Τανζανία Κaribu sana

[psilos3]

Φανταστικές λήψεις όπως πάντα!

 

[poised]

Ελπίζω να μη σου χαλάσω την ιστορία με την παρέμβαση αυτή... Και εγώ είμαι ενάντια στο κυνήγι και μοιράζομαι τα αρνητικά σου συναισθήματα για τους κυνηγούς.

Όμως πριν χρόνια έτυχε να μιλήσω σε κοινή παρέα με μια επιστήμονα που δούλευε σε προγράμματα προστασίας άγριας ζωής στην Αφρική και παρόλο που ούτε αυτής της άρεσε, είχε καταλήξει ότι είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα που αν τα βάλεις κάτω όλα η ζυγαριά μάλλον γέρνει ξεκάθαρα στο υπέρ.

Τα βασικά επιχειρήματα ήταν πως η οικολογική ζημιά από το οργανωμένο με άδειες είναι μικρή και ελεγχόμενη (επιλέγονται μεγάλα σε ηλικία ζώα ή ήδη τραυματισμένα), ενώ τα πολλά λεφτά που εισπράττουν επιτρέπουν και να υπάρχει έλεγχος και να γίνονται παρεμβάσεις που δεν θα γινόταν ποτέ αλλιώς.

Αν σταματήσουν να βγάζουν λεφτά από τις άδειες δε θα μπορούν να πληρώνουν τους θηροφύλακες και όλοι ξέρουμε πως οι πλούσιοι θα κάνανε και πάλι αυτό που θέλανε μέσω της μαύρης αγοράς με ανεξέλεγκτη ζημιά.

Αυτό προ δεκαετίας, δε ξέρω αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες σήμερα.

 

[LULLU]

Ελπίζω να μη σου χαλάσω την ιστορία με την παρέμβαση αυτή... Και εγώ είμαι ενάντια στο κυνήγι και μοιράζομαι τα αρνητικά σου συναισθήματα για τους κυνηγούς.

Όμως πριν χρόνια έτυχε να μιλήσω σε κοινή παρέα με μια επιστήμονα που δούλευε σε προγράμματα προστασίας άγριας ζωής στην Αφρική και παρόλο που ούτε αυτής της άρεσε, είχε καταλήξει ότι είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα που αν τα βάλεις κάτω όλα η ζυγαριά μάλλον γέρνει ξεκάθαρα στο υπέρ.

Τα βασικά επιχειρήματα ήταν πως η οικολογική ζημιά από το οργανωμένο με άδειες είναι μικρή και ελεγχόμενη (επιλέγονται μεγάλα σε ηλικία ζώα ή ήδη τραυματισμένα), ενώ τα πολλά λεφτά που εισπράττουν επιτρέπουν και να υπάρχει έλεγχος και να γίνονται παρεμβάσεις που δεν θα γινόταν ποτέ αλλιώς.

Αν σταματήσουν να βγάζουν λεφτά από τις άδειες δε θα μπορούν να πληρώνουν τους θηροφύλακες και όλοι ξέρουμε πως οι πλούσιοι θα κάνανε και πάλι αυτό που θέλανε μέσω της μαύρης αγοράς με ανεξέλεγκτη ζημιά.

Αυτό προ δεκαετίας, δε ξέρω αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες σήμερα.

κοιτα τωρα ειναι μεγαλη κουβεντα ολο αυτο.. γιατι τα λεφτα οντως ειναι παρα πολλα. παρα τους περιορισμους και τον υποτιθεμενο ελεγχο εξαφανιζονται ζωα και κανενεας δεν μπορει να ελεξχει αν ηταν γερασμενα αρρωστα κτλβρηκα ενα αρθρο στο κουτι της πανδωρας που ειναι αρκετα μεγαλο και δεν μπορω να το ανεβασω αλλα μπορειτε να το βρειτε
Οι σύγχρονοι κυνηγοί κεφαλών και οι λαθρέμποροι
και δινει μια αναλυτικη εικονα του τι γινεται.. Αν ο τουρισμος και το σαφαρι ειναι κυρια πηγη εισοδων στη χωρα και στη Αφρικη φαντασου οτι μονο το 8/% προσφερεται στο απλο κοσμο ενω για το κυνηγι το 92% της εκτασης των παρκων.. ..λεοπαρδαλεις εξαφανιζονται ελεφαντες ( βαλε και λαθροκυνηγους) κτλ,, ολο αυτο θα γυρισει μπουμερακ ..

 

[LULLU]

Το Mloka Lodge βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό Mloka στη πυλη Mtemere Κτισμένο σχεδόν σε κύκλο από δωμάτια και σκηνές με προστατευτικό τοίχος τεράστιες ακακίες και δένδρα Αμαρουλα( βγαίνει και το ομωνυμο λικέρ και το τρώνε οι ελέφαντες) που το περικυκλώνουν.

Κοντά υπάρχει και αεροδιάδρομος για τους πλουσίους κυνηγούς και για όσους δεν αντέχουν τη αυτοκινητάδα αλλά αντέχει η τσέπη τους..

Χωριστήκαμε σε τρίκλινα και δίκλινες σκηνές.. Τα δωμάτια άνετα με πολλούς όμως απρόσκλητους επισκέπτες στους τοίχους και στα πατώματα πράγμα που έκανε τη Πόπη να ανησυχεί ιδιαίτερα..

(αυτες οι 2 φωτο ειναι απο διαδυκτιο..)
-Κλείνε τη βαλίτσα να μην μπει κανένα μέσα και το μεταφέρεις μούμιας στη Κριτή κατέβασε και τη κουνουπιέρα και άστα στην ησυχία τους…

Το άφθονο τρεχούμενο νερό με απάλλαξε από τη σκόνη και τον ιδρώτα που είχε κατακαθίσει πανω μου ολη μέρα…

Φαγητό στη ανοικτή άνετη τραπεζαρία φωνασκώντας και αστειεύοντας η πολυπληθής ομάδα, ελπίζοντας να μην ενοχλούμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ το ζευγαρι των Ισπανών που έτρωγε δίπλα …

Πρωινό ξύπνημα .. σήμερα θα έχουμε al day safari… και πακέτο φαγητό πικ νικ σε safe χώρο, για να μην γίνουμε εμείς έτοιμο φαγητό των λιονταριών.. να πω την αλήθεια λίγο με νοιάζει το φαγητό, εγώ για τουαλέτα θα ανησυχώ….αλλά πάντα κατά κάποιο περίεργο τρόπο βρίσκεται λύση..

Φεύγοντας από το lodge είχαμε ένα μικρό ατύχημα. Περνώντας πανω από ένα ρυάκι η πίσω αριστερή ρόδα του τζιπ έπεσε στο κενό, στη προσπάθεια του οδηγού να πάρει αριστερή στροφή..,, Εντάξει γίναμε περίγελος κυρίως των παιδιών… ας είναι ψηλά το κεφάλι..

Μέχρι οι οδηγοί να βγάλουν το τζιπ από το ρυάκι και να το επαναφέρουν στο δρόμο( πράγμα που αποδείχτηκε πανεύκολο!) εμείς δεν χάσαμε χρόνο , μπήκαμε στην εκκλησία που είναι δίπλα και γνωρίσαμε ένα ζευγαρι που κάνει πρόβες για τον σημερινό γάμος τους.. δέχτηκαν να φωτογραφηθούν μαζί μας τους ευχηθήκαμε τα καλυτέρα

Είσοδος στο πάρκο, καταγραφή των αυτοκίνητων, χρήση τουαλέτας ( υπάρχουν πάντα και είναι καθαρές και με χαρτί υγείας παρακαλώ!) και μπαίνουμε…

Η φύση υπέροχη, σάβανα και δέντρα ,ποταμάκια που έχουν στερέψει τώρα, λόφοι και λίμνες με κάτι νούφαρα μπλε μωβ. .όπου και να στραφεί το μάτι σου αντιλόπες όλα τα είδη και είναι και πολλά,

ελέφαντες, και καμηλοπαρδάλεις..

πουθενά όμως λεοπάρδαλη..

Φτάνουμε σε μια ανοικτή περιοχή όπου μπορούμε να κατέβουμε με προσοχή.

Ο κούφιος κορμός ενός τεράστιου δένδρου είναι χρήσιμος για τις ανάγκες της παρέας..

, ενώ ενας άλλο κορμός που τον αγκάλιασαν 11 άτομα,

ήταν το παιχνίδι αναρρίχησης για τον Βασίλη που στην 3 προσπάθεια του έπεσε και κρακ… (κάταγμα πτέρνας που διαγνώστηκε φυσικά με την επιστροφή του..,,), για την ώρα, πάγο από το ψυγειακι ελαστικό επίδεσμο , ένα κομμάτι κορμού ξύλου για μπαστούνι και παπαλα οι αθλοπαιδιες για τις επόμενες μέρες.. …

Περνάμε από μια λίμνη μπας και συναντήσουμε κάποια διψασμένα ζώα αλλά τίποτα..

