- Μηνύματα
- 1.448
- Likes
- 8.734
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε ταξίδι
Ημέρα 2η
Από την Αγία Σοφία στο Φανάρι
Ξεκινήσαμε νωρίς για την Αγία Σοφία, επίσης με προκρατημένα εισιτήρια. Τα εισιτήρια στα μεγάλα αξιοθέατα είναι πλέον αρκετά ακριβά, αλλά ομολογώ πως μπροστά σε αυτό το μνημείο δύσκολα σκέφτεσαι το κόστος. Η κλίμακα του χώρου, οι χρυσοί τόνοι των ψηφιδωτών και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα σημείο όπου συναντήθηκαν αυτοκρατορίες, θρησκείες και εποχές είναι πραγματικά συγκλονιστικά.
Οι αντιθέσεις έντονες. Η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια συναντά την ισλαμική τέχνη στο ίδιο κάδρο, τεράστιοι μαύροι κύκλοι με την ισλαμική καλλιγραφία στέκονται δίπλα σε χριστιανικές αψίδες. Τα μισοκρυμμένα χρυσά ψηφιδωτά στους τοίχους μαρτυρούν τους αιώνες που πέρασαν από πάνω της.
Φεύγοντας, νιώθεις ότι δεν επισκέφθηκες απλώς ένα κτίριο, αλλά ότι περπάτησες μέσα στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.
Από εκεί πήγαμε στον Πύργο του Γαλατά. Η θέα από την κορυφή προσφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα της πόλης: ο Κεράτιος Κόλπος, τα τζαμιά με τους μιναρέδες, τα πλοία στον Βόσπορο και οι δύο ήπειροι να κοιτάζουν η μία την άλλη.
Κατηφορίσαμε περπατώντας προς την Ιστικλάλ και την πλατεία Ταξίμ. Η περιοχή έσφυζε από ζωή, μουσικούς του δρόμου, καταστήματα και ατελείωτο κόσμο. Εκεί συνειδητοποιήσαμε πόσο πυκνοκατοικημένη και ζωντανή είναι η πόλη. Κάπου εκεί δοκιμάσαμε τοπικά εξαιρετικά γλυκίσματα.
Για να φτάσουμε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο πήραμε λεωφορείο. Εδώ έρχεται και η πρώτη πρακτική συμβουλή: τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι χρήσιμα και οικονομικά, αλλά ο συνωστισμός μπορεί να είναι έντονος, ειδικά τις ώρες αιχμής. Αν έχετε αποσκευές, μικρά παιδιά ή απλώς δεν αντέχετε το στρίμωγμα, ίσως αξίζει να προτιμήσετε ταξί ή Uber.
Το Φανάρι μάς άγγιξε διαφορετικά από τα υπόλοιπα μέρη της πόλης. Πιο ήσυχο, πιο στοχαστικό, με μια αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Μπαίνοντας στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου πετύχαμε εσπερινό. Η ψαλμωδία αντηχούσε στον ναό και για λίγη ώρα ο θόρυβος της μεγαλούπολης εξαφανίστηκε τελείως.
Περπατήσαμε στα στενά του Φαναρίου, θαυμάζοντας τα παλιά αρχοντικά και τα πολύχρωμα σπίτια. Φάγαμε σε ένα μικρό εστιατόριο της περιοχής, μακριά από τα πιο τουριστικά σημεία, και ήταν από τα πιο αυθεντικά γεύματα του ταξιδιού.
Το απόγευμα κατευθυνθήκαμε προς την προβλήτα δίπλα στη Γέφυρα του Γαλατά για την κρουαζιέρα στο Βόσπορο στο ηλιοβασίλεμα. Το κρύο αεράκι του Βοσπόρου σε αναζωογονεί καθώς ο ήλιος αρχίζει να πέφτει πίσω από τους μιναρέδες. Αν έπρεπε να διαλέξω μία εικόνα από ολόκληρο το ταξίδι, θα ήταν ο ουρανός που άλλαζε χρώματα από χρυσό σε ροζ και βαθύ μπλε, ενώ περνούσαμε μπροστά από παλάτια, τζαμιά και φωτισμένες επαύλεις. Η στιγμή που η γέφυρα του Βοσπόρου άναψε τα φώτα της ήταν σχεδόν μαγική.
Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κουρασμένοι αλλά με εκείνη την ευχάριστη κούραση που αφήνει μια γεμάτη μέρα ταξιδιού.
