Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[travelbreak]

Εγώ είχα θετική εμπειρία το 2025. Εκλεισα τα εισιτήρια του τρένου μέσω της επίσημης εφαρμογής και δεν είχα κάνενα θέμα. Άμεση έκδοση εισιτηρίου και χρήση QR code για την επιβίβαση.

Με πρόλαβες. Αργότερα θα το ανέφερα ότι τελικά μπορείς μέσω του επίσημου σάιτ. Το διαπίστωσα όμως πολύ αργά!

 

[travelbreak]

Εγω έκλεισα μέσω πράκτορα

Αυτό κάναμε τελικά κι εμείς.

Αν δεν έβρισκε με την απόδειξη θα μου επέστρεφε τα λεφτά.

Έτσι μου είπε κι εμένα.

Πολύ χάλια το οδικό δίκτυο στη βόρεια του Λαος

Από το Vang Vieng μέχρι τη Vientiane είναι τέλειος ο δρόμος. Επίσης ήταν καλοί και οι δρόμοι στην περιοχή του Pakse και των 4000 νησιών.

 

[travelbreak]

Το τέλος της ιστορίας με τα εισιτήρια
Προτρέχω τώρα για να σας πω τι απέγινε με τα εισιτήρια του τρένου. Η περιγραφή της ημέρας αυτής στην πόλη θα γίνει στο αμέσως επόμενο ποστ. Έχει φτάσει πια το βράδυ.

Εμάς βέβαια ο καημός μας ήταν άλλος: τι θα γινόταν με τα εισιτήρια του τρένου. Ο τύπος του πρακτορείου μου είχε πει ότι θα ξέρει μέχρι τις 8:30. Αν μάθαινε νωρίτερα εννοείται θα με ειδοποιούσε οπότε αφού δεν με είχε ειδοποιήσει μέχρι στις 8:30, εμείς καταλάβαμε ότι δεν είχε βρει εισιτήρια τρένου.

Του έστειλα λοιπόν μήνυμα λέγοντάς του ποιο είναι το ξενοδοχείο μας ακριβώς, για να μας στείλει την επόμενη μέρα το πρωί το μίνι bus για να μας μεταφέρει στην πρωτεύουσα της χώρας. Εκείνος αφού πέρασαν δύο τρία λεπτά δεν μου απάντησε και γι’ αυτό η Ντίνα με πίεσε να τον πάρω τηλέφωνο. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο και εκεί που του έλεγα εγώ για την μεταφορά μας με το αυτοκίνητο, μου λέει ότι μου βρήκε εισιτήρια. Το ακούω εγώ και ήμουνα πολύ χαρούμενος, και η Ντίνα φυσικά από αυτά που έλεγα το κατάλαβε. Την ώρα που μιλούσα με αυτόν μου έρχονται απανωτά δυο email από το bookaway. Όταν κλείνω το τηλέφωνο ανοίγω τα μηνύματα στο inbox μου και βλέπω ότι και το bookaway έχει βρει εισιτήρια. Το θέμα είναι ότι και οι δύο είχαν βρει εισιτήρια με το τελευταίο τρένο που έφευγε περίπου στις 6:30 το απόγευμα. Επικοινωνώ με τον bookaway, αφού πρώτα είχα εξασφαλίσει ότι ο πράκτορας μου είχε βρει πραγματικά εισιτήρια για να φύγω με το τρένο, και τους λέω ότι δεν θέλω τόσο αργά εισιτήρια και να μη με χρεώσουν. Άλλωστε εγώ είχα κλείσει με πρωινό τρένο. Αυτοί συμφώνησαν και πράγματι μου επέστρεψαν αυτά τα χρήματα που είχαν κρατήσει. Η επικοινωνία με το bookaway γινόταν με ένα εκπρόσωπό τους που στο email μου είχαν αφήσει το WhatsApp του.

Είναι σίγουρα μία ιστορία τρέλας με τα τρένα στο Λάος. Από εκεί που δεν είχαμε κανένα εισιτήριο, βρέθηκα να έχω δύο διαφορετικά ζευγάρια εισιτηρίων. Βέβαια δεν μου κάνει εντύπωση γιατί μάλλον ήταν το τελευταίο τρένο της ημέρας. Όμως καλύτερα με τον τελευταίο τρένο σε δύο ώρες από τον να πάω με το αυτοκίνητο και μπορεί η διαδρομή να έπαιρνε και 10 ώρες.

Έτσι φύγαμε από το εστιατόριο που έφαγα αυτά τα τελείως αλμυρά παϊδάκια και τις δύο μικρές μπύρες, ικανοποιημένοι. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο αγοράζοντας 2 μπύρες για να πιούμε και να το γλεντήσουμε. Τελικά από το να ταλαιπωρηθούμε καλύτερα να πάμε έστω και πολύ αργά στην πρωτεύουσα. Θα είχαμε χρόνο να τη δούμε τις τελευταίες τρεις μέρες του ταξιδιού μας. Την επομένη περιμέναμε στις 4:30 με 5:00 να περάσει το αυτοκίνητο που θα μας μετέφερε στο σταθμό του τρένου. Έτσι είχαμε κανονίσει με τον πράκτορα που μας πούλησε τα εισιτήρια. Το κόστος δεν ήταν πολύ μεγάλο αφού του είχα πληρώσει 960.000 κιπ (40 ευρώ) και για τα δύο. Του είχα πει αν δεν έβρισκε δεύτερη θέση να μου κλείσει και πρώτη και θα του έδινα τη διαφορά. Η μεταφορά μας στο σταθμό συμπεριλαμβανόταν σε αυτά τα χρήματα.

Κάπως έτσι τελειώνει αυτή η βραδιά. Βασικά τελειώνει η μέρα. Ειδικά μετά το μεσημέρι είχε αρκετή ένταση λόγω του ότι δεν ξέραμε πώς θα μετακινηθούμε από την Luang Prabang στην Vientiane.

 

[travelbreak]

Ενδιαφέροντες ναοί στη Luang Prabang.

