η ρώσικη ορθόδοξη εκκλησία του Μιχαήλ του Τβερ (მთაწმინდის წმ. მიხეილ ტვერელის ტაძარი) την οποία θα βλέπαμε κάθε μέρα αλλά δεν επισκεφτήκαμε γιατί παρέμενε κλειστή. Η εκκλησία φέρει το όνομα ενός γαλαζοαίματου, του Mikhail Yaroslavich (Михаил Ярославич), πρίγκιπα του Tver (Тверь), μιας περιοχής βόρεια της Μόσχας.

Διασχίζουμε τους σχεδόν άδειους δρόμους της περιοχής παρατηρώντας κτήρια, τοίχους με πολιτικά συνθήματα, αυτοκίνητα, μαγαζιά με κάθε λογής φρούτα αλλά κυρίως μήλα. Πολλά μήλα, κίτρινα τα περισσότερα.

Φτάνουμε στην Κρατική Αίθουσα Συναυλιών της Τιφλίδας, σύμβολο της πόλης για πάνω από πενήντα χρόνια. Μπροστά από το ολοστρόγγυλο κτήριο, το καλλίγραμμο και όμορφο άγαλμα της Μούσας με τα "χονδροειδή" χαρακτηριστικά κρατάει μια γιρλάντα από μάσκες κι ένα κεφάλι κριαριού και παρακολουθεί τον κόσμο που πάει και έρχεται. Σταματήσαμε στο ανταλλακτήριο της γωνίας με την καλύτερη ισοτιμία τη στιγμή εκείνη αλλάζοντας αρκετά ευρώ (η ιστοσελίδα myfin.ge υπήρξε χρήσιμος βοηθός). Κι άλλα συνθήματα στους τοίχους διαφήμισης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Κινούμενοι επί της οδού Merab Kostava φτάνουμε στην πλατεία Rustaveli. Απέναντι από την πλατεία στέκεται το επιβλητικό κτήριο της φωτογραφίας σχήματος π, με τον ψηλό πύργο στη μία του γωνία. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς στεγάζεται εντός του, κάποια δημόσια υπηρεσία ή κάτι άλλο. Στο ισόγειο πάντως υπάρχουν φαγάδικα και διάφορα μαγαζιά. Πίσω από το κτήριο, στο εσωτερικό αίθριο, υπάρχει ο σταθμός της καλωδιακής σύνδεσης με την κορυφή του βουνού που θα επισκεφτούμε σε επόμενη ημέρα.

Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται η μεγάλη μνημειακή σύνθεση του Shota Rustaveli (შოთა რუსთაველის) ο οποίος υπήρξε Γεωργιανός ποιητής γεννημένος τον 12ο αιώνα. Ένα από τα λίγα μνημεία όπου ο άνθρωπος δεν κρατάει κάποιο σπαθί παρά μόνο ένα ρολό χαρτί σύμβολο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Λίγο πιο πέρα η είσοδος της ομώνυμης στάσης της γραμμής 1 του μετρό της Τιφλίδας. Πάνω από την είσοδο ένα υπέροχο σοβιετικό ανάγλυφο με θέμα το επικό ποίημα του ποιητή, Ο Ιππότης με το δέρμα του Πάνθηρα (The Knight in the Panther's Skin). Επισκεφτήκαμε το ταμείο του σταθμού για να αγοράσουμε μια METROMONEY την οποία την φορτώσαμε με 10 lari. Την κάρτα αυτή θα χρησιμοποιούσαμε τις ημέρες παραμονής μας στην πόλη για τις μετακινήσεις με μετρό, τρόλεϊ ή μαρσρούτκα (το κόστος εισιτηρίου μιας διαδρομής είναι 1 lari).

Λίγα μέτρα πιο κάτω από το σταθμό του μετρό ένα αρχιτεκτονικό στολίδι των αρχών του 19ου αιώνα, με τα πολλά ανάγλυφα γυμνών ή ημίγυμνων ανδρικών σωμάτων να στολίζουν τους κλειστούς εξώστες, υπήρξε η κατοικία του έμπορου Alexander Melik-Azaryants. Ήταν το πρώτο κτήριο στην Τιφλίδα που ήταν εξοπλισμένο με αυτόνομο ηλεκτρικό ρεύμα και ιδιωτική παροχή νερού. Σήμερα στεγάζει το Θέατρο Παντομίμας.

Συνεχίσαμε προς το ποτάμι της πόλης. Ένα γιγάντιο συμμετρικό ποδήλατο, με δύο αντιδιαμετρικές θέσεις ποδηλατών και κοινό πετάλι, στέκεται στο δρόμο μας. Σύγχρονο έργο τέχνης με αντιφατικά μηνύματα. Ένα ποδήλατο, σύμβολο κίνησης μετατρέπεται σε στατικό σύμβολο γιατί το κοινό πετάλι και η κοινή αλυσίδα δεν μπορούν να κινηθούν από τους δύο ποδηλάτες όπου ο ένας κοιτάει τη δύση και ο άλλος την ανατολή. Ο τόπος που ζούμε είναι το κοινό μας σπίτι.

Απέναντι από το ποδήλατο βλέπουμε τα κτήρια από τα οποία περάσαμε λίγα λεπτά νωρίτερα.

Επόμενη στάση ο κήπος και η μικρή πλατεία με το άγαλμα τριών χορευτριών οι οποίες χορεύουν τον παραδοσιακό χορό Samaia (სამაიას) της Γεωργίας. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώσω ότι γράφοντας αυτή την ιστορία "αναγκάζομαι" να κάνω μια μικρή έρευνα για πολλά πράγματα που βλέπαμε χωρίς να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι ήταν. Η εκ των υστέρων έρευνα λειτουργεί σαν τον ξεναγό που δεν είχαμε!

Λίγο πριν τη γέφυρα σταθήκαμε να παρατηρήσουμε και να φωτογραφίσουμε ένα σύγχρονο σουρεαλιστικό σύμπλεγμα εννέα φιγούρων, χρωματισμένων μπλε, οι οποίες κρατάνε δίσκους-ρολόγια πάνω από τα κεφάλια τους. Το έργο φέρνει τον τίτλο TBC Clocks και είναι τοποθετημένο πάνω στον κυκλικό κόμβο μπροστά από την γέφυρα Galaktion. Το όνομα της γέφυρας προέρχεται από τον Γεωργιανό ποιητή του 20ου αιώνα, Galaktion Tabidze. Χτισμένη την δεκαετία του '60 φέρει έντονα τα σημάδια της σοβιετικής περιόδου. Τα βαριά σιδερένια κιγκλιδώματα παραμένουν ατόφια με το σφυροδρέπανο και το αστέρι της Σοβιετικής Ένωσης. Τέσσερα μεγάλα λιοντάρια οριοθετούν τις ειδόδους της γέφυρας. Ο ποταμός Kura κυλάει βιαστικός και φουσκωμένος υποδεχόμενος τα νερά που κατεβαίνουν από τα χιονισμένα βουνά του Καυκάσου.

Πάνω από τη γέφυρα βλέπουμε στο βάθος σύγχρονα "γυάλινα" κτήρια με το ευφάνταστο όνομα "King David Residences". Στο λοφίσκο πριν τη γέφυρα ένα "κυβιστικό" κατασκεύασμα κατοικιών με πολλά παράθυρα, μπαλκόνια και πολύ γυαλί έχει την καλύτερη θέα προς το ποτάμι. Αμέσως μετά την γέφυρα μια ημικυκλική πολυκατοικία σοβιετικής κατασκευής των μέσων του 20ου αιώνα με τα μικρά μπαλκόνια θυμίζει κάτι από Ιταλία και Νάπολη. Πιο πέρα στον ίδιο δρόμο (οδός Kote Marjanishvili) παλιά και νεώτερα κτήρια συνυπάρχουν. Πολλές νεοκλασικές κατασκευές είναι επίσης εδώ.

Απέναντι από το κτήριο με τις κολώνες, σε ένα παράπλευρο στενό, βρίσκουμε μια γιγάντια τοιχογραφία αντίγραφο του γεωργιανού καλλιτέχνη της avant-guarde, Petre Otskheli, από το 1936. Στρίβουμε αριστερά στη Λεωφόρο Davit Aghmashenebeli, αφήνοντας πίσω μας το σταθμό του μετρό στη γωνία. Ένα κτήριο με αγάλματα και περίτεχνα σκαλίσματα μας τραβάει την προσοχή. Η πρόσοψη, επηρεασμένη από την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική του τέλους του 19ου αιώνα, είναι ένα τυπικό παράδειγμα παρόμοιων κτηρίων της Art Nouveau της Τιφλίδας. Πιο πέρα ακόμη ένα παρόμοιο κτήριο της ίδιας αρχιτεκτονικής νοοτροπίας.