Από την Αγία Σοφία στο Φανάρι
Ξεκινήσαμε νωρίς για την Αγία Σοφία, επίσης με προκρατημένα εισιτήρια. Τα εισιτήρια στα μεγάλα αξιοθέατα είναι πλέον αρκετά ακριβά, αλλά ομολογώ πως μπροστά σε αυτό το μνημείο δύσκολα σκέφτεσαι το κόστος. Η κλίμακα του χώρου, οι χρυσοί τόνοι των ψηφιδωτών και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα σημείο όπου συναντήθηκαν αυτοκρατορίες, θρησκείες και εποχές είναι πραγματικά συγκλονιστικά.
Οι αντιθέσεις έντονες. Η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια συναντά την ισλαμική τέχνη στο ίδιο κάδρο, τεράστιοι μαύροι κύκλοι με την ισλαμική καλλιγραφία στέκονται δίπλα σε χριστιανικές αψίδες. Τα μισοκρυμμένα χρυσά ψηφιδωτά στους τοίχους μαρτυρούν τους αιώνες που πέρασαν από πάνω της.
Φεύγοντας, νιώθεις ότι δεν επισκέφθηκες απλώς ένα κτίριο, αλλά ότι περπάτησες μέσα στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.
Από εκεί πήγαμε στον Πύργο του Γαλατά. Η θέα από την κορυφή προσφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα της πόλης: ο Κεράτιος Κόλπος, τα τζαμιά με τους μιναρέδες, τα πλοία στον Βόσπορο και οι δύο ήπειροι να κοιτάζουν η μία την άλλη.
Κατηφορίσαμε περπατώντας προς την Ιστικλάλ και την πλατεία Ταξίμ. Η περιοχή έσφυζε από ζωή, μουσικούς του δρόμου, καταστήματα και ατελείωτο κόσμο. Εκεί συνειδητοποιήσαμε πόσο πυκνοκατοικημένη και ζωντανή είναι η πόλη. Κάπου εκεί δοκιμάσαμε τοπικά εξαιρετικά γλυκίσματα.
Για να φτάσουμε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο πήραμε λεωφορείο. Εδώ έρχεται και η πρώτη πρακτική συμβουλή: τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι χρήσιμα και οικονομικά, αλλά ο συνωστισμός μπορεί να είναι έντονος, ειδικά τις ώρες αιχμής. Αν έχετε αποσκευές, μικρά παιδιά ή απλώς δεν αντέχετε το στρίμωγμα, ίσως αξίζει να προτιμήσετε ταξί ή Uber.
Το Φανάρι μάς άγγιξε διαφορετικά από τα υπόλοιπα μέρη της πόλης. Πιο ήσυχο, πιο στοχαστικό, με μια αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Μπαίνοντας στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου πετύχαμε εσπερινό. Η ψαλμωδία αντηχούσε στον ναό και για λίγη ώρα ο θόρυβος της μεγαλούπολης εξαφανίστηκε τελείως.
Περπατήσαμε στα στενά του Φαναρίου, θαυμάζοντας τα παλιά αρχοντικά και τα πολύχρωμα σπίτια. Φάγαμε σε ένα μικρό εστιατόριο της περιοχής, μακριά από τα πιο τουριστικά σημεία, και ήταν από τα πιο αυθεντικά γεύματα του ταξιδιού.
Το απόγευμα κατευθυνθήκαμε προς την προβλήτα δίπλα στη Γέφυρα του Γαλατά για την κρουαζιέρα στο Βόσπορο στο ηλιοβασίλεμα. Το κρύο αεράκι του Βοσπόρου σε αναζωογονεί καθώς ο ήλιος αρχίζει να πέφτει πίσω από τους μιναρέδες. Αν έπρεπε να διαλέξω μία εικόνα από ολόκληρο το ταξίδι, θα ήταν ο ουρανός που άλλαζε χρώματα από χρυσό σε ροζ και βαθύ μπλε, ενώ περνούσαμε μπροστά από παλάτια, τζαμιά και φωτισμένες επαύλεις. Η στιγμή που η γέφυρα του Βοσπόρου άναψε τα φώτα της ήταν σχεδόν μαγική.
Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κουρασμένοι αλλά με εκείνη την ευχάριστη κούραση που αφήνει μια γεμάτη μέρα ταξιδιού.
Last edited:
