1η μέρα
Η φετινή Πρωτομαγιά, με το τριήμερό της, στάθηκε αφορμή για μια μικρή δραπέτευση απ’ την πραγματικότητα, που τόσο είχαμε ανάγκη. Κι έτσι μες στη Μεγάλη Εβδομάδα κλείνονται τα εισιτήρια για την αγαπημένη μας Ιταλία (και συγκεκριμένα το αεροδρόμιο του Μπέργκαμο) με τιμή 48€ το άτομο με επιστροφή με τη Ryanair.
Η μέρα αναχώρησης είναι στις 30-4-2026 και η ώρα πτήσης είναι στις 14.00. Πραγματικά φεύγουμε χωρίς καθυστέρηση και προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο γύρω στις 15.00, ώρα Ιταλίας. Κατευθυνόμαστε στα γκισέ της Goldcar προκειμένου να παραλάβουμε το αυτοκίνητο, που είχαμε κλείσει από την Ελλάδα. Και φτάνουμε στο σημείο παραλαβής με το δωρεάν λεωφορείο από χώρο στάθμευσης κοντά στο αεροδρόμιο, όπου ο υπάλληλος μας δείχνει ένα αυτοκίνητο γρατζουνισμένο από τη μία πλευρά. Αρνούμαστε να το παραλάβουμε κι επιστρέφουμε στο γραφείο ενοικίασης και ζητάμε αλλαγή, η οποία κι έγινε δεκτή, αν κι επέμεναν ότι δε θα είχαμε πρόβλημα.
Μετά απ΄αυτά, παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο για Βερμπάνια (μια πόλη που αποτελείται από τρεις περιοχές: τη Σούνα- Suna, την Παλλάντζα- Pallanza και την Ίντρα- Intra ),το μέρος που είχαμε επιλέξει για διαμονή, αφού μας εξυπηρετούσε στο πρόγραμμα που θα ακολουθούσαμε. Η κίνηση πολλή (διόδια 12€) κι έτσι φτάνουμε στον προορισμό μας γύρω στις 19.00.
Στο κατάλυμα που είχαμε διαλέξει (με δικό του πάρκινγκ) όλα ήταν αυτοματοποιημένα κι έτσι δεν είδαμε ποτέ τον ιδιοκτήτη. Αφήνουμε τα πράγματά μας κι ετοιμαζόμαστε για την πρώτη μας εξερεύνηση στη Σούνα, ένα μικρό, παλιό ψαροχώρι, που συνδέεται με την Pallanza με τα πόδια. Περνώντας από στενά σοκάκια βλέπουμε παλιές πέτρινες αυλές, που στην είσοδό τους έχουν εικόνες θρησκευτικού περιεχομένου, φτάνουμε σε μια υπέροχη, μικρή παραλία (Lido) με πολύ ωραία εστιατόρια για δείπνο δίπλα στο κύμα. Κάναμε τη βόλτα μας στο παραλίμνιο (Lungolago di Suna) απολαμβάνοντας την ηρεμία της λίμνης και τη θέα των Άλπεων και καταλήξαμε για φαγητό σε ένα από τα εστιατόρια της παραλίας.
Ακολούθησε νυχτερινός περίπατος στην Παλλάντζα, όπου είδαμε τη βίλα Τζούλια (Villa Giulia) με τον κήπο της στον οποίο υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση, το Mausoleo Luigi Cadorna, ένα εντυπωσιακό μνημείο στην άκρη της λίμνης δείγμα αρχιτεκτονικής του 1930 που εικονίζει τη στρατιωτική ιστορία και τις μονάδες του ιταλικού στρατού κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Δημαρχείο (Palazzo di Città) χαρακτηριστικό για την τοξωτή στοά του (portico) στην πρόσοψη, η οποία στηρίζεται σε 32 κολόνες από ροζ γρανίτη που προέρχεται από τα λατομεία της περιοχής Baveno.
2η μέρα
Η Πρωτομαγιά, ημέρα της φύσης και των λουλουδιών, μας οδηγεί σε ένα οδοιπορικό μεταξύ Ιταλίας κι Ελβετίας. Φεύγουμε από τη Σούνα και κατευθυνόμαστε προς την Ίντρα κι εκεί βλέπουμε μια ομάδα ανθρώπων να προετοιμάζονται για την καθιερωμένη πορεία της ημέρας.
Πρώτος σταθμός είναι η Γκίφα (Ghiffa), όπου ανεβαίνουμε ένα στενό κι όλο στροφές δρόμο με υπέροχη θέα προς τη λίμνη Ματζόρε, για να δούμε το Ιερό Βουνό(Sacro Monte-μνημείο της UNESCO) αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, με τα τρία μπαρόκ παρεκκλήσια κι έναν κεντρικό ναό, την εκπληκτική θέα στο τοπίο και τις Άλπεις και να νιώσουμε τη γαλήνη που αποπνέει. Εδώ υπάρχει εστιατόριο καθώς και χώροι πικνίκ.
Επόμενη στάση είναι η Villa Anelli, γνωστή για τις καμέλιες της. Δυστυχώς όμως, όπως μας πληροφόρησε μια κάτοικος του χωριού, η βίλα δεν είναι ανοικτή στο κοινό κι από το λίγο που μπορέσαμε να δούμε τον κήπο της οι καμέλιες είχαν ελάχιστα λουλούδια.
Τρίτο στη σειρά επισκέψεων για σήμερα είναι το Cannero Riviera, ένα όμορφο χωριό με υπέροχα παρτέρια, παγκάκια κάτω από σκιά που προσφέρουν θέα σε βίλες και στη λίμνη καθώς και στα Κάστρα του Κανέρο (Castelli di Cannero) τα εντυπωσιακά ερείπια μιας μεσαιωνικής οχύρωσης που μοιάζουν να προβάλλουν μέσα από τη λίμνη, ακοίμητοι φρουροί της ομορφιάς της περιοχής. Κάναμε έναν περίπατο στην παραλιακή θαυμάζοντας το καταπράσινο πάρκο με το ελικοδρόμιό του και τα λουλούδια του. (Πάρκινγκ 2,40€)
Και φτάνουμε στο Κανόμπιο(Cannobio), τον τελευταίο σταθμό επί ιταλικού εδάφους για τη σημερινή μας εκδρομή, γνωστό για τον ιστορικό του χαρακτήρα και τη φυσική του ομορφιά. (Πάρκινγκ οικονομικό-δύο ώρες: 1€)
Ο παραλιακός πεζόδρομος(Lungolago Di Cannobbio),ένας από τους ομορφότερους στη λίμνη Ματζόρε, γεμάτος πολύχρωμα ιστορικά κτίρια, καφέ και εστιατόρια με θέα στο νερό είναι ιδανικός για περπάτημα και «χάζι» στην Πιάτσα Βιτόριο Εμανουέλε.
Από την όχθη της λίμνης ανηφορίζοντας στα στενά, πλακόστρωτα δρομάκια (contrade) της παλιάς πόλης βρισκόμαστε στο Ιστορικό Κέντρο (Borgo), όπου μπορούμε να δούμε μεσαιωνικά σπίτια, εκκλησίες και μνημεία και να νιώσουμε την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής.
Εκτός όμως από την εκκλησία προσκυνήματος "Santuario della Santissima Pietà" που είναι γνωστή για ένα θαύμα του δέκατου έκτου αιώνα, όταν έτρεξαν δάκρυα από έναν πίνακα που απεικονίζει την Πιετά, είδαμε και την εκκλησία του San Vittore, με το ξεχωριστό καμπαναριό της που βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Ίντρα με την Ελβετία.
Η επιθυμία μας να δούμε κάποια μέρη της Ελβετίας δε μας επέτρεψε να δούμε το φαράγγι Orrido di Sant'Anna, για το οποίο είχα διαβάσει. Ποιος ξέρει; Μπορεί να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή στα ίδια μέρη.
Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας και φτάνουμε στο συνοριακό φυλάκιο, όπου ο έλεγχος γίνεται από την πλευρά των οχημάτων που έρχονται από Ελβετία, ενώ από την ιταλική πλευρά η διέλευση είναι ελεύθερη, παρ' όλο που υπάρχουν καραμπινιέροι.
Η πρώτη στάση σε ελβετικό έδαφος γίνεται στο Μπρισάγκο (Brissago) που υπάρχει ένα εργοστάσιο πούρων (Centro Dannemann), ένα ιστορικό κτίριο του 19ου αιώνα, πάνω στην όχθη της λίμνης που έχει ανακαινιστεί και θυμίζει περισσότερο πολιτιστικό κέντρο παρά βιομηχανικό χώρο. Μπροστά από την κύρια είσοδο του κτιρίου, υπάρχουν θέσεις στάθμευσης, όμως λόγω Πρωτομαγιάς το κτίριο ήταν κλειστό κι έτσι δεν μπορέσαμε να μπούμε.
Η εκδρομή μας συνεχίζεται και μας φέρνει στην κοσμοπολίτικη Ασκόνα. Παρκάρουμε δωρεάν, εξαιτίας της ημέρας, και οδεύουμε για την πολύ γνωστή προκυμαία (Lungolago), ένα από τα πιο γραφικά μέρη στο καντόνι του Τιτσίνο με τη μεσογειακή ατμόσφαιρα και την εκπληκτική θέα στα βουνά των Άλπεων, καθώς και την πλατεία Τζουζέπε Μότα (Piazza Motta) με τα πολύχρωμα σπίτια και το κεντρικό της τμήμα με το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο που είναι πραγματική απόλαυση ο περίπατος, αφού δεν κυκλοφορούν καθόλου αυτοκίνητα, μια σειρά από πλατάνια, πολλά καφέ και εστιατόρια και στο βάθος τα νησιά Μπρισάγκο.
Δε μείναμε μόνο στο παραλιακό μέτωπο, αλλά περπατήσαμε και στην παλιά πόλη με τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια και τη μοναδική αρχιτεκτονική του 16ου αιώνα.
Τελευταίος σταθμός του σημερινού προγράμματος το Λοκάρνο, όπου εδώ δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε πάρκινγκ, αφού τα περιφερειακά λειτουργούσαν με κερματοδέκτη που έπαιρνε μόνο ελβετικά φράγκα, ενώ εκείνο της κεντρικής πλατείας που δεχόταν κάρτα δεν είχε θέση. Τελικά μια ευγενική Ελβετίδα μας βοήθησε κι έτσι μείναμε να απολαύσουμε κι αυτήν την πόλη που συνδυάζει τη φυσική ομορφιά με τον πολιτισμό.
Καθώς είχαμε παρκάρει μακριά από την πόλη, πήραμε τον παραλίμνιο δρόμο για να φτάσουμε στο κέντρο χαζεύοντας τη θέα στη λίμνη.
Φτάνοντας στο κέντρο βλέπουμε ένα καταπράσινο πάρκο και με καμέλιες ενώ στο δρόμο που οδηγεί στην κεντρική πλατεία του Λοκάρνο δεξιά κι αριστερά πωλητές από τοπικούς συλλόγους έχουν εκθέσει την πραμάτειά τους.
Στην πλακόστρωτη κεντρική πλατεία που περιβάλλεται από πολύχρωμα κτίρια, στις στοές των οποίων στεγάζονται καταστήματα και καφέ χτυπά η καρδιά της πόλης. Πλήθος κόσμου μαζεμένο να απολαμβάνει τη μουσική και το υπαίθριο φαγητό σε μια τοπική γιορτή που λάμβανε χώρα. Σκεφτείτε ότι το καλοκαίρι αυτή η πλατεία φιλοξενεί το διάσημο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.
Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη και βρισκόμαστε μπροστά στο Castello Visconteo που φιλοξενεί το αρχαιολογικό μουσείο με ώρες λειτουργίας 10.00 ως 16.30.
Πίσω από την Piazza Grande βρίσκεται η παλιά πόλη με τα στενά σοκάκια, τα όμορφα αρχοντικά και τις γραφικές εκκλησίες.
Ένα αξιοθέατο που θέλαμε να επισκεφθούμε, αλλά δεν τα καταφέραμε ήταν το κίτρινο μοναστήρι Madonna del Sasso, αφού ήθελε περίπου 20-30 λεπτά ανάβαση με σκαλιά ή αλλιώς με το τελεφερίκ.
Ας έχουμε και κάτι για μια επόμενη φορά!
Παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού σταματάμε στον παραλίμνιο δρόμο προς την Muralto, που είναι γεμάτη φοίνικες, λουλούδια και παγκάκια για ξεκούραση απολαμβάνοντας τη θέα.
