Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[travelbreak]

Κάποιες παρατηρήσεις.

Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο και χαιρετούσαμε τον οδηγό μας, του έδωσα 300.000 κιπ για φιλοδώρημα. Αυτά είναι περίπου 13€. Αυτός με κοίταζε και με ρώτησε τι είναι αυτό. Πιστεύω δεν προσποιούνταν αλλά πραγματικά δεν περίμενε κάποιο φιλοδώρημα. Το γιατί δεν το περίμενε δεν το ξέρω. Μας ευχαρίστησε 10 φορές γι’ αυτό και έφυγε το παιδί. Όταν είχα δώσει το φιλοδώρημα στον οδηγό μας στο Phosavan δεν είχε γίνει κάτι αντίστοιχο. Όμως και αυτός φάνηκε ότι ήταν πολύ ευχαριστημένος από αυτά τα χρήματα.

Αφού έχουμε κάνει τόσα και τόσα χιλιόμετρα με αυτοκίνητα σε αυτή τη χώρα, μπορούμε πλέον να πούμε κάποια πράγματα για τους δρόμους και την κίνηση. Γενικά υπάρχει σήμανση για την οδική κυκλοφορία, η οποία όμως δεν τηρείται και τόσο αυστηρά από τους κατοίκους. Θα έλεγα ότι δεν τηρείται σχεδόν καθόλου. Όμως κατά ένα παράδοξο τρόπο, η οδήγηση νομίζω είναι ασφαλής. Δηλαδή ενώ κάνουν τις παραβιάσεις, τις κάνουν πολύ προσεκτικά. Δεν έχει τα πολλά μηχανάκια και ποδήλατα που έχει σε άλλες χώρες της περιοχής. Μου έκανε εντύπωση γιατί είδα πολλά μικρά ηλεκτρικά μοτοποδήλατα. Μάλιστα τα οδηγούσαν παιδιά μέχρι και 7 ετών. Είναι φανερό ότι εδώ οι τροχονόμοι δεν ασχολούνται με τέτοια πράγματα. Δηλαδή όποιος θέλει φοράει κράνος αφού κανείς δεν τον γράφει γι’ αυτό το λόγο. Η ζώνες ασφαλείας είναι τελείως διακοσμητικές. Εγώ ντρεπόμουν να φοράω στα αυτοκίνητα που ήμουν συνοδηγός αφού και οδηγός μου είπε ότι δεν είναι απαραίτητο. Κάθε φορά που έμπαινα στο αυτοκίνητο ασυναίσθητα πήγαινα να βάλω τη ζώνη μου, αλλά μετά θυμόμουν τα λόγια του οδηγού και δεν το έκανα. Δεν ήθελα να τον προσβάλλω αφού κι εκείνος δεν φορούσε.

Τα φανάρια σε γενικές γραμμές δεν τα τηρούν. Μόνο στους κεντρικούς δρόμους. Όμως αυτοί που περνάνε παράνομα προσέχουν λίγο, εκτός αν είναι λίγα δευτερόλεπτα που έχει ανάψει το δικό τους κόκκινο. Γιατί φυσικά οι άλλοι αν δεν αδειάσει ο δρόμος δεν τολμούν να περάσουν. Τα πράσινα φανάρια για τους πεζούς είναι σαν να μην υπάρχουν και καλύτερα να μην τα κοιτάει ο κάθε πεζός. Όμως γενικά δεν είδαμε να γίνεται κάποια διαταραχή στην κυκλοφορία. Πάντως είναι τρομακτικό να βλέπεις παιδάκια του δημοτικού να οδηγούν μηχανάκια και μάλιστα χωρίς κράνος. Όταν έβλεπες κάποιον με κράνος μάλλον ήταν τουρίστας. Σε μερικούς δρόμους υπήρχαν τροχονόμοι αλλά ήταν μόνο για να ρυθμίζουν την κίνηση και όχι για να κοιτάνε τους οδηγούς που δεν φορούσαν ζώνη ή που μιλούσαν στο κινητό τους. Αυτοκίνητα να πηγαίνουν αντίθετα σε μονόδρομους δεν είδα. Μόνο μηχανάκια και τρίκυκλα. Τα τρίκυκλα εδώ συνήθως είναι με ένα παπί το οποίο έχει στο πλάι την λεγόμενη καλαθούνα, που χωράει μέχρι δύο άτομα. Βέβαια υπάρχουν και τα tuktuk τα οποία είναι ένα παπί που σέρνει μία καρότσα, απλά πράγματα.