Χθες το βράδυ λοιπόν σκεφτόμασταν πώς θα κινηθούμε τη σημερινή ημέρα στην Luang Prabang, αφού θέλαμε να δούμε 5-6 σημεία ενδιαφέροντος που δεν είχαμε δει ακόμα. Σκεφτήκαμε να πάρουμε ένα τουκτούκ να μας μεταφέρει από μέρος σε μέρος για να μην κουράζεται η Ντίνα. Στο Λάος τα τουκτούκ είναι στην ουσία τρίκυκλα μηχανάκια, που στην καρότσα μπορούν να πάρουν μέχρι και 10 άτομα, ανάλογα με το μέγεθός τους. Χθες βράδυ είχαμε ρωτήσει έναν τουκτουκά για να πάρουμε ενδεικτικά μία τιμή και μας είπε ένα ποσόν που το θεωρήσαμε υπερβολικό. Μας ζήτησε 800.000 κιπ, δηλαδή κοντά στα 35€ για 5 με 6 ώρες βόλτες στην πόλη. Σίγουρα τα χρήματα αυτά δεν είναι πάρα πολλά, αλλά ξέραμε ότι για την χώρα που βρισκόμασταν ήταν υπερβολικά.

Εντοπίσαμε ποια μέρη μέσα στην πόλη θέλαμε ακόμα να δούμε. Μέχρι τότε δεν είχαμε δει πάρα πολλά γιατί δεν είχαμε χρόνο μέσα στο φως της ημέρας να επισκεφθούμε πολλά σημεία. Όλο τρέχαμε εδώ και εκεί. Αποφασίσαμε να απορρίψουμε κάτι κέντρα ελεφάντων, αφού χθες είδαμε ένα τέτοιο κοντά στις σπηλιές εκεί που φάγαμε. Επίσης αποφασίσαμε να μην πάμε σε έναν ακόμα καταρράχτη που δεν είναι και ο πιο σημαντικός της περιοχής και βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Έτσι μας έμεναν μόνο 6, 7 σημεία τα οποία τα βάλαμε στο χάρτη. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το πρωί να πάμε στα τρία από αυτά με τα πόδια και η απόσταση συνολικά θα ήταν περίπου 3 km και μετά να παίρναμε τουκτούκ για να πηγαίναμε και στα υπόλοιπα. Έτσι κι αλλιώς οι βόλτες μας αρέσουν γιατί βλέπουμε λίγο την πόλη.

Για να πούμε την αλήθεια στις περιοχές που περπατήσαμε τελικά σήμερα δεν είχε άλλα ενδιαφέροντα να δεις. Τα μόνα ήταν εκείνα που είχαμε βάλει στο χάρτη να επισκεφθούμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 8:30 το πρωί με πρώτο προορισμό τον ναό Wat That Luang. Να πω εδώ ότι τα ονόματα διαφέρουν από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα που κοιτάς και μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά από αυτά που μπορεί να δει κανείς, ας πούμε, στο lonely planet. Δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να κάθομαι να λέω για τους ναούς για τον καθένα ξεχωριστά τι είδαμε. Άλλοι είναι μικροί και άλλοι μεγαλύτεροι, άλλοι έχουν μία μικρότερη και άλλη μία μεγαλύτερη στούπα, άλλοι είναι πιο παλιοί και άλλη νεότεροι, αλλά πιστεύω ότι όλοι έχουν το ενδιαφέρον τους.

Μετά από τον πρώτο ναό πήγαμε σε ένα κέντρο το οποίο ήταν αφιερωμένο στις προσπάθειες που έχουν γίνει τόσα χρόνια στη χώρα αυτή για να μαζέψουν τις νάρκες και τις βόμβες που έπεσαν στη χώρα χωρίς να εκραγούν. Μάλιστα έλεγαν ότι το 1/3 από τις βόμβες που έπεφταν στη χώρα δεν εκρήγνυντο. Το αποτέλεσμα ήταν οι ντόπιοι να σκοτώνονται πολλές φορές προσπαθώντας να επεξεργαστούν κάπως τα μέταλλά τους. Το κέντρο αυτό ονομάζεται UXO. Που σημαίνει UneXploded Ordnance. Ως μουσείο δεν μπορεί να πει κάποιος ότι είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Όμως εμένα με συγκινούν αυτά τα μέρη και μου άρεσε που το είδα έστω και για 15 λεπτά.

Τα δύο πρώτα σημεία ενδιαφέροντος που είδαμε απείχαν μεταξύ τους, αλλά και από το ξενοδοχείο, από περίπου 1 km. Εκεί κοντά ήταν και μία τεράστια πλατεία με λουλούδια η οποία ήταν αφιερωμένη σε κάποιον πρόεδρο της χώρας με ένα τεράστιο άγαλμα. Λεγόταν Monument to President Souphanouvong.

Το είδαμε αυτό και πήγαμε να δούμε τον επόμενο ναό που ήταν πάνω σε ένα λόφο και ήταν ο Wat Phu Khuay. Ήταν και αυτός πολύ όμορφος και είχε ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς ήταν κλειστός για να μπούμε μέσα να δούμε, φαντάζομαι κάποιους Βούδες, όπως σε όλους τους υπόλοιπους.

Αυτό είναι ένα όμορφο σε Ελληνικό στυλ κυβερνητικό νομίζω κτίριο:

Ο ναός αυτός απείχε από το προηγούμενο σημείο ενδιαφέροντος περίπου 1,5 km και έτσι είχαμε κουραστεί και οι δύο και αποφασίσαμε να πάρουμε ένα tuktuk για να συνεχίσουμε.

Ευτυχώς το βρήκαμε πολύ σύντομα και του είπαμε να μας πάει στο Wat Pa Phon. Είναι μία στούπα την οποία η Ντίνα την αποκαλεί χρυσή γιατί είναι βαμμένη στο χρώμα του χρυσού. Εγώ μάλιστα ανέβηκα όλα τα σκαλιά μέχρι την κορυφή της.

Ο οδηγός μας ρώτησε αν θέλουμε να μας περιμένει για να συνεχίσουμε και εμείς του απαντήσαμε καταφατικά. Έτσι όταν τελειώσαμε την επίσκεψη του είπαμε να μας πάει στον επόμενο ναό που είχαμε στο πρόγραμμα και ήταν ο Wat Wisunarat. Ήταν ένα σχετικά μεγάλο σύμπλεγμα ναών και πάλι μας άρεσε πολύ.