Στη συνέχεια συναντάμε το Lido του Λοκάρνο, ένα κέντρο ευεξίας με πισίνες, ιαματικά λουτρά και πρόσβαση στη λίμνη, ιδανικό για χαλάρωση.
Τον Μάιο, το Λοκάρνο είναι η "πρωτεύουσα της καμέλιας", γι’ αυτό και κατευθυνόμαστε στο Πάρκο Καμέλιας (Parco delle Camelie) με 900 ποικιλίες καμελιών και είσοδο δωρεάν. Την ώρα της επίσκεψής μας πραγματοποιείται ένα πάρτι γενεθλίων που παίζεται ανατολίτικη μουσική.
Ωραίο το πάρκο, αλλά πιο ωραία η λίμνη σε απόσταση αναπνοής.
Ο γυρισμός στην Ιταλία πραγματοποιείται χαλαρά καθώς ο δρόμος είναι επαρχιακός( γι’ αυτό και δε χρειαστήκαμε βινιέτα, παρ’ όλο που σε ένα τμήμα του μπήκαμε σε αυτοκινητόδρομο για 11 περίπου χιλιόμετρα) και στενός με ανώτατο όριο ταχύτητας τα 50 χιλιόμετρα. Το συνοριακό φυλάκιο είναι κλειστό κι εμείς κατευθυνόμαστε στην Ίντρα για το βράδυ μας που απολαμβάνουμε την πανσέληνο πίνοντας τα ποτά μας.
3η μέρα
Η σημερινή μέρα είναι η κατεξοχήν μέρα του νερού, αφού έχουμε προγραμματίσει επίσκεψη στο νησί των Μπορομέο, το ‘Ιζολα Μπέλα, στη λίμνη Ματζόρε και τη λίμνη Όρτα με το νησάκι Σαν Τζούλιο.
Η αρχική μας σκέψη είναι να πάρουμε το πλοίο από την Παλλάντζα, αφού μένουμε κοντά, και να πάμε κατευθείαν στο νησί Ίζολα Μπέλα. Επειδή, όμως θέλουμε να δούμε και τη Στρέσα, την οποία είχαμε επισκεφθεί ακριβώς δέκα χρόνια πριν μαζί με τα τρία νησάκια Μπορομέο (Ίζολα Μπέλα, Ίζολα Μάντρε και Ίζολα ντέι Πεσκατόρι) και τα δρομολόγια δε μας εξυπηρετούσαν χρονικά, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε στη Στρέσα απ’ όπου και παίρνουμε το καράβι.
Πλήθος κόσμου εκείνη την ημέρα κάνει το πάρκινγκ δυσεύρετο. Τελικά παρκάρουμε σε ένα χώρο στάθμευσης απέναντι από το Καρτσιάνο (στάση πλοίων, που εξυπηρετεί τα νησάκια) 15-20 λεπτά περπάτημα ως τη Στρέσα και χρέωση 1,80€ανά ώρα.
Η διαδρομή μέχρι το γραφείο έκδοσης εισιτηρίων μας φέρνει στο νου μνήμες από το πρώτο μας ταξίδι στην περιοχή. Τα πολυτελή ξενοδοχεία στέκονται επιβλητικά να ατενίζουν τη λίμνη με τα τρία στολίδια της. Στο παραλίμνιο υπαίθριες αγορές, όπως και τότε. Λες και δεν πέρασε μια μέρα.
Και ίσως θα σκεφτεί κάποιος: «γιατί ξανά στο ίδιο μέρος;» Γιατί έχουμε αφήσει «κενά» και στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι το παλάτι με τους κήπους του στο Ίζολα Μπέλα.
Βγάζουμε τα εισιτήρια (8,50€ το άτομο) και μετά από δεκάλεπτη αναμονή αναχωρούμε για το νησί. Η θέα από το καράβι είναι φανταστική. Βλέπεις τη Στρέσα, το εν λόγω νησάκι το οποίο μοιάζει με πέτρινο καράβι που πλέει στα νερά της λίμνης με το παλάτι στην πλώρη και τους κήπους στην πρύμνη του, που καθώς πλησιάζεις τους βλέπεις σε όλο τους το μεγαλείο και ανυπομονείς να βρεθείς εκεί. (Εμείς οι κοινοί θνητοί ας μνημονεύουμε την Ισαβέλλα ντ' Άντντα , σύζυγο του Κάρλο Γ΄, η οποία πήρε το νησί ως προίκα και οραματίστηκε τους υπέροχους μπαρόκ κήπους του.)
Κατεβαίνουμε στο νησί κι οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε...
Δυστυχώς δεν είχαμε προνοήσει να βγάλουμε εισιτήρια ηλεκτρονικά και περιμέναμε στην ουρά αρκετή ώρα. Όμως και αυτοί που είχαν ηλεκτρονικό εισιτήριο περίμεναν σε μια διπλανή ουρά για να τσεκάρουν οι αρμόδιοι τα εισιτήριά τους, τελειώνοντας όμως σχετικά πιο γρήγορα. Επιτέλους παίρνουμε το μαγικό χαρτάκι στα χέρια μας(26€το άτομο) και προχωράμε προς τη μαγεία.
Φανταστικό παλάτι γεμάτο με υπέροχους πίνακες, έπιπλα εποχής, φλαμανδικές ταπετσαρίες από μετάξι και χρυσό, γλυπτά, πολυελαίους και θέα προς τη λίμνη και το νησάκι των Ψαράδων, που κόβει την ανάσα.
Γύρω από την κεντρική αίθουσα υπάρχουν διακοσμημένα δωμάτια: η Αίθουσα του Ναπολέοντα, όπου διέμεινε το 1797 με τη σύζυγό του Ιωσηφίνα, η Αίθουσα του Θρόνου και η Αίθουσα της Μουσικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το δωμάτιο μαριονετών της οικογένειας.
Στο υπόγειό του βρίσκονται έξι τεχνητές, δροσερές σπηλιές, (Grotte) διακοσμημένες με βότσαλα και κοχύλια από τη λίμνη Ματζόρε, ηφαιστειακή πέτρα και μάρμαρο, δημιουργώντας έναν μαγικό υποβρύχιο κόσμο.
Κι έρχεται η ώρα να βγεις στους κήπους, οι οποίοι εκτείνονται σε 10 κλιμακωτά επίπεδα( Terraces) που σχηματίζουν μια κομμένη πυραμίδα. Τι να πρωτοθαυμάσεις!
Λευκά παγώνια ξεκουράζονται στο γρασίδι χωρίς να ενοχλούνται από τους πολυάριθμους επισκέπτες. Κανένα δεν άνοιξε την ουρά του, που ομολογουμένως είναι υπέροχο θέαμα(είχαμε δει στο Schloss Ambras στο Ίνσμπρουκ).
Το Μεγάλο Θέατρο (Teatro Massimo),το πιο εμβληματικό μνημείο του κήπου! Πρόκειται για ένα μπαρόκ αμφιθέατρο στολισμένο με σιντριβάνια και αγάλματα που αναπαριστούν θεότητες και προσωποποιήσεις της Τέχνης και της Φύσης. Στην κορυφή του δεσπόζει ο Μονόκερος, το σύμβολο της οικογένειας Μπορομέο.
Σπάνια φυτά, εσπεριδοειδή, καμφορόδεντρα, τριανταφυλλιές, καμέλιες και ροδόδεντρα τέρπουν τις αισθήσεις με χρώματα κι αρώματα.
Στον πύργο Torre dei Venti βλέπουμε ένα βιβλιοπωλείο, ενώ στον Torre della Noria απέναντι, υπάρχει μια καφετέρια.
Από εδώ συνεχίζοντας φτάνουμε σε ένα εντυπωσιακό θερμοκήπιο( Serra Elisa) από σίδερο και γυαλί, που φιλοξενεί σπάνια φυτά και βότανα.
Επιστροφή στη Στρέσα περιήγηση και στάση για χαλάρωση με καφέ και βόλτα στα σοκάκια.
Σειρά στο ημερήσιο πρόγραμμά μας έχει η λίμνη Όρτα. Ακολουθούμε έναν ανηφορικό δρόμο κατά μήκος των πλαγιών του βουνού Mottarone, στενό και με συνεχείς στροφές (φουρκέτες),αλλά με εντυπωσιακή, πανοραμική θέα στη λίμνη και ακολούθως κατηφορίζουμε αφήνοντας πίσω μας τα πυκνά δάση, με το τοπίο να γίνεται πιο ήρεμο και αγροτικό, περνώντας από μικρά, παραδοