Κινηματογραφική κουβέντα....

[mikrh tsopana]

Χθες αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από τις ιστορίες με δολοφόνους. Είπα να δω κάτι έξω απ'τα νερά μου, κάτι ανάλαφρο, ίσως ρομαντικό, ίσως αστείο, ποιός ξέρει. Το είχα στη λίστα και αποφάσισα να μην ξαναδώ το τρεηλερ και να μπω βουρ στο ψητό. Από τα μαλλιά και τα φορέματα κατάλαβα ότι ήταν εποχής.
Η ώρα 11 το βράδυ. Έφτιαξα το βραδινό μου, μια φέτα με ελαιόλαδο, μπρι και καρύδια και μια με άλειμμα πραλίνας φουντουκιού και μπανάνα και πάτησα το play. Μου φάνηκε λίγο περίεργο αλλά ενδιαφέρον το πλάνο με τα σκουλήκια στα φρούτα, κατάλαβα πως θα είναι μαύρη κωμωδία, ακόμα καλύτερα.

Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα ότι το φαγητό δεν ήταν συμβατο με τη θέαση, η μία αηδιαστική σκηνή μετά την άλλη, ένιωσα πραγματικά να ανακατεύομαι. Το σταμάτησα για να φάω αλλά και μετά που το συνέχισα δεν έγινε και καλύτερο, μάλλον το αντίθετο.

Επειδή είμαι και αργή, κάπου στη .έση της ταινίας κατάλαβα ότι η ιστορία ήταν μια εναλλακτική, πιο σκοτεινή εκδοχή της Σταχτοπούτας, έτσι όπως την ξέρουμε. Παρόλο που πέρασα τη μισή ταινία με κλειστά τα μάτια και με τάσεις για εμετό, τη βρήκα παράξενα όμορφη. Εντάξει, παράξενη εγώ, παράξενες ταινίες θα μου αρέσουν.

Όταν τελείωσε την έψαξα, ανήκει στο είδος body horror. Την προτείνω. The ugly stepsister.

 

[varioAthens]

Χθες αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από τις ιστορίες με δολοφόνους. Είπα να δω κάτι έξω απ'τα νερά μου, κάτι ανάλαφρο, ίσως ρομαντικό, ίσως αστείο, ποιός ξέρει. Το είχα στη λίστα και αποφάσισα να μην ξαναδώ το τρεηλερ και να μπω βουρ στο ψητό. Από τα μαλλιά και τα φορέματα κατάλαβα ότι ήταν εποχής.
Η ώρα 11 το βράδυ. Έφτιαξα το βραδινό μου, μια φέτα με ελαιόλαδο, μπρι και καρύδια και μια με άλειμμα πραλίνας φουντουκιού και μπανάνα και πάτησα το play. Μου φάνηκε λίγο περίεργο αλλά ενδιαφέρον το πλάνο με τα σκουλήκια στα φρούτα, κατάλαβα πως θα είναι μαύρη κωμωδία, ακόμα καλύτερα.

Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα ότι το φαγητό δεν ήταν συμβατο με τη θέαση, η μία αηδιαστική σκηνή μετά την άλλη, ένιωσα πραγματικά να ανακατεύομαι. Το σταμάτησα για να φάω αλλά και μετά που το συνέχισα δεν έγινε και καλύτερο, μάλλον το αντίθετο.

Επειδή είμαι και αργή, κάπου στη .έση της ταινίας κατάλαβα ότι η ιστορία ήταν μια εναλλακτική, πιο σκοτεινή εκδοχή της Σταχτοπούτας, έτσι όπως την ξέρουμε. Παρόλο που πέρασα τη μισή ταινία με κλειστά τα μάτια και με τάσεις για εμετό, τη βρήκα παράξενα όμορφη. Εντάξει, παράξενη εγώ, παράξενες ταινίες θα μου αρέσουν.

Όταν τελείωσε την έψαξα, ανήκει στο είδος body horror. Την προτείνω. The ugly stepsister.

Δεν ξερω για την ταινια αλλα απο την φετα με ελαιολαδο-μπρι-και καρυδια, βγαζω το συμπερασμα οτι ξερεις να τρως! Πιριοντ!

 

[nickostraveller]

Εκατσα και εγω Σαββατοβραδο μεσα ,σκυλοβαριομουνα και ειπα να δω το top1 του νετφλιξ Το Κυνήγι του Ελ Τσάπο» (Hunting El Chapo) .Μεξικο βλεπω ,καρτελ θα εχει ,πατησα το play.
Η ιστορια ειναι αληθινη με 2 αστυνομικους , που στο τελος της νυχτερινης τους βαρδιας ,σταματανε ενα συτοκινητο που καταδιωκανε και καταφερνουν να το σταματησουνε ενω μενουν παγωτο οταν συνειδητοποιουν οτι το ατομο που σταματησανε ηταν ο διαβοητος και επικινδυνος Ελ Τσαπο.
Η ταινια εχει αγωνια ,σου μεταφερει το αγχος των πρωταγωνιστων,με το τι αποφαση εχουν να παρουν σε δευτερολεπτα απο την μια με το παρακρατος,την αστυνομια που δουλευουν αλλα και τον Ελ Τσαπο στο πισω καθισμα δεμενο ,ενω νιωθουν ηδη νεκροι οτι αποφαση και αν παρουν.
Σαν συνολο σαν ταινια ειναι ενα αγωνιωδες θριλερ ,δεν ειναι η ταινιαρα της ζωης σας αλλα σε κραταει στην οθονη,
Παρολα αυτα σαν τελευταιες σκηνες περιμενα πολυ παραπανω δραση και ενταση μεσα σε ολο αυτο που χτιζοταν μεσα στην ταινια ,οποτε ενιωσα τελειωσε πιο προχειρα και προβλεπομενα σπαζοντας πολυ τον ρυθμο της.



Συνεχιζοντας το σερι του νετφλιξ ειδα και το whisper man με τον Ρομπερντ ντε Νιρο.
Δεν θα πω οτι ηταν κατι το πρωτοτυπο παλι ,ψυχολογικο /αστυνομικο θριλερ με φονο σε μια επαρχια ,με φθινοπωρινο σκηνικο,μια γυναικα αστυνομικο,παιδια που εξαφανιζονται σε δασος οπως ολα τα κλισε του νετφλιξ που περα απο αμερικανικες εχουν παρει και οι σκανδιναβο,ισπανικες σειρες.
Παρολα αυτα χωρις να ναι η ταινια που θα σας μεινει ,ειναι μια καλη επιλογη για να περασει ενα βραδακι που θες να δεις κατι .

Δεν μπορουμε να αφησουμε ασχολιαστο και ενα Robert De Niro ,ενα ιερο τερας της υποκριτικης που κακα τα ψεμματα μεγαλωνει και ειναι τιμη μας που τον βλεπουμε ακομα σε ταινιες.Εμφανως κουρασμενος και χωρις την ενεργεια που ειχε καποτε ,δεν βγαζει την ερμηνεια της ζωης του πια προφανως ,αλλα και παλι παραμενει μια σπουδαια προσωπικοτητα.
Πολυ καλος στον ρολο του ο Μαικλ Κιτον