Σταματάμε και αγοράζουμε κάρτα sim από το κατάστημα της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Magti και συνεχίζουμε το δρόμο μας θαυμάζοντας τα πολλά αρχιτεκτονικά στολίδια του δρόμου. Σε ένα στενό που μπήκαμε από περιέργεια ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα πολυώροφο ξύλινο οικοδόμημα με περίτεχνα σχέδια και πολλά παράθυρα, χωρίς μπαλκόνια. Περνάμε την άμαξα που έχει μετατραπεί σε παρτέρι λουλουδιών και "προσγειωνόμαστε" στο τούρκικο καφενείο-ζαχαροπλαστείο Sapore Cafe το οποίο συνιστάται ανεπιφύλακτα για τον καφέ, το τσάι και τα γλυκίσματά του.

Το Κρατικό Θέατρο Μουσικής και Δράματος (ვასო აბაშიძის სახელობის მუსიკალური კომედიისა და დრამის სახელმწიფო თეატრი) καταλαμβάνει σχεδόν ένα οικοδομικό τετράγωνο (αριστερή φωτογραφία). Το θέατρο φέρει το όνομα του Vaso Abashidze, γεωργιανού ηθοποιού και ιδρυτή της ρεαλιστικής υποκριτικής παράδοσης, ο οποίος γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.

Λίγο μετά στρίβουμε δεξιά στην οδό Ia Kargareteli κατευθυνόμενοι στη πρώτη μεγάλη στάση της ημέρας, το Παλάτι των Τεχνών (ხელოვნების სასახლე), δηλαδή το Κρατικό Μουσείο Θεάτρου, Μουσικής, Κινηματογράφου και Χορογραφίας. Ένα πανέμορφο οικοδόμημα γοτθικού ρυθμού, κατασκευασμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, μοναδικό στη Τιφλίδα ανάμεσα σε όλα τα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα που συναντήσαμε αλλά και αυτά που δεν συναντήσαμε, όπως διαβάζω. Γνωστό ως "Παλάτι για μια νύχτα" ή "Παλάτι του Έρωτα" κρύβει μια πραγματική ιστορία έρωτα, τζόγου και προσφοράς της συζύγου Dadiani για μία νύχτα στο Γερμανό Πρίγκιπα Κωνσταντίνο, για αποπληρωμή χρεών. Η Agrafina Dadiani συμφώνησε να περάσει μια νύχτα με τον πρίγκιπα με τον όρο να φτιάξει ένα παλάτι προς τιμή της. Το παλάτι τελείωσε σε έξι μήνες, και η Αγραφίνα άλλαξε... σύζυγο!

Στους εσωτερικούς χώρους του παλατιού ήρθαμε σε επαφή με την πολυτέλεια και τα πλούσια εκθέματα τέχνης. Ένα θαυμάσιο τζάκι ρυθμού νεο-ροκοκό στέκεται σε μία γωνία της πρώτης αίθουσας που συναντήσαμε μαζί με πολλούς πίνακες ζωγραφικής και μια προθήκη με βεντάλιες και άλλα προσωπικά είδη.

Μια "Δίκαιη Αντανάκλαση" του Γάλλου Charles Louis Lucien Muller είναι ο τίτλος του πρώτου πίνακα ενώ ο άλλος φέρει τον τίτλο "Μαντόνα Γαλακτοτροφούσα" του Bartolomé Esteban Murillo.

Σε μια άλλη αίθουσα υπάρχουν εκθέματα εθνικών φορεσιών της Γεωργίας.

Δύο ορειχάλκινα χέρια κρατάνε ένα παλιό χειρόγραφο της γραφής Mkhedruli.

Ακόμα μερικοί πίνακες ζωγραφικής. Ένας ευγενής που φλερτάρει δύο κυρίες που βγήκαν βόλτα και μερικοί καλλιτέχνες που σκιαγραφούν το εσωτερικό ενός σπιτιού, είναι τα θέματα μερικών ακόμη πινάκων ζωγραφικής.

Η σιδερένια πανοπλία ενός Ιππότη δίπλα στη σκάλα που μας πάει στον πάνω όροφο. Ακόμη ένα περίτεχνο τζάκι, ισλαμικού-γοτθικού ρυθμού.

Το Δωμάτιο των Κιόνων και μια τραπεζαρία με πορσελάνινα σερβίτσια έτοιμη για τους καλεσμένους.

Υπέροχα βιτρό από τα παράθυρα της Αίθουσας των Ίριδων.

Το Δωμάτιο της Μήδειας από την Κολχίδα. Οι τοίχοι και το ταβάνι είναι ζωγραφισμένοι με θέματα από την Κολχίδα και το μύθο της Μήδειας.

Κι εδώ είναι το μυστικό δωμάτιο όπου συναντιόντουσαν οι δύο εραστές σε δύσκολες στιγμές.

Φύγαμε από το Παλάτι των Τεχνών ενθουσιασμένοι με ότι είδαμε. Συνεχίσαμε την πορεία μας στρίβοντας αριστερά στην οδό Mikheili Tsinamdzghvrishvili. Κοντοσταθήκαμε σε ένα παραδοσιακό γεωργιανό φούρνο και αγοράσαμε τα πρώτα μας πολύ εύγευστα χατσαπούρι, με τυρί και πατάτα, δίνοντας το ποσό των 7 lari. Απέναντι από τον φούρνο μια πολυκατοικία με άναρχα δομημένα μπαλκόνια θύμισε τις εικόνες του Pogradec που είχαμε δει μερικούς μήνες πιο πριν.

Στρίψαμε ξανά προς τα δεξιά στη Λεωφόρο Queen Tamar κατευθυνόμενοι στον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Για να πάμε στο σταθμό των τρένων έπρεπε να περάσουμε μέσα από ένα εμπορικό κέντρο και να ανέβουμε κυλιόμενες σκάλες. Από τον πίνακα των δρομολογίων καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει σύνδεση με τις κύριες πόλεις της Γεωργίας (Batumi, Borjomi, κλπ).

Στο διπλανό κτήριο βρίσκεται ο σταθμός Station Square της γραμμής 1 του μετρό καθώς και ένας σταθμός λεωφορείων (marshrutka). Η κάθοδος στην αποβάθρα κράτησε αρκετά με την κυλιόμενη σκάλα να έχει αυξημένη ταχύτητα. Το μετρό της Τιφλίδας έχει δύο γραμμές και τα εγκαίνιά του έγιναν τη δεκαετία του '70. Υπήρξε το τέταρτο μετρό που κατασκευάστηκε σε πόλη της Σοβιετικής Ένωσης και το βάθος του είναι αρκετά μεγάλο. Οι σταθμοί που επισκεφτήκαμε κατά την παραμονή μας στη Τιφλίδα είναι απλοϊκοί χωρίς κάποια ιδιαίτερη διακόσμηση.

Ο συρμός αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα. Όλοι βιάζονται και είναι λίγο αγενείς. Ένα παιδί μέσα στο βαγόνι βιάζεται να κάτσει και μας σπρώχνει. Σε λίγα λεπτά φτάνουμε στο σταθμό της Πλατείας Ελευθερίας (თავისუფლების მოედანი). Στη απλοϊκή διακόσμηση του σταθμού μερικά σοβιετικά ανάγλυφα στο επίπεδο της αποβάθρας σπάνε τη μονοτονία. Έξω από το σταθμό μια ηλικιωμένη που πουλάει μαγνητάκια και άλλα σουβενίρ, δέχεται να φωτογραφηθεί.

Κατευθυνόμαστε δεξιά προς την Πλατεία Ελευθερίας, την πιο κεντρική πλατεία της πόλης και σημείο αναφοράς της. Τα "βαφτίσια" του ονόματος έγιναν αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917. Από τότε έχει αλλάξει διάφορα ονόματα (Lenin, Stalin) αλλά επανήλθε στο αρχικό της. Στο κέντρο της κυκλικής πλατείας βρίσκεται ένας στύλος 40 μέτρων και στην κορυφή του στέκεται το άγαλμα του Αγίου Γεωργίου στην παραδοσιακή του στάση πάνω σε άλογο. Η κατασκευή του είναι μπρούτζινη επικαλυμμένη με φύλλα χρυσού! Γύρω από την πλατεία τρέχουν χωρίς σταματημό αυτοκίνητα κάθε λογής. Το εντυπωσιακό είναι ότι μετρήσαμε τουλάχιστον πέντε περιπολικά της αστυνομίας που κινούνταν ασταμάτητα πάνω κάτω κάνοντας συνεχείς υποδείξεις σε αυτοκίνητα και πεζούς.

Στη νότια πλευρά της πλατείας φαίνεται το επιβλητικό κτήριο του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης με το ρολόι πάνω στον κεντρικό του πύργο.

Δύο κοντινές φωτογραφίες του αγάλματος και του ρολογιού, το οποίο δείχνει την ώρα που περάσαμε από την πλατεία και μια φωτογραφία της στήλης με το άγαλμα στην κορυφή του.

Προχωράμε προς τα βόρεια της πλατείας και συναντάμε την καταπράσινη πλατεία Pushkin. Ένα τριώροφο μεταλλικό συντριβάνι ...ξεκουράζεται. Προχωράμε ξανά προς το ποτάμι βαδίζοντας στη δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Aleksandr Pushkin. Σε όλο το μήκος της διαδρομής, μέχρι τη μεγάλη στροφή, πολλά ξύλινα κτήρια με περίτεχνα μπαλκόνια και προσόψεις βρίσκονται εδώ. Ο δρόμος και το πεζοδρόμιο περνάνε πάνω από ένα σημαντικό αρχαιολογικό σημείο που δεν έχει αναδειχθεί όπως θα έπρεπε. Τα ερείπια του παλιού τείχους της πόλης βρίσκονται από κάτω μας. Χωρίς καμία πινακίδα να μας ενημερώνει και να μας καθοδηγεί κολλήσαμε για λίγο σε ένα αγγλόφωνο γκρουπ και "υποκλέψαμε" κάποιες πληροφορίες. Μετά τη στροφή ο δρόμος αλλάζει όνομα και γίνεται οδός Nikoloz Baratashvili ενώ είναι πλέον στο ίδιο επίπεδο με το παλιό τοίχος πάνω από το οποίο έχουν χτιστεί ξύλινα σπίτια, όπως το γαλάζιο της φωτογραφίας.

Απέναντι από το γαλάζιο ξύλινο κτήριο, στο μέγαρο της Τράπεζας της Γεωργίας έχει παραμείνει μια μεγάλη σοβιετική τοιχογραφία, με θέματα από την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας δοσμένη με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ποτάμι, πάνω από τα τοιχία της παλιάς πόλης έχουν "σηκωθεί" ξύλινα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα. Αρκετά θέλουν συντήρηση γιατί καταρρέουν αλλά όσα έχουν επισκευαστεί και συντηρηθεί είναι "χάρμα" οφθαλμών!

Η κλασσική φωτογραφία με τον άνθρωπο που ανάβει τον φανοστάτη πάνω σε μία σκάλα, σε ανάμνηση της εποχής χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και αυτόματους λαμπτήρες. Τότε που τα χωριά ήταν σκοτεινά ενώ φωτισμένες ήταν όσες πόλεις είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν ανθρώπους με το σπουδαίο, για την εποχή, επάγγελμα.

Στη γωνία του δρόμου που οδηγεί στον Πύργο του Ρολογιού (τον οποίο δεν επισκεπτόμαστε σήμερα) μια σειρά από μεταλλικά αγάλματα σκιαγραφούν μια ποιητική πινελιά και μας λένε ιστορίες. Ο Δον Κιχώτης, στέκεται ψηλός, ευγενής και ονειροπόλος, δίπλα του ο πιστός του σύντροφος Σάντσο Πάντσα έτοιμος πάντα για την επόμενη "μάχη", ένας ταξιδιώτης με βαλίτσα, ένας άντρας μάλλον γεωργιανός, ένας άντρας με μπαστούνι μιας κάποιας ηλικίας και σοφίας και ένας εστιάτορας που κρατάει μια κουτάλα. Μπροστά από ένα ξενοδοχείο και το πολυτελές εστιατόριο του τα αγάλματα συνομιλούν με τους περαστικούς προσφέροντας τους μια στιγμή χαλάρωσης και παιχνιδιάρικης φωτογράφησης.

Λίγο πιο πέρα μια ομάδα πληθωρικών χορευτών έχει παγώσει την κίνησή του. Κάθε πρόσωπο είναι μοναδικό και απλόχερα χαμογελαστό. Το σύνθετο γλυπτό αναπαριστά μια αρχαία παράδοση, ένα τελετουργικό γνωστό ως Berikaoba το οποίο καλωσορίζει την ανοιξιάτικη γονιμότητα. Το γλυπτό, έργο του Avtandil Monaselidze ανεγέρθηκε το 1981 και χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι ο γεωργιανός πολιτισμός στο σύνολό του ήταν πάντα ένα χωνευτήρι διαφορετικών παραδόσεων και θρησκευτικών εθίμων.

Τα πόδια μας οδήγησαν στη γέφυρα Baratashvili η οποία είναι η φυσική συνέχεια του ομώνθυμου δρόμου. Από την γέφυρα μπορούμε να "θαυμάσουμε" το μποτιλιάρισμα στο δρόμο δίπλα στο ποτάμι. Από την επόμενη ημέρα η πόλη θα αρχίσει να αδειάζει, λόγω Πάσχα και η κίνηση θα είναι πιο αραιή. Ο ποταμός Kura και στο βάθος η Γέφυρα της Ειρήνης. Στη γέφυρα αυτή ήρθαμε να θαυμάσουμε τα γλυπτά που βρίσκονται πάνω της αλλά ανακαλύψαμε έναν ολόκληρο θησαυρό.

Κατά μήκος της διάβασης των πεζών είδαμε φωτογραφίες από την παλιά Τιφλίδα, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, του φωτογράφου Dimitri Ermakov.

Μέσα στην κενή γέφυρα, εκεί που κινούνται μόνο άνθρωποι, ένας άλλος κόσμος μας αποκαλύφτηκε. Το κουφάρι ενός πιάνου μας θυμίζει οτι κάποτε ήταν ένα όργανο που έβγαζε μελωδικούς ήχους. Το μπαρ revolution υποδέχεται τη νεολαία τις προχωρημένες ώρες. Όταν περάσαμε το απόγευμα ήταν κλειστό και γίνονταν προετοιμασίες για το άνοιγμα, κάποιες στιγμές αργότερα.

Αυτό που μας εξέπληξε και έκανε τη διαφορά σε ότι είχαμε δεί μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν τα πολλά ασπρόμαυρα γκράφιτι που είδαμε μέσα στα άδεια περάσματα κάτω από τη γέφυρα. Πραγματικά έργα τέχνης.

Ενώ αυτά γίνονται κάτω από τη γέφυρα, από πάνω μερικά γλυπτά επιδεικνύουν το λεπτεπίλεπτο σώμα τους, ερωτοτροπούν μεταξύ τους ή ετοιμάζονται να βουτήξουν στο ποτάμι.

Ένα κτήριο σε σχήμα μανιταριού ή κάποιου είδους άνθους στέκεται στη μία όχθη του ποταμού. Βάρκες πάνε κι έρχονται πάνω στο νερό πραγματοποιώντας ολιγόλεπτες τουριστικές βόλτες.

Σ' αυτό το σημείο αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να μπορέσουμε να απολαύσουμε ένα γεύμα και έτσι το αφήσαμε για αργότερα. η επιστροφή έγινε με τρόλεϊ και πολύ το χαρήκαμε. Στο δρόμο προς την στάση του τρόλεϊ, χωμένο σε ένα κάθετο δρόμο συναντηθήκαμε με την τοιχογραφία Solar Logos του καλλιτέχνη δρόμου Faith47 από τη Νότια Αφρική.

Από το δωμάτιο του ξενοδοχείο πλέον, μερικές φωτογραφίες λίγο πριν τη δύση του ηλίου και μετά, όταν η νύχτα είχε πέσει απάνω από την πόλη.

Αργότερα ανεβήκαμε σε ένα τρόλεϊ και πήγαμε σχεδόν έξω από το γεωργιανό εστιατόριο με το όνομα
Khinkali Collection, εκεί που βρίσκονται τα υπόγεια ερείπια της παλιάς οχύρωσης της Τιφλίδας. Adjarian khachapuri, τηγανητά khinkali, ένα είδος παραδοσιακής κοτόσουπας και δύο ποτήρια θεϊκό κόκκινο κρασί ήταν αρκετά για να πάρουμε μια πρώτη γεύση γεωργιανής κουζίνας. Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι στο μαγαζί έχουμε απομείνει εμείς και δύο ζευγάρια από την ...Ελλάδα που είχαν έρθει όπως εμείς για ταξίδι τις ημέρες του Πάσχα.

Ο μεγάλος περίπατος της πρώτης ημέρας και η γνωριμία με την Τιφλίδα τελειώνει εδώ. Είναι τόσα πολλά αυτά που είδαμε, περπατήσαμε, ακούσαμε, γευτήκαμε που δεν ήξερα τι να αφαιρέσω. Αποφάσισα λοιπόν να μη περικόψω σχεδόν τίποτα και να ζητήσω την κατανόησή σας για το μέγεθος του κεφαλαίου αυτού. Φαντάζομαι κάπως έτσι θα είναι και τα επόμενα.