Φεύγοντας μια οικογένεια μπαμπουίνων κάνει άλματα στα δέντρα κουβαλώντας και τα μικρά αγκαλιά… και στην απόλυτη ησυχία ακούς τα κρακ κρακ.. και νασου εμφανίζονται ογκώδη σκιές μέσα από τα δένδρα, εμείς στη μέση περιτριγυρισμένοι από τα τεράστια αυτά ζώα.. που ξεπροβάλουν δεξιά και αριστερά.. ευτυχώς τρώνε ήσυχα δεν μας δίνουν σημασία ..παρακολουθούμε και καταγράφουμε το πως κινούνται πως τρώνε και πως προφυλάσσουν ένα μικρούλη που κάπου κάπου χάνεται …

Φεύγουμε.. έφτασε μεσημέρι και πορευόμαστε προς το sitting area.. που βρίσκεται δίπλα από τις πισίνες ιπποπόταμων.. είναι λίμνες που ζουν δεκάδες ιππο… Τα νερά δεν είναι και τα πιο καθαρά του κόσμου ούτε σε χρώμα ούτε και σε οσμή..

Το sitting area έχει αρκετά κιόσκια που σε προφυλάσσουν από τον ήλιο , εχει και τουαλέτες, οπότε όλα τζάμι που λέμε....Είναι και άλλα δυο τζιπ εκεί, τα μόνα που έχουμε δει να κυκλοφορούν στο πάρκο..

Χαζεύομε τα ζώα από ένα ύψωμα .. γίνεται ένας χαμός για τη διεκδίκηση της πιο δροσερής γωνιάς της λίμνης.. οι κροκόδειλοι και εδώ συνεχίζουν το κρυφτό , δεν λιάζονται δεν φαίνονται.. ενώ ένα φίδι κάνει την εμφάνιση του … είναι λέει μετρίως επικίνδυνο … δεν πειράζει από μακριά τα κλικ …

.

Το μεσημεριανό κοτόπουλο, αυγό, σαμουσα χυμό και φρούτο….. παρέα μας τα πολυ ομορφα πουλια που περιμένουν να πεσουν τα ψίχουλα στο έδαφος.. Ξεκουραστήκαμε δροσιστήκαμε μαζέψαμε τα σκουπίδια μας και ξεκρίναμε για το απογευματινό σαφάρι..

 

[LULLU]

Για ώρες τα τζιπ διασχίζουν κάθετα και οριζόντια την περιοχή ..λογικά τα ζώα θανε κάπου σε σκιά να ξεκουράζονται, να αποφεύγουν το ήλιο, δεν είναι ώρα για κυνήγι..

Κάτω από τις συστάδες των δένδρων και των ψηλών χορταριών βλέπουμε ζέβρες, αντιλόπες, ύαινες και βουβάλια που πρώτη φορά μας κάνουν τη χάρη να εμφανιστούν… είναι κάπως μακριά λες και τηρούν αποστάσεις από τα άλλα ζώα η σαν να εκτελούν χρέη οπισθοφύλακα….

Μια άδεια από βλάστηση έκταση μπροστά μας με ένα μικρό νερόλακκο και με δεκάδες άγρια σκυλιά.. άλλα λιάζονται, άλλα μπαίνουν στο νερό να δροσιστούν, άλλα με το ζόρι σηκώνουν το κεφάλι τους ρίχνοντας μας κλέφτες ματιές.. όμορφα δεν τα λες άγρια όμως ναι, με εκείνα τα ακονισμενα και απειλητικά δόντια…

Φεύγουμε ..περιπλάνηση.. Πανω σε δυο δένδρα κάθονται παρα πολλά όρνεα…κάτι γίνεται εκεί…όλα εκεί μαζεμένα?

Πλησιάζομαι.. μια έντονη μυρωδιά φτάνει στη μύτη μας και ένα κουφάρι ζώου κείται χάμω …να τι περιμένουν τα όρνεα, να βουτήξουν κανένα κομμάτι κρέας.. ελασου όμως πως δίπλα είναι ένα ζευγαρι λιοντάρια κυριολεκτικά σκασμένα στο φαγητό..

