Τανζανία Κaribu sana

[Smaragda53]

το 45-50 % ειναι χριστιανοι

Ναι σωστά, δεν το είχα προσέξει!

 

[LULLU]

Πίσω στο καμπ.. μοιραστήκαμε σε καλύβες- δωμάτια. .αν και εδώ οι περισσότεροι ήταν σε μονόκλινες καλύβες η κολλητή μου δεν θέλει να είναι μόνη και πήραμε ένα δίκλινο στη άκρη του καμπ ..Με το που μπαίνουμε, πάντα συνοδεία με φύλακα με το καλασνικοφ στο ώμο( λες και προλαβαίνει να το κατεβάσει!) μας υποδέχονται 3-4 gecko στο τοίχο….α! τώρα μάλιστα.. Η Πόπη τσιτώνει τρέμει και τι να κάνουν οι φύλακες τα παίρνουν και τα βγάζουν έξω…(σιγά που δεν θα ξαναμπαίναν,),.Στο τεράστιο μπάνιο με τη βρύση σε ροή σταγόνας βγάλαμε τη σκόνη και τη λάσπη από πανω μας.. ενώ ένας μικροσκοπικός βάτραχος εμφανίζεται από το σιφόνι…

Ήλθε ο φύλακας να μας συνοδεύσει για το δείπνο και βγαίνοντας έξω αντικρύζω το πιο λαμπρό πορτοκαλί φεγγάρι να υψώνεται πανω από τους φοίνικες και ακακίες.. Το να στήσεις τριπόδι και μηχανή δεν παίζει και με το κινητό προσπάθησα να πάρω καμμιά φωτογραφία ενώ ο φύλακας με περίμενε με υπομονής κοιτώντας γύρω γύρω…χθες λέει έξω από τη καλύβα μου το πρωί είχε έλθει μια λιονταρίνα ....

Επιστροφή στο δωμάτιο δροσιά κάτω από τον ανεμιστήρα και καταγραφή των όσων ζήσαμε σήμερα μέχρι να βαρύνουν τα βλέφαρα…..ο ύπνος διακόπτεται από τη βροχή και κάτι θορύβους από σπασμένα κλαδιά και γρυλίσματα ζώου…νυκτερινή επίσκεψη..

Ξύπνημα πολύ πρωί .. βρήκαμε ζεστό καφέ στο εστιατόριο μια γουλιά να ανοίξει το ματι και φύγαμε για πρωινο σαφάρι..

Μια ψύχρα την έχει.. βάλε και το νερό που είχε μαζευτεί στη οροφή του τζιπ από τη βροχή που μας έλουσε με το που ανοίξαμε την οροφή αλλά δεν μας ενοιασε ….

Περνάμε στη δυτική πλευρά του πάρκου….Μπουλντόζες και σκαφτικά μηχανήματα έχουν αλλοιώσει μεγάλη έκταση…

μα τι γίνεται εδώ??

- Εδώ, λέει ο οδηγός. αποφάσισαν να κάνουν αεροδρόμιο καταστρέφοντας το πάρκο και διώχνοντας τα ζώα…είναι μια τρελή ιδέα

Να τι γίνεται με την λεγομένη ανάπτυξη…κάποιος πάντα την πληρώνει και αυτή τη φορά την πληρώνουν τα ζώα..

Όπου και να κοιτάξεις αντιλόπες, φακοχοιροι στην πρωινή βόλτα για εύρεση τροφής.. , πουλιά…

Ο δρόμος μπροστά μας διακόπτεται από στοιβαγμένα χώματα και βαθιά ανοίγματα γεμάτα νερό.. παραδίπλα μπουλντόζες σε ακινησία…λόγω αργιας.. Κάνουμε όπισθεν με δυσκολία και παίρνουμε ένα στενό δρομάκι λίγο πιο δεξιά.. το πρώτο που ακούστηκε ήταν το lucky- lucky που αναφώνησε ο ξεναγός και μετα είδαμε την οικογένεια των λιονταριών ξαπλωμένη πανω στο δρόμο… Εντάξει. .πως να περιγράψεις την σκηνή και τα συναισθήματα.. ακίνητοι κρατώντας και την ανάσα μας παρακολουθούμε τα υπέροχα ζώα που τα βλέμματα μας διασταυρώνονται κάπου κάπου.. αναμέτρηση.. Δεν τα ενοχλήσαν ουτε τα κλικ των μηχανών λες και ποζάραν.. από τον ασύρματο καλέσαμε και τα αλλα 2 τζιπ( δεν ήταν και άλλα ) για να θαυμάσουν και εκείνοι τους άρχοντες της σαβάνας.