Κι εδώ ένα βίντεο από το Φονσαβάν με την Κοιλάδα των Αγγείων. Τους χώρους των Αγγείων θα τους δούμε αργότερα.

 

[travelbreak]

Στη Βιεντιάν από το Πακσέ.

Πριν φύγουμε το πρωί από το ξενοδοχείο για το αεροδρόμιο είχαμε λίγο χρόνο για να κάνουμε μία βόλτα. Η ώρα ήταν ακόμα 7 και δεν κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι στο δρόμο παρά μόνο οχήματα. Οι άνθρωποι που κυκλοφορούσαν ήταν κάποιοι φτωχοί, κυρίως γυναίκες, που είχαν μαζί μικρά παιδιά. Πρέπει να ήταν από κάποια συγκεκριμένη φυλή γιατί φαίνονταν πολύ φτωχοί άνθρωποι. Μάλιστα μία γυναίκα άπλωσε το χέρι της για να ζητιανέψει, αλλά προχωρήσαμε και δεν επέμεινε. Αυτό ήθελα να πω γιατί είδαμε στο νότο τέτοιους ανθρώπους που μάλλον σημαίνει ότι υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό φυλές εδώ στο Λάος.
Οι επόμενες δύο φωτογραφίες είναι από το ξενοδοχείο που μέναμε στο Πακσέ και φαίνονται τα μπουκάλια, μικρά και τεράστια, συγκεκριμένης γαλλικής ετικέτας. Το πιο μεγάλο, 10 λίτρων το λιγότερο, στη φωτογραφία δεν φαίνεται η τιμή, έκανε $860!

Η πτήση μας ήταν στις 9:45 οπότε είπαμε από το ξενοδοχείο να φύγουμε ακριβώς δύο ώρες νωρίτερα. Πράγματι πήγαμε στη ρεσεψιόν και οι άνθρωποι μας φώναξαν ένα ταξί. Το αεροδρόμιο δεν είναι περισσότερα από 4 km από το ξενοδοχείο και το κόστος για να ταξί ήταν 40.000 κιπ, δηλαδή περίπου 1,5€. Οι άνθρωποι έχουν τις εφαρμογές οι οποίες δουλεύουν άριστα. Στην Ελλάδα καλείς ταξί από μία εφαρμογή, της uber για παράδειγμα, και μπορεί το ταξί να μην έρθει ποτέ, ενώ σε έχει συνέχεια σε αναμονή. Μας έχει συμβεί αυτό και γι’ αυτό το λόγο το λέω. Εγώ την εφαρμογή πλέον της uber την έχω καταργήσει από το δικό μου τηλέφωνο. Έτσι και αλλιώς σπάνια χρησιμοποιώ ταξί στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Εδώ να υπενθυμίσω ότι ένα tuktuk που μας ψάρεψε όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Πακσέ μας χρέωσε 150.000 κιπ. Βλακεία και παράλειψή μου βέβαια ήταν ότι δεν του έκανα καθόλου παζάρι.
Στο αεροδρόμιο του Πάκσε είχαμε τελειώσει μέχρι τις 8:15 από όλους τους ελέγχους και περιμέναμε στην πύλη μας. Όταν φτάσαμε είχε μία πολύ μεγάλη ουρά που πήγαιναν στο Χοτσιμίνχ. Για την πτήση στην Βιεντιάν ήτανε μόνο ένα ζευγάρι, Γάλλων φυσικά. Στην πύλη μας βέβαια σιγά-σιγά άρχισαν να καταφθάνουν και οι υπόλοιποι επιβάτες.

Στο Πάκσε διαφημίζουν συνέχεια λεωφορεία και μίνι βαν τα οποία πηγαίνουν σε διάφορες πόλεις της γύρω περιοχής αλλά και πιο μακρινές. Διαφημίζουν ταξίδια που γίνονται μέσα στη νύχτα σε λεωφορεία τα οποία έχουν κρεβάτια για την άνεση των επιβατών. Πηγαίνουν σε πόλεις όπως η Χοτσιμίνχ, το Ανόι, η Χουέ, η Πνομ Πενχ, αλλά και η Μπανγκόκ. Δεν έγραφαν τιμές αλλά πιστεύω ότι θα είναι σχετικά οικονομικά τα πακέτα. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα είναι πολύ πιο άνετα εάν πας με αεροπλάνο, εφόσον υπάρχει βέβαια πτήση. Και η τιμή ίσως να είναι καλή. Για παράδειγμα το google maps δίνει το χρόνο (οδικώς) από το Πακσέ μέχρι την Μπανγκόκ 11 ώρες. Όμως μέχρι το Ανόι θα είναι τραγική η κατάσταση αφού το δίνει περίπου 16 ώρες προς 17. Αν και τώρα βλέπω ότι ας πούμε για το Ανόι θέλει πάνω από 200€ ή απλή μετάβαση με αεροπλάνο. Και για Μπανγκόκ είναι σχετικά ακριβή αφού πλησιάζει τα 200€. Γι’ αυτές τις πόλεις δεν βλέπω να υπάρχουν απευθείας πτήσεις. Για την πρωτεύουσα της Καμπότζης, Χοτσιμίνχ, έχει απευθείας που κοστίζει κάπου 150 ευρώ.
Η επόμενη εικόνα είναι από τη Βιεντιάν, αλλά είναι χαρακτηριστική:

Τελικά διαπίστωσα ότι σχεδόν όλες οι πτήσεις για αυτές τις πόλεις περνούν από Βιεντιάν. Μπορεί να υπάρχει και καμιά απευθείας όμως. Άρα καλά κάνουν οι άνθρωποι και πάνε με τα λεωφορεία. Αν το κόστος είναι γύρω στα 200 ευρώ με το αεροπλάνο, σίγουρα αξίζει να ταλαιπωρηθούν, γιατί γλιτώνουν πάνω από 100€. Βέβαια εγώ δεν θα το έκανα σε αυτή τη φάση (ηλικιακά εννοώ) που βρίσκομαι τώρα.

Η πτήση για την πρωτεύουσα ήταν γεμάτη και περάσαμε μία χαρά αφού μας έδωσαν και κάποια κρουασάν που είχαν μέσα σοκολάτα. Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο πήγαμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας περπατώντας. Η προσγείωση και η στάθμευση του αεροπλάνου έγινε πολύ κοντά στο κτίριο οπότε από το αεροπλάνο φύγαμε με τα πόδια. Βασικά αν δεν έχει φυσούνα, πάντα με τα πόδια φεύγαμε σε αυτή τη χώρα. Οι βαλίτσες μας ήρθαν πολύ γρήγορα. Βγήκαμε έξω και είχα εντοπίσει 5 μέρες πριν που ήμασταν πάλι στο ίδιο σημείο, ότι υπήρχε ένα γραφείο για να πληρώσεις και να σου βρούνε ταξί ή κάποιο μέσον για να πας στο κέντρο της πόλης. Έτσι πολύ γρήγορα πλήρωσα 130.000 κιπ και μας πήρε ένα ταξί και σε 10 λεπτά είχαμε πάει στο ξενοδοχείο.

Εννοείται ότι είχα κλείσει δωμάτιο στο ίδιο που είχαμε μείνει και μια εβδομάδα πριν. Είπα στην κοπέλα ότι το προηγούμενο δωμάτιο δεν μου άρεσε και τούτη τη φορά μας έδωσε ένα πολύ όμορφο και ευρύχωρο δωμάτιο στον πρώτο όροφο. Το κτίριο του ξενοδοχείου είναι λίγο ιδιαίτερο: υπάρχει ένα κτίριο με έναν ή δύο ορόφους, δεν θυμάμαι, και 7-8 δωμάτια σε κάθε όροφο. Σε όλη την περιφέρεια του κτιρίου με τα δωμάτια και σε απόσταση δύο μέτρων είναι χτισμένος ένας τοίχος με τζαμαρίες. Έτσι το παράθυρο του δωματίου όταν το ανοίξεις βλέπει προς τις τζαμαρίες. Φυσικά οι πελάτες που βρίσκονται απ’ έξω, στο διάδρομο, έχουν οπτική επαφή με το παράθυρό σου. Πρέπει να είναι χτισμένο από την εποχή των Γάλλων, αφού όλη η γειτονιά έχει πολύ όμορφα αποικιοκρατικά κτίρια, τα οποία είναι κυρίως ξενοδοχεία σήμερα.

Η ώρα που φτάσαμε ήταν γύρω στις 11 και δεν μπορούσαμε να μπούμε ακόμα στο δωμάτιο. Αφήσαμε τα πράγματα και πήγαμε κατευθείαν για να βρούμε ένα τρόπο για να πάμε την επόμενη μέρα στην Vang Vieng. Είναι μια πόλη που θέλουμε να επισκεφθούμε έστω και για λίγο. Το είχαμε ψάξει το πρωί περιμένοντας στο αεροδρόμιο και υπήρχαν οι εξής τέσσερις τρόποι για να πας αυθημερόν: να πας με το τρένο, με το λεωφορείο, με μίνι βαν ή με ταξί. Εμείς επιλέξαμε να πάμε με βαν γιατί ήταν ο πιο οικονομικός. Ο ταξιτζής που μας μετέφερε από το αεροδρόμιο τον ρώτησα και ήθελε 150 δολάρια για όλη αυτή την μετακίνηση. Το λεωφορείο ήταν φθηνό αλλά άντε τώρα να τρέχεις στο σταθμό. Το τρένο ήταν μακριά από το ξενοδοχείο και για να μας μεταφέρει ένα αυτοκίνητο μέχρι εκεί και όλη αυτή την ιστορία το κόστος θα ήταν 65€ και για τους δύο. Το μίνι βαν το οποίο και επιλέξαμε τελικά κόστισε 25€ και για τους δύο πηγαινέλα. Θα το πάρουμε αύριο από ένα ξενοδοχείο κοντά στο δικό μας στις 8:30 και μας είπαν ότι στις 11:00 θα έχουμε φτάσει στην Vang Vieng. Από εκεί η επιστροφή βέβαια δεν είναι πολύ αργά, αλλά δεν είχαμε άλλες επιλογές. Θα φύγουμε από κει περίπου στις 4 και μετά από δύο ώρες θα έχουμε φτάσει στην Ventiane.

 

[poised]

Πιστεύω δεν προσποιούνταν αλλά πραγματικά δεν περίμενε κάποιο φιλοδώρημα. Το γιατί δεν το περίμενε δεν το ξέρω

Στις χώρες της ΝΑ Ασίας δεν υπάρχει η έννοια του φιλοδωρήματος, κάνεις μια συμφωνία μετά από παζάρι και αυτό είναι. Εμείς οι δυτικοί το χαλάμε, όπως και όταν δεν κάνουμε ουσιαστικό παζάρι και αγοράζουμε 10 φορές πιο ακριβά γιατί μας φαίνεται φθηνό. Λέω το χαλάμε γιατί μετά αλλάζουν οι νοοτροπίες και ανεβαίνουν οι τιμές και για τους ντόπιους.

 

[travelbreak]

Λέω το χαλάμε γιατί μετά αλλάζουν οι νοοτροπίες και ανεβαίνουν οι τιμές και για τους ντόπιους.

Όντας εκεί δεν το είχα συνειδητοποιήσει από την αρχή. Αλλά και μετά που το κατάλαβα, ήθελα να κάνω αυτό που κάνω όταν είμαι ευχαριστημένος από κάποιον.
Στη Luang Prabang στο πλοιάρια είχε κουτί με την ένδειξη Tips.
Επίσης, φτάνοντας στη Luang Prabang με το πλοιάριο, επιστρέφοντας από το ταξιδάκι μας στη Nong Khiaw, ο ξεναγός μας υπέδειξε να του αφήσουμε φιλοδώρημα, αν και τόνισε ότι δεν είναι υποχρεωτικό. Όμως ακόμα κι αυτό επιβεβαιώνει αυτό που λες: τους έχουν κακομάθει οι τουρίστες.

 

[psilos3]

Στη Luang Prabang στο πλοιάρια είχε κουτί με την ένδειξη Tips.

Έχω ανάλογη εμπειρία, στη Luang Prabang και στις τριγύρω δραστηριότητες ζητούσαν πάντα φιλοδώρημα, είτε για τους οδηγούς είτε στις ξεναγήσεις κτλ. Δεν είναι υποχρεωτικό προφανώς αλλά υφίστατο παντού.

 

[poised]

Όντας εκεί δεν το είχα συνειδητοποιήσει από την αρχή. Αλλά και μετά που το κατάλαβα, ήθελα να κάνω αυτό που κάνω όταν είμαι ευχαριστημένος από κάποιον.

Συγνώμη αν παρερμηνεύτηκε σαν προσωπική κατηγορία, δεν το εννοούσα έτσι. Είπα "εμείς οι δυτικοί" βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα γιατί και εγώ το έχω κάνει νομίζοντας ότι κάνω καλό.

Ενδεικτικό του ότι απουσιάζει αυτή η συμπεριφορά από τη κουλτούρα, στα βιετναμέζικα (και πιστεύω και στις άλλες χώρες τουλάχιστον της σινικής φιλοσοφίας) δεν υπάρχει λέξη "φιλοδώρημα", χρησιμοποιούν την αγγλική λέξη "tip" ή τη λέξη "bo" πάλι από το αγγλικό bonus.

Αλλά όντως τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί tip box σε αρκετά τουριστικά μέρη, αλλά και όχι μόνο. Υποψιάζομαι ότι ίσως λόγω της διείσδυσης της αμερικάνικης κουλτούρας φαίνεται κουλ - αν και δεν έχω δει ποτέ κανένα ντόπιο να βάζει.

 

[travelbreak]

Συγνώμη αν παρερμηνεύτηκε σαν προσωπική κατηγορία, δεν το εννοούσα έτσι.

Δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο, ούτε στο ελάχιστο.
Εγώ την ίδια άποψη έχω και εδώ, που αποφεύγω να δίνω φιλοδωρήματα. χρήματα. Ειδικά στα μικρά παιδιά και σε μανάδες που κρατούν μωρά.

 

[travelbreak]

Τώρα είδα τη νέα σήμανση στα ονόματά μας: Μέγας συγγραφέας, κλπ.
Καταλαβαίνω ότι είναι τίτλοι τιμής αλλά δεν συμφωνώ. Καταλαβαίνω ότι αυτό γίνεται για να τιμηθούν εκείνοι που ασχολούνται τόσο πολύ με το φόρουμ. Όμως για μένα η αναγνώριση είναι μέσα από την επικοινωνία με τα μέλη.
Αν είναι κάτι απλό για τους διαχειριστές, θα ήθελα, από το δικό μου όνομα τουλάχιστον, να φύγει.
Έτσι και αλλιώς ευχαριστώ για την τιμή που μου έγινε με αυτό τον τίτλο. @katkats @Defkalion

 

[travelbreak]

Στα μνημεία της Βιεντιάν.

Μετά από αυτό γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και είπαμε στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου να μας φωνάξει ένα ταξί για να ξεκινήσουμε τη σημερινή βόλτα στην πόλη. Σε απόσταση περίπου 5 km από το ξενοδοχείο βρισκόταν ένας από τους κορυφαίους προορισμούς της Βιεντιάνε, ο Pha That Luang. Το ταξί μας πήρε μόλις 2,5€ και πήγαμε σε ένα τεράστιο χώρο που είχε ναούς και στούπες. Κάναμε βόλτες στο χώρο πάνω από δύο ώρες και κορυφαίο σημείο εκεί ήταν μία χρυσή στούπα. Γύρω-γύρω είχε κάποια πολύ όμορφα σαν υπόστεγα, που κάποιοι μοναχοί έψαλαν και ακουγόταν η ψαλμωδίες στα μεγάφωνα ενώ κάποιοι μαθητές κάθονταν και άκουγαν όλα αυτά καθώς και κάποιες άλλες γυναίκες.

Φεύγοντας από το χώρο εκεί δίπλα ήταν και το λεγόμενο κοινοβούλιο της χώρας το οποίο βέβαια φωτογραφίσαμε μονάχα απ’ έξω. Όσο προχωρούσαμε όμως τόσο βλέπαμε ενδιαφέροντα κτίρια και προχωρούσαμε με τα πόδια για να τα δούμε όλα αυτά.

Είχαμε πια προχωρήσει αρκετά και σκεφτόμασταν να πάρουμε ένα ταξί για να πάμε στην αψίδα της πόλης η οποία ονομάζεται Patuxai, Victory Gate. Όμως είχαμε πια φτάσει ένα περίπου χιλιόμετρο πριν και γι’ αυτό προχωρήσαμε έστω κι αν ήταν μεσημέρι και έκανε ζέστη.

Στην αψίδα έρχονταν διαδοχικά τα γκρουπ με τους τουρίστες, κυρίως από τις γειτονικές χώρες αλλά και με λευκούς. Πληρώνοντας ένα μικρό εισιτήριο μπορούσες να ανέβεις μέχρι την κορφή της αψίδας ανεβαίνοντας αρκετά σκαλιά. Δεν μπορώ να πω ότι άξιζε και τόσο πολύ, αλλά η θέα κάτι έλεγε από εκεί επάνω.

Μετά συνεχίσαμε σε ένα γειτονικό σύμπλεγμα ναών, το Wat That Phoun. Αν και ήταν πολύ όμορφο με ωραίους ναούς δεν υπήρχε ούτε ένας τουρίστας σε εκείνο το μέρος. Εμάς όμως μας άρεσαν πολύ όλα αυτά τα μνημεία. Ακολούθως συνεχίσαμε στον ίδιο δρόμο ο οποίος είχε πάρα πολλά κυβερνητικά κτίρια, τα οποία κυρίως ήταν υπουργεία. Ήταν ωραία τα κτίρια αυτά, αλλά φυσικά δεν μπορούσες να τα επισκεφτείς, αν και δεν είχαμε καμία όρεξη.

Όταν είχαμε φτάσει 1,5 χιλιόμετρο πριν από το ξενοδοχείο μας αποφασίσαμε να πάρουμε ένα tuktuk για να μας πάει, αφού πια η ώρα είχε περάσει τις τέσσερις και ήμασταν πολύ κουρασμένοι. Όμως ο τύπος που οδηγούσε το τουκτούκ δεν ήξερε ούτε αγγλικά ούτε το ξενοδοχείο μας. Γι’ αυτό τον αφήσαμε και προχωρώντας λίγο παρακάτω βρήκαμε ένα εστιατόριο που κάθονταν μερικοί τουρίστες και έπιναν μπύρα, αλλά κανένας δεν έτρωγε. Και καλά έκαναν οι άνθρωποι διότι όταν έμπαινες μέσα στο μαγαζί έβλεπες σε τι άθλια κατάσταση ήταν και πόση βρωμιά είχε. Εμείς απλά πήραμε τις μπύρες μας, τις ήπιαμε και σηκωθήκαμε και φύγαμε. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπεις μέσα στο μαγαζί πάνω στο πάτωμα μία κατσαρόλα γεμάτη με μαγειρεμένο κοτόπουλο χωρίς να είναι καλυμμένο με κάτι που να το προφυλάσσει. Μάλιστα πάνω του υπήρχαν μύγες εκ των οποίων η μία ήταν αλογόμυγα. Κι όμως πριν φύγουμε είχε έρθει μία παρέα και έτρωγε. Ντόπιοι ήταν βέβαια οπότε δεν έχουν πρόβλημα.

Προχωρήσαμε παρακάτω και συναντήσαμε το Nam Phou Park. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι εντυπωσιακό. Όμως είχε ένα ρολόι σχετικά ψηλό και ένα σιντριβάνι, το οποίο όμως εκείνη την ώρα δεν λειτουργούσε.

Αν και περάσαμε αργότερα δίπλα από το ξενοδοχείο μας δεν μπήκαμε μέσα γιατί θέλαμε να δούμε τη νυχτερινή αγορά που ξεκίναγε εκείνη την ώρα. Είπαμε μήπως πάμε και προς τον ποταμό Μεκόνγκ, αλλά δυστυχώς σε εκείνο το σημείο δεν ήταν κοντά αν και δεν υπήρχε άλλο μέρος με κτίρια. Έτσι κάναμε βόλτα στα μαγαζιά της νυχτερινής αγοράς βλέποντας τον κόσμο που μόλις είχε βγει έξω και κάθονταν να φάει.

Εμείς επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να πάμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο και λίγο μετά τις 7:00 βγήκαμε για φαγητό. Η Ντίνα πάλι δεν έφαγε αφού είχε φάει μία δεκαριά από τις πολύ μικρές μπανάνες που έχουν στο Λάος. Ήπιαμε όμως δύο μπύρες και εγώ έφαγα χοιρινό τηγανητό, που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό που το τρώγαμε και ήταν γεμάτο ξύγκια.

Κάπως έτσι τελείωσε σημερινή μέρα και τα μνημεία που είναι κοντά στο ξενοδοχείο μας θα πάμε να τα δούμε μεθαύριο. Είπα βέβαια ότι ερχόμενοι εδώ περάσαμε από κάποια μνημεία που δεν γνωρίζαμε το όνομά τους. Ένα από αυτά είδα στο ίντερνετ ότι είναι το Wat Ong Teu Temple. Να σημειώσω εδώ ότι σε πάρα πολλά μνημεία γίνονται καινούργιες κατασκευές ή διορθώνονται οι παλιές. Θέλω να πω λοιπόν ότι γίνονται πολλές εργασίες. Έτσι γινόταν και σε αυτό το τελευταίο.

Η σημερινή βόλτα στη Βιεντιάν:

 

[travelbreak]

Στη Vang Vieng, λίμνη Blue Lagoon.

Το πρωί ξυπνήσαμε πολύ νωρίς για να έχουμε χρόνο να ετοιμαστούμε και να κάνουμε την ημερήσια εκδρομή μας στο Vang Vieng, που βρίσκεται 130 χλμ βόρεια της πρωτεύουσας. Εγώ πήρα ένα πολύ καλό πρωινό και στις 8:00 ήμασταν στο Memory Hotel από όπου θα φεύγαμε για την εκδρομή στις 8:30. Κανονικά θα ερχόταν ένα βαν να μας πάρει. Πρωινά όνειρα: στο Λάος είμαστε. Στις 8:45 ήρθε ένα τουκτουκ μαζί με έναν επιβάτη και πήρε εμάς τους δύο και άλλους δύο Ολλανδούς από το Memory hotel. Σε 5 λεπτά είχαμε φτάσει σε ένα σημείο όπου βάλαμε τα πράγματα μας και μπήκαμε σε ένα βαν. Ο οδηγός μας είπε όμως να βγούμε έξω διότι θα περιμέναμε 20 λεπτά άλλους 5 επιβάτες που θα έρχονταν και αυτοί με ένα τουκτούκ. Όμως ευτυχώς ήρθαν σε μόλις 10 λεπτά, αλλά έπρεπε να μεταφερθούμε σε ένα άλλο μικρό λεωφορείο.

Έτσι η αναχώρηση έγινε στις 9 περίπου, όπως ήταν προγραμματισμένη, αφού υποτίθεται ότι το βάν θα περνούσε από τα ξενοδοχεία να μαζέψει τον κόσμο μέχρι τις 9:00. Στο Λάος λοιπόν όλα που σου λένε γίνονται. Απλά με διαφορετικό τρόπο από εκείνο που σου λένε ή που κάπου γράφουν.

Ευτυχώς που δεν πήγαμε με το βαν, γιατί το μικρό λεωφορείο ήταν πολύ άνετο και με πολλές θέσεις, περίπου 16. Ο δρόμος για το Vang Vieng ήταν πολύ καλός με διάζωμα στη μέση και δύο λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση. Το όχημά μας πήγαινε σχεδόν συνέχεια με 100 χιλιόμετρα την ώρα. Όμως η διαδρομή δεν είχε καθόλου μα καθόλου ενδιαφέρον. Έτσι είναι οι εθνικές οδοί σε όλο τον κόσμο σχεδόν. Ειδικά εδώ που το τοπίο είναι σχεδόν επίπεδο, δεν μπορείς να δεις τίποτα, αφού έχει δέντρα δεξιά και αριστερά. Από τους επιβάτες μόνο εμείς θα επιστρέφαμε αυθημερόν. Οι άλλοι πήγαιναν για να μείνουν.
Στα αριστερά είναι το διαχωριστικό του δρόμου:

Αργότερα στη διαδρομή άρχισαν να φαίνονται βουνά. Μάλιστα ήταν πολύ όμορφα αν και δεν ήταν τόσο ψηλά. Ήταν όμορφα γιατί είχαν απότομες κορφές, πάρα πολλές, διαδοχικά η μία μετά την άλλην.

Στην πόλη φτάσαμε στις 10:50, άρα φτάσαμε μία χαρά, όσο μας είχαν πει. Η επιστροφή για την Βιεντιάν ήταν προγραμματισμένη από το ίδιο σημείο στις 3:30. Άρα δεν είχαμε και τόσο πολύ χρόνο για να δούμε όλα αυτά που ήταν αξιόλογα στην Vang Vieng. Ρώτησα τον οδηγό, με τον μεταφραστή του τηλεφώνου, και με διαβεβαίωσε ότι θα μας πήγαινε ο ίδιος πίσω στην πρωτεύουσα. Δεν τον είδαμε ποτέ ξανά, καλά να είναι το παιδί. Εγώ σημάδεψα το μέρος στο κινητό μου για να ξέρω που θα επιστρέψω, αν και δεν ήταν δύσκολο. Βρισκόμασταν στον κεντρικό δρόμο της πόλης.

Το Vang Vieng είναι μια πόλη ανάμεσα στις τρεις που πάνε συνήθως οι τουρίστες και τα πρακτορεία. Οι άλλες βέβαια είναι η Luang Prabang και η Vientiane. Στην Vang Vieng πάνε κυρίως για τα ωραία βουνά. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι πάνε οι νέοι και για τις δραστηριότητες που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν: είδαμε να κάνουν βόλτες με τις λεγόμενες γουρούνες, καγιάκ και zip line.

Προφανώς θα έχει και περπάτημα: τόσο ωραία βουνά έχει!

Αφού προσανατολισθήκαμε κατευθυνθήκαμε προς το ποτάμι για να δούμε την όμορφη θέα. Το ποτάμι είναι μικρό και ονομάζεται Nam Song. Εκτός από το ποτάμι όμως, τα ενδιαφέροντα σημεία δεν ήταν μέσα στην πόλη. Ο κεντρικός δρόμος δεν είχε κανένα ενδιαφέρον και ήταν πολύ κουραστικό να περπατάς σε αυτόν. Για βόλτα με τα πόδια στο ποτάμι ούτε συζήτηση: με τα κτίρια που υπήρχαν δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση και ακόμα πιο δύσκολη η βόλτα. Στην απέναντι όχθη η κατάσταση ήταν καλύτερη αλλά και πόση ώρα θα κάναμε βόλτα. Γι’ αυτό πήγαμε σε ένα πρακτορείο και του ζητήσαμε να μας πάει σε κάποια ενδιαφέροντα σημεία που είχα εντοπίσει. Ήταν δύο λίμνες με το όνομα Blue Lagoon και ένα σπήλαιο. Μου είπε ότι ήταν πολύ βιαστικό να γίνουν αυτά σε 3-4 ώρες και το κόστος θα ήταν γύρω στα 20€ και για τους δύο. Εμένα μου φάνηκαν πολλά τα χρήματα και θα κάναμε την περισσότερη ώρα στο τουκτούκ, άρα κουραστικό. Γι’ αυτό προχωρήσαμε προς μια γέφυρα που είναι μόνο για πεζούς και μοτοποδήλατα. Άλλωστε ονομάζεται και γέφυρα των μοτοποδηλάτων.

Ούτε και εκεί βρήκαμε κάποιο ενδιαφέρον οπότε, γυρίσαμε προς τα πίσω για να πάρουμε αναγκαστικά κάποιο τουκτούκ και να πάμε στα άλλα σημεία εκτός πόλης. Ας ήταν και ακριβά. Σταματάω σε ένα πιο κοντινό πρακτορείο σε εμάς, και εκείνος ήθελε περίπου 30€. Γι’ αυτό σκεφτήκαμε να γυρίσουμε στον προηγούμενο με τα 20€. Εκείνη τη στιγμή όπως περπατούσαμε, ένας οδηγούσε ένα μικρό φορτηγό και μας ρώτησε αν θέλουμε tuktuk. Εμείς τον ρωτήσαμε για να μας πάει σε διάφορα σημεία και επειδή ήξερε λίγα αγγλικά συνεννοηθήκαμε. Ζήτησε στην αρχή 16€ αλλά όταν εγώ (για να κρατήσω χαρακτήρα) του πρότεινα μόνο 12, συμφώνησε. Θα μας πήγαινε σε μία κοντινή λίμνη, την Blue Lagoon νούμερο 1 και σε δύο σπηλιές. Η άλλη λίμνη ήταν αρκετά μακριά και φοβηθήκαμε ότι θα μας έτρωγε την ώρα ο δρόμος. Καλά, μακριά δεν ήταν αλλά εδώ οι δρόμοι ήταν χάλια.

Στην πραγματικότητα το όχημα που πήραμε δεν ήταν τουκτούκ αλλά ένα μικρό φορτηγό (είχε και αιώρα για να ξαπλώνει όταν περίμενε τους πελάτες του).

Καθίσαμε στην καρότσα του και σε 20 περίπου λεπτά είχαμε φτάσει στη λίμνη Blue Lagoon νούμερο 1.

Εκεί πληρώσαμε ένα μικρό εισιτήριο και μπήκαμε σε ένα χώρο που ήταν μαζεμένοι εκατοντάδες άνθρωποι. Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς ήταν τουρίστες. Οι περισσότεροι κάθονταν και έτρωγαν ενώ κάποιοι άλλοι κολυμπούσαν.

Είχε και πολύ ωραία zip line με τα οποία πέταγες από δέντρο σε δέντρο. Πρώτη φορά είδα τέτοιο zip line με τα σχοινιά δεμένα στα δέντρα, που ήταν βέβαια πανύψηλα. Είχε δύο ομάδες. Κάθε μία από αυτές είχε μετακίνηση μεταξύ τεσσάρων ή πέντε ζευγαριών δέντρων. Γι’ αυτό έβλεπες πάνω από το κεφάλι σου συνέχεια ανθρώπους να κρέμονται από τα σχοινιά και να προχωράνε πολύ γρήγορα στον αέρα.

 

[varioAthens]

Συνηθως βλεπω το Λαος να το ξεπεταει ο ταξιδιωτης ως "αρπαχτη" αναμεσα σε καποιες αλλες χωρες... εσεις βλεπω το εξαντλησατε...

 

[travelbreak]

εσεις βλεπω το εξαντλησατε

Του δώσαμε και κατάλαβε.
Στις γειτονικές χώρες έχουμε πάει, οπότε θα έπρεπε να το κάνουμε μόνο του το Λάος.
Τελευταία μας αρέσει να μην αλλάζουμε χώρες. Αν είναι δυνατόν να πηγαίνουμε 15 μέρες περίπου μόνο σε μία.