Κάθονται κάτω από το δένδρο με τόσες γρήγορες και θορυβώδης αναπνοές που λες έφτασε το τέλος τους.. Σχεδόν τα περικυκλώσαμε αλλά το δικό μας τζιπ έχει τη καλύτερη θέση και θέα…,Σβήσιμό των μηχανών και με κρατημένη την ανάσα παρακολουθούμε.

.αυτά μας κανουν τη χάρη ( δεν είχαν και αντοχές άλλες φαίνεται) να παραμείνουν σχεδόν ποζάροντας… Παραμείναμε αρκετή ώρα, κάποια στιγμή η λέαινα σηκώνεται απομακρύνεται από το λιοντάρι περνά από το τζιπ μας και πάει στη απέναντι πλευρά που τα χορτάρια είναι πιο ψηλά…μας κρύβεται.. ..σαν να λέει φτάνει.. θέλω την ησυχία μου, θέλω να χωνέψω ήρεμα..

Φεύγουμε.. στον ουρανό πυκνώνουν σύννεφα βροχής..

Συναντούμε ένα μεγάλο κοπάδι ελεφάντων και για λίγο το ακολουθούμε.. κάποια στιγμή άρχισαν να τρέχουν αλλά δεν καταλάβαμε την αιτία, ίσως ήταν ο θόρυβος από τα τζιπ…

Άρχισε να σουρουπώνει.. τέλειωσε και αυτή η μέρα του σαφάρι χωρίς να δούμε λεοπάρδαλη αλλά χαρήκαμε τη φύση και τους κατοίκους της.. Επιστροφή στο lodge.. Στο τραπέζι για το βραδινό καταθέτουμε τις εντυπώσεις και τα συναισθήματα μας.. είναι η αρχή τους τέλους του ταξιδιού.. αύριο πρωί έχουμε ένα πεζοπορικό σαφάρι , φαγητό και επιστροφή στο Dar κατ ευθείαν στο αεροδρόμιο για την μεταμεσονύκτια πτήση μας.. αυτό είναι λίγο πίκρα, όχι γιατί θα είμαστε ξύπνιοι τόσες ώρες, οσο γιατι θα είμαστε με τα ίδια ιδρωμένα και σκονισμένα ρούχα από το σαφάρι και τη διαδρομή

Καταστρώνουμε σχέδια για πως να έχουμε ρούχα να αλλάξουμε στο αεροδρόμιο …

Το πρωί τελευταία στιγμή αποφάσισα να μην παω στο walking safari, έμεινα με την Αγγελική και τον τραυματία Βασίλη .. Άρχισα να κλείνω βαλίτσες να καθαρίζω μηχανές να κάνω διαλογή φαρμάκων που θα άφηνα …

Επέστρεψε η παρέα μεσημέρι κοντά.. Από τις αφηγήσεις της Πόπης, ενας ντόπιος φρουρός τους έδειξε τη φύση τα δένδρα , τα οπλα που χρησιμοποιούν αλλά δεν είδαν κανένα ζώο.. δεν ήταν ακριβώς σαφάρι ήταν γνώσεις κυρίως βοτανολογίας.

(οι 2 αυτες φωτο είναι της παρεας)
Μετα το μεσημεριανό φορτώσαμε βαλίτσες στα τζιπ αποχαιρετήσαμε τα παιδιά του lodge και πήραμε το δρόμο της επιστροφής..

Επιστροφή χωρίς στάση για ψώνια δεν γίνεται, γίνεται?

Στο χωριό υπάρχει ένα μαγαζί με σουβενιρ που ήταν κλειστό χθες λογω πένθους αλλά σήμερα μετα από παράκληση του οδηγού μας, άνοιξε.. Η γυναίκα έθαψε τον μολις 53 χρονών άνδρα της πριν 2 μέρες και αντι να την αφήσουμε στο πένθος της , τη φέραμε στο μαγαζί.. Μπορείτε να φανταστείτε πόση ώρα μείναμε εκει.. 18 ατομα να διαλέγουν να κάνουν παζάρια και να ψωνίζουν και ψωνίσαμε όλοι ,, δώσαμε ότι είχαμε και δεν είχαμε.. Αν μέναμε περισσότερο μπορεί και να μην προφτάναμε την πτήση…λέμε τώρα… αλλά 6 με 8 ώρες δρόμου θέλαμε οπωσδήποτε..

Νύκτα μπαίνουμε στη πόλη, είναι 9 το βράδυ και τι ωραία έκπληξη όταν σταματάμε έξω από το γνώριμο ξενοδοχείο… Πράγματι νιώσαμε παρα πολύ ωραία αφού και θα πλυθούμε και θα κοιμηθούμε έστω και για 3 ώρες..

Με αλλαγμένη διάθεση χαθήκαμε στα δωμάτια μας.. μπάνιο και ξεκούραση μέχρι μια και μισή που ξυπνήσαμε ..Το λεωφορείο του γραφείου φόρτωσε αποσκευές και ενθουσιασμένους ξεκούραστους ταξιδιώτες, ενω η νύκτα καταπίνει τελευταίες στιγμές από τη παρουσία μας, η ματιά μας καταγράφει τις τελευταίες εικόνες μιας πόλης που κοιμάται .. Στο αεροδρόμιο αγκαλιές και υποσχέσεις για μελλοντικά ταξίδια στο ίδιο τόπο με τους ίδιους ανθρώπους.., κάτι που έχει ριζώσει μέσα σε πολλούς, ανάμεσα τους και εγώ.. ..

H πτήση επιστροφής με τις αιθιοπικές και η αναμονή στο αεροδρόμιο της Αντις με παρα πολύ κόσμο.. Στο αεροπλάνο αναπηδούν οι αναμνήσεις αυτού του ταξιδιού και η επιθυμία να ξαναζήσω αυτές τις στιγμές και συναισθήματα είναι έντονη.. Η ‘’αρρώστια της Αφρικής’’ για εμένα έχει βαθιές ρίζες.. έχει τις ρίζες της στα χώματα της Σομαλίας από το 1994 έχει πέρα από τα τοπία , τα πολύχρωμα ηλιοβασιλέματα, το νυκτερινό ουρανό που άγγιζα σχεδόν τα αστέρια, έχει και ανάκατα συναισθήματα, εμπειρίες, νοσταλγία αλλά και πόνο .. .. και η μόνη θεραπεία αυτής της αρρώστιας ίσως είναι να την ξαναεπισκεφτεις όσο πιο συχνά μπορείς .. και διαπιστώνεις ότι όσο τη ζεις, τόσο πιο βαθιά νιώθεις αθεράπευτος ….

Χακουνα ματατα ..κανένα πρόβλημα λοιπόν…στο επανιδην..

 

[psilos3]

Η ‘’αρρώστια της Αφρικής’’ για εμένα έχει βαθιές ρίζες.. έχει τις ρίζες της στα χώματα της Σομαλίας από το 1994 έχει πέρα από τα τοπία , τα πολύχρωμα ηλιοβασιλέματα, το νυκτερινό ουρανό που άγγιζα σχεδόν τα αστέρια, έχει και ανάκατα συναισθήματα, εμπειρίες, νοσταλγία αλλά και πόνο .. .. και η μόνη θεραπεία αυτής της αρρώστιας ίσως είναι να την ξαναεπισκεφτεις όσο πιο συχνά μπορείς .. και διαπιστώνεις ότι όσο τη ζεις, τόσο πιο βαθιά νιώθεις αθεράπευτος ….

Υπέροχο φινάλε, ευχαριστούμε για την ιστορία!

 

[LULLU]

Υπέροχο φινάλε, ευχαριστούμε για την ιστορία!

Και εγώ ευχαριστώ που με διαβάζετε ....καλά ταξίδια σε όλους.

 

[Smaragda53]

Υπέροχο ταξίδι, μας το περιεγραψες τόσο ζωντανα κι αυτές οι φωτογραφίες καταπληκτικες!

 

[Smaragda53]

Υπέροχο ταξίδι, μας το περιεγραψες τόσο ζωντανα κι αυτές οι φωτογραφίες καταπληκτικες!
Εκτός από τα υπέροχα πορτραίτα, αισθανόσουνα την ανάσα του λιονταριού, τη σκόνη που σηκωναν οι ελέφαντες, τα δοντια των αγριων σκυλιων, το συριγμο του φιδιου!
Όπως καταλαβαίνεις, ενθουσιαστηκα!!!

 

[Sassenach77]

Η Τανζανία ήταν η πρώτη χώρα που πάτησα στην Αφρική και μου άφησε μοναδικές & ανεξίτηλες αναμνήσεις απο πολλές απόψεις! Πως να μην αγαπήσεις την Αφρική;...

Χακουνα ματατα

Θα πηγαίνω και θα ξανά πηγαίνω... κανένα πρόβλημα!