.

Κάποια στιγμή το αρσενικό βγάζει μια κραυγή τινάζει το κεφάλι( σαν να λέει φτάνει…αρκετά η και βρίζοντας ) σηκώνεται και αμέσως τον ακολούθησε η λέαινα με τα 2 μικρα .. ανηφορίζουν και σταματούν στο απέναντι ανάχωμα κάνουν κάποιες κινήσεις σαν φιγούρες και διασχίζουν κάθετα το δρόμο μπροστά από τα τζιπ που έχουν φτάσει εν τω μεταξύ και χάνονται μέσα μικρή βλάστηση …

Μετα από αυτό τίποτα δεν μας συγκίνησε τίποτα δεν μπορούσε να αναμετρηθεί να συγκριθεί .. Μετα από κανένα 2 ωρο επιστρέψαμε στο καμπ για πρωινό και αναχώρηση…

Η μέρα μας θα είναι μέσα από μια δύσκολη διαδρομή ανηφορική με παρα πολύ κίνηση από φορτηγά που διπλωνουν από το βάρος, μέχρι να φτάσουμε Iringa στα 1100 μέτρα υψόμετρο, για στάση και μεσημεριανό..

 

[LULLU]

Η διαδρομη απαιτητική για γερά νεύρα … τόσα φορτηγά δεν έχω ξαναδεί.. αυτός ο δρόμος ενώνει τη χώρα μέχρι το Μαλάουι . Πριν αρχίσουμε την ανηφοριά είδαμε πωλητές στο πλαι του δρόμου να πουλούν εκτός από φρούτα , ξύλινα μαδέρια, τάκους, τα οποία οι οδηγοί τα σφηνώνουν στις ρόδες των φορτηγών όταν τα αμάξια τους ακινητοποιηθούν από το βάρος… τώρα πως ένα τόσο μικρό ξύλο εμποδίζει τη κατρακύλα ενός θηρίου??..

Η φύση απίστευτη.. Ο Μικρος Ρουαχα ποταμός , ο κυριότερος παραπόταμος του Great Ruaha,ρεει από αριστερά μας , σχηματίζει τη λεκάνη απορροής του Μεγάλου Ρουάχα, που με τη σειρά του αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του εμβληματικού Εθνικού Πάρκου Ruaha, ενός από τα μεγαλύτερα καταφύγια ελεφάντων στην Αφρική και καταλήγει στο ποτάμι Rufiji.

Γύρω από το ποτάμι εκτάσεις από baob δένδρα . αυτά τα μεγαλοπρεπή δένδρα και πυκνά άλση , με το περίεργο τεράστιο κορμό και τα αναποδογυρισμένα κλαδιά, που σχηματίζουν από μονα τους τη λεγομένη κοιλάδα των baob ,αποτελούν κομμάτι του εθνικού πάρκου Taragkire .. Εμείς περνάμε από δίπλα .. το μάτι μας δεν χορταίνει να βλέπει αυτές τις γκρι φιγούρες, ορισμένες ηλικίας πανω 1000 χρόνων που καλύπτουν και τα γύρω βουνά…

Iringa λέμε αλλά Iringa δεν βλέπουμε στο ορίζοντα… Γύρω στις 3 το μεσημέρι επιτέλους μπαίνουμε σε μια πόλη σκαρφαλομενη στα 1600 σε ενα γκρεμό με θέα τη κοιλάδα του μικρού Ρουαχα ποταμού, που το χαρακτηριστικό γερμανικό αρχιτεκτονικό στυλ μιας και κτίστηκε από Γερμανούς τον 19 αιώνα ..

Η πόλη αποτελεί ένα σημαντικό γεωργικό κέντρο , είναι η πυλη για να επισκεφτεί ο επισκέπτης το εθνικό πάρκο Ρουαχα.

Σταματήσαμε για φαγητό σε ένα από τα πολλά εστιατορεια-ταχυφαγεια ..καθίσαμε στα έξω τραπέζια κάτω από τέντα και μέχρι να πεις κίμινο γέμισε ο τόπος πωλητές,. Ούτε να φάμε δεν μπορούμε. .έγινε πάλι χαμός..