Μετά συνεχίσαμε στον τελευταίο προορισμό που είχαμε στο πρόγραμμα και είπαμε στον οδηγό ότι θα πρέπει να φύγει γιατί θα συνεχίζαμε με τα πόδια. Όταν το ρώτησα πόσα χρήματα θέλει μου ζήτησε 400.000 κιπ αλλά του είπα ότι είναι πολλά και συμφώνησε στα 300.000. δηλαδή περίπου στα 12€, που είναι αρκετά καλά για μία ώρα στο Λάος. Εμάς όμως μας βοήθησε πάρα πολύ και ήμασταν ξεκούραστοι για να εξερευνήσουμε όχι μόνο το Wat Xiengthong, που του είπαμε να μας πάει, αλλά και διάφορους άλλους ναούς που είχε στο δρόμο εκείνο. Ο δρόμος αυτός ήταν το τέρμα του δρόμου της νυχτερινής αγοράς. Ήταν υπέροχοι ναοί εκεί στην περιοχή και το ευχαριστηθήκαμε πολύ γιατί συμπληρώνοντας και αυτή την επίσκεψη είχαμε δει όλα τα ενδιαφέροντα της πόλης.

Επιστρέφοντας είδαμε και άλλους όμορφους, αλλά μικρότερης σημασίας, ναούς τους οποίους φυσικά επισκεφθήκαμε αφού ήταν πολύ κοντά στον Xiengthong. Σε έναν από αυτούς ακούσαμε εκείνον τον άνθρωπο να μιλάει στο τηλέφωνο για τις μετακινήσεις με τρένο. Την συνέχεια περί αυτού την έχω περιγράψει στην αρχή της σημερινής ημέρας.

Οι επισκέψεις της ημέρας:

 

[YiannisTS]

Στο χώρο αυτό υπήρχαν αρκετοί ελέφαντες που μπορούσες να κάνεις βόλτα ή να τους ταΐσεις.

Κάνατε βόλτα πάνω στη ράχη του ελέφαντα;

 

[travelbreak]

Κάνατε βόλτα πάνω στη ράχη του ελέφαντα;

Όχι, εμείς δεν κάναμε. Εκεί ήταν κάποιοι τουρίστες που έκαναν βόλτα πάνω σε ελέφαντα.
Στην Luang Prabang μάλιστα υπήρχε ένα γραφείο ενάντια στη καβάλα των ανθρώπων πάνω σε ελέφαντες: Say No to Elephant Riding
Έχουμε κάνει 1-2 φορές παλιότερα πάντως.

 

[travelbreak]

Μουσείο και θεατρική παράσταση

Όπως όμως προχωρούσαμε προς το ξενοδοχείο μας για να ξεκουραστούμε είδαμε το μουσείο της πόλης, Royal Palace & National Museum, το οποίο ήταν ανοιχτό. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να το επισκεφθούμε πληρώνοντας βέβαια ένα πολύ μικρό ποσόν, περίπου 2,50€ το άτομο. Το μουσείο ουσιαστικά ήταν ένα παλιό παλάτι που είχε μετατραπεί σε μουσείο και τα κυριότερα πράγματα που είχε ήταν αντικείμενα από το βασιλικό ζεύγος που δεν πρέπει να ήταν ηλικίας περισσότερης από 100 έτη (τα αντικείμενα). Είχε πάντως και μερικά πιο παλιά κομμάτια, όπως επιγραφές ηλικίας χιλίων ετών. Εννοείται ότι και στο μουσείο αλλά και σε όλους τους ναούς για να μπεις μέσα πρέπει να βγάζεις τα παπούτσια σου και φυσικά αυτό κάναμε και εμείς.

Στο μουσείο λοιπόν και έξω από το κτίριο είδα μία ταμπέλα που έλεγε για το βασιλικό μπαλέτο που έδινε παραστάσεις τα απογεύματα σε ένα από τα κτίρια εκείνου του χώρου. Πήγαμε και ρωτήσαμε και βγάλαμε πολύ καλά εισιτήρια στις πρώτες θέσεις πληρώνοντας 10€ το άτομο. Είχε στις πιο πίσω θέσεις εισιτήρια με 8 ή και 6€. Η παράσταση ήταν το απόγευμα στις έξι και κρατούσε μια ώρα.

Εννοείται ότι είδαμε και το ναό ο οποίος υπάρχει δίπλα στο μουσείο και ήμασταν τυχεροί γιατί πετύχαμε και μία ομάδα μοναχών οι οποίοι έκατσαν στην είσοδο του ναού και έψαλαν ορισμένα τροπάρια. Μαζί τους βέβαια έψαλαν και κάποιοι επισκέπτες.

Μετά και από αυτό, πάρα πολύ κουρασμένοι, επιστρέψαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μας περίπου στις 3:30 και ήπιαμε στα γρήγορα από μία μεγάλη μπύρα των 640ml ο καθένας. Είχαμε τσαντιστεί λίγο με τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου που δεν μας είπαν για τα εισιτήρια των τρένων, ότι πρέπει να πάμε στο σταθμό. Όταν είχα ρωτήσει πριν από 3 μέρες μου είπαν ότι εκείνοι θα μπορούσαν να μας τα βγάλουν, αλλά αμφιβάλλω αν θα τα κατάφερναν κι αυτοί όπως και όλοι οι άλλοι. Άλλωστε σε ένα άλλο γραφείο που είχα απευθυνθεί είχα αφήσει το WhatsApp μου για να επικοινωνήσουν μαζί μου και να τους πω εάν ήθελα να μου βγάλουν εισιτήριο. Ποτέ δεν το έκαναν.

Όλη τη μέρα είχαμε περπατήσει πάνω από 15.000 βήματα και είχαμε δει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, δηλαδή μνημεία στην πόλη. Κάπου στις 5:30 πήγαμε για να δούμε το θέατρο που είχαμε κλείσει νωρίτερα. Το θέατρο βρίσκεται στο χώρο του μουσείου και πήγαμε 15 λεπτά πριν τις έξι και κόσμος πολύς περίμενε για να δει την παράσταση. Εμείς επειδή είχαμε αργήσει λίγο δεν περιμέναμε πολύ όταν φώναξαν να ανέβουμε στον πρώτο όροφο που ήταν η παράσταση. Βασικά ήταν μια μεγάλη αίθουσα με άνετες καρέκλες. Πάντως μέχρι εκείνη την ώρα έρχονταν άνθρωποι για να παρακολουθήσουν την παράσταση και έβρισκαν εισιτήρια. Αυτό φάνηκε και από την αίθουσα η οποία είχε ένα μικρό ποσοστό άδειων καθισμάτων.

