- Μηνύματα
- 98
- Likes
- 465
Η “Βαλτική τριλογία” τελείωσε φέτος με την τελευταία χώρα που είχε μείνει. Οργάνωσα το ταξίδι νωρίς, έτσι οι τιμές των εισιτηρίων (194,39 Ευρώ για την ακρίβεια), του αυτοκινήτου (4 ημέρες - 154 Ευρώ) και των Airbnb ήταν λογικές. Όμως για πρώτη φορά μπορώ να πω ότι έχω παράπονο από την Aegean. Είκοσι περίπου ημέρες πριν την αναχώρηση μου ήρθε ένα ωραίο e-mail όπου με πληροφορούσαν ότι η συγκεκριμένη πτήση Αθήνα-Vilnius ακυρώθηκε! Μικρός πανικός, τηλεφώνημα στην εταιρεία και φυσικά θα με έβαζαν χωρίς επιβάρυνση σε άλλη πτήση, ενώ μπορούσα και να ζητήσω voucher, αν ακύρωνα το ταξίδι. Πτήση υπήρχε την προηγούμενη (και την επόμενη, αλλά θα μου άλλαζε τελείως το πρόγραμμα). Όμως για το αυτοκίνητο έβγαινε μία ημέρα παραπάνω και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω “επέκταση” με την ίδια ημερήσια χρέωση, αλλά να κάνω καινούργια κράτηση, σίγουρα σε μεγαλύτερη τιμή. Αποφάσισα να ακυρώσω το αυτοκίνητο και να πάω στη Ρίγα, γιατί ήταν πιο κοντά στην πρώτη μου στάση. Ευτυχώς υπήρχε θέση. Το ταξίδι βγήκε φτηνότερο βέβαια, με λίγο μεγαλύτερη ταλαιπωρία, αλλά συν μία ημέρα.
Αναχώρησα το βράδυ της 13ης Ιουλίου και έφτασα στην Ρίγα γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα (βάρβαρες πτήσεις!). Νυκτερινά λεωφορεία υπάρχουν, πήρα το πρώτο και κατέβηκα στον σταθμό των λεωφορείων, για να μην τα πολυλογώ πέρασε η ώρα και στις έξι πήρα το πούλμαν για την πρώτη μου στάση. Έφτασα γύρω στις 8 στο Siauliai, προφέρεται σοουλέι, ή κάπως έτσι τέλος πάντων (σημαίνει πόλη του ήλιου). Φυσικά το δωμάτιο θα ήταν διαθέσιμο πολύ αργότερα. Άφησα την βαλίτσα σε έναν χώρο αποσκευών στον σταθμό και ξεκίνησα να ανακαλύψω την πρώτη πόλη της Λιθουανίας που επισκεπτόμουν (και 4η σε μέγεθος, 130.000 κάτοικοι περίπου). Περπάτησα στην κεντρική οδό Τίλζες (Tilžės gatvė) και έφτασα στο καμάρι του Siauliai, την Vilniaus gatvė. Είναι σχεδόν όλη πεζόδρομος, πολύ ωραίος και φαρδύς, εκεί βρίσκονται πολλά από τα αξιοθέατα, αλλά και η “ζωή”. Η πρώτη βόλτα μου ήταν ξεχωριστή, ήταν αρκετά νωρίς, η πόλη σιγά σιγά ξυπνούσε. Η ώρα πέρασε ευχάριστα, παρόλο το ξενύχτι, κατά το μεσημέρι μου ήρθε το μήνυμα από τον ιδιοκτήτη ότι το δωμάτιο ήταν έτοιμο. Γύρισα στον σταθμό, πήρα την βαλίτσα και πήγα 100 μέτρα πιο πέρα, στο Itaja apartment 49 (51 Ευρώ για δύο διανυκτερεύσεις). Το διαμέρισμα βρισκόταν σε ένα κτίριο παλιό, η είσοδος δεν σου γέμιζε το μάτι, μέσα όμως ήταν περιποιημένο. Το δωμάτιο καθαρό, αρκετά ευρύχωρο, με κουζίνα και ωραία θέα. Μετά από ένα απαραίτητο “φρεσκάρισμα”, βγήκα να γνωρίσω καλύτερα την πόλη. Ανεβοκατέβηκα λίγο τον πεζόδρομο, ενώ διαπίστωσα ότι είναι ζώνη όπου απαγορεύεται εντελώς το κάπνισμα! Αναρωτιέμαι πόσες άλλες Αμερικάνικες υστερίες θα έλθουν και στην Ευρώπη!
Μετά κατευθύνθηκα στην ενδιαφέρουσα Γκαλερί Τέχνης του Siauliai (In English | Šiaulių dailės galerija).
Συνέχισα προς τα ανατολικά. Πέρασα από τον εντυπωσιακό Καθεδρικό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, την πλατεία Sundiai με το χρυσό άγαλμα του τοξότη και κατέληξα στην λίμνη Telikša με το τεράστιο και περίεργο μεταλλικό άγαλμα αλεπούς! Πλάκα έχει!
Ήθελα να φάω κάτι ελαφρύ, γύρισα στον πεζόδρομο και δοκίμασα για πρώτη φορά ένα από τα χαρακτηριστικά Λιθουανικά πιάτα, την κρύα πατζαρόσουπα (Šaltibarščiai προφέρεται σάλτιμπαρσί). Πολύ καλή, ειδικά αν κάνει ζέστη (που έκανε)!
Επέστρεψα στο δωμάτιο για ανασυγκρότηση και λίγο ύπνο. Αργότερα συνέχισα τις βόλτες, πήγα για φαγητό και μετά σε ένα καφέ μπαρ, όπου έδειχναν τον ημιτελικό του παγκοσμίου κυπέλλου Ισπανία – Γαλλία. Στο ημίχρονο λέω στην κοπέλα που σέρβιρε ότι πάω στην άκρη του δρόμου, να κάνω ένα τσιγάρο. ”Μα μπορείτε να καπνίσετε εδώ, σας φέρνω σταχτοδοχείο”. Δεν κατάλαβα τι ισχύει, απαγορεύεται το κάπνισμα μόνο την ημέρα ή δεν τηρείται το βράδυ; Θα την ρωτούσα, αλλά έτρεχε να εξυπηρετεί τον κόσμο. Είδα τον υπόλοιπο αγώνα (στεναχωρήθηκα από το αποτέλεσμα, αλλά τι να κάνουμε; ) και πήγα για ύπνο, αρκετά κουραστική ήταν η ημέρα.
15 Ιουλίου Siauliai
Μετά από σύντομο πρωινό στο διαμέρισμα πήγα στον σταθμό. Προορισμός μου το πιο γνωστό αξιοθέατο του Siaulai (της ευρύτερης περιοχής του, αν προτιμάτε): ο Λόφος των Σταυρών. Η απόσταση είναι περίπου 12 χιλιόμετρα και τα λεωφορεία είναι αρκετά συχνά, σε αφήνουν στην στάση Domantai, από εκεί έχει ποδαρόδρομο 2 χιλιομέτρων. Η ιστορία του είναι λίγο ασαφής, κατά την επικρατέστερη εκδοχή άρχισαν να τοποθετούν τους σταυρούς για να τιμήσουν τα θύματα μίας εξέγερσης του 1831, εναντίον της Ρωσίας. Σίγουρα είναι ένας πολύ ….. ιδιαίτερος χώρος και απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σημασία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σαν σύμβολο της θέλησης των Λιθουανών για ανεξαρτησία. Μάλιστα οι Σοβιετικές αρχές απαγόρευαν ουσιαστικά στον κόσμο να βάζει σταυρούς, μερικές φορές πήγαιναν και τους ξήλωναν, οι Λιθουανοί σιγά σιγά τους ξαναέβαζαν. Η έκταση είναι μικρή, μπορεί κανείς να τη δει όλη σε μισή ώρα. Η είσοδος είναι ελεύθερη, δίπλα στο πάρκινγκ (στοιχίζει 2 Ευρώ) υπάρχει ένας ωραίος χώρος με γραφείο πληροφοριών και κατάστημα (έξω υπάρχουν και πάγκοι) για σουβενίρ.
Επέστρεψα στην πόλη, περπάτησα πάλι στον πεζόδρομο με κατάληξη στην βίλα του Chaim Frenkel, (Chaimas Frenkelis Villa-Museum - Aušros muziejus). Ο Frenkel ήταν Εβραίος βιομήχανος (είχε εργοστάσιο επεξεργασίας δέρματος). Το πανέμορφο κτίριο, αρχιτεκτονικής Art Nouveaux, χτίστηκε το 1908 και σήμερα είναι μουσείο, όπου βλέπει κανείς τον τρόπο ζωής (καθόλου άσχημο) των ευγενών της εποχής, αλλά και στοιχεία της ιστορίας της περιοχής. Από την πίσω πλευρά του υπάρχει ένας ωραίος κήπος και δεν λείπει ένα καφέ – εστιατόριο.
Σειρά είχε το ενδιαφέρον και ασυνήθιστο Μουσείο Ποδηλάτων (wanderlog.com/el/place/details/304218/bicycle-museum-of-%C5%A1iauliai ), στην Vilnius gatve.
Συνέχισα την βόλτα στην Vilniaus που εκείνη την ημέρα είχε ανοικτή αγορά, κυρίως με διάφορα είδη λαϊκής τέχνης.
Μετά από ένα πρόχειρο φαγητό πήγα στο Φωτογραφικό Μουσείο (Beginning | Photography museum). Πολύ ωραίες οι παλιές φωτογραφικές μηχανές, αλλά και τα άλλα εκθέματα. Στον πάνω όροφο σου έδιναν τη δυνατότητα να σε φωτογραφίσουν με το κινητό μέσα από μία παλιά φωτογραφική μηχανή. Το αποτέλεσμα κάτω! Υπήρχε τέλος και ταράτσα, με ωραία θέα..
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με λίγες ακόμα βόλτες, τελικά το Siauliai είναι αρκετά όμορφο! Μετά χαλάρωση στο δωμάτιο και βραδινή έξοδος.
16 Ιουλίου Siauliai - Klaipeda
Η ημέρα ξεκίνησε μάλλον άσχημα. Δικό μου το φταίξιμο, έπρεπε να το φροντίσω από την προηγούμενη, αν και ίσως να μην είχε διαφορά. Στον σταθμό των λεωφορείων διαπίστωσα ότι δεν υπήρχαν εισιτήρια, παρόλο που έφευγαν δύο λεωφορεία για την Klaipeda, στις 9! Πήγα στον σιδηροδρομικό σταθμό, 850 μέτρα πιο πέρα, και μέχρι να μου πει η (ευγενέστατη, αντίθετα με αυτήν στα λεωφορεία) κυρία ότι υπάρχει θέση, μου είχαν κοπεί τα πόδια! Έχει γούστο να μείνουμε εδώ σήμερα, έλεγα. Μόνο που το τρένο έφευγε γύρω στη μία. Μικρό το κακό! Αφού είχα χρόνο έκανα μια τελευταία βόλτα και επισκέφτηκα το Σπίτι-Μουσείο Venclauskis (Vytauto gatve 89, VENCLAUSKAI HOUSE-MUSEUM). Έχει το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη του, του φιλάνθρωπου δικηγόρου και πολιτικού Kazimieras Venclauskis. Μαζί με την σύζυγό του αναλάμβαναν την προστασία εγκαταλελειμμένων και ορφανών παιδιών. Οι κόρες του το δώρισαν στο μουσείο της πόλης το 1991 και σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο. Το κτίριο είναι εξαιρετικά όμορφο, ενώ και μέσα έχει εκθέματα από την ζωή των ιδιοκτητών και την ζωή της πόλης το 1ο μισό του 20ού αιώνα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν, είδα και κάτι που δεν θα επισκεπτόμουν, αν δεν τύχαινε η αναποδιά!
Πήγα στο δωμάτιο, πήρα την βαλίτσα και κατευθύνθηκα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Το τρένο είχε πολύ κόσμο αλλά το ταξίδι ήταν άνετο. Περιττό να πω πως τα τρένα και στην Λιθουανία είναι πολύ καλά. Οι περισσότεροι επιβάτες (πολλά νέα παιδιά) κατέβηκαν στον προτελευταίο σταθμό, θα πήγαιναν στη συνέχεια με λεωφορείο στο πιο γνωστό θέρετρο της χώρας, την Palanga (σχεδίαζα να κάνω στάση εκεί με το αυτοκίνητο, αλλά.....). Έφτασα στην Klaipeda κατά τις τρεις. Πριν την ακύρωση του αυτοκινήτου είχα κλείσει δωμάτιο σχετικά κοντά στον σταθμό, ευτυχώς το άλλαξα και έκλεισα στην εξαιρετική πανσιόν Preludija, κυριολεκτικά στο κέντρο. Εδώ το κόστος βέβαια ήταν μεγαλύτερο, 207 Ευρώ για τρεις διανυκτερεύσεις, η πόλη είναι πολύ δημοφιλής και πραγματικά το αξίζει!
Πηγαίνοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό του Siauliai
Klaipeda - Ο σιδηροδρομικός σταθμός
Η Klaipeda ανήκε στην Γερμανία, μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η ονομασία της ήταν Memel. Ο πληθυσμός της επαρχίας της ήταν σχεδόν μοιρασμένος, Γερμανοί και Λιθουανοί, με μικρή Εβραϊκή κοινότητα, οι πρώτοι υπερτερούσαν στην πόλη. Προσαρτήθηκε στην Λιθουανία σαν αυτόνομη περιοχή, έγινε Γερμανική λίγο πριν την έναρξη του Β’ΠΠ (η τελευταία αναίμακτη “κατάκτηση” του Χίτλερ) και στο τέλος του προσαρτήθηκε στην Ε.Σ.Σ.Δ., μαζί με την μισή Πρωσία, η άλλη μισή δόθηκε στην Πολωνία. Η Klaipeda και η γύρω περιοχή δόθηκαν στην Λιθουανική Σ.Σ.Δ. (οι Γερμανοί απελάθηκαν, όπως και σε όλη την πρώην Πρωσία), το υπόλοιπο κομμάτι ανήκει στον Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ (πρώην Καίνικσμπερκ). Το κέντρο της είναι γύρω από τις εκβολές του ποταμού Dunes (ή Dangė), πράγμα που της δίνει ξεχωριστή ομορφιά! Κατέβηκα από τον σταθμό με τα πόδια. Όταν έφτασα στο ποτάμι κατάλαβα ότι καλά έκανα που ήρθα μέχρι την Βαλτική (το πλοίο πάντως είναι .. κυριλέ καφέ - εστιατόριο)!
Preludija
Τακτοποιήθηκα στο Preludija και είδα ότι από τα μέρη που ήθελα να δω το βολικότερο από πλευράς ωραρίου (είχα φτάσει και σχετικά αργά) ήταν η γκαλερί τέχνης Pranas Domšaitis (Klaipėda Art Museum | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus). Ενδιαφέρουσα συλλογή έργων μοντέρνας τέχνης του ζωγράφου που έχει το όνομά του. Με την ευκαιρία περπάτησα και λίγο στην περιοχή βόρεια από το ποτάμι. Η πόλη είναι πραγματικά ωραία και περιποιημένη!
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με βόλτες στο κέντρο, φυσικά στάσεις, φαγητό σε ένα από τα πολλά μαγαζιά πάνω στο κανάλι και ποτό στο καφέ – εστιατόριο –μπαρ Rockstarai (Žvejų g. 7, ωραία μουσική και ατμόσφαιρα, έγινε το βραδινό στέκι μου).
17 Ιουλίου Klaipeda
Πέρασα από την όμορφη Πλατεία Θεάτρου και έκανα μία βόλτα στο κέντρο της πόλης.
Ύστερα προχώρησα προς το λιμάνι για να επισκεφτώ το Κάστρο της Κλαιπέντα. Στον δρόμο μου υπήρχε το άγαλμα του μαύρου φαντάσματος!
Ο θρύλος λέει ότι το 1595 ένα φάντασμα εμφανίστηκε σε έναν από τους φρουρούς του κάστρου και τον προειδοποίησε ότι σύντομα θα υπάρξει έλλειψη τροφής και ξυλείας. Ο φρουρός μετέφερε την ειδοποίηση και οι αρχές της πόλης φρόντισαν να αποθηκεύσουν μεγαλύτερες ποσότητες. Τα επόμενα χρόνια πάντως παρουσιάστηκαν πράγματι ελλείψεις και η πόλη σώθηκε από δυσάρεστες καταστάσεις. Το φάντασμα έμεινε λοιπόν στην λαϊκή συνείδηση σαν φύλακας - άγγελος της Klaipeda και το 2010 δύο γλύπτες έφτιαξαν αυτό το ωραίο και ασυνήθιστο έργο!
Στην συνέχεια έφτασα στο γνωστότερο αξιοθέατο. Το Κάστρο χτίστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες τον 13ο αιώνα και οι χώροι του έχουν μετατραπεί σε ένα ενιαίο μουσείο με πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα από την ιστορία της Klaipeda (Memel ή Memelburg τότε). Από τους πύργους του η πανοραμική θέα είναι εντυπωσιακή! Γύρισα στο κέντρο και ρώτησα σε ένα καφέ που μπορώ να φάω παραδοσιακά πιάτα της χώρας. Η κοπέλα μου σύστησε το Dvaras (είναι αλυσίδα εστιατορίων). Μεγάλος ο χώρος, λίγο “τουριστικό” (το προσωπικό φοράει παραδοσιακές ποδιές), το φαγητό και το σέρβις πάντως ήταν άψογα και οι τιμές λογικές! Γενικά στην χώρα τρως καλά, πληρώνοντας από 20 έως 30 Ευρώ (ένα πιάτο και μια μπύρα). Τα περισσότερα πιάτα είναι με κρέας, έχουν και αρκετές συνταγές με πατάτες (πουτίγκες, κροκέτες κλπ.). Για λεπτομέρειες: (www.toptravelsights.com/top-17-delicious-food-to-eat-in-lithuania/).
Οι βόλτες συνεχίστηκαν και κατέληξα στο Μουσείο των Ρολογιών, (The Clock Museum), μου αρέσουν οι αντίκες!
Γύρισα λίγο στο δωμάτιο και το βράδυ βγήκα και κατέληξα (που αλλού), στο Rockstarai, όπου ζήτησα να δοκιμάσω κάποιο από τα δυνατά λικέρ τους. Η barwoman μου σύστησε το πιο δημοφιλές (και από τα φτηνότερα, από ότι διαπίστωσα αργότερα), το Devynerios (σημαίνει 3 εννιάρια) στην πράσινη έκδοση, με διάφορα βότανα. Καλό και αρκετά δυνατό!
18 Ιουλίου Klaipeda
Η ημέρα άρχισε με επίσκεψη στο Ιστορικό Μουσείο της Ελάσσονος Λιθουανίας (History museum of Lithuania Minor | Mlimuziejus.lt). Καταρχήν, τι ήταν αυτή η Ελάσσων Λιθουανία; Η παραλιακή περιοχή της χώρας, ανήκε και ήταν πολύ κοντά πολιτιστικά και θρησκευτικά στην Γερμανία. Οι Λιθουανοί εκεί ήταν προτεστάντες, σήμερα τα ¾ περίπου είναι Καθολικοί. Η Μείζων Λιθουανία ανήκε στην Ρωσία και όταν το 1864 απαγορεύτηκε η χρήση του Λατινικού αλφάβητου (προσπάθησαν να επιβάλλουν το Κυριλλικό), τα κανονικά βιβλία τυπώνονταν στην Klaipeda και περνούσαν παράνομα στα κατεχόμενα από τους Ρώσους εδάφη. Επικίνδυνη δουλειά για τους knygnešiai, τους “λαθρέμπορους βιβλίων” (οι ποινές ήταν αυστηρές). Εξαιτίας αυτής της περιόδου, που τελείωσε το 1904 με διάταγμα του Τσάρου Νικολάου Β’, αλλά και του γεγονότος ότι εκεί εκδόθηκε, το 1547, το πρώτο βιβλίο στα Λιθουανικά, η Klaipeda θεωρείται ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο στην διατήρηση της ταυτότητας των Λιθουανών. Τα Λιθουανικά παρεμπιπτόντως ανήκουν στις Βαλτικές γλώσσες που είναι κλάδος των Ινδοευρωπαϊκών, μαζί με τα Λετονικά και κάποιες άλλες που έχουν χαθεί (Baltic languages - Wikipedia). Όσο για το μουσείο, έχει εκθέματα από όλες τις ιστορικές περιόδους και είναι πραγματικά ενδιαφέρον.
Σειρά είχε το Ναυτικό Μουσείο της Klaipeda. Μέρος του είναι το παλιό ναρκαλιευτικό Sūduvis, αγκυροβολημένο στο κέντρο της πόλης, στην βόρεια όχθη του ποταμού. Αξίζει τα 6 Ευρώ που κοστίζει η επίσκεψή του!
Το κύριο μέρος του όμως βρίσκεται απέναντι από την πόλη, στην κατάληξη της Κουρονικής Λωρίδας, μιας πραγματικά ιδιαίτερης χερσονήσου που ξεκινάει από τον Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ και το άκρο της βρίσκεται λίγο βόρεια της Klaipeda. Η μετάβαση γίνεται με μικρά φέριμποτ από τον παλιό τερματικό, στην εκβολή του ποταμού, το εισιτήριο κοστίζει 1,70 Ευρώ και η διαδρομή διαρκεί περίπου 8 λεπτά. Όποιος πάει με αυτοκίνητο πρέπει να πάει στον καινούργιο, γύρω στα 2 χιλιόμετρα νοτιότερα, μόνο που πρέπει να πληρώσει και ένα τσουχτερό οικολογικό τέλος, 50 Ευρώ παρακαλώ!
Έφτασα στον τερματικό του Smiltyne, είχε αρχίσει ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο, έτσι πήρα ένα από τα αστεία οχήματα που μοιάζουν με τρενάκια (5 Ευρώ!!!!) για να φτάσω στο πραγματικά εντυπωσιακό μουσείο. Το εισιτήριο για το ενυδρείο είναι 14 Ευρώ, για την “επίδειξη” των δελφινιών 18 (με τίποτα δεν θα τα έδινα και όχι μόνο για το κόστος). Το ενυδρείο έχει πολλά “εκθέματα”, ειδικά όμως για τα θαλάσσια λιοντάρια σε πιάνει η καρδιά σου βλέποντας πόσο στριμωγμένα είναι! Καταπίεσα τα φιλοζωικά μου αισθήματα και το γύρισα, στην έξοδο υπήρχε και ένα περίπτερο όπου μαζεύουν υπογραφές για να απελευθερωθούν τα λιοντάρια. Πάντως όλος ο χώρος είναι προσεγμένος!
Όταν τέλειωσα η βροχή είχε σταματήσει ευτυχώς και γύρισα στο φέριμποτ με τα πόδια. Ευτυχώς, γιατί η διαδρομή είναι πολύ όμορφη, πράσινο στα δεξιά και η Klaipeda απέναντι. Στον δρόμο υπήρχε ένας παλιός καλοδιατηρημένος, μικρός οικισμός ψαράδων. Ένα από τα σπίτια είναι μικρό Εθνογραφικό Μουσείο (δωρεάν είσοδος), με αντικείμενα της καθημερινότητάς τους, με βγάλανε και φωτογραφία με ……. αλιευτική περιβολή!
Λίγο πιο κάτω βρίσκεται μία ωραία έκθεση παλιών πλοίων (ελεύθερη είσοδος).
Στον αρχικό μου προγραμματισμό είχα σκεφτεί να πάρω λεωφορείο μέχρι την κωμόπολη Nida, στο τέρμα σχεδόν του Λιθουανικού τμήματος της χερσονήσου. Η απόσταση είναι αρκετά μεγάλη, το πήγαινε έλα (και η επίσκεψη φυσικά) θα μου έτρωγε όλη την υπόλοιπη ημέρα. Ομολογώ ότι βαρέθηκα, πρέπει πάντως να είναι πολύ όμορφη.
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με βόλτες στην πόλη και βραδινή έξοδο.
19 Ιουλίου Klaipeda – Kaunas
Το τρένο για το Kaunas κάνει πολύ περισσότερη ώρα από τα πούλμαν, η σιδηροδρομική γραμμή περνάει από το Siauliai. Έκλεισα την προηγούμενη εισιτήριο με το πούλμαν (21,50 Ευρώ) και η αναχώρηση ήταν στις 2 περίπου. Είχα λίγη ώρα και έκανα μία τελευταία βόλτα στην Klaipeda, πόλη που μου άρεσε πραγματικά!
...και πάλι ο σιδηροδρομικός σταθμός της Klaipeda (απέναντι από αυτόν των λεωφορείων)
Κατά τις 12 πήρα λεωφορείο που με πήγε κατευθείαν στον σταθμό. Εκεί υπάρχει και ένα ωραίο self-service, έφαγα κάτι. Μια μικρή παρένθεση: σε όλους τους σταθμούς πληρώνεις μισό ή ένα Ευρώ για να πας στην τουαλέτα, η καθαριότητα όμως είναι εντυπωσιακή! Το ταξίδι ήταν άνετο (το πούλμαν είχε και wi-fi).
Στις 5 έφτασα στην 2η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ο πληθυσμός είναι σχεδόν 400.000. Το δωμάτιό μου βρισκόταν στο ωραίο συγκρότημα Small attic rooms in Kaunas old town, 2,5 χιλιόμετρα περίπου από τον σταθμό. Εδώ ομολογώ ότι δεν έκανα και την καλύτερη επιλογή, γιατί το συγκρότημα είναι μεν ωραίο και μοντέρνο, το μονόκλινο δωμάτιο όμως είναι υπερβολικά μικρό και δεν είχε ψυγείο (τα δίκλινα είδα μετά ότι είναι άνετα). Η τιμή: 135 Ευρώ για τρεις διανυκτερεύσεις, θα έλεγα πολλά για αυτό που πρόσφερε.
Τακτοποιήθηκα και βγήκα για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη. Κατευθύνθηκα προς το κέντρο (Centras) και βρήκα την πανέμορφη Laisvès alėja (λεωφόρο Λάισβες), τον μακρύτερο πεζόδρομο στην Ανατολική Ευρώπη (1,6 χιλιόμετρα). Εντυπωσιακό είναι και το πλάτος της, στην μέση έχει μεγάλη νησίδα, τα κτίρια είναι όμορφα, φυσικά είναι γεμάτη με καταστήματα, καφέ – εστιατόρια – μπαρ και μερικά ξενοδοχεία. Στο τέρμα της βρίσκεται ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κάουνας. Δεν μπορούσα να μην ανακαλύψω το εξαιρετικό μπαρ Genys Taproom Kaunas, σχεδόν στη γωνία της Laisvès με την πλατεία του ναού! Μεγάλη ποικιλία από Λιθουανικές (μόνο) μπύρες, μικρός και ωραίος χώρος μέσα, εξαιρετικό έξω, με θέα στην εκκλησία! Επί τη ευκαιρία να πω ότι η χώρα έχει παράδοση στις μπύρες. Η πιο εμπορική ίσως, η Švyturys, είναι αρκετά καλή, πολύ καλύτερες είναι αυτές των μικρότερων παραγωγών.
Πολύ ωραία ιδέα για τις ζεστές ημέρες
Το βράδυ παρακολούθησα και το 1ο ημίχρονο του τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου …… όρθιος, στα λίγα μαγαζιά που τον μετέδιδαν γινόταν χαμός! Βαρετός αγώνας (ήμουν και “ουδέτερος”, πέρα από κουρασμένος), πήγα για ύπνο.
20 Ιουλίου Kaunas
Η ημέρα άρχισε με βροχή. Πήγα πάλι στην Laisvès για πρωινό καφέ και μετά έκανα βόλτα στην περιοχή προς τα βόρειά της (η βροχή ευτυχώς σταμάτησε).
Ανηφόρισα στην Βασιλική της Ανάστασης του Χριστού, μία ιδιαίτερη, μινιμαλιστική εκκλησία, ακόμα και οι εικόνες στο εσωτερικό της είναι διαφορετικές από τα συνηθισμένα. Δεν τους είχα για τόσο “προχώ” τους Καθολικούς! Η ιστορία της είναι κάπως ιδιαίτερη, η κατασκευή της ξεκίνησε το 1934 για να τιμήσουν την ανεξαρτησία της χώρας και άρχισαν να την χτίζουν στο Κάουνας γιατί αυτή ήταν πρωτεύουσα της Λιθουανίας στον μεσοπόλεμο, το Βίλνιους ήταν Πολωνικό. Αφού πέρασε των παθών της τον τάραχο, ολοκληρώθηκε μόλις το 2005. Πάντως είναι πραγματικά μοναδικό αξιοθέατο και κατά πολλούς το σήμα κατατεθέν της πόλης!
Στη συνέχεια κατηφόρισα προς το ποτάμι. Σειρά είχε το νησάκι Nemunas, όπου βρίσκεται το τεράστιο αθλητικό κέντρο και το γήπεδο μπάσκετ της Zalgiris (στο α τονίζεται). Στην Λιθουανία το μπάσκετ είναι το δημοφιλέστερο σπορ. Το γήπεδο βέβαια ήταν κλειστό, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας! Πέρασα λίγο από το εμπορικό κέντρο Akropolis, αγόρασα και μερικά δωράκια. Οι βόλτες συνεχίστηκαν μέχρι το βράδυ.
21 Ιουλίου Kaunas
Η πρώτη επίσκεψη ήταν στο 9ο φρούριο. Το Κάουνας ήταν τριγυρισμένο από οχυρωματικά έργα. Το ένατο κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου – αρχές του 20ου αιώνων και η ιστορία του είναι αρκετά θλιβερή. Το 1924 μετετράπη σε φυλακές, επί Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν τόπος κράτησης αντικαθεστωτικών. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (η σκοτεινότερη σελίδα) ήταν χώρος συγκέντρωσης (πριν τους στείλουν στα στρατόπεδα), αλλά και εξόντωσης Εβραίων, όχι μόνο από την Λιθουανία αλλά και από χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Οι συγκοινωνία δεν είναι ιδιαίτερα βολική (απέχει και 7 περίπου χιλιόμετρα από το δωμάτιο), οπότε ακολούθησα την συμβουλή της ευγενέστατης υπεύθυνης του Small attic rooms και πήγα με ταξί. Για την ιστορία χρησιμοποίησα την Taksi Mersiukas Kaunas, το κόστος ήταν 12 Ευρώ. Το φρούριο είναι πολύ ενδιαφέρον και …..χώρος προβληματισμού για τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας. Στον εξωτερικό του χώρο δεσπόζει το επιβλητικό Μνημείο του Ολοκαυτώματος (φτιάχτηκε το 1984). Στη συνέχεια, αφού για πάρω λεωφορείο έπρεπε να βγω στον κεντρικό δρόμο και δεν ήξεραν να μου πουν πόσο συχνά περνάει, είπα στην είσοδο να μου καλέσουν πάλι ταξί, πολυτέλειες είχε εκείνη η ημέρα. Τώρα γιατί πλήρωσα 18 για να γυρίσω (άλλη εταιρεία, έτσι; ) ……. τέλος πάντων. Μου στοίχισε κάτι παραπάνω το φρούριο, άξιζε όμως!
Κατέβηκα στο αξιοθέατο που είχα πει ότι δεν έπρεπε να χάσω με τίποτα και ήμουν τυχερός γιατί μόλις είχε ανοίξει μετά από μία περίοδο ανακαίνισης: το Μουσείο του Διαβόλου (Žmuidzinavičius Museum - Wikipedia). Η επίσημη ονομασία είναι Μουσείο Žmuidzinavičius, το όνομα του ιδρυτή του. Ασυνήθιστο το θέμα σίγουρα, δεν υπάρχουν και πολλά παρόμοια στον κόσμο. Πάντως μην φανταστεί κανείς ότι πρόκειται για κάποιο σκοτεινό, τρομακτικό, υποβλητικό και δεν ξέρω τι άλλο μέρος. Αντίθετα τα εκθέματα έχουν πλάκα, οι δύο πρώτοι όροφοι έχουν την συλλογή του ιδρυτή και διάφορα Λιθουανικά αγαλματάκια, κούκλες κλπ. με θέμα τον διάβολο, ενώ ο τρίτος είναι αφιερωμένος στον υπόλοιπο κόσμο, πως δηλαδή απεικονιζόταν το πνεύμα του κακού σε διάφορους λαούς.
Σχεδόν ακριβώς απέναντι βρίσκεται το πολύ ενδιαφέρον Εθνικό Μουσείο Τέχνης Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (M. K. ČIURLIONIS NATIONAL MUSEUM OF ART). Ο Τσιουρλιόνις ήταν πολυσχιδής προσωπικότητα, μεταξύ άλλων ζωγράφος και συνθέτης. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της αφηρημένης τέχνης και ότι επέδρασε πολύ στην σύγχρονη Λιθουανική κουλτούρα.
Κατηφόρισα στην Šventosios Gertrūdos gatvė (οδό Αγίας Γερτρούδης) και κατευθύνθηκα δυτικά προς το Κάστρο του Κάουνας. Όλη η διαδρομή μέχρι εκεί είναι όμορφη! Το Κάστρο είναι χτισμένο στην συμβολή των ποταμών Nemunas και Neris, είναι εντυπωσιακό, αν και μάλλον μικρό. Μικρό είναι και το εσωτερικό του, αξίζει όμως η θέα!
Συνέχισα την βόλτα προς το Δημαρχείο (στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εκκλησία) και κάθισα λίγη ώρα στην όμορφη πλατεία του.
Γύρισα προς τα ανατολικά και περπάτησα στην πολύ γραφική πεζοδρομημένη Vilniaus gatvė! Η περιοχή της χερσονήσου που σχηματίζουν τα δύο ποτάμια είναι το παλιό ιστορικό κέντρο της πόλης, με πολλά όμορφα κτίρια. Μην ξεχνάμε ότι στην διάρκεια του μεσοπολέμου ήταν η πρωτεύουσα της χώρας.
Μετά από την απαραίτητη χαλάρωση στο δωμάτιο, σύντομη όμως λόγω ……μεγέθους, έκανα την τελευταία βόλτα – βραδινή έξοδο στην πόλη (που αλλού; στο Genys Taproom).
22 Ιουλίου Kaunas – Vilnius
Η μετάβαση δεν είχε απρόοπτα, τα δρομολόγια των τρένων και των πούλμαν είναι πολύ συχνά. Το τρένο αναχώρησε στις 9.30 (5,40 Ευρώ το εισιτήριο) και το ταξίδι ήταν άνετο, η διάρκειά του είναι περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά. Έφτασα στην πρωτεύουσα λοιπόν, αρκετά νωρίς για να πάω κατευθείαν στο δωμάτιο, είδα όμως ότι στο κτίριο του σταθμού υπάρχει ένα μικρό Μουσείο Τρένων. Ας ρίξουμε μια ματιά να περάσει η ώρα, λέω. Οι ευγενέστατες κοπέλες στην είσοδο μου είπαν να βάλω την βαλίτσα σε ένα από τα γραφεία. Πέρασε λίγο η ώρα έτσι, το μουσείο είναι συμπαθητικό.
Κατευθύνθηκα προς το Brand new studio in the center, η απόσταση είναι 1,2 χιλιόμετρα. Ακόμα νωρίς ήταν βέβαια, ευτυχώς λίγο πριν το σπίτι υπήρχε το BREW Specialty Coffee. Ευχάριστο μέρος, πέρασε ή ώρα και μου έστειλε μήνυμα ο ιδιοκτήτης. Το δωμάτιο ήταν έτοιμο και ήταν ευχάριστη έκπληξη! Άνετο και υπερμοντέρνο, άξιζε και με το παραπάνω τα 185 Ευρώ για 6 διανυκτερεύσεις! Ορίστε, είπα μέσα μου, ανταμείβομαι για το στρίμωγμα στο Κάουνας!
...και λίγη street art πηγαίνοντας στο Airbnb
Τακτοποιήθηκα και βγήκα για την πρώτη γνωριμία με το Vilnius. Κατέβηκα προς το κέντρο, λέω κατέβηκα γιατί το μόνο "μείον" του διαμερίσματος ήταν πως βρισκόταν σε υπερυψωμένη περιοχή και είχε λίγη ανηφόρα για την επιστροφή (λίγη, έτσι; ). Η πόλη σε κερδίζει αμέσως, τα κτίρια είναι όμορφα και φροντισμένα, έφτασα στον εντυπωσιακό Καθεδρικό Ναό, με το σύμβολο της πόλης δίπλα του, το πανύψηλο καμπαναριό του.
Από την πλατεία του ξεκινάει ο κεντρικός πεζόδρομος, η Pilies gatve, γεμάτη με εστιατόρια, καφέ, καταστήματα και άλλα αξιοθέατα, φτάνει μέχρι την πλατεία του Δημαρχείου!
Ορίστε .... με το καλημέρα
Το Δημαρχείο και η πλατεία του
Η πρώτη εντύπωση λοιπόν από το κέντρο ήταν παραπάνω από θετική, στη συνέχεια κατευθύνθηκα προς την γειτονιά μου και πήγα στο Μουσείο ΜΟ, εντυπωσιακό πολιτιστικό κέντρο σύγχρονης Λιθουανικής τέχνης.
Διαγώνια απέναντί του ανακάλυψα το συμπαθέστατο καφέ-μπαρ-εστιατόριο Plus Plus Plus, με ωραίο χώρο έξω και θέα στο επιβλητικό κτίριο του μουσείου. Έγινε ένα από τα ημερήσια στέκια μου. Αφού κάθισα κάποια ώρα, γύρισα στο σπίτι και το βράδυ πήγα στο κοντινό μπαρ - εστιατόριο Sparta. Ωραίο μέσα και με εξωτερικό χώρο που βλέπει σε μερικά σύγχρονα κτίρια.
23 Ιουλίου Vilnius
Κατέβηκα στο κέντρο από την ίδια διαδρομή, έφτασα στην πλατεία του Καθεδρικού ναού και πήγα στο Παλάτι του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας. Έδρα των ηγεμόνων του Δουκάτου της Λιθουανίας, αργότερα διοικητικό κέντρο της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, κατεδαφίστηκε σε μεγάλο βαθμό το 1801, μετά την προσάρτηση της Λιθουανίας στην Ρωσία. Τα υπολείμματά του χρησιμοποιήθηκαν για διάφορους σκοπούς και ανακατασκευάστηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας (άνοιξε για το κοινό το 2013). Απλά εξαιρετικό!
Το παλάτι
Κάθισα μετά για λίγη ώρα στο Caffeine, στην αρχή της Pilies (στέκι μου έγινε και αυτό) και συνέχισα την βόλτα φτάνοντας στην πραγματικά πανέμορφη εκκλησία της Αγίας Άννας! Λέγεται ότι όταν την είδε ο Μέγας Ναπολέων (κατά την εισβολή του στη Ρωσία) είπε ότι θα ήθελε να μπορούσε να την μεταφέρει στο Παρίσι.
Πραγματικά μοναδική εκκλησία
Στη συνέχεια κατευθύνθηκα στο Užupis (Ούζουπις). Τι είναι το Ούζουπις; Συνοικία της πόλης που σχεδόν περικλείεται από τον ποταμό Vilnia (το όνομά της σημαίνει “πέρα από τον ποταμό”). Παλιότερα ήταν από τις πιο παραμελημένες, κάποια εποχή έγινε στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων. Την 1η Απριλίου (τυχαίο; ) του 1997 κατά όλες τις επίσημες πηγές (κατά τους κατοίκους του 1998) αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία! Ως προς το έτος υπάρχει μία ασάφεια, αλλά σαν ημέρα ανεξαρτησίας εορτάζεται η 1η Απριλίου! Είναι μια μποέμ συνοικία (δημοκρατία, αν προτιμάτε) όπου δεν υπάρχουν εμπορικά κέντρα και ακριβά καταστήματα, αλλά μικρά μαγαζάκια καλλιτεχνών, άλλα με προϊόντα από χώρες της Ανατολής. Φυσικά υπάρχουν και τα απαραίτητα (λίγα) καφέ και εστιατόρια, κυρίως στην πλατεία με το άγαλμα του Άγγελου του Užupis, ενώ λίγο πιο πέρα, στην οδό Paupio, είναι αναρτημένο και το Σύνταγμα της ........ χώρας σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Ελληνικών. Το όλο σκηνικό έχει πλάκα, για περισσότερες πληροφορίες: (www.republicofuzupis.com/en/).
Πέρασα τον ποταμό, γύρισα στην Λιθουανία δηλαδή
, έκανα βόλτα στο κέντρο και έφαγα στο Dvaras, στην Aušros Vartų g.2 (υπάρχει και άλλο) σε πολύ ωραίο, ανοικτό χώρο, το φαγητό πολύ καλό και σε καλές τιμές. H βόλτα συνεχίστηκε, κατέληξα στο Μουσείο του Samuel Bak, γνωστό και σαν Μουσείο Γκαόν της Ιουδαϊκής Ιστορίας, (The Vilna Gaon Jewish State Museum — Memorialmuseums). Ο Bak είναι Εβραίος ζωγράφος που γεννήθηκε στο Βίλνιους και τώρα ζει στις Η.Π.Α. Το μουσείο είναι ωραίο, όπως και το κτίριο. Η Εβραϊκή παρουσία ήταν μεγάλη και επιδραστική στο Βίλνιους. Αποτελούσαν, σε διάφορες περιόδους, μεταξύ του 1/3 και του μισού του πληθυσμού της πόλης, η οποία αποκαλείτο Ιερουσαλήμ του βορρά. Ίσως η γνωστότερη προσωπικότητα ήταν ο Vilna Gaon (= ιδιοφυία της Βίλνα), όπως αποκαλούσαν έναν μεγάλο μελετητή, τον Ελιγιάχου μπεν Σλόμο Ζάλμαν (1720–1797), προς τιμήν του και 2η ονομασία του μουσείου. Η παρουσία τους ουσιαστικά τελείωσε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ελάχιστοι γλύτωσαν από το ολοκαύτωμα.
Η βόλτα συνεχίστηκε, χαλάρωσα στο Plus Plus Plus (πολύ ωραία περατζάδα τελικά) προτού γυρίσω στο σπίτι. Το βράδυ πήγα πάλι στο Sparta.
24 Ιουλίου Vilnius
Η ημέρα ξεκίνησε με πρωινό στο καφέ-εστιατόριο Fortas, πολύ κοντά στο σπίτι και στη συνέχεια κατεύθυνση βόρεια, προς τον ποταμό Neris. Στον δρόμο πέρασα και από την εντυπωσιακή Ρωσική εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Μιχαήλ, όπου θα γινόταν γάμος. Παρένθεση: στην Λιθουανία η Ρωσική μειονότητα είναι πολύ μικρότερη από ότι στις άλλες Βαλτικές χώρες, περίπου 5%.
Συνέχισα μέσα από το πάρκο Liuteronu sodas (Λουθηρανικός κήπος), η διαδρομή ήταν ωραία!
Προορισμός μου: το Μουσείο των Κατοχών και των Αγώνων για την Ελευθερία (μέχρι το 2018 γνωστό σαν Μουσείο των Θυμάτων της Γενοκτονίας), πρώην αρχηγείο και φυλακή της KGB, αφιερωμένο στα θύματα της Σοβιετικής εποχής. Ενδιαφέρων χώρος, με πολλές πληροφορίες και εκθέματα για τις εκτοπίσεις, όπως και για την ένοπλη αντίσταση εναντίον της Σοβιετικής εξουσίας. Εδώ νομίζω πρέπει να σημειώσω ότι πολλοί θεωρούν πως όλα αυτά που περιγράφονται στο μουσείο (αλλά και στα αντίστοιχα άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης) είναι υπερβολές, αν όχι ψέματα. Ας κρίνει ο καθένας για το αν θα πάει ή όχι.
Επόμενη στάση μου ήταν η φυλακή Lukiškės. Επίσκεψη γίνεται μόνο με οργανωμένη ξενάγηση, βαρέθηκα να πάω, αρκετά κελιά είχα δει. Μπήκα μόνο σε ένα μικρό χώρο όπου επιτρεπόταν, αλλά και στην Ρωσική εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν μέσα στην φυλακή! Έκανα και μια σύντομη στάση στην αυλή, που έχει γίνει χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Δεν θα έλεγα ότι αυτή η παράκαμψη ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα (δεν μπήκα βέβαια στην φυλακή).
Ήταν ωραία όμως η επιστροφή μου στο κέντρο, περπάτησα κατά μήκος του ποταμού, μέχρι να φτάσω στο ύψος του Καθεδρικού και ξαναπήγα για ένα γρήγορο καφέ στο Caffeine.
Άρχισα να πεινάω, επειδή το Fortas μου είχε αρέσει, ανέβηκα και έφαγα εκεί. Καλό το φαγητό, κανονικές τιμές και ήσυχο περιβάλλον . Γενικά η “γειτονιά” μου είναι ήσυχη, καμία σχέση με το κέντρο, όπου γίνεται χαμός. Προτιμάω, όταν είναι δυνατόν, να μένω σε τέτοιες περιοχές, όχι μακριά από το κέντρο αλλά χωρίς πολλή βαβούρα. Πέρασα για λίγο από το σπίτι για φρεσκάρισμα (έκανε αρκετή ζέστη) και κατέβηκα πάλι στο κέντρο. Πήγα στο πιο εμβληματικό ίσως αξιοθέατο της πόλης, τον Πύργο Gediminas (Γκεντιμίνας). Πρόκειται για ότι έχει μείνει, στον ομώνυμο λόφο, από το υψηλότερο τμήμα του Κάστρου του Βίλνιους. Η ανάβαση μπορεί να γίνει και με ένα μικρό τελεφερίκ (αυτό χρησιμοποίησα, έκανε ζέστη ακόμα). Το εισιτήριο πήγαινε - έλα είναι 3 Ευρώ, για τον Πύργο και για το μουσείο του 8. Το μουσείο είναι μικρό, η θέα της πόλης από τα παράθυρά του, όπως άλλωστε και από κάθε σημείο του λόφου, θαυμάσια!
Οι βόλτες συνεχίστηκαν στο κέντρο, κάποια στιγμή επέστρεψα στο σπίτι, το βράδυ ξαναπήγα στο Sparta.
25 Ιουλίου Vilnius
Η πρώτη επίσκεψη ήταν στο Σπίτι-Μουσείο Kazys Varnelis. (https://lnm.lt/en/museums/ kazys-varnelis-house-museum/). Ο Varnelis (1917 - 2010) ήταν ζωγράφος. Τα ωραία και ασυνήθιστα έργα του έχουν χαρακτηριστεί σαν μοντέρνα έκδοση της Λιθουανικής λαϊκής τέχνης.
Μετά από μια απαραίτητη στάση στο κέντρο, πήγα στο Μουσείο του Φύλακα (Κυβερνήτη) του Κάστρου (Pilininko namas, The Castellan’s House). Ήταν σπίτι – έδρα του υπεύθυνου του Κάστρου, μετατράπηκε σε μουσείο το 2020 και έχει εκθέματα σχετικά με την ιστορία της χώρας. Μικρό, αλλά ενδιαφέρον, δεν μπορώ να μην πω κάτι για τις δύο ευγενέστατες κυρίες στην είσοδο. Μου έπιασαν την κουβέντα μόλις τους είπα ότι είμαι Έλληνας και ήξεραν αρκετά πράγματα για την χώρα μας!
Λίγο πιο πέρα, πάνω στον ποταμό Neris, βρίσκεται το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών και Διακόσμησης (Museum of Applied Arts and Design Vilnius Design Guide). Πραγματικά ωραίος και ιδιαίτερος χώρος, δεν έχει μόνιμες συλλογές αλλά περιοδικές με ότι έχει σχέση με το ντιζάιν, από κοσμήματα και κεραμικά μέχρι έπιπλα και ρούχα διαφόρων εποχών.
Η βόλτα συνεχίστηκε στην λεωφόρο Gediminas, προς τα δυτικά της πλατείας του Καθεδρικού. Ωραία περιοχή, με πολλή κίνηση. Έφαγα στο εστιατόριο Katpėdėlė, είναι αλυσίδα, υπάρχουν και άλλα στην πόλη. Το φαγητό ωραίο, αλλά και το σημείο ήταν ωραία περατζάδα. Επέστρεψα στο κέντρο από την πεζοδρομημένη Vilnius gatve, άλλη μια διαδρομή ευχάριστη και με αρκετό κόσμο.
Μετά την απαραίτητη χαλάρωση στο σπίτι, πήγα το βράδυ στο μπαρ-εστιατόριο Amy Winehouse, (J. Basanavičiaus g. 14A, τιμή στην αδικοχαμένη τραγουδίστρια), κοντά στο δωμάτιο. Μικροσκοπικό και ατμοσφαιρικό στο εσωτερικό του, πολύ ευρύχωρο στον ανοικτό χώρο από πάνω του , με ωραία μουσική, χαλαρή ατμόσφαιρα και ευγενικό προσωπικό. Τις προηγούμενες ημέρες είχα περάσει απέξω, έπρεπε να είχα πάει νωρίτερα, θεωρείται από τα καλύτερα στην πόλη, ειδικά το καλοκαίρι!
....δίπλα στην είσοδο του ανοικτού χώρου
26 Ιουλίου Vilnius
Δεύτερη ημέρα προς το ποτάμι. Η πρώτη στάση ήταν το Μουσείο Τέχνης Vytautas Kasiulis (Vytautas Kasiulis Art Museum | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus), έχει έργα και το όνομα ενός γνωστού ζωγράφου που αυτοεξορίστηκε στην Γαλλία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Καλό!
Πέρασα στην βόρεια όχθη του ποταμού και περπάτησα λίγο περισσότερο αυτή τη φορά σε ένα πιο σύγχρονο τμήμα της πόλης. Η βόρεια πλευρά έχει πολλά μεγάλα κτίρια, προφανώς γραφείων, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία. Έχει όμως και την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης (https://www.ndg.lt/en.aspx ). Το κτίριο είναι πραγματικά εντυπωσιακό και τα εκθέματα ωραία!
Η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης
Περπάτησα λίγο στην βόρεια όχθη του Neris. Πέρασα νότια, έφαγα ξανά στο Katpėdėlė και ακολούθησα την ίδια διαδρομή με την προηγούμενη ημέρα, για να καταλήξω στο Μουσείο Τέχνης του Μεγάρου Radvila (Museum of the Radvilas Palace | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus). Περιέχει διάφορα έργα τέχνης, κυρίως σύγχρονης. Το Βίλνιους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πόλη μουσείων, του ταιριάζει όμως και ο πιο συνηθισμένος χαρακτηρισμός “πόλη εκκλησιών”. Βρίσκει κανείς ναούς σχεδόν σε κάθε γωνιά!
Οι βόλτες συνεχίστηκαν και αργότερα επέστρεψα στο σπίτι, αφού έκανα λίγα ψώνια στο κοντινό σουπερμάρκετ Maxima (άλλο ένα προσόν του Airbnb μου). Για την ιστορία το Maxima (η μεγαλύτερη αλυσίδα της χώρας, δεύτερη είναι τα IKI) έκλεινε τα μεσάνυχτα! Φαντάζομαι το ίδιο θα ισχύει και για τα άλλα. Το βράδυ, μετά από μια απαραίτητη χαλάρωση στο δωμάτιο και λίγο πρόχειρο φαγητό, ξαναπήγα στο Amy Winehouse.
27 Ιουλίου Vilnius, Trakai
Όλες οι ιστοσελίδες που είχα ψάξει, όλα τα βίντεο στο Youtube που είχα δει συμφωνούσαν ότι δεν πρέπει να παραλείψει να επισκεφτεί το Trakai κάποιος, αν βρεθεί στην Λιθουανία. Πρόκειται για μια μικρή, αλλά ιστορική κωμόπολη (τον 15ο αιώνα ήταν για ένα διάστημα πρωτεύουσα της χώρας). Απέχει 28 χιλιόμετρα από το Βίλνιους και είναι χτισμένο σε μία χερσόνησο στην λίμνη Galvė, ενώ σε ένα νησάκι, στο τέλος της χερσονήσου, βρίσκεται το πανέμορφο Κάστρο του. Η μετάβαση εκεί είναι εύκολη, με τρένο (35 λεπτά περίπου) ή με πούλμαν (γύρω στα ¾ της ώρας) και τα δρομολόγια αρκετά πυκνά. Πήρα το τρένο των 9.30 και κατά τις 10+ ήμουν εκεί. Ο σταθμός των τρένων βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της λίμνης και απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από το κάστρο. Υπάρχουν τα τοπικά λεωφορεία για να πάει κάποιος εκεί, αλλά η διαδρομή με τα πόδια είναι ευχάριστη.
Λίγο πριν από το κάστρο της λίμνης βρίσκεται το Κάστρο της Χερσονήσου (Trakų pusiasalio pilis). Τώρα είναι πολιτιστικό κέντρο, ένας από τους πύργους του είναι μουσείο και οι υπόλοιποι χρησιμοποιούνται για διάφορους σκοπούς (εργαστήριο λαϊκής τέχνης, χώροι για εκπαιδευτικές εκδηλώσεις, κλπ.). Ο χώρος που περικλείεται από τα τείχη είναι επίσης ωραίος. Αγόρασα ενιαίο εισιτήριο (9,50 Ευρώ το μειωμένο, 17 το κανονικό) που περιλαμβάνει είσοδο και στο Κάστρο του Trakai (ευτυχώς!).
Στη συνέχεια έφτασα στο εντυπωσιακό Κάστρο. Το νησί όπου βρίσκεται συνδέεται με γέφυρα με την χερσόνησο. Το σκηνικό είναι μαγευτικό, μόνο που διαπίστωσα ότι είχα γεμίσει την κάρτα της φωτογραφικής μηχανής! Πάλι καλά που υπάρχουν και τα κινητά! Οι επισκέπτες ήταν πάρα πολλοί: δεν ξέρω πόσο θα περίμενα στην ουρά, αν δεν είχα πάρει το ενιαίο! Το κάστρο πάντως είναι πανέμορφο, ο χώρος έξω φροντισμένος και στις αίθουσες υπάρχουν πολλές εκθέσεις.
Μετά από αρκετή ώρα γύρισα στην όχθη της λίμνης, η θέα σε καθηλώνει! Λίγο πιο πέρα κάθισα στην πιτσαρία ΒΟΝΑ. Μαζί με τον απαραίτητο καφέ δοκίμασα και τα Kibinai (ή kybyn). Είναι παραδοσιακά αρτοσκευάσματα, με γέμιση συνήθως χοιρινό ή κοτόπουλο και θεωρείται ότι η “κοιτίδα” τους (για την Λιθουανία) είναι το Trakai, αν και τα βρίσκεις σε όλη τη χώρα. Η ιστορία τους είναι περίεργη. Πρόκειται για συνταγή των Καραϊτών της Κριμαίας, τουρκόφωνης κοινότητας εβραϊκής θρησκείας που ζούσαν στην Κριμαία. Τον 14ο αιώνα ο τότε Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας έφερε πολλές οικογένειές τους στο Trakai. Δούλεψαν κυρίως σαν στρατιώτες-φρουροί του κάστρου. Σήμερα έχουν απομείνει λίγοι απόγονοί τους, άφησαν όμως το στίγμα τους στην πόλη, όπως τα πολλά ξύλινα διαφόρων χρωμάτων σπίτια, αλλά …… και τα kibinai (που παρεμπιπτόντως είναι αρκετά ωραία, κάτι σαν τις δικές μας κρεατόπιτες)!
Κατηφόρισα προς τον σταθμό των λεωφορείων (τρένο είχε αρκετά αργότερα). Έκανα την διαδρομή πιο χαλαρά και είδα καλύτερα την πραγματικά όμορφη αυτή κωμόπολη! Φυσικά προσυπογράφω κι εγώ: όποιος πάει την Λιθουανία, πρέπει να την επισκεφτεί!
Έκθεμα (στο κάστρο) για τους Καραΐτες
Η επιστροφή ήταν άνετη, έκανα βόλτες στο Βίλνιους και η τελευταία ….. κανονική ημέρα μου τελείωσε με έξοδο στο Amy Winehouse.
28 Ιουλίου Vilnius (περιμένοντας την αναχώρηση)
Η τελευταία μου ημέρα ήταν …… μη κανονική. Πως αλλιώς να την περιγράψω, αφού έπρεπε φυσικά να αφήσω το δωμάτιο, αλλά η πτήση μου ήταν στις 3 μετά τα μεσάνυχτα (είπαμε, βάρβαρες οι πτήσεις της Aegean); Αποχαιρέτησα το (εξαιρετικό, το επαναλαμβάνω) δωμάτιο και πήγα στον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου άφησα την βαλίτσα στις ηλεκτρονικές θυρίδες στον χώρο αποθήκευσης (μπαίνοντας στον σταθμό αριστερά). Προσοχή, δέχονται μόνο μετρητά, αν θυμάμαι καλά το κόστος ήταν 4 Ευρώ. Μετά η ημέρα πέρασε ευχάριστα με βόλτες και στάσεις στην πόλη, είχα δει ότι ήταν να δω. Δεν είχα πάντως όρεξη να καθίσω μέχρι το βράδυ, όταν πλησιάζει η επιστροφή συνήθως λέω μέσα μου …. άντε να γυρίσουμε. Το τελευταίο τρένο άλλωστε ήταν στις 7 παρά 10 (λεωφορεία υπάρχουν όλο το 24ωρο). Η διαδρομή διαρκεί λιγότερο από 10 λεπτά και το εισιτήριο …….. 0,90 Ευρώ!
Να και η Ελληνική πρεσβεία
Ψύκτης είναι ..... 
Πίσω από το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού υπάρχει ένα ωραίο μπαρ, ενώ από την άλλη πλευρά των γραμμών μια έκθεση παλιών τρένων. Πέρασε ευκολότερα η ώρα.
Έχει και μεγάλο χώρο έξω
Έφτασα λοιπόν στο αεροδρόμιο που είναι κι αυτό αξιοθέατο! Το κτίριο των αφίξεων είναι του 1954, καλοδιατηρημένο όμως και αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά. Όχι για πολύ ακόμα όμως (δυστυχώς είναι αναπόφευκτο, επίκειται ανανέωση). Των αναχωρήσεων είναι υπερμοντέρνο και στον επάνω όροφο έχει εξαιρετικούς γιγαντιαίους πάγκους, όπου το βράδυ κατάφερα και έριξα έναν υπνάκο!
Να μην τα πολυλογώ, η ώρα πέρασε, μετά το check in αγόρασα και δύο μπουκάλια Devynerios, είδα πάντως μετά ότι μπορείς να τα βρεις και στην Ελλάδα. Η πτήση έγινε στην ώρα της και νωρίς το πρωί έφτασα στην Αθήνα.
Όπως πάντα, να κάνω μια σύνοψη του ταξιδιού. Η Λιθουανία είναι όμορφη χώρα, με πλούσια ιστορία, καθαρή και ασφαλής. Οι συγκοινωνίες είναι καλές, οι πόλεις καλοδιατηρημένες και ανθρώπινες, ο “υπερτουρισμός” δεν έχει φτάσει, ακόμη τουλάχιστον. Η φύση είναι ωραία, πράσινο παντού, πολλά ποτάμια και λίμνες. Οι τιμές είναι λίγο χαμηλότερες από της Ελλάδας (στην διαμονή αρκετά), τα εισιτήρια για μουσεία, κάστρα κλπ. θα τα χαρακτήριζα κάπως τσιμπημένα. Το φαγητό καλό, ενώ αρκετή ζωντάνια υπάρχει και το βράδυ, τουλάχιστον το καλοκαίρι, τον χειμώνα κάνει πολύ κρύο, φαντάζομαι ότι τότε ζορίζουν τα πράγματα. Ο καιρός: συνήθως σαν ανοιξιάτικος της Ελλάδας, κάποια λίγο ζεστά ρούχα και οπωσδήποτε ομπρέλα είναι απαραίτητα! Τα δύο τελευταία βράδια είχε 14 βαθμούς! Το νερό της βρύσης πίνεται μια χαρά. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί και εξυπηρετικοί, μου έδωσαν την εντύπωση πως είναι κάπως πιο ….. ανοικτοί από τους Λετονούς και τους Εσθονούς. Αγγλικά μιλάνε όλοι οι νέοι, αλλά και αρκετοί μεγαλύτεροι. Κατά την γνώμη μου αξίζει να της αφιερώσει κάποιος μερικές ημέρες, η “τριάδα” Vilnius, Kaunas, Trakai είναι απαραίτητη, αλλά και βολική από πλευράς απόστασης. Η Klaipeda με την Κουρονική χερσόνησο αξίζουν πραγματικά, σίγουρα όμως χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Όσο για το Siauliai και τον λόφο των Σταυρών, μου άρεσαν, αλλά θα τα άφηνα τελευταία. Οι Βαλτικές χώρες έχουν πολλά να προσφέρουν στον επισκέπτη που σίγουρα δεν θα τα ανακαλύψει με τις οργανωμένες εκδρομές που τις γυρνάνε σε 7-8 ημέρες……. και τις 3!
Αναχώρησα το βράδυ της 13ης Ιουλίου και έφτασα στην Ρίγα γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα (βάρβαρες πτήσεις!). Νυκτερινά λεωφορεία υπάρχουν, πήρα το πρώτο και κατέβηκα στον σταθμό των λεωφορείων, για να μην τα πολυλογώ πέρασε η ώρα και στις έξι πήρα το πούλμαν για την πρώτη μου στάση. Έφτασα γύρω στις 8 στο Siauliai, προφέρεται σοουλέι, ή κάπως έτσι τέλος πάντων (σημαίνει πόλη του ήλιου). Φυσικά το δωμάτιο θα ήταν διαθέσιμο πολύ αργότερα. Άφησα την βαλίτσα σε έναν χώρο αποσκευών στον σταθμό και ξεκίνησα να ανακαλύψω την πρώτη πόλη της Λιθουανίας που επισκεπτόμουν (και 4η σε μέγεθος, 130.000 κάτοικοι περίπου). Περπάτησα στην κεντρική οδό Τίλζες (Tilžės gatvė) και έφτασα στο καμάρι του Siauliai, την Vilniaus gatvė. Είναι σχεδόν όλη πεζόδρομος, πολύ ωραίος και φαρδύς, εκεί βρίσκονται πολλά από τα αξιοθέατα, αλλά και η “ζωή”. Η πρώτη βόλτα μου ήταν ξεχωριστή, ήταν αρκετά νωρίς, η πόλη σιγά σιγά ξυπνούσε. Η ώρα πέρασε ευχάριστα, παρόλο το ξενύχτι, κατά το μεσημέρι μου ήρθε το μήνυμα από τον ιδιοκτήτη ότι το δωμάτιο ήταν έτοιμο. Γύρισα στον σταθμό, πήρα την βαλίτσα και πήγα 100 μέτρα πιο πέρα, στο Itaja apartment 49 (51 Ευρώ για δύο διανυκτερεύσεις). Το διαμέρισμα βρισκόταν σε ένα κτίριο παλιό, η είσοδος δεν σου γέμιζε το μάτι, μέσα όμως ήταν περιποιημένο. Το δωμάτιο καθαρό, αρκετά ευρύχωρο, με κουζίνα και ωραία θέα. Μετά από ένα απαραίτητο “φρεσκάρισμα”, βγήκα να γνωρίσω καλύτερα την πόλη. Ανεβοκατέβηκα λίγο τον πεζόδρομο, ενώ διαπίστωσα ότι είναι ζώνη όπου απαγορεύεται εντελώς το κάπνισμα! Αναρωτιέμαι πόσες άλλες Αμερικάνικες υστερίες θα έλθουν και στην Ευρώπη!
Μετά κατευθύνθηκα στην ενδιαφέρουσα Γκαλερί Τέχνης του Siauliai (In English | Šiaulių dailės galerija).
Συνέχισα προς τα ανατολικά. Πέρασα από τον εντυπωσιακό Καθεδρικό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, την πλατεία Sundiai με το χρυσό άγαλμα του τοξότη και κατέληξα στην λίμνη Telikša με το τεράστιο και περίεργο μεταλλικό άγαλμα αλεπούς! Πλάκα έχει!
Ήθελα να φάω κάτι ελαφρύ, γύρισα στον πεζόδρομο και δοκίμασα για πρώτη φορά ένα από τα χαρακτηριστικά Λιθουανικά πιάτα, την κρύα πατζαρόσουπα (Šaltibarščiai προφέρεται σάλτιμπαρσί). Πολύ καλή, ειδικά αν κάνει ζέστη (που έκανε)!
Επέστρεψα στο δωμάτιο για ανασυγκρότηση και λίγο ύπνο. Αργότερα συνέχισα τις βόλτες, πήγα για φαγητό και μετά σε ένα καφέ μπαρ, όπου έδειχναν τον ημιτελικό του παγκοσμίου κυπέλλου Ισπανία – Γαλλία. Στο ημίχρονο λέω στην κοπέλα που σέρβιρε ότι πάω στην άκρη του δρόμου, να κάνω ένα τσιγάρο. ”Μα μπορείτε να καπνίσετε εδώ, σας φέρνω σταχτοδοχείο”. Δεν κατάλαβα τι ισχύει, απαγορεύεται το κάπνισμα μόνο την ημέρα ή δεν τηρείται το βράδυ; Θα την ρωτούσα, αλλά έτρεχε να εξυπηρετεί τον κόσμο. Είδα τον υπόλοιπο αγώνα (στεναχωρήθηκα από το αποτέλεσμα, αλλά τι να κάνουμε; ) και πήγα για ύπνο, αρκετά κουραστική ήταν η ημέρα.
15 Ιουλίου Siauliai
Μετά από σύντομο πρωινό στο διαμέρισμα πήγα στον σταθμό. Προορισμός μου το πιο γνωστό αξιοθέατο του Siaulai (της ευρύτερης περιοχής του, αν προτιμάτε): ο Λόφος των Σταυρών. Η απόσταση είναι περίπου 12 χιλιόμετρα και τα λεωφορεία είναι αρκετά συχνά, σε αφήνουν στην στάση Domantai, από εκεί έχει ποδαρόδρομο 2 χιλιομέτρων. Η ιστορία του είναι λίγο ασαφής, κατά την επικρατέστερη εκδοχή άρχισαν να τοποθετούν τους σταυρούς για να τιμήσουν τα θύματα μίας εξέγερσης του 1831, εναντίον της Ρωσίας. Σίγουρα είναι ένας πολύ ….. ιδιαίτερος χώρος και απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σημασία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σαν σύμβολο της θέλησης των Λιθουανών για ανεξαρτησία. Μάλιστα οι Σοβιετικές αρχές απαγόρευαν ουσιαστικά στον κόσμο να βάζει σταυρούς, μερικές φορές πήγαιναν και τους ξήλωναν, οι Λιθουανοί σιγά σιγά τους ξαναέβαζαν. Η έκταση είναι μικρή, μπορεί κανείς να τη δει όλη σε μισή ώρα. Η είσοδος είναι ελεύθερη, δίπλα στο πάρκινγκ (στοιχίζει 2 Ευρώ) υπάρχει ένας ωραίος χώρος με γραφείο πληροφοριών και κατάστημα (έξω υπάρχουν και πάγκοι) για σουβενίρ.
Επέστρεψα στην πόλη, περπάτησα πάλι στον πεζόδρομο με κατάληξη στην βίλα του Chaim Frenkel, (Chaimas Frenkelis Villa-Museum - Aušros muziejus). Ο Frenkel ήταν Εβραίος βιομήχανος (είχε εργοστάσιο επεξεργασίας δέρματος). Το πανέμορφο κτίριο, αρχιτεκτονικής Art Nouveaux, χτίστηκε το 1908 και σήμερα είναι μουσείο, όπου βλέπει κανείς τον τρόπο ζωής (καθόλου άσχημο) των ευγενών της εποχής, αλλά και στοιχεία της ιστορίας της περιοχής. Από την πίσω πλευρά του υπάρχει ένας ωραίος κήπος και δεν λείπει ένα καφέ – εστιατόριο.
Σειρά είχε το ενδιαφέρον και ασυνήθιστο Μουσείο Ποδηλάτων (wanderlog.com/el/place/details/304218/bicycle-museum-of-%C5%A1iauliai ), στην Vilnius gatve.
Συνέχισα την βόλτα στην Vilniaus που εκείνη την ημέρα είχε ανοικτή αγορά, κυρίως με διάφορα είδη λαϊκής τέχνης.
Μετά από ένα πρόχειρο φαγητό πήγα στο Φωτογραφικό Μουσείο (Beginning | Photography museum). Πολύ ωραίες οι παλιές φωτογραφικές μηχανές, αλλά και τα άλλα εκθέματα. Στον πάνω όροφο σου έδιναν τη δυνατότητα να σε φωτογραφίσουν με το κινητό μέσα από μία παλιά φωτογραφική μηχανή. Το αποτέλεσμα κάτω! Υπήρχε τέλος και ταράτσα, με ωραία θέα..
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με λίγες ακόμα βόλτες, τελικά το Siauliai είναι αρκετά όμορφο! Μετά χαλάρωση στο δωμάτιο και βραδινή έξοδος.
16 Ιουλίου Siauliai - Klaipeda
Η ημέρα ξεκίνησε μάλλον άσχημα. Δικό μου το φταίξιμο, έπρεπε να το φροντίσω από την προηγούμενη, αν και ίσως να μην είχε διαφορά. Στον σταθμό των λεωφορείων διαπίστωσα ότι δεν υπήρχαν εισιτήρια, παρόλο που έφευγαν δύο λεωφορεία για την Klaipeda, στις 9! Πήγα στον σιδηροδρομικό σταθμό, 850 μέτρα πιο πέρα, και μέχρι να μου πει η (ευγενέστατη, αντίθετα με αυτήν στα λεωφορεία) κυρία ότι υπάρχει θέση, μου είχαν κοπεί τα πόδια! Έχει γούστο να μείνουμε εδώ σήμερα, έλεγα. Μόνο που το τρένο έφευγε γύρω στη μία. Μικρό το κακό! Αφού είχα χρόνο έκανα μια τελευταία βόλτα και επισκέφτηκα το Σπίτι-Μουσείο Venclauskis (Vytauto gatve 89, VENCLAUSKAI HOUSE-MUSEUM). Έχει το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη του, του φιλάνθρωπου δικηγόρου και πολιτικού Kazimieras Venclauskis. Μαζί με την σύζυγό του αναλάμβαναν την προστασία εγκαταλελειμμένων και ορφανών παιδιών. Οι κόρες του το δώρισαν στο μουσείο της πόλης το 1991 και σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο. Το κτίριο είναι εξαιρετικά όμορφο, ενώ και μέσα έχει εκθέματα από την ζωή των ιδιοκτητών και την ζωή της πόλης το 1ο μισό του 20ού αιώνα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν, είδα και κάτι που δεν θα επισκεπτόμουν, αν δεν τύχαινε η αναποδιά!
Πήγα στο δωμάτιο, πήρα την βαλίτσα και κατευθύνθηκα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Το τρένο είχε πολύ κόσμο αλλά το ταξίδι ήταν άνετο. Περιττό να πω πως τα τρένα και στην Λιθουανία είναι πολύ καλά. Οι περισσότεροι επιβάτες (πολλά νέα παιδιά) κατέβηκαν στον προτελευταίο σταθμό, θα πήγαιναν στη συνέχεια με λεωφορείο στο πιο γνωστό θέρετρο της χώρας, την Palanga (σχεδίαζα να κάνω στάση εκεί με το αυτοκίνητο, αλλά.....). Έφτασα στην Klaipeda κατά τις τρεις. Πριν την ακύρωση του αυτοκινήτου είχα κλείσει δωμάτιο σχετικά κοντά στον σταθμό, ευτυχώς το άλλαξα και έκλεισα στην εξαιρετική πανσιόν Preludija, κυριολεκτικά στο κέντρο. Εδώ το κόστος βέβαια ήταν μεγαλύτερο, 207 Ευρώ για τρεις διανυκτερεύσεις, η πόλη είναι πολύ δημοφιλής και πραγματικά το αξίζει!
Πηγαίνοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό του Siauliai
Klaipeda - Ο σιδηροδρομικός σταθμός
Η Klaipeda ανήκε στην Γερμανία, μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η ονομασία της ήταν Memel. Ο πληθυσμός της επαρχίας της ήταν σχεδόν μοιρασμένος, Γερμανοί και Λιθουανοί, με μικρή Εβραϊκή κοινότητα, οι πρώτοι υπερτερούσαν στην πόλη. Προσαρτήθηκε στην Λιθουανία σαν αυτόνομη περιοχή, έγινε Γερμανική λίγο πριν την έναρξη του Β’ΠΠ (η τελευταία αναίμακτη “κατάκτηση” του Χίτλερ) και στο τέλος του προσαρτήθηκε στην Ε.Σ.Σ.Δ., μαζί με την μισή Πρωσία, η άλλη μισή δόθηκε στην Πολωνία. Η Klaipeda και η γύρω περιοχή δόθηκαν στην Λιθουανική Σ.Σ.Δ. (οι Γερμανοί απελάθηκαν, όπως και σε όλη την πρώην Πρωσία), το υπόλοιπο κομμάτι ανήκει στον Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ (πρώην Καίνικσμπερκ). Το κέντρο της είναι γύρω από τις εκβολές του ποταμού Dunes (ή Dangė), πράγμα που της δίνει ξεχωριστή ομορφιά! Κατέβηκα από τον σταθμό με τα πόδια. Όταν έφτασα στο ποτάμι κατάλαβα ότι καλά έκανα που ήρθα μέχρι την Βαλτική (το πλοίο πάντως είναι .. κυριλέ καφέ - εστιατόριο)!
Preludija
Τακτοποιήθηκα στο Preludija και είδα ότι από τα μέρη που ήθελα να δω το βολικότερο από πλευράς ωραρίου (είχα φτάσει και σχετικά αργά) ήταν η γκαλερί τέχνης Pranas Domšaitis (Klaipėda Art Museum | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus). Ενδιαφέρουσα συλλογή έργων μοντέρνας τέχνης του ζωγράφου που έχει το όνομά του. Με την ευκαιρία περπάτησα και λίγο στην περιοχή βόρεια από το ποτάμι. Η πόλη είναι πραγματικά ωραία και περιποιημένη!
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με βόλτες στο κέντρο, φυσικά στάσεις, φαγητό σε ένα από τα πολλά μαγαζιά πάνω στο κανάλι και ποτό στο καφέ – εστιατόριο –μπαρ Rockstarai (Žvejų g. 7, ωραία μουσική και ατμόσφαιρα, έγινε το βραδινό στέκι μου).
17 Ιουλίου Klaipeda
Πέρασα από την όμορφη Πλατεία Θεάτρου και έκανα μία βόλτα στο κέντρο της πόλης.
Ύστερα προχώρησα προς το λιμάνι για να επισκεφτώ το Κάστρο της Κλαιπέντα. Στον δρόμο μου υπήρχε το άγαλμα του μαύρου φαντάσματος!
Ο θρύλος λέει ότι το 1595 ένα φάντασμα εμφανίστηκε σε έναν από τους φρουρούς του κάστρου και τον προειδοποίησε ότι σύντομα θα υπάρξει έλλειψη τροφής και ξυλείας. Ο φρουρός μετέφερε την ειδοποίηση και οι αρχές της πόλης φρόντισαν να αποθηκεύσουν μεγαλύτερες ποσότητες. Τα επόμενα χρόνια πάντως παρουσιάστηκαν πράγματι ελλείψεις και η πόλη σώθηκε από δυσάρεστες καταστάσεις. Το φάντασμα έμεινε λοιπόν στην λαϊκή συνείδηση σαν φύλακας - άγγελος της Klaipeda και το 2010 δύο γλύπτες έφτιαξαν αυτό το ωραίο και ασυνήθιστο έργο!
Στην συνέχεια έφτασα στο γνωστότερο αξιοθέατο. Το Κάστρο χτίστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες τον 13ο αιώνα και οι χώροι του έχουν μετατραπεί σε ένα ενιαίο μουσείο με πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα από την ιστορία της Klaipeda (Memel ή Memelburg τότε). Από τους πύργους του η πανοραμική θέα είναι εντυπωσιακή! Γύρισα στο κέντρο και ρώτησα σε ένα καφέ που μπορώ να φάω παραδοσιακά πιάτα της χώρας. Η κοπέλα μου σύστησε το Dvaras (είναι αλυσίδα εστιατορίων). Μεγάλος ο χώρος, λίγο “τουριστικό” (το προσωπικό φοράει παραδοσιακές ποδιές), το φαγητό και το σέρβις πάντως ήταν άψογα και οι τιμές λογικές! Γενικά στην χώρα τρως καλά, πληρώνοντας από 20 έως 30 Ευρώ (ένα πιάτο και μια μπύρα). Τα περισσότερα πιάτα είναι με κρέας, έχουν και αρκετές συνταγές με πατάτες (πουτίγκες, κροκέτες κλπ.). Για λεπτομέρειες: (www.toptravelsights.com/top-17-delicious-food-to-eat-in-lithuania/).
Οι βόλτες συνεχίστηκαν και κατέληξα στο Μουσείο των Ρολογιών, (The Clock Museum), μου αρέσουν οι αντίκες!
Γύρισα λίγο στο δωμάτιο και το βράδυ βγήκα και κατέληξα (που αλλού), στο Rockstarai, όπου ζήτησα να δοκιμάσω κάποιο από τα δυνατά λικέρ τους. Η barwoman μου σύστησε το πιο δημοφιλές (και από τα φτηνότερα, από ότι διαπίστωσα αργότερα), το Devynerios (σημαίνει 3 εννιάρια) στην πράσινη έκδοση, με διάφορα βότανα. Καλό και αρκετά δυνατό!
18 Ιουλίου Klaipeda
Η ημέρα άρχισε με επίσκεψη στο Ιστορικό Μουσείο της Ελάσσονος Λιθουανίας (History museum of Lithuania Minor | Mlimuziejus.lt). Καταρχήν, τι ήταν αυτή η Ελάσσων Λιθουανία; Η παραλιακή περιοχή της χώρας, ανήκε και ήταν πολύ κοντά πολιτιστικά και θρησκευτικά στην Γερμανία. Οι Λιθουανοί εκεί ήταν προτεστάντες, σήμερα τα ¾ περίπου είναι Καθολικοί. Η Μείζων Λιθουανία ανήκε στην Ρωσία και όταν το 1864 απαγορεύτηκε η χρήση του Λατινικού αλφάβητου (προσπάθησαν να επιβάλλουν το Κυριλλικό), τα κανονικά βιβλία τυπώνονταν στην Klaipeda και περνούσαν παράνομα στα κατεχόμενα από τους Ρώσους εδάφη. Επικίνδυνη δουλειά για τους knygnešiai, τους “λαθρέμπορους βιβλίων” (οι ποινές ήταν αυστηρές). Εξαιτίας αυτής της περιόδου, που τελείωσε το 1904 με διάταγμα του Τσάρου Νικολάου Β’, αλλά και του γεγονότος ότι εκεί εκδόθηκε, το 1547, το πρώτο βιβλίο στα Λιθουανικά, η Klaipeda θεωρείται ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο στην διατήρηση της ταυτότητας των Λιθουανών. Τα Λιθουανικά παρεμπιπτόντως ανήκουν στις Βαλτικές γλώσσες που είναι κλάδος των Ινδοευρωπαϊκών, μαζί με τα Λετονικά και κάποιες άλλες που έχουν χαθεί (Baltic languages - Wikipedia). Όσο για το μουσείο, έχει εκθέματα από όλες τις ιστορικές περιόδους και είναι πραγματικά ενδιαφέρον.
Σειρά είχε το Ναυτικό Μουσείο της Klaipeda. Μέρος του είναι το παλιό ναρκαλιευτικό Sūduvis, αγκυροβολημένο στο κέντρο της πόλης, στην βόρεια όχθη του ποταμού. Αξίζει τα 6 Ευρώ που κοστίζει η επίσκεψή του!
Το κύριο μέρος του όμως βρίσκεται απέναντι από την πόλη, στην κατάληξη της Κουρονικής Λωρίδας, μιας πραγματικά ιδιαίτερης χερσονήσου που ξεκινάει από τον Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ και το άκρο της βρίσκεται λίγο βόρεια της Klaipeda. Η μετάβαση γίνεται με μικρά φέριμποτ από τον παλιό τερματικό, στην εκβολή του ποταμού, το εισιτήριο κοστίζει 1,70 Ευρώ και η διαδρομή διαρκεί περίπου 8 λεπτά. Όποιος πάει με αυτοκίνητο πρέπει να πάει στον καινούργιο, γύρω στα 2 χιλιόμετρα νοτιότερα, μόνο που πρέπει να πληρώσει και ένα τσουχτερό οικολογικό τέλος, 50 Ευρώ παρακαλώ!
Έφτασα στον τερματικό του Smiltyne, είχε αρχίσει ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο, έτσι πήρα ένα από τα αστεία οχήματα που μοιάζουν με τρενάκια (5 Ευρώ!!!!) για να φτάσω στο πραγματικά εντυπωσιακό μουσείο. Το εισιτήριο για το ενυδρείο είναι 14 Ευρώ, για την “επίδειξη” των δελφινιών 18 (με τίποτα δεν θα τα έδινα και όχι μόνο για το κόστος). Το ενυδρείο έχει πολλά “εκθέματα”, ειδικά όμως για τα θαλάσσια λιοντάρια σε πιάνει η καρδιά σου βλέποντας πόσο στριμωγμένα είναι! Καταπίεσα τα φιλοζωικά μου αισθήματα και το γύρισα, στην έξοδο υπήρχε και ένα περίπτερο όπου μαζεύουν υπογραφές για να απελευθερωθούν τα λιοντάρια. Πάντως όλος ο χώρος είναι προσεγμένος!
Όταν τέλειωσα η βροχή είχε σταματήσει ευτυχώς και γύρισα στο φέριμποτ με τα πόδια. Ευτυχώς, γιατί η διαδρομή είναι πολύ όμορφη, πράσινο στα δεξιά και η Klaipeda απέναντι. Στον δρόμο υπήρχε ένας παλιός καλοδιατηρημένος, μικρός οικισμός ψαράδων. Ένα από τα σπίτια είναι μικρό Εθνογραφικό Μουσείο (δωρεάν είσοδος), με αντικείμενα της καθημερινότητάς τους, με βγάλανε και φωτογραφία με ……. αλιευτική περιβολή!
Λίγο πιο κάτω βρίσκεται μία ωραία έκθεση παλιών πλοίων (ελεύθερη είσοδος).
Στον αρχικό μου προγραμματισμό είχα σκεφτεί να πάρω λεωφορείο μέχρι την κωμόπολη Nida, στο τέρμα σχεδόν του Λιθουανικού τμήματος της χερσονήσου. Η απόσταση είναι αρκετά μεγάλη, το πήγαινε έλα (και η επίσκεψη φυσικά) θα μου έτρωγε όλη την υπόλοιπη ημέρα. Ομολογώ ότι βαρέθηκα, πρέπει πάντως να είναι πολύ όμορφη.
Η υπόλοιπη ημέρα πέρασε με βόλτες στην πόλη και βραδινή έξοδο.
19 Ιουλίου Klaipeda – Kaunas
Το τρένο για το Kaunas κάνει πολύ περισσότερη ώρα από τα πούλμαν, η σιδηροδρομική γραμμή περνάει από το Siauliai. Έκλεισα την προηγούμενη εισιτήριο με το πούλμαν (21,50 Ευρώ) και η αναχώρηση ήταν στις 2 περίπου. Είχα λίγη ώρα και έκανα μία τελευταία βόλτα στην Klaipeda, πόλη που μου άρεσε πραγματικά!
...και πάλι ο σιδηροδρομικός σταθμός της Klaipeda (απέναντι από αυτόν των λεωφορείων)
Κατά τις 12 πήρα λεωφορείο που με πήγε κατευθείαν στον σταθμό. Εκεί υπάρχει και ένα ωραίο self-service, έφαγα κάτι. Μια μικρή παρένθεση: σε όλους τους σταθμούς πληρώνεις μισό ή ένα Ευρώ για να πας στην τουαλέτα, η καθαριότητα όμως είναι εντυπωσιακή! Το ταξίδι ήταν άνετο (το πούλμαν είχε και wi-fi).
Στις 5 έφτασα στην 2η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ο πληθυσμός είναι σχεδόν 400.000. Το δωμάτιό μου βρισκόταν στο ωραίο συγκρότημα Small attic rooms in Kaunas old town, 2,5 χιλιόμετρα περίπου από τον σταθμό. Εδώ ομολογώ ότι δεν έκανα και την καλύτερη επιλογή, γιατί το συγκρότημα είναι μεν ωραίο και μοντέρνο, το μονόκλινο δωμάτιο όμως είναι υπερβολικά μικρό και δεν είχε ψυγείο (τα δίκλινα είδα μετά ότι είναι άνετα). Η τιμή: 135 Ευρώ για τρεις διανυκτερεύσεις, θα έλεγα πολλά για αυτό που πρόσφερε.
Τακτοποιήθηκα και βγήκα για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη. Κατευθύνθηκα προς το κέντρο (Centras) και βρήκα την πανέμορφη Laisvès alėja (λεωφόρο Λάισβες), τον μακρύτερο πεζόδρομο στην Ανατολική Ευρώπη (1,6 χιλιόμετρα). Εντυπωσιακό είναι και το πλάτος της, στην μέση έχει μεγάλη νησίδα, τα κτίρια είναι όμορφα, φυσικά είναι γεμάτη με καταστήματα, καφέ – εστιατόρια – μπαρ και μερικά ξενοδοχεία. Στο τέρμα της βρίσκεται ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κάουνας. Δεν μπορούσα να μην ανακαλύψω το εξαιρετικό μπαρ Genys Taproom Kaunas, σχεδόν στη γωνία της Laisvès με την πλατεία του ναού! Μεγάλη ποικιλία από Λιθουανικές (μόνο) μπύρες, μικρός και ωραίος χώρος μέσα, εξαιρετικό έξω, με θέα στην εκκλησία! Επί τη ευκαιρία να πω ότι η χώρα έχει παράδοση στις μπύρες. Η πιο εμπορική ίσως, η Švyturys, είναι αρκετά καλή, πολύ καλύτερες είναι αυτές των μικρότερων παραγωγών.
Πολύ ωραία ιδέα για τις ζεστές ημέρες
Το βράδυ παρακολούθησα και το 1ο ημίχρονο του τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου …… όρθιος, στα λίγα μαγαζιά που τον μετέδιδαν γινόταν χαμός! Βαρετός αγώνας (ήμουν και “ουδέτερος”, πέρα από κουρασμένος), πήγα για ύπνο.
20 Ιουλίου Kaunas
Η ημέρα άρχισε με βροχή. Πήγα πάλι στην Laisvès για πρωινό καφέ και μετά έκανα βόλτα στην περιοχή προς τα βόρειά της (η βροχή ευτυχώς σταμάτησε).
Ανηφόρισα στην Βασιλική της Ανάστασης του Χριστού, μία ιδιαίτερη, μινιμαλιστική εκκλησία, ακόμα και οι εικόνες στο εσωτερικό της είναι διαφορετικές από τα συνηθισμένα. Δεν τους είχα για τόσο “προχώ” τους Καθολικούς! Η ιστορία της είναι κάπως ιδιαίτερη, η κατασκευή της ξεκίνησε το 1934 για να τιμήσουν την ανεξαρτησία της χώρας και άρχισαν να την χτίζουν στο Κάουνας γιατί αυτή ήταν πρωτεύουσα της Λιθουανίας στον μεσοπόλεμο, το Βίλνιους ήταν Πολωνικό. Αφού πέρασε των παθών της τον τάραχο, ολοκληρώθηκε μόλις το 2005. Πάντως είναι πραγματικά μοναδικό αξιοθέατο και κατά πολλούς το σήμα κατατεθέν της πόλης!
Στη συνέχεια κατηφόρισα προς το ποτάμι. Σειρά είχε το νησάκι Nemunas, όπου βρίσκεται το τεράστιο αθλητικό κέντρο και το γήπεδο μπάσκετ της Zalgiris (στο α τονίζεται). Στην Λιθουανία το μπάσκετ είναι το δημοφιλέστερο σπορ. Το γήπεδο βέβαια ήταν κλειστό, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας! Πέρασα λίγο από το εμπορικό κέντρο Akropolis, αγόρασα και μερικά δωράκια. Οι βόλτες συνεχίστηκαν μέχρι το βράδυ.
21 Ιουλίου Kaunas
Η πρώτη επίσκεψη ήταν στο 9ο φρούριο. Το Κάουνας ήταν τριγυρισμένο από οχυρωματικά έργα. Το ένατο κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου – αρχές του 20ου αιώνων και η ιστορία του είναι αρκετά θλιβερή. Το 1924 μετετράπη σε φυλακές, επί Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν τόπος κράτησης αντικαθεστωτικών. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (η σκοτεινότερη σελίδα) ήταν χώρος συγκέντρωσης (πριν τους στείλουν στα στρατόπεδα), αλλά και εξόντωσης Εβραίων, όχι μόνο από την Λιθουανία αλλά και από χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Οι συγκοινωνία δεν είναι ιδιαίτερα βολική (απέχει και 7 περίπου χιλιόμετρα από το δωμάτιο), οπότε ακολούθησα την συμβουλή της ευγενέστατης υπεύθυνης του Small attic rooms και πήγα με ταξί. Για την ιστορία χρησιμοποίησα την Taksi Mersiukas Kaunas, το κόστος ήταν 12 Ευρώ. Το φρούριο είναι πολύ ενδιαφέρον και …..χώρος προβληματισμού για τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας. Στον εξωτερικό του χώρο δεσπόζει το επιβλητικό Μνημείο του Ολοκαυτώματος (φτιάχτηκε το 1984). Στη συνέχεια, αφού για πάρω λεωφορείο έπρεπε να βγω στον κεντρικό δρόμο και δεν ήξεραν να μου πουν πόσο συχνά περνάει, είπα στην είσοδο να μου καλέσουν πάλι ταξί, πολυτέλειες είχε εκείνη η ημέρα. Τώρα γιατί πλήρωσα 18 για να γυρίσω (άλλη εταιρεία, έτσι; ) ……. τέλος πάντων. Μου στοίχισε κάτι παραπάνω το φρούριο, άξιζε όμως!
Κατέβηκα στο αξιοθέατο που είχα πει ότι δεν έπρεπε να χάσω με τίποτα και ήμουν τυχερός γιατί μόλις είχε ανοίξει μετά από μία περίοδο ανακαίνισης: το Μουσείο του Διαβόλου (Žmuidzinavičius Museum - Wikipedia). Η επίσημη ονομασία είναι Μουσείο Žmuidzinavičius, το όνομα του ιδρυτή του. Ασυνήθιστο το θέμα σίγουρα, δεν υπάρχουν και πολλά παρόμοια στον κόσμο. Πάντως μην φανταστεί κανείς ότι πρόκειται για κάποιο σκοτεινό, τρομακτικό, υποβλητικό και δεν ξέρω τι άλλο μέρος. Αντίθετα τα εκθέματα έχουν πλάκα, οι δύο πρώτοι όροφοι έχουν την συλλογή του ιδρυτή και διάφορα Λιθουανικά αγαλματάκια, κούκλες κλπ. με θέμα τον διάβολο, ενώ ο τρίτος είναι αφιερωμένος στον υπόλοιπο κόσμο, πως δηλαδή απεικονιζόταν το πνεύμα του κακού σε διάφορους λαούς.
Σχεδόν ακριβώς απέναντι βρίσκεται το πολύ ενδιαφέρον Εθνικό Μουσείο Τέχνης Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (M. K. ČIURLIONIS NATIONAL MUSEUM OF ART). Ο Τσιουρλιόνις ήταν πολυσχιδής προσωπικότητα, μεταξύ άλλων ζωγράφος και συνθέτης. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της αφηρημένης τέχνης και ότι επέδρασε πολύ στην σύγχρονη Λιθουανική κουλτούρα.
Κατηφόρισα στην Šventosios Gertrūdos gatvė (οδό Αγίας Γερτρούδης) και κατευθύνθηκα δυτικά προς το Κάστρο του Κάουνας. Όλη η διαδρομή μέχρι εκεί είναι όμορφη! Το Κάστρο είναι χτισμένο στην συμβολή των ποταμών Nemunas και Neris, είναι εντυπωσιακό, αν και μάλλον μικρό. Μικρό είναι και το εσωτερικό του, αξίζει όμως η θέα!
Συνέχισα την βόλτα προς το Δημαρχείο (στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εκκλησία) και κάθισα λίγη ώρα στην όμορφη πλατεία του.
Γύρισα προς τα ανατολικά και περπάτησα στην πολύ γραφική πεζοδρομημένη Vilniaus gatvė! Η περιοχή της χερσονήσου που σχηματίζουν τα δύο ποτάμια είναι το παλιό ιστορικό κέντρο της πόλης, με πολλά όμορφα κτίρια. Μην ξεχνάμε ότι στην διάρκεια του μεσοπολέμου ήταν η πρωτεύουσα της χώρας.
Μετά από την απαραίτητη χαλάρωση στο δωμάτιο, σύντομη όμως λόγω ……μεγέθους, έκανα την τελευταία βόλτα – βραδινή έξοδο στην πόλη (που αλλού; στο Genys Taproom).
22 Ιουλίου Kaunas – Vilnius
Η μετάβαση δεν είχε απρόοπτα, τα δρομολόγια των τρένων και των πούλμαν είναι πολύ συχνά. Το τρένο αναχώρησε στις 9.30 (5,40 Ευρώ το εισιτήριο) και το ταξίδι ήταν άνετο, η διάρκειά του είναι περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά. Έφτασα στην πρωτεύουσα λοιπόν, αρκετά νωρίς για να πάω κατευθείαν στο δωμάτιο, είδα όμως ότι στο κτίριο του σταθμού υπάρχει ένα μικρό Μουσείο Τρένων. Ας ρίξουμε μια ματιά να περάσει η ώρα, λέω. Οι ευγενέστατες κοπέλες στην είσοδο μου είπαν να βάλω την βαλίτσα σε ένα από τα γραφεία. Πέρασε λίγο η ώρα έτσι, το μουσείο είναι συμπαθητικό.
Κατευθύνθηκα προς το Brand new studio in the center, η απόσταση είναι 1,2 χιλιόμετρα. Ακόμα νωρίς ήταν βέβαια, ευτυχώς λίγο πριν το σπίτι υπήρχε το BREW Specialty Coffee. Ευχάριστο μέρος, πέρασε ή ώρα και μου έστειλε μήνυμα ο ιδιοκτήτης. Το δωμάτιο ήταν έτοιμο και ήταν ευχάριστη έκπληξη! Άνετο και υπερμοντέρνο, άξιζε και με το παραπάνω τα 185 Ευρώ για 6 διανυκτερεύσεις! Ορίστε, είπα μέσα μου, ανταμείβομαι για το στρίμωγμα στο Κάουνας!
...και λίγη street art πηγαίνοντας στο Airbnb
Τακτοποιήθηκα και βγήκα για την πρώτη γνωριμία με το Vilnius. Κατέβηκα προς το κέντρο, λέω κατέβηκα γιατί το μόνο "μείον" του διαμερίσματος ήταν πως βρισκόταν σε υπερυψωμένη περιοχή και είχε λίγη ανηφόρα για την επιστροφή (λίγη, έτσι; ). Η πόλη σε κερδίζει αμέσως, τα κτίρια είναι όμορφα και φροντισμένα, έφτασα στον εντυπωσιακό Καθεδρικό Ναό, με το σύμβολο της πόλης δίπλα του, το πανύψηλο καμπαναριό του.
Από την πλατεία του ξεκινάει ο κεντρικός πεζόδρομος, η Pilies gatve, γεμάτη με εστιατόρια, καφέ, καταστήματα και άλλα αξιοθέατα, φτάνει μέχρι την πλατεία του Δημαρχείου!
Ορίστε .... με το καλημέρα
Το Δημαρχείο και η πλατεία του
Η πρώτη εντύπωση λοιπόν από το κέντρο ήταν παραπάνω από θετική, στη συνέχεια κατευθύνθηκα προς την γειτονιά μου και πήγα στο Μουσείο ΜΟ, εντυπωσιακό πολιτιστικό κέντρο σύγχρονης Λιθουανικής τέχνης.
Διαγώνια απέναντί του ανακάλυψα το συμπαθέστατο καφέ-μπαρ-εστιατόριο Plus Plus Plus, με ωραίο χώρο έξω και θέα στο επιβλητικό κτίριο του μουσείου. Έγινε ένα από τα ημερήσια στέκια μου. Αφού κάθισα κάποια ώρα, γύρισα στο σπίτι και το βράδυ πήγα στο κοντινό μπαρ - εστιατόριο Sparta. Ωραίο μέσα και με εξωτερικό χώρο που βλέπει σε μερικά σύγχρονα κτίρια.
23 Ιουλίου Vilnius
Κατέβηκα στο κέντρο από την ίδια διαδρομή, έφτασα στην πλατεία του Καθεδρικού ναού και πήγα στο Παλάτι του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας. Έδρα των ηγεμόνων του Δουκάτου της Λιθουανίας, αργότερα διοικητικό κέντρο της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, κατεδαφίστηκε σε μεγάλο βαθμό το 1801, μετά την προσάρτηση της Λιθουανίας στην Ρωσία. Τα υπολείμματά του χρησιμοποιήθηκαν για διάφορους σκοπούς και ανακατασκευάστηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας (άνοιξε για το κοινό το 2013). Απλά εξαιρετικό!
Το παλάτι
Κάθισα μετά για λίγη ώρα στο Caffeine, στην αρχή της Pilies (στέκι μου έγινε και αυτό) και συνέχισα την βόλτα φτάνοντας στην πραγματικά πανέμορφη εκκλησία της Αγίας Άννας! Λέγεται ότι όταν την είδε ο Μέγας Ναπολέων (κατά την εισβολή του στη Ρωσία) είπε ότι θα ήθελε να μπορούσε να την μεταφέρει στο Παρίσι.
Πραγματικά μοναδική εκκλησία
Στη συνέχεια κατευθύνθηκα στο Užupis (Ούζουπις). Τι είναι το Ούζουπις; Συνοικία της πόλης που σχεδόν περικλείεται από τον ποταμό Vilnia (το όνομά της σημαίνει “πέρα από τον ποταμό”). Παλιότερα ήταν από τις πιο παραμελημένες, κάποια εποχή έγινε στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων. Την 1η Απριλίου (τυχαίο; ) του 1997 κατά όλες τις επίσημες πηγές (κατά τους κατοίκους του 1998) αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία! Ως προς το έτος υπάρχει μία ασάφεια, αλλά σαν ημέρα ανεξαρτησίας εορτάζεται η 1η Απριλίου! Είναι μια μποέμ συνοικία (δημοκρατία, αν προτιμάτε) όπου δεν υπάρχουν εμπορικά κέντρα και ακριβά καταστήματα, αλλά μικρά μαγαζάκια καλλιτεχνών, άλλα με προϊόντα από χώρες της Ανατολής. Φυσικά υπάρχουν και τα απαραίτητα (λίγα) καφέ και εστιατόρια, κυρίως στην πλατεία με το άγαλμα του Άγγελου του Užupis, ενώ λίγο πιο πέρα, στην οδό Paupio, είναι αναρτημένο και το Σύνταγμα της ........ χώρας σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Ελληνικών. Το όλο σκηνικό έχει πλάκα, για περισσότερες πληροφορίες: (www.republicofuzupis.com/en/).
Πέρασα τον ποταμό, γύρισα στην Λιθουανία δηλαδή
, έκανα βόλτα στο κέντρο και έφαγα στο Dvaras, στην Aušros Vartų g.2 (υπάρχει και άλλο) σε πολύ ωραίο, ανοικτό χώρο, το φαγητό πολύ καλό και σε καλές τιμές. H βόλτα συνεχίστηκε, κατέληξα στο Μουσείο του Samuel Bak, γνωστό και σαν Μουσείο Γκαόν της Ιουδαϊκής Ιστορίας, (The Vilna Gaon Jewish State Museum — Memorialmuseums). Ο Bak είναι Εβραίος ζωγράφος που γεννήθηκε στο Βίλνιους και τώρα ζει στις Η.Π.Α. Το μουσείο είναι ωραίο, όπως και το κτίριο. Η Εβραϊκή παρουσία ήταν μεγάλη και επιδραστική στο Βίλνιους. Αποτελούσαν, σε διάφορες περιόδους, μεταξύ του 1/3 και του μισού του πληθυσμού της πόλης, η οποία αποκαλείτο Ιερουσαλήμ του βορρά. Ίσως η γνωστότερη προσωπικότητα ήταν ο Vilna Gaon (= ιδιοφυία της Βίλνα), όπως αποκαλούσαν έναν μεγάλο μελετητή, τον Ελιγιάχου μπεν Σλόμο Ζάλμαν (1720–1797), προς τιμήν του και 2η ονομασία του μουσείου. Η παρουσία τους ουσιαστικά τελείωσε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ελάχιστοι γλύτωσαν από το ολοκαύτωμα.
Η βόλτα συνεχίστηκε, χαλάρωσα στο Plus Plus Plus (πολύ ωραία περατζάδα τελικά) προτού γυρίσω στο σπίτι. Το βράδυ πήγα πάλι στο Sparta.
24 Ιουλίου Vilnius
Η ημέρα ξεκίνησε με πρωινό στο καφέ-εστιατόριο Fortas, πολύ κοντά στο σπίτι και στη συνέχεια κατεύθυνση βόρεια, προς τον ποταμό Neris. Στον δρόμο πέρασα και από την εντυπωσιακή Ρωσική εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Μιχαήλ, όπου θα γινόταν γάμος. Παρένθεση: στην Λιθουανία η Ρωσική μειονότητα είναι πολύ μικρότερη από ότι στις άλλες Βαλτικές χώρες, περίπου 5%.
Συνέχισα μέσα από το πάρκο Liuteronu sodas (Λουθηρανικός κήπος), η διαδρομή ήταν ωραία!
Προορισμός μου: το Μουσείο των Κατοχών και των Αγώνων για την Ελευθερία (μέχρι το 2018 γνωστό σαν Μουσείο των Θυμάτων της Γενοκτονίας), πρώην αρχηγείο και φυλακή της KGB, αφιερωμένο στα θύματα της Σοβιετικής εποχής. Ενδιαφέρων χώρος, με πολλές πληροφορίες και εκθέματα για τις εκτοπίσεις, όπως και για την ένοπλη αντίσταση εναντίον της Σοβιετικής εξουσίας. Εδώ νομίζω πρέπει να σημειώσω ότι πολλοί θεωρούν πως όλα αυτά που περιγράφονται στο μουσείο (αλλά και στα αντίστοιχα άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης) είναι υπερβολές, αν όχι ψέματα. Ας κρίνει ο καθένας για το αν θα πάει ή όχι.
Επόμενη στάση μου ήταν η φυλακή Lukiškės. Επίσκεψη γίνεται μόνο με οργανωμένη ξενάγηση, βαρέθηκα να πάω, αρκετά κελιά είχα δει. Μπήκα μόνο σε ένα μικρό χώρο όπου επιτρεπόταν, αλλά και στην Ρωσική εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν μέσα στην φυλακή! Έκανα και μια σύντομη στάση στην αυλή, που έχει γίνει χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Δεν θα έλεγα ότι αυτή η παράκαμψη ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα (δεν μπήκα βέβαια στην φυλακή).
Ήταν ωραία όμως η επιστροφή μου στο κέντρο, περπάτησα κατά μήκος του ποταμού, μέχρι να φτάσω στο ύψος του Καθεδρικού και ξαναπήγα για ένα γρήγορο καφέ στο Caffeine.
Άρχισα να πεινάω, επειδή το Fortas μου είχε αρέσει, ανέβηκα και έφαγα εκεί. Καλό το φαγητό, κανονικές τιμές και ήσυχο περιβάλλον . Γενικά η “γειτονιά” μου είναι ήσυχη, καμία σχέση με το κέντρο, όπου γίνεται χαμός. Προτιμάω, όταν είναι δυνατόν, να μένω σε τέτοιες περιοχές, όχι μακριά από το κέντρο αλλά χωρίς πολλή βαβούρα. Πέρασα για λίγο από το σπίτι για φρεσκάρισμα (έκανε αρκετή ζέστη) και κατέβηκα πάλι στο κέντρο. Πήγα στο πιο εμβληματικό ίσως αξιοθέατο της πόλης, τον Πύργο Gediminas (Γκεντιμίνας). Πρόκειται για ότι έχει μείνει, στον ομώνυμο λόφο, από το υψηλότερο τμήμα του Κάστρου του Βίλνιους. Η ανάβαση μπορεί να γίνει και με ένα μικρό τελεφερίκ (αυτό χρησιμοποίησα, έκανε ζέστη ακόμα). Το εισιτήριο πήγαινε - έλα είναι 3 Ευρώ, για τον Πύργο και για το μουσείο του 8. Το μουσείο είναι μικρό, η θέα της πόλης από τα παράθυρά του, όπως άλλωστε και από κάθε σημείο του λόφου, θαυμάσια!
Οι βόλτες συνεχίστηκαν στο κέντρο, κάποια στιγμή επέστρεψα στο σπίτι, το βράδυ ξαναπήγα στο Sparta.
25 Ιουλίου Vilnius
Η πρώτη επίσκεψη ήταν στο Σπίτι-Μουσείο Kazys Varnelis. (https://lnm.lt/en/museums/ kazys-varnelis-house-museum/). Ο Varnelis (1917 - 2010) ήταν ζωγράφος. Τα ωραία και ασυνήθιστα έργα του έχουν χαρακτηριστεί σαν μοντέρνα έκδοση της Λιθουανικής λαϊκής τέχνης.
Μετά από μια απαραίτητη στάση στο κέντρο, πήγα στο Μουσείο του Φύλακα (Κυβερνήτη) του Κάστρου (Pilininko namas, The Castellan’s House). Ήταν σπίτι – έδρα του υπεύθυνου του Κάστρου, μετατράπηκε σε μουσείο το 2020 και έχει εκθέματα σχετικά με την ιστορία της χώρας. Μικρό, αλλά ενδιαφέρον, δεν μπορώ να μην πω κάτι για τις δύο ευγενέστατες κυρίες στην είσοδο. Μου έπιασαν την κουβέντα μόλις τους είπα ότι είμαι Έλληνας και ήξεραν αρκετά πράγματα για την χώρα μας!
Λίγο πιο πέρα, πάνω στον ποταμό Neris, βρίσκεται το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών και Διακόσμησης (Museum of Applied Arts and Design Vilnius Design Guide). Πραγματικά ωραίος και ιδιαίτερος χώρος, δεν έχει μόνιμες συλλογές αλλά περιοδικές με ότι έχει σχέση με το ντιζάιν, από κοσμήματα και κεραμικά μέχρι έπιπλα και ρούχα διαφόρων εποχών.
Η βόλτα συνεχίστηκε στην λεωφόρο Gediminas, προς τα δυτικά της πλατείας του Καθεδρικού. Ωραία περιοχή, με πολλή κίνηση. Έφαγα στο εστιατόριο Katpėdėlė, είναι αλυσίδα, υπάρχουν και άλλα στην πόλη. Το φαγητό ωραίο, αλλά και το σημείο ήταν ωραία περατζάδα. Επέστρεψα στο κέντρο από την πεζοδρομημένη Vilnius gatve, άλλη μια διαδρομή ευχάριστη και με αρκετό κόσμο.
Μετά την απαραίτητη χαλάρωση στο σπίτι, πήγα το βράδυ στο μπαρ-εστιατόριο Amy Winehouse, (J. Basanavičiaus g. 14A, τιμή στην αδικοχαμένη τραγουδίστρια), κοντά στο δωμάτιο. Μικροσκοπικό και ατμοσφαιρικό στο εσωτερικό του, πολύ ευρύχωρο στον ανοικτό χώρο από πάνω του , με ωραία μουσική, χαλαρή ατμόσφαιρα και ευγενικό προσωπικό. Τις προηγούμενες ημέρες είχα περάσει απέξω, έπρεπε να είχα πάει νωρίτερα, θεωρείται από τα καλύτερα στην πόλη, ειδικά το καλοκαίρι!
....δίπλα στην είσοδο του ανοικτού χώρου
26 Ιουλίου Vilnius
Δεύτερη ημέρα προς το ποτάμι. Η πρώτη στάση ήταν το Μουσείο Τέχνης Vytautas Kasiulis (Vytautas Kasiulis Art Museum | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus), έχει έργα και το όνομα ενός γνωστού ζωγράφου που αυτοεξορίστηκε στην Γαλλία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Καλό!
Πέρασα στην βόρεια όχθη του ποταμού και περπάτησα λίγο περισσότερο αυτή τη φορά σε ένα πιο σύγχρονο τμήμα της πόλης. Η βόρεια πλευρά έχει πολλά μεγάλα κτίρια, προφανώς γραφείων, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία. Έχει όμως και την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης (https://www.ndg.lt/en.aspx ). Το κτίριο είναι πραγματικά εντυπωσιακό και τα εκθέματα ωραία!
Η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης
Περπάτησα λίγο στην βόρεια όχθη του Neris. Πέρασα νότια, έφαγα ξανά στο Katpėdėlė και ακολούθησα την ίδια διαδρομή με την προηγούμενη ημέρα, για να καταλήξω στο Μουσείο Τέχνης του Μεγάρου Radvila (Museum of the Radvilas Palace | Lietuvos nacionalinis dailės muziejus). Περιέχει διάφορα έργα τέχνης, κυρίως σύγχρονης. Το Βίλνιους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πόλη μουσείων, του ταιριάζει όμως και ο πιο συνηθισμένος χαρακτηρισμός “πόλη εκκλησιών”. Βρίσκει κανείς ναούς σχεδόν σε κάθε γωνιά!
Οι βόλτες συνεχίστηκαν και αργότερα επέστρεψα στο σπίτι, αφού έκανα λίγα ψώνια στο κοντινό σουπερμάρκετ Maxima (άλλο ένα προσόν του Airbnb μου). Για την ιστορία το Maxima (η μεγαλύτερη αλυσίδα της χώρας, δεύτερη είναι τα IKI) έκλεινε τα μεσάνυχτα! Φαντάζομαι το ίδιο θα ισχύει και για τα άλλα. Το βράδυ, μετά από μια απαραίτητη χαλάρωση στο δωμάτιο και λίγο πρόχειρο φαγητό, ξαναπήγα στο Amy Winehouse.
27 Ιουλίου Vilnius, Trakai
Όλες οι ιστοσελίδες που είχα ψάξει, όλα τα βίντεο στο Youtube που είχα δει συμφωνούσαν ότι δεν πρέπει να παραλείψει να επισκεφτεί το Trakai κάποιος, αν βρεθεί στην Λιθουανία. Πρόκειται για μια μικρή, αλλά ιστορική κωμόπολη (τον 15ο αιώνα ήταν για ένα διάστημα πρωτεύουσα της χώρας). Απέχει 28 χιλιόμετρα από το Βίλνιους και είναι χτισμένο σε μία χερσόνησο στην λίμνη Galvė, ενώ σε ένα νησάκι, στο τέλος της χερσονήσου, βρίσκεται το πανέμορφο Κάστρο του. Η μετάβαση εκεί είναι εύκολη, με τρένο (35 λεπτά περίπου) ή με πούλμαν (γύρω στα ¾ της ώρας) και τα δρομολόγια αρκετά πυκνά. Πήρα το τρένο των 9.30 και κατά τις 10+ ήμουν εκεί. Ο σταθμός των τρένων βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της λίμνης και απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από το κάστρο. Υπάρχουν τα τοπικά λεωφορεία για να πάει κάποιος εκεί, αλλά η διαδρομή με τα πόδια είναι ευχάριστη.
Λίγο πριν από το κάστρο της λίμνης βρίσκεται το Κάστρο της Χερσονήσου (Trakų pusiasalio pilis). Τώρα είναι πολιτιστικό κέντρο, ένας από τους πύργους του είναι μουσείο και οι υπόλοιποι χρησιμοποιούνται για διάφορους σκοπούς (εργαστήριο λαϊκής τέχνης, χώροι για εκπαιδευτικές εκδηλώσεις, κλπ.). Ο χώρος που περικλείεται από τα τείχη είναι επίσης ωραίος. Αγόρασα ενιαίο εισιτήριο (9,50 Ευρώ το μειωμένο, 17 το κανονικό) που περιλαμβάνει είσοδο και στο Κάστρο του Trakai (ευτυχώς!).
Στη συνέχεια έφτασα στο εντυπωσιακό Κάστρο. Το νησί όπου βρίσκεται συνδέεται με γέφυρα με την χερσόνησο. Το σκηνικό είναι μαγευτικό, μόνο που διαπίστωσα ότι είχα γεμίσει την κάρτα της φωτογραφικής μηχανής! Πάλι καλά που υπάρχουν και τα κινητά! Οι επισκέπτες ήταν πάρα πολλοί: δεν ξέρω πόσο θα περίμενα στην ουρά, αν δεν είχα πάρει το ενιαίο! Το κάστρο πάντως είναι πανέμορφο, ο χώρος έξω φροντισμένος και στις αίθουσες υπάρχουν πολλές εκθέσεις.
Μετά από αρκετή ώρα γύρισα στην όχθη της λίμνης, η θέα σε καθηλώνει! Λίγο πιο πέρα κάθισα στην πιτσαρία ΒΟΝΑ. Μαζί με τον απαραίτητο καφέ δοκίμασα και τα Kibinai (ή kybyn). Είναι παραδοσιακά αρτοσκευάσματα, με γέμιση συνήθως χοιρινό ή κοτόπουλο και θεωρείται ότι η “κοιτίδα” τους (για την Λιθουανία) είναι το Trakai, αν και τα βρίσκεις σε όλη τη χώρα. Η ιστορία τους είναι περίεργη. Πρόκειται για συνταγή των Καραϊτών της Κριμαίας, τουρκόφωνης κοινότητας εβραϊκής θρησκείας που ζούσαν στην Κριμαία. Τον 14ο αιώνα ο τότε Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας έφερε πολλές οικογένειές τους στο Trakai. Δούλεψαν κυρίως σαν στρατιώτες-φρουροί του κάστρου. Σήμερα έχουν απομείνει λίγοι απόγονοί τους, άφησαν όμως το στίγμα τους στην πόλη, όπως τα πολλά ξύλινα διαφόρων χρωμάτων σπίτια, αλλά …… και τα kibinai (που παρεμπιπτόντως είναι αρκετά ωραία, κάτι σαν τις δικές μας κρεατόπιτες)!
Κατηφόρισα προς τον σταθμό των λεωφορείων (τρένο είχε αρκετά αργότερα). Έκανα την διαδρομή πιο χαλαρά και είδα καλύτερα την πραγματικά όμορφη αυτή κωμόπολη! Φυσικά προσυπογράφω κι εγώ: όποιος πάει την Λιθουανία, πρέπει να την επισκεφτεί!
Έκθεμα (στο κάστρο) για τους Καραΐτες
Η επιστροφή ήταν άνετη, έκανα βόλτες στο Βίλνιους και η τελευταία ….. κανονική ημέρα μου τελείωσε με έξοδο στο Amy Winehouse.
28 Ιουλίου Vilnius (περιμένοντας την αναχώρηση)
Η τελευταία μου ημέρα ήταν …… μη κανονική. Πως αλλιώς να την περιγράψω, αφού έπρεπε φυσικά να αφήσω το δωμάτιο, αλλά η πτήση μου ήταν στις 3 μετά τα μεσάνυχτα (είπαμε, βάρβαρες οι πτήσεις της Aegean); Αποχαιρέτησα το (εξαιρετικό, το επαναλαμβάνω) δωμάτιο και πήγα στον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου άφησα την βαλίτσα στις ηλεκτρονικές θυρίδες στον χώρο αποθήκευσης (μπαίνοντας στον σταθμό αριστερά). Προσοχή, δέχονται μόνο μετρητά, αν θυμάμαι καλά το κόστος ήταν 4 Ευρώ. Μετά η ημέρα πέρασε ευχάριστα με βόλτες και στάσεις στην πόλη, είχα δει ότι ήταν να δω. Δεν είχα πάντως όρεξη να καθίσω μέχρι το βράδυ, όταν πλησιάζει η επιστροφή συνήθως λέω μέσα μου …. άντε να γυρίσουμε. Το τελευταίο τρένο άλλωστε ήταν στις 7 παρά 10 (λεωφορεία υπάρχουν όλο το 24ωρο). Η διαδρομή διαρκεί λιγότερο από 10 λεπτά και το εισιτήριο …….. 0,90 Ευρώ!
Να και η Ελληνική πρεσβεία
Ψύκτης είναι ..... Πίσω από το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού υπάρχει ένα ωραίο μπαρ, ενώ από την άλλη πλευρά των γραμμών μια έκθεση παλιών τρένων. Πέρασε ευκολότερα η ώρα.
Έχει και μεγάλο χώρο έξωΈφτασα λοιπόν στο αεροδρόμιο που είναι κι αυτό αξιοθέατο! Το κτίριο των αφίξεων είναι του 1954, καλοδιατηρημένο όμως και αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά. Όχι για πολύ ακόμα όμως (δυστυχώς είναι αναπόφευκτο, επίκειται ανανέωση). Των αναχωρήσεων είναι υπερμοντέρνο και στον επάνω όροφο έχει εξαιρετικούς γιγαντιαίους πάγκους, όπου το βράδυ κατάφερα και έριξα έναν υπνάκο!
Να μην τα πολυλογώ, η ώρα πέρασε, μετά το check in αγόρασα και δύο μπουκάλια Devynerios, είδα πάντως μετά ότι μπορείς να τα βρεις και στην Ελλάδα. Η πτήση έγινε στην ώρα της και νωρίς το πρωί έφτασα στην Αθήνα.
Όπως πάντα, να κάνω μια σύνοψη του ταξιδιού. Η Λιθουανία είναι όμορφη χώρα, με πλούσια ιστορία, καθαρή και ασφαλής. Οι συγκοινωνίες είναι καλές, οι πόλεις καλοδιατηρημένες και ανθρώπινες, ο “υπερτουρισμός” δεν έχει φτάσει, ακόμη τουλάχιστον. Η φύση είναι ωραία, πράσινο παντού, πολλά ποτάμια και λίμνες. Οι τιμές είναι λίγο χαμηλότερες από της Ελλάδας (στην διαμονή αρκετά), τα εισιτήρια για μουσεία, κάστρα κλπ. θα τα χαρακτήριζα κάπως τσιμπημένα. Το φαγητό καλό, ενώ αρκετή ζωντάνια υπάρχει και το βράδυ, τουλάχιστον το καλοκαίρι, τον χειμώνα κάνει πολύ κρύο, φαντάζομαι ότι τότε ζορίζουν τα πράγματα. Ο καιρός: συνήθως σαν ανοιξιάτικος της Ελλάδας, κάποια λίγο ζεστά ρούχα και οπωσδήποτε ομπρέλα είναι απαραίτητα! Τα δύο τελευταία βράδια είχε 14 βαθμούς! Το νερό της βρύσης πίνεται μια χαρά. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί και εξυπηρετικοί, μου έδωσαν την εντύπωση πως είναι κάπως πιο ….. ανοικτοί από τους Λετονούς και τους Εσθονούς. Αγγλικά μιλάνε όλοι οι νέοι, αλλά και αρκετοί μεγαλύτεροι. Κατά την γνώμη μου αξίζει να της αφιερώσει κάποιος μερικές ημέρες, η “τριάδα” Vilnius, Kaunas, Trakai είναι απαραίτητη, αλλά και βολική από πλευράς απόστασης. Η Klaipeda με την Κουρονική χερσόνησο αξίζουν πραγματικά, σίγουρα όμως χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Όσο για το Siauliai και τον λόφο των Σταυρών, μου άρεσαν, αλλά θα τα άφηνα τελευταία. Οι Βαλτικές χώρες έχουν πολλά να προσφέρουν στον επισκέπτη που σίγουρα δεν θα τα ανακαλύψει με τις οργανωμένες εκδρομές που τις γυρνάνε σε 7-8 ημέρες……. και τις 3!
Attachments
Last edited:
. Νομίζω ότι ψάχνοντας και λίγο την ιστορία κάθε τόπου τον καταλαβαίνουμε καλύτερα, έτσι δεν είναι;