Φεύγουμε.. συνειδητοποιημένοι πως έχουμε καθυστερήσει .. πρέπει να φτάσουμε στο παραδοσιακό χωριό Τungamalenga και από εκεί στο Maasai Boma όπου θα στήσουμε τις σκηνές για ένα ύπνο κάτω από τα αστέρια.. κάτι που με έχει αγχώσει ιδιαίτερα.

Ο οδηγός είχε αναπτύξει μεγάλες ταχύτητες για να κερδίσει το χαμένο χρόνο από τις καθυστερήσεις στο δρόμο για Iringa και αρκετές φορές κοντέψαμε να βγούμε εκτός χωμάτινου δρόμου …

Ότι και να κάναμε μας βρήκε το σκοτάδι στο δρόμο.. αναγκαστική στάση ενώ απολαμβάνουμε ένα πανέμορφο τοπίο στο σκοτάδι με ένα ουρανό βαμμένο με πορτοκαλί ανταύγειες ….

Φτάνουμε επιτέλους .. ευτυχώς είχαν έλθει τα αγόρια μασαι να μας οδηγήσουνε μέσα από τη σαβάνα αλλιώς θα κάναμε κύκλους και κύκλους… Κατεβήκαμε από τα τζιπ και βρεθήκαμε στην αυλή που μοιράζονται τα 5 καλύβια των Maasai Morani που ζουν εδώ και θα μας φιλοξενήσουν απόψε… Ένα τραπέζι είναι στρωμένο στο κέντρο και δίπλα αναμμένη η φωτιά που εκτός από φως σκορπίζει και ζεστασιά..

Μας υποδέχτηκαν με χαμογέλα και προσφέραμε τα δώρα μας.. κυρίως στα παιδιά που ξετρελάθηκαν τρέχοντας πανω κάτω…

Maasai Morani ( MORAN) σημαίνει πολεμιστής.. είναι οι νέοι άνδρες της φυλής που έχουν σαν καθήκον τη προστασία των κοπαδιών της κοινότητας τους, τη διατήρηση και σεβασμό στους κανονιές της φυλής. .. το ίδιο όνομα morani έχει δοθεί και στα αρσενικά λιοντάρια που είναι σύμβολο δύναμης επιβολής …

Μέχρι να ετοιμαστεί το βραδινό φαγητό τι άλλο από κοτόπουλο, οι άνδρες ξέστησαν τις σκηνές στο περιφραγμένο χωράφι .. πολύ θα ήθελα να μάθω τι ζώο μπορεί να εμποδιστεί από αυτή τη περίφραξη!! Και καμμιά εγγύηση δεν με ικανοποιεί ότι θα μας φυλάνε οι Moroni Maasai απόψε.. …

Όση ώρα πήρε να στηθούν οι σκηνές και να τελειώσει το δείπνο εμένα αρκούσε για να αντιδράσει ο οργανισμός μου στο στρες και άγχος και να εμφανίσω ένα ωραιότατο ευμεγέθη ερπη… τουλάχιστον δεν έγινα ρεζίλι από το άγχος μου( κρυμμένο στα κατάβαθα του νου) για τα σπυράκια χ..κα.. θα περάσει..( με δυσκολία γιατί τις επόμενες μέρες ούτε να ανοίξω το στόμα να φάω μπορούσα)..

Και ήλθε η ώρα να αποτραβηχτούμε στις σκηνές μας…… Οι συχνές νυχτερινές διαδρομές σκηνής- τουαλέτας( μακρυα) αρχικά φωτίζονταν κατι ηλιακές λάμπες ,αλλα το φως ενός υπέρλαμπρου φεγγαριού και ενός ουρανού γεμάτο άστρα ήταν η ωραιότερη παρέα..

Πολλές φορές στάθηκα να απολαύσω το φρέσκο αέρα και τον ουρανό αλλα που και που κάτι μακρινές άγριο στριγκλιές με ανάγκαζαν να τρυπώνω στη σκηνή.. αυτό που με έκανε να νιώθω πιο άνετα ήταν ότι και πολλοί συνταξιδιώτες είχαν τις ιδίες ανάγκες και συναντιόμασταν στο μονοπάτι…. Ααα και πουθενά φύλακας…..

Πέντε το πρωί ήμουν έξω ….πήγα στη κεντρική αυλή και περίμενα να ξυπνήσει η παρέα…. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τη καθημερινότητα της φυλής.. θα μάθουμε πως ζουν, πως επιβιώνουν και πως εκτρέφουν ζώα….. προς το παρον περιμενω να εμφανιστει ο ζεστος καφες...

 

[LULLU]

Σιγά σιγά η ζωή επανήλθε στο χωριό.. οι maasai κυρίως τα μικρά παιδιά κάνουν την εμφάνιση τους δειλά δειλά.. Τα κορίτσια μοιράζουν μολύβια τετράδια( αν και τα μικρά δεν πάνε σχολείο,) τα βοηθούν να ζωγραφίσουν μέχρι που ο Νίκος εμφανίζεται με δεκάδες πολύχρωμα μπαλόνια.. .. και να πως ξεκινά ένας πόλεμος… τα μικρά τρέχουν πανω κάτω προσπαθούν να κατοχυρώσουν οσα πιο πολλά μπαλόνια μπορούν τα κλωτσούν και κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ κυλούν πανω στο χώμα πανω σε αγκάθια δεν σπάνε….

Σε αυτό το χαμό μόνο το κλάμα ενός μικρού που φοβάται τα μπαλόνια ακούγεται παράταιρο. .μέχρι που τα άλλα παιδιά τον κοροϊδεύουν και τον περιγελούν…και εκείνο πλαντάζει στο κλάμα…

Λίγος ζεστός καφές και συναντιόμαστε με το αρχηγό της φυλής εδώ που ο καημένος νοσεί από ελονοσία , που μας εξηγεί τι είναι οι Maasai και πως ζουν ..

Οι Maasai είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εθνοτικες ομάδες της Αφρικής που ζουν κυρίως στην Τανζανία αλλά και στην Κένυα. Αν και η σύγχρονη ζωή έχει επιβάλει την παρουσία της στις χώρες αυτές, οι maasai διατηρούν τις παραδόσεις , τον νομαδικό τρόπο ζωής, (σε οικισμό Βoma) με την κτηνοτροφία ως κεντρικό άξονα της κοινωνίας τους και με μια συγκεκριμένη διατροφή που είναι πολύ σκληρή .Το boma σημαίνει στα Σουαχίλι ‘’φρούριο’’ η ‘’περίβλημα’’ και ο οικισμός τους πραγματικά είναι περιφραγμένος και μέσα εκεί εκτελούνται όλες οι εργασίες , εκτός τη βοσκή..

Ο οικισμός( boma) αποτελείται από καλύβες τις enkaji που κάθε μια αναλογεί σε κάθε μιά σύζυγο του αρχηγού μιας και είναι πολυγαμικές οικογένειες και που είναι φτιαγμένες από ένα μείγμα ξύλων λάσπης κοπριάς και άχυρο.. ένα φράκτης από αγκάθια τις περιβάλλει και είναι η μόνη άμυνα εναντίον των λιονταριών και κάθε αγρίου ζώου που θέλει ντε και καλά να επισκεφτεί το χώρο.. Στο κέντρο του boma υπάρχει ένας περιφραγμένος χώρος κάτι σαν ανοικτός στάβλος ,όπου φυλάσσονται τα ζώα κυρίως αγελάδες και κατσίκια όταν επιστρέψουν από τη βοσκή την νύκτα. .

Τωρα το όνομα Morani αναφέρεται στους πολεμιστές Μαασαι τους άνδρες από την ηλικία των 15 έως 30 ετών, που έχουν περάσει από τις τελετές μύησης που η φυλή ορίζει και που κάθε δοκιμασία έχει και το ηλικιακό χρόνο που πραγματοπειται.. Οι δοκιμασίες είναι σύμβολα θάρρους δύναμης και τιμής που έχουν ιδιαίτερη και καθοριστική αξία και ρόλο για τη διατήρηση των παραδόσεων ..και μόνο όταν ο νεαρός μασσαι έχει περάσει τις διαδικασίες μύησης , τότε είναι και έτοιμος για παντρειά..

Η χαρακτηριστική ενδυμασία κόκκινες η έντονες φορεσιές shukas τα βαμμένα μαλλιά με κόκκινη ώχρα οι περίτεχνες κομμώσεις τα κοσμήματα από χάντρες και αλλά μεταλλικά στοιχεία είναι τα αναγνωριστικά στοιχεία των Maasai που ως κύρια ως μοναδική ασχολία θα έλεγα, είναι η προστασία της κοινότητας και των κοπαδιών.

Και ποιες είναι οι τελετές μύησης τωρα?

Ως πρώτη δοκιμασία είναι η emuratare, δηλαδή η περιτομή, που γινεται και σε άλλους λαούς και φυλές, . Και μην περιμένετε αναισθησίες και χειρουργικά αποστειρωμένα εργαλεία.. Γινεται έτσι στη ψύχρα μπαμ και κάτω και ο πόνος πρέπει να παραμείνει βουβός ..ούτε άχνα ούτε κίνηση γιατί αυτό θα θεωρηθεί αδυναμία ντροπή και γενικώς ξεφτίλισμα της οικογένειας του… Ρώτησα να έχει υπάρξει κάποια επιπλοκή βρε παιδάκι μου , κάποια αιμορραγία κάποια μόλυνση και η απάντηση ήλθε αρνητική…( όχι ότι το πίστεψα)..Ρε γμ εμείς καθόμαστε με τόση λεπτομερή αιμόσταση γιατί όντως έχουμε αιμορραγία, στα καθαρά σύγχρονα χειρουργεία μας, με αναισθησία και οι επιπλοκές είναι παρούσες συχνά…

Επόμενη δοκιμασία είναι η Manyatta, η απομόνωση.. ,κατά την περίοδο αυτή οι νέοι πολεμιστές ζουν για μήνες μακριά από την οικογένεια τους σε ειδικά στρατόπεδα (manyatta) σαν μια αδελφότητα και εκπαιδεύονται στη μάχη στην επιβίωση στη άγρια φύση και την υπεράσπιση της κοινότητας επίσης δεν μπορούν να παντρευτούν αλλά ούτε και να έχουν σεξουαλικές σχέσεις?? Εκτός από την απομόνωση και τους περιορισμούς οι νέοι που ζουν μονοι τα βράδια στη σαβάνα μαθαίνουν να σκοτώνουν άγρια ζώα κυρίως τα λιοντάρια με μόνο όπλο το δόρυ.., που εχει απαγορευτεί από τη κυβέρνηση όχι μόνο ως τεχνική αλλά είναι νόμος για τη προστασία των ζώων .

Η τελετή eunoto είναι η μετάβαση από πολεμιστή σε ώριμο άνδρα και τότε αποκτούν και το δικαίωμα της παντρειάς. Η μετάβαση περιλαμβάνει το ξύρισμα των μαλλιών σύμβολο ταπεινότητας και καθαριότητας και το τελετουργικό γεύμα με γάλα και αίμα αγελάδας, χορούς και τραγούδια. Το αίμα αποτελεί ένα από τα 5 βασικά τρόφιμα της διαβίωσης.. τρώνε γάλα, πίνουν το αίμα της αγελάδας, λίπος, μέλι και κρέας και το φλοιό από ένα δένδρο.... Τις καραμέλες όμως και τα μπισκότα τα τσάκισαν και μικροί και μεγάλοι.. Αν και εκτρέφουν κοτόπουλα δεν τρώνε αυγά ούτε και το κρέας.. τα χρησιμοποιούν ως ανταλλακτικό είδος αγοράς..

Ένα από τις πιο σπουδαίες δοκιμασίες είναι το adumu δηλαδή το ψηλό άλμα.. ο άνδρας πηδάει κατακόρυφα χωρίς να λυγίζει τα γόνατα ,την ώρα που περιβάλλεται από άλλους που τραγουδούν και χειροκροτούν. .όσο πιο ψηλό είναι το άλμα τόσο ο πολεμιστής θεωρείται και χαρακτηρίζεται δυναμικός αρρενωπός και ικανός πολεμιστής..

Η διαμονή τους στα boma έχει να κάνει με την ύπαρξη νερού , τροφής για τα ζώα και για αυτούς.. έτσι σε περιόδους ξηρασίας αναγκάζονται να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές, ζητώντας την άδεια μετεγκατάστασης από τον δήμαρχο η άρχοντα της περιοχής και αν δεν υπάρχει κώλυμά τύπου κοντινές φάρμες αγροτικές που μπορούν αν αντιμετωπίσουν πρόβλημα από τα ζώα των μασαι τότε παίρνουν θετική απάντηση, αλλιώς συνεχίζουν το ψάξιμο νέας γης....

Μετα από αυτό το πρωινό αλλά ενδιαφέρον μάθημα για τη ζωή των μασαι μπήκαμε στο στάβλο να παρακολουθήσουμε το άρμεγμα , το τάισμα των πουλερικών, το αντάμωμα των μικρών εριφίων με τις μανάδες τους ..

Εγώ και η Πόπη που μεγαλώσαμε σε χωριά με ακριβώς τις ίδιες ασχολίες συν το λιομάζωμα και το τρύγος, δεν εντυπωσιαστήκαμε είναι στοιχεία που έμειναν στο dna μας και μας οδήγησαν μακριά και σε άλλες επιλογές για τη ζωή μας.. παρ όλα αυτά αν χρειαστεί όπως έλεγε και ο συγχωρεμένος πατέρας μου, μπορούμε να τα εφαρμόσουμε και να επιβιώσουμε..

Μόλις τέλειωσε το μάθημα και η εκμάθηση, στρωθήκαμε για πρωινό στο τεράστιο στρωμένο τραπέζι στην αυλή κάτω από τα δένδρα.. Παραδίπλα οι γυναίκες μασαι έχουν απλώσει τη πραμάτεια τους , από βραχιόλια, υφάσματα , κούπες φιγούρες ζώων περιμένοντας το αγοραστικό κοινό…..και εμείς ανταποκριθήκαμε άξια στο ρόλο μας… μέχρι και χορούς δικούς τους χορέψαμε και εκείνοι έκαναν προσπάθειες εκμάθησης καλαματιανού…

Ξεστήσαμε τις σκηνές μαζέψαμε τα στρώματα και αποχαιρετήσαμε τους οικοδεσπότες του boma.

Φεύγουμε για το Ruaha εθνικό πάρκο που βρίσκεται πολύ κοντά…μισή ώρα δρόμο λένε,μένει να το δούμε..

 

[Smaragda53]

Όλα αυτά τα ωραία υφάσματα και κοσμήματα φαντάζομαι βέβαια ότι είναι χειροποίητα. Έχουν οι γυναίκες αργαλειούς?

 

[LULLU]

Όλα αυτά τα ωραία υφάσματα και κοσμήματα φαντάζομαι βέβαια ότι είναι χειροποίητα. Έχουν οι γυναίκες αργαλειούς?

Δεν έχουν αργαλειούς αλλά αλήθεια είναι πως τα υφάσματα βιομηχανικά μου φάνηκαν τα μόνο χειροποίητα ήταν τα βραχιόλια τα κολιέ με χάντρες η κομμάτια από κόκκαλο και τα σκαλισμένα ζώα σε πέτρα ..

 

[LULLU]

Η διαδρομή μέχρι το Ρουαχα οντάς ήταν μικρή αλλά πρώτα πήγαμε να παραδώσουμε σκηνές και στρώματα και πήραμε ακόμη μια κοπέλα βοηθό του μάγειρα μας που θα μείνουν ακόμη μαζί μας για 2 μέρες..

Το Ruaha είναι το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Τανζανίας μετά το Nyerere, με έκταση περίπου 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη κεντρική και νότια Τανζανία . Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά άλλα λιγότερο τουριστικά πάρκα όλης της Αφρικής που σημαίνει ότι θα είμαστε καταμόναχοι μέσα στις φλόγες, καπνούς και τα ζώα . Εδώ λέει εκτός την εξαιρετικό τοπίο που είναι μια μίξη από ανοικτές σαβάνες μεγάλα δάση baobab,

βραχώδεις λόφοι kopjes και τη δροσιά του νερού του Μεγάλου Ruaha ποταμού που διασχίζει το πάρκο ζουν ιπποπόταμοι, κροκόδειλοι που βρέχονται στο νερό, αντιλόπες τις γνωστές αλλά και τις σπάνιες όπως sable roan και kudu ,βουβάλια ελέφαντες ,λιοντάρια, λεοπαρδάλεις, τσιταχ ύαινες που έρχονται να ξεδιψάσουν αλλά και τα σπάνια wild African dogs που είναι από τα πιο απειλούμενα είδη της Αφρικής.. Όλη η ζωή της σαβάνας στις όχθες του Ρουαχα αυτή την εποχή που η ξηρασία έχει εγκατασταθεί, αν και τακτικά η βροχή μας επισκέπτεται αλλά ισα ισα για να μας δροσίσει. .πάντως αυτή η περίοδος θεωρείται ξηρασίας ενώ το τοπίο αλλάζει δραματικά την περίοδο των βροχών με πολύ πράσινο και νερό παντού..

Στα δε δένδρα φιλοξενούνται πανω από 570 είδη πουλιών συν αυτών που καταφτάνουν μεταναστεύοντας από την Ευρασία.

Η ζέστη αφόρητη.. φτάνουμε στη πύλη οι οδηγοί καταγράφουν τα τζιπ παίρνουν την άδεια και πάμε να βρούμε στο καμπ Ruaha NP Banda που βρίσκεται εντός του πάρκου πανω από το ποτάμι... Περνάμε μέσα από χωμάτινα μονοπάτια , χαμηλή βλάστη σάβανα αλλά με μεγάλες εκτάσεις που καίγονται..

Γιατί καίγονται τα χορτάρια?

Είναι λέει ο οδηγός, ελεγχόμενη πυρκαγιά ( κανένας δεν παρακολουθεί τη πορεία της εν τω μεταξύ)και είναι ένας τρόπος να φυτρώσει νέο χορτάρι, να μπορούν να ελέγξουν τα ζώα που ζουν πιο βαθιά και να μειωθεί ο πληθυσμός της μύγας τσε-τσε που όντως είναι μεγάλος…

Εγώ αυτό που βλέπω οι φλόγες να καίνε μεγάλες εκτάσεις ανεξέλεγκτα και τα ζώα να απομακρύνονται έντρομα πιο βαθιά στη σάβανα. . ο καπνός υψώνεται σε αυτό τον ουρανό που πρέπει να είναι κατά τα άλλα καθαρός …

-Με αυτές τις φωτιες αν δούμε ζώα να με φτύσετε.. καμιά μύγα και κανένα σαμιαμίθι στις καλύβες και πολύ μας…σχολιάζει η παρέα….

Το καμπ είναι κρατικό, διαθέτει φύλακες και σκεύη αλλά εμείς θα πρέπει να ασχοληθούμε με το φαγητό ,γιαυτο στη παρέα μας έχουμε μάγειρα και μαγείρισσα ..

Μοιραζόμαστε σε δωμάτια.. το δικό μας 3κλινο μοιράζεται ένα χολ και διάδρομο με ένα άλλο τρίκλινο και είμαστε πολύ κοντά στη ρεσεψιόν- εστιατόριο. .αλλά και πάλι εδώ μόνο συνοδεία φρουρού με καλασνικοφ κυκλοφορείς….

Βγαίνουμε από τη ρεσεψιόν και προχωράμε προς το ποτάμι..

μια ηρεμία, ένα αεράκι και ξάφνου θρόισμα σπασμένων κλαδιών..απο δεξιά μας εμφανίζεται ένας τεράστιος ελέφαντας και αγέρωχος προχωρά στο εστιατόριο ..

οι φύλακες προσπαθούν να τον απομακρύνουν ενώ μια της παρέας τρέχει να τον χαϊδέψει… αα καλά πάμε..

Μας πληροφορούν πως είναι σχεδόν μόνιμος κάτοικος του καμπ έρχεται πολύ συχνά όπως πολύ συχνά ιπποπόταμοι κάνουν την βόλτα τους ανάμεσα από τα σπιτάκια και τα τραπέζια της εξωτερικής ας την πούμε βεράντα…

Τα μαιμουδάκια τρέχουν και παίζουν μας κλέβουν τα φρούτα και τα καπέλα…πολύ φάση…

Αφήσαμε τα πράγματα στο καμπ και φεύγουμε αμέσως για σαφάρι ντάλα μεσημέρι…

μπορεί να μην δούμε ζώα χρωματακι όμως θα πάρουμε άντε και καμιά ηλίαση στανταρακι.. για 3 ώρες περιπλανηθήκαμε σε αυτή τη σαβάνα ανάμεσα στις φωτιες τα ξερά παραποταμακια, τα πανέμορφα baobab και συναντήσαμε εκτός από καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες , φακοχοιρους, ζέβρες, παρα πολλούς ελέφαντες, σε κοπάδια., μοναχικούς, σε οικογένειες….λιοντάρια και τα λοιπα big 5 πουθενά..

Γυρίσαμε στο καμπ… ένα γρήγορο ντους και απολαμβάνουμε τη βραδιά πανω στο ποτάμι υπο το άγρυπνο βλέμμα των φρουρών..

Φαγητό και ύπνος…