Ευτυχώς η παράσταση κράτησε μονάχα μία ώρα γιατί κόντεψε να με πάρει ο ύπνος, αν και είχα πιει ένα καφέ λίγο πριν μπω στο θέατρο. Είχε αρκετούς ηθοποιούς οι οποίοι χόρευαν και τραγουδούσαν σε ένα ρυθμό πολύ ανατολίτικο και φυσικά πολύ αργό. Το μόνο θετικό ήταν ότι φορούσαν πολύ όμορφα κουστούμια και μάσκες που κάλυπταν όλο το πρόσωπο και το κεφάλι τους. Μόνο τα κορίτσια φορούσαν κάποια τοπικά πράγματα, σαν περικεφαλαίες στο κεφάλι τους. Την μουσική την έπαιζαν πέντε άτομα που κάθονταν στο πλάι και τα δύο από αυτά έπαιζαν κάτι σαν σαντούρι και οι υπόλοιποι τα τύμπανα. Στο θέατρο που δινόταν η παράσταση ήταν βαλμένες περίπου 100 καρέκλες, οι οποίες όμως ήταν πολύ αναπαυτικές. Καλύτερα θα έπρεπε να πω ότι ήταν πολυθρόνες και τα πόδια μας είχαν πολύ χώρο ακόμα και για να τα βάλουμε το ένα πάνω στο άλλο. Εννοείται ότι πολύς κόσμος τραβούσε φωτογραφίες και βίντεο. Το ίδιο και εμείς.

Όταν τελείωσε η παράσταση κάναμε μία μικρή βόλτα περνώντας και από το γραφείο του ανθρώπου ο οποίος είχε πει ότι θα προσπαθήσει να μας βγάλει εισιτήρια με το τρένο και του είχαμε αφήσει τα χρήματα. Ήταν κλειστό και αυτό το ξέραμε γιατί μας είχε πει ότι κλείνει στις 6. Όμως μου είχε δώσει το WhatsApp και μπορούσα να επικοινωνήσω ανά πάσα στιγμή μαζί του.

Κατόπιν είχε έρθει η ώρα του φαγητού. Αυτό όμως μόνο για μένα αφού η Ντίνα έχει αποφασίσει να μην φάει τίποτα παρά μόνο μπανάνες. Είχαμε πάρει ένα κιλό το μεσημέρι από αυτές που έχουν στο Λάος και είναι πολύ μικρές, αλλά πολύ νόστιμες. Ήταν περίπου 20 και φάγαμε τις 17 όταν επιστρέψαμε στο δωμάτιο το μεσημέρι. Για φαγητό αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μαγαζί το οποίο έγραφε ότι είχε σουβλάκια που ξεκινούσαν από 9.000 κιπ το ένα. Καθίσαμε λοιπόν σε ένα σχετικά ωραίο περιβάλλον και προσπάθησα να παραγγείλω σε μία κοπέλα. Μου έφερε ένα tablet το οποίο είχε φωτογραφίες από τα φαγητά και από τις μπύρες. Πρώτα παράγγειλα 2 μεγάλες μπύρες αν και η κοπέλα δεν μπορούσε να μου προσδιορίσει αν ήταν όντως μεγάλες. Όταν όμως τις έφερε και ήταν μικρές με τιμή σαν να ήταν μεγάλες, ήξερε πάρα πολύ ωραία αγγλικά για να μου πει ότι ήταν μπύρες small.

Το ίδιο small ήταν και τα σουβλάκια που είχαν. Δύο κυρίες μπροστά μας είχαν παραγγείλει μία δεκαπενταριά η κάθε μία και τα κρατούσαν λες και ήταν βεντάλια. Η Ντίνα αναρωτιόταν αν τα έφαγαν τόσο γρήγορα. Λάθος. Ακόμα δεν είχαν ξεκινήσει να τα τρώνε. Όμως είχαν τόσο λίγο κρέας που ούτε καν φαινόταν καλά-καλά. Εγώ όταν πήγα να παραγγείλω πήγα να δω τα σουβλάκια των 9000 κιπ, και είδα το μέγεθος τους. Κάτι σουβλάκια κοτόπουλο που ήταν κάπως μεγαλύτερο το μέγεθός τους έκαναν 40.000 κιπ. Είδα λοιπόν σε μία φωτογραφία κάτι παϊδάκια και έκαναν 50.000 κιπ η κάθε μερίδα. Εγώ καλού κακού παράγγειλα 2 μερίδες και μου ήρθαν δύο καλαμάκια με ένα κομμάτι από παϊδάκι στο κάθε ένα. Τα έφαγα στα γρήγορα ήπιαμε και τις δύο μικρές μπύρες και αποφασίσαμε να πάρουμε από αλλού δύο μεγάλες να τις πιούμε στο δωμάτιο.

 

[travelbreak]

Βόλτες ξανά Luang Prabang.

Επειδή είχαμε δει την πόλη τις προηγούμενες μέρες ήμασταν χαλαροί σήμερα το πρωί, αφού ουσιαστικά θα κάναμε μία επανάληψη. Κανονικά στο πρόγραμμα η αναχώρηση με το τρένο ήταν για το πρωί. Ας όψονται όμως αυτοί που βγάζουν τα εισιτήρια. Ξυπνήσαμε νωρίς σχετικά, δηλαδή κατά τις 7:00, και αφού ετοιμάσαμε τα πράγματα μας τα κατεβάσαμε κάτω στη ρεσεψιόν από όπου θα τα παίρναμε αργότερα όταν θα πηγαίναμε στο σταθμό του τρένου.

Κάθε τόσο κοιτούσα στο WhatsApp μήπως έχω κανένα μήνυμα (σχετικό με το δρομολόγιο του τρένου) από οποιονδήποτε και πάθω κανένα σοκ. Μετά από αυτά που είχαν συμβεί σε αυτή τη χώρα, όλα τα περίμενα πια. Να σας το πω από τώρα: ως εδώ ήταν τα προβλήματα. Από εδώ και στο εξής όλα πήγαν ρολόι. Επίσης να συμπληρώσω πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το πρόγραμμα βγαίνει, αρκεί να δίνεις ως ταξιδιώτης την δέουσα προσοχή στα θέματά σου. Ευτυχώς δεν ήρθε κανένα μήνυμα όλη μέρα και στις 10 ξεκινήσαμε την βόλτα μας με τα πόδια κρατώντας μόνο ένα μικρό backpack με αυτά που χρειαζόμασταν.

Προχωρώντας 100 μέτρα από το ξενοδοχείο μας φτάσαμε στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς και προχωρήσαμε ανατολικά. Θέλαμε να ανέβουμε στο λόφο που ήταν η στούπα Chomsi, ή όπως τον ξέρει ο περισσότερος κόσμος λόφος Phousi. Εγώ είχα ανέβει την Παρασκευή το πρωί αλλά η Ντίνα μόνο μέχρι τη μέση αφού είχε το πόδι της. Τώρα όμως είχαμε αρκετό χρόνο και γι’ αυτό αποφάσισε να ανέβει. Τα κατάφερε μία χαρά και της άρεσε. Αυτή τη φορά ανεβήκαμε από την μεριά του ποταμού Μεκόνγκ και όχι από την αντίθετη που είχαμε πάει την προηγούμενη φορά. Ομολογουμένως η διαδρομή από την νότια πλευρά είναι καλύτερη σε σχέση με τη διαδρομή που ξεκινάει από το κεντρικό δρόμο της νυχτερινής αγοράς. Είναι πιο πλούσια σε ενδιαφέροντα μιας και έχει πάρα πολλά πράγματα να δεις. Το καλύτερο είναι να ανέβει κάποιος από τη μια πλευρά του λόφου και αν κατέβει από την άλλη.

Μετά, αφού κατεβήκαμε, προχωρήσαμε προς τα βορειοανατολικά που είναι οι ναοί με κυριότερο στο τέλος τον Wat Xiengthong. Πριν από αυτόν και πάλι στο κεντρικό δρόμο βλέπεις κι άλλους αντίστοιχους ναούς οι οποίοι είναι διαδοχικά οι εξής: Wat Nong Sikhoumang, Wat Sensoi Kharam και τελος Wat Syrimoungkoun Xaiyaram. Φυσικά τους είχαμε δει και χθες, αλλά και σήμερα δεν αντιστεκόμασταν στο να τραβήξουμε και άλλες φωτογραφίες.

Στο τέλος ξαναπήγαμε στη μεριά του ποταμού Μεκόνγκ και κάναμε βόλτα μέχρι που βρήκαμε ένα μαγαζάκι και καθίσαμε με ωραία θέα στο ποτάμι. Ήπιαμε δύο μεγάλες μπύρες. Στη βόλτα μας στο ποτάμι είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε μερικές κοπέλες από την φυλή των Hmong. Είναι φυλή με καταγωγή από την Κίνα που τον 19ο αιώνα κατέβηκαν προς το Λάος. Έχουν ιδιαίτερες στολές.

Αφού ξεκουραστήκαμε αρκετά, είπαμε να περάσουμε από το γραφείο του ανθρώπου που μας έκλεισε τα εισιτήρια του τρένου, γιατί έχοντας περάσει νωρίτερα ήταν κλειστός. Τώρα τον πετύχαμε και μόλις είχε ανοίξει. Μας το είχε πει από χθες αλλά σήμερα το επιβεβαιώσαμε, ότι θα περάσει ένα Βαν από το ξενοδοχείο μας για να μας πάει στο σταθμό.

Η μέρα ήταν πολύ ζεστή και πλέον ήταν αργά το μεσημέρι. Έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να περιμένουμε το αυτοκίνητο για την μεταφορά μας στο σταθμό. Εγώ βρήκα την ευκαιρία και άλλαξα ορισμένα χρήματα για να είμαι σίγουρος ότι εκεί που θα πάω θα έχω μετρητά. Θα πηγαίναμε σε επαρχιακές πόλεις (περνώντας για λίγο από την πρωτεύουσα) και δεν ήξερα την τουριστική κατάσταση. Όμως και εκεί δεν υπήρχε πρόβλημα με το συνάλλαγμα. Έτσι άλλαξα στην Luang Prabang 150€ που είχα (δεν κρατούσα πολλά) προς 24.700 κιπ το ένα. Επίσης άλλαξα και 200 δολάρια Αμερικής προς 21.500 κιπ το ένα.

Έτσι ήμουν φορτωμένος με μερικά εκατομμύρια και ένιωθα ασφαλής. Στο Λάος κυκλοφορούν μόνο χαρτονομίσματα και είναι πάρα πολλά. Συγκεκριμένα έχουν χαρτονομίσματα των 1.000, 2.000, 5.000, 10.000, 20.000, 50.000 και 100.000. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει άλλα. Δηλαδή το μεγαλύτερο νόμισμά τους είναι μικρότερης αξίας από το μικρότερο δικό μας. Λίγο πάνω από 4 ευρώ.

Ένα άλλο σημαντικό είναι ότι η πόλη δεν έχει κανένα φανάρι στους δρόμους. Η κίνηση γίνεται ήρεμα και τα φανάρια πραγματικά δεν χρειάζονται. Σίγουρα αν αυτή η κίνηση υπήρχε στην Ευρώπη θα θεωρούσαν ότι τα φανάρια είναι τελείως απαραίτητα για να μην γίνονται ατυχήματα. Σίγουρα υπάρχουν πολλά μηχανάκια και αρκετά ποδήλατα που κυκλοφορούν αλλά δεν είναι τόσο πολλά, όσα ήταν ας πούμε στο Βιετνάμ ή στην Ταϊλάνδη. Στην υπόλοιπη χώρα υπήρχαν φανάρια.
Οι επόμενες φωτογραφίες είναι από τον κεντρικό δρόμο με τα παλιά Γαλλικά σπίτια:

 

[travelbreak]

Από τη Luang Prabang στην Vientiane με τρένο.

Στο ξενοδοχείο φτάσαμε περίπου στις 3:30 και από τις 4:30 θα περιμέναμε το mini bus για να μας μεταφέρει στο σταθμό των τρένων. Η ώρα είχε πάει 5:00 και δεν είχε φανεί τίποτα. Στις 5:10 είπα στο νεαρό που ήταν στη ρεσεψιόν να πάρει τηλέφωνο στο πρακτορείο που μας είχε κλείσει τη μεταφορά, μαζί με τα εισιτήρια των τρένων φυσικά, να ρωτήσει τι γίνεται. Εκείνος τον καθησύχασε ότι θα περάσει το αυτοκίνητο το οποίο όμως τελικά δεν πέρασε και η ώρα είχε πάει πέντε και μισή. Τότε εμφανίστηκε ο άνθρωπος που μας είχε κλείσει τα εισιτήρια του τρένου με ένα μηχανάκι και έπαιρνε τηλέφωνο διότι μάλλον οδηγός του mini bus δεν είχε σταματήσει να μας πάρει. Αφού περιμέναμε λίγο ακόμα ο οδηγός ήρθε και έτσι φύγαμε για το σταθμό των τρένων.

Ο σταθμός είναι ένα τεράστιο κτίριο πολύ όμορφο απ’ έξω και μέσα έχει πολύ μεγάλους χώρους.

Άλλωστε ήταν ώρα που περίμενε πάρα πολύς κόσμος για να μετακινηθεί είτε προς την Βιεντιάν είτε προς την ενδιάμεση πόλη Vang Vieng. Δεν έκανε άλλες στάσεις το τρένο και η διαδρομή του μου φάνηκε ότι ήταν μια ατέλειωτη ευθεία. Ήταν νύχτα και με το σκοτάδι δεν μπορούσα να δω, αλλά κατάλαβα ότι δεν έπαιρνε στροφές και περνούσαμε από πολλές σήραγγες. Μπαίνοντας μέσα στο σταθμό ελέγχονταν όλες οι βαλίτσες από μηχάνημα όπως στα αεροδρόμια αν και πιστεύω ότι ο έλεγχος δεν ήταν και τόσο αυστηρός. Οι περισσότεροι ταξιδιώτες ήταν κινέζοι και κάποιοι ήταν και ευρωπαίοι ή Αμερικάνοι τουρίστες. Περιμέναμε στη σειρά μας και ευτυχώς πήγαμε από τους πρώτους, αφού το τρένο θα έφευγε ύστερα από μισή ώρα περίπου. Γενικά συστήνεται στους επιβάτες να πηγαίνουν στο σταθμό τουλάχιστον μια ώρα πριν την αναχώρηση.

Για να μπεις σκάναρες ένα κωδικό QR που είχε το εισιτήριό σου και περνούσες. Κανονικά έπρεπε να δείξεις και το διαβατήριο, ώστε ο υπάλληλος που ήταν εκεί να ελέγξει το όνομα. Όμως όταν έβλεπαν ότι είσαι τουρίστας δεν τα πολυκοίταζαν. Καλά-καλά ούτε και τον QR κωδικό. Στο τρένο μπορεί να μπήκαν και 500 άτομα και οι περισσότεροι κατέβηκαν στην ενδιάμεση πόλη Vang Vieng. Πάντως το τρένο δεν ήταν γεμάτο. Απορώ γιατί γίνεται τόση φασαρία με όλα αυτά. Ίσως ήταν λάθος που δεν έψαξα στο ίντερνετ κατευθείαν την εταιρεία που διαχειρίζεται τα εισιτήρια. Βέβαια από όσους ρώτησα κανείς δεν μου είπε να το κάνω. Μάλιστα μου έλεγαν να μην έχω εμπιστοσύνη στο ίντερνετ. Όμως κάποια στιγμή ρώτησα δύο τουρίστες που είχαν πάει στην Vang Vieng πώς έκλεισαν τα εισιτήρια και μου είπαν ότι το έκαναν μέσο του internet και πήραν κατευθείαν τους κωδικούς. Το κοίταξα και εγώ αργότερα και είδα ότι μάλλον είχαν δίκιο, γιατί μου έλεγε ότι μπορούσαμε να τα κλείσουμε και σε μία ώρα θα έχουμε τους κωδικούς. (ΛΕΤΕ ΝΑ ΕΚΑΝΑ ΒΛΑΚΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΨΑΞΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ Το ρώτησα γιατί σκεφτόμασταν στην επιστροφή που θα μέναμε δυο βραδιές επιπλέον στη Βιεντιάν, να κάνουμε μία ημερήσια στη Vang Vieng. Αργότερα μου είπαν ότι τα πρωινά εισιτήρια τα κλείνουν τα Κινέζικα πρακτορεία για τους Κινέζους και γι’ αυτό δεν βρίσκεις θέση με τα πρωινά τρένα.

Το τρένο έτρεχε με ταχύτητα μέχρι 162 χιλιόμετρα την ώρα και σε λιγότερο από 2 ώρες είχε φτάσει στην πρωτεύουσα. Έτσι όπως πήγαινε, αν και ήταν νύχτα και δεν έβλεπα έξω τι γίνεται, πιστεύω ότι δεν είχε καμία μεγάλη στροφή γιατί θα το καταλάβαινα. Η ταχύτητα με την οποία έτρεχε δεν σου φαινόταν καθόλου. Νόμιζες ότι πήγαινε με 50 χιλιόμετρα την ώρα. Επίσης οι θέσεις που είχε ήταν άνετες και αν και είχαμε δεύτερη θέση ήμασταν πολύ καλά.

Από την Luang Prabang φύγαμε στις 6:45 και στην πρωτεύουσα φτάσαμε περίπου στις 8:30. Ο σταθμός είναι αρκετά μακριά από το κέντρο της πόλης και το google έδινε ότι θα χρειαζόμασταν 40 περίπου λεπτά. Ανησυχούσα για το πως θα βρίσκαμε ταξί γιατί με τόσο κόσμο γινόταν ένας χαμός. Ευτυχώς όμως ένας νεαρός ήρθε και μας ρώτησε εάν θέλουμε να μας πάει στην πόλη με το tuktuk που είχε και εμείς φυσικά συμφωνήσαμε σε μία τιμή 300.000 κιπ. Πήγαμε στο όχημά του και εν τω μεταξύ είχε βρει άλλους δύο και τελικά πλήρωσε το κάθε ζευγάρι από 250.000 κιπ. Το έβγαλε το μεροκάματο!

Αυτοί οι δύο ήταν σε ηλικία περίπου στα εξήντα. Ο ένας ήταν Ταϊλανδός και η γυναίκα του Ελβετίδα. Έκαναν διακοπές στη Βιεντιάν με την γνωστή πλατφόρμα του timeshare. Ζούσαν στην Ταϊλάνδη και εκείνο το βράδυ επέστρεφαν από την Vang Vieng. Είχαν πάει ημερήσια εκδρομή στην πόλη αυτή, που είχαμε σκοπ ό να επισκεφτούμε προς το τέλος του ταξιδιού μας. Το είχαμε σκεφτεί κι εμείς, αλλά αυτοί μας έκαναν να το πιστέψουμε πιο πολύ, και να κάνουμε κι εμείς ημερήσια στην Vang Vieng αντί να μείνουμε ένα ή δύο βράδια. Αργότερα το δουλέψαμε στο μυαλό μας και αποφασίσαμε να το κάνουμε κι εμείς έτσι, αφού θα ήταν πιο άνετο το ταξίδι μας.

Το τουκτούκ από το σταθμό του τρένου έκανε αρκετή ώρα να φθάσει στο κέντρο της Βιεντιάν, που βρισκόταν το ξενοδοχείο μας, παρότι δεν είχε κίνηση. Το δωμάτιό μας αν και μεγάλο είχε πολλά έπιπλα και δεν ήταν άνετο αλλά το κόστος ήταν μόλις 27 δολάρια. Αποδείχτηκε ότι δεν ήταν καλό αφού δεν είχε εξωτερικό παράθυρο και η εσωτερική τουαλέτα δεν είχε ανεμιστήρα για ανανέωση του αέρα. Στα γρήγορα αφήσαμε τα πράγματα όπως ήταν και πήγαμε βόλτα προς το ποτάμι που είναι πολύ κοντά. Εκεί είχε μία τεράστια αγορά που όμως απευθυνόταν στους ντόπιους γιατί είχε κυρίως ρούχα. Είχε επίσης και άλλους χώρους που γίνονταν άλλες εκδηλώσεις με μουσική και τραγούδια. Αφού κάναμε λίγη βόλτα καθίσαμε και σε ένα μαγαζί για να πιούμε δύο μεγάλες μπύρες και εγώ να φάω λίγα noodles με χοιρινό. Αυτό το φαγητό είναι πολύ χορταστικό.

Αύριο πρωί-πρωί ξυπνάμε για να πάμε στο αεροδρόμιο για τη μεταφορά μας προς την Πεδιάδα των Κανατιών, ή Πεδιάδα των Αγγείων, Plain of Jars.

 

[travelbreak]

Άφιξη στο Phonsavan και επίσκεψη στους κρατήρες.

Η πτήση μας για την Πεδιάδα των Αγγείων ήταν στις 9:00 το πρωί με την εταιρεία Lao Airlines. Μία μέρα πριν την αναχώρηση είχα κάνει το check-in πάρα πολύ εύκολα από το site της εταιρείας αυτής. Πιο εύκολο δεν υπάρχει. Δεν είχα ενδιαφερθεί για τις θέσεις που μας έδωσαν αφού η πτήση ήταν μόλις μισή ώρα, αλλά ήταν πολύ καλές και καθίσαμε δίπλα. Αποφασίσαμε να είμαστε στο αεροδρόμιο στις 7:00 για να έχουμε πολύ χρόνο αν χρειαζόταν οτιδήποτε. Τελικά και στις 8:30 να πηγαίναμε, και λίγο αργότερα, όλα θα γίνονταν κανονικά.

Το αεροδρόμιο στις αναχωρήσεις των εγχώριων αερογραμμών είχε πολύ λίγο κόσμο και γι’ αυτό οι υπάλληλοι ήταν χαλαροί. Όμως εμείς βάλαμε το ξυπνητήρι μας στις 5:30 και στις 6:30 ήμασταν στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Είχα πει στην κοπέλα από το προηγούμενο βράδυ που φτάσαμε να έχει φωνάξει ταξί στις 7:45, αλλά αφού πήγαμε νωρίτερα το κανονίσαμε εκείνη την ώρα. Η κοπέλα με το κινητό κανόνισε να έρθει ένα ταξί, μέσα από κάποια εφαρμογή βέβαια, και μου είπε ότι θα ήταν σε τρία λεπτά έξω από το ξενοδοχείο και το κόστος της μεταφοράς θα ήταν 60.000 κιπ, δηλαδή ούτε καν δυόμιση ευρώ.

Πράγματι σε λίγα λεπτά είχε έρθει ένα ταξί μάρκας Honda, πλήρως ηλεκτρικό, με ένα οδηγό που ήταν πολύ προσεκτικός, αφού μάλλον ήταν καινούργιο το αυτοκίνητο. Δεν έκανε πάνω από 15 λεπτά να φτάσει στο αεροδρόμιο και εμείς μπήκαμε στο χώρο αναμονής και περιμέναμε να δούμε πότε θα παραδίδαμε τις δύο αποσκευές μας. Όταν είχα αγοράσει τα εισιτήρια είχα αγοράσει και από μία παραδοτέα βαλίτσα στον κάθε ένα με πάρα πολύ μικρό κόστος. Αφού κάναμε λίγες βόλτες για να περάσει και η ώρα, παραδώσαμε τις βαλίτσες, δηλαδή μία μεγάλη που έχουμε και μία μικρότερη που παίρνουμε συνήθως μέσα στην καμπίνα.

Το αεροπλάνο ήταν ένα μικρό ελικοφόρο και με μικρή καθυστέρηση αναχώρησε, αλλά λίγο πριν τις 10 ήμασταν στο αεροδρόμιο της πόλης Phonsavan. Και στα δύο αεροδρόμια για να πάμε από το κτίριο στο αεροπλάνο πήγαμε με τα πόδια, αφού το αεροπλάνο απείχε από το κτίριο ελάχιστη απόσταση.

Στο αεροδρόμιο του Phonsavan, αφού παραλάβαμε τις αποσκευές, μας περίμενε ένας τύπος για να μας μεταφέρει με ένα βαν στο ξενοδοχείο που θα μέναμε. Δεν το είχαμε ζητήσει εμείς. Όμως κάποια στιγμή (από Ελλάδα) έστειλα μήνυμα στον ξενοδόχο αν μπορεί αυτός να μας οργανώσει ημερήσια εκδρομή στην Πεδιάδα τον Αγγείων. Είχα ψάξει και είχα βρει ότι το κόστος ήταν σχετικά μεγάλο κάπου 50 δολάρια το άτομο και σκέφτηκα μήπως μέσω κάποιου άλλου έβρισκα μία καλύτερη τιμή. Τον τύπο που ήρθε και μας πήρε από ό,τι κατάλαβα τον βάζει και επικοινωνεί μαζί μας κάποιο γραφείο για να κανονίσει την μεταφορά και αν μπορέσει να μας κάνει να αγοράσουμε και κάποιο πακέτο εκδρομής ακόμα καλύτερα. Ήταν ένας τύπος κοντά στα 50, αν και τους ντόπιους δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα στην ηλικία, ο οποίος είχε κάποιο πρόβλημα στα δάχτυλα και των δύο του χεριών. Όμως οδηγούσε πολύ καλά το αυτοκίνητο και επίσης μιλούσε καλά αγγλικά. Δεν θέλαμε και περισσότερα.
Το ξενοδοχείο μας:

Στο ξενοδοχείο, που φτάσαμε πολύ σύντομα, αφού αφήσαμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο, μας είπε να καθίσουμε και να μας πει τι προτάσεις έχει για το διήμερο που θα μέναμε στην πόλη. Αυτός φυσικά έμπορος ήταν και ήθελε να πουλήσει αυτό που έχει. Δηλαδή εκδρομές με το αυτοκίνητο. Μας είπε λοιπόν ότι η περιοχή εκτός από τα Κανάτια έχει και διάφορα άλλα ενδιαφέροντα τα οποία θα μπορούσαμε να δούμε. Η συνήθως επισκέψιμες περιοχές με τα Κανάτια είναι τρεις, αλλά αυτός μας πρότεινε να δούμε άλλα πέντε σημεία. Όμως για τις δύο μέρες που θα τα κάναμε ήθελε 240 δολάρια. Εμείς του αντιπροτείναμε να το στρογγυλέψουμε στα 200 και εκείνος συμφώνησε, αλλά εφόσον θα πληρώναμε εμείς τα εισιτήρια σε όλα τα μέρη που θα πηγαίναμε. Θεωρητικά αυτό θα ήταν γύρω στα 15 με 20€ και για τους δύο μαζί. Δεν είχαμε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων και συμφωνήσαμε σε λίγα λεπτά να αναχωρήσουμε για την πρώτη μας εκδρομή πού φυσικά θα ήταν ολοήμερη. Δηλαδή από τις 11:00 που ξεκινήσαμε μέχρι που θα βράδιαζε. Ήταν σωστή η απόφασή μας να κάνουμε και την πρώτη μέρα επισκέψεις γιατί δεν θα είχαμε και πολλά να κάνουμε στην πόλη.
Αυτές τις γέφυρες με τα ξύλα τις είχαν φτιάξει οι Ρώσοι και γι' αυτό τις λένε Ρώσικες:

Από τα οκτώ σημεία περίπου που θα βλέπαμε, και τις δυο μέρες, καταφέραμε να δούμε μόλις τα τρία την πρώτη μέρα. Τα υπόλοιπα τα προλάβαμε την επομένη. Οι αποστάσεις δεν ήταν και τόσο μεγάλες, αλλά οι δρόμοι ήταν απαίσιοι και με πολλή κίνηση. Έτσι αναγκαστικά υπήρχαν πολλές καθυστερήσεις και η μέση ταχύτητα δεν ξεπερνούσε τα 30 χιλιόμετρα την ώρα. Εάν δε βάλεις μέσα και τις στάσεις που δεν ήταν μόνο στα τρία σημεία που πήγαμε αλλά και σε πολλά άλλα για φωτογραφίες, καταλαβαίνει κάποιος γιατί σε 7 ώρες κάναμε μόλις 140 χιλιόμετρα. Όμως είδαμε πολύ ωραίες εικόνες που περιελάμβαναν πολλά χωριά και ορυζώνες, οι οποίοι δυστυχώς είχαν ξερά χόρτα αφού είχε τελειώσει ο θερισμός του ρυζιού. Στην περιοχή αυτή το υψόμετρο είναι λίγο πάνω από τα 1.000 μέτρα και γι’ αυτό έχει αρκετό κρύο για να έχουν δύο σπορές το χρόνο. Την μια σπορά την κάνουν τον Ιούνιο και τον Οκτώβρη γίνεται ο θερισμός. Άρα στις αναβαθμίδες που είδαμε, Γενάρη μήνα, είχαν μείνει τα ξερά χόρτα και έβαζαν μέσα τις αγελάδες για να φάνε. Όμως προς το τέλος της ημέρας πήγαμε σε μία περιοχή που είχε υψόμετρο περίπου 600 μέτρα και εκεί είδαμε λίγα χωράφια με πράσινο ρύζι. Εκεί η περιοχή είναι ζεστή και γι’ αυτό κάνουν δύο σπορές το χρόνο, τη μία εκ των οποίων είδαμε με το πράσινο ρύζι στους ορυζώνες.

Ξεκινήσαμε λοιπόν την ημερήσια εκδρομή μας με τον Yang Lee, έτσι έλεγαν τον οδηγό μας, για να πάμε να δούμε αρχικά κάποιους κρατήρες από τις βόμβες που έπεσαν γύρω στο 1968 από τους Αμερικάνους. Ήταν σε μία περιοχή που ήταν διάδρομος για τους Βιετκόνγκ από και προς το Βιετνάμ. Οι Αμερικάνοι λοιπόν βομβάρδιζαν αυτό το διάδρομο και προσπαθούσαν να καταστρέψουν το δρόμο πάνω στον οποίο κινούνταν. Σήμερα σε ένα κομμάτι γης που έχουν πέσει καμιά δεκαριά, ίσως και παραπάνω βόμβες, το έχουν περιφράξει και το καθαρίζουν έτσι ώστε να φαίνονται οι κρατήρες οι οποίοι έχουν διάμετρο μέχρι 10 μέτρα. Το όνομα του σημείου είναι Ban Khai Bomb Crater. Σίγουρα περίμενα να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον αλλά όμως είναι κάτι που δεν το βλέπεις και τόσο εύκολα κάπου αλλού, όπου και να πας.

Και το κοντινό χωριό:

Και λίγο πιο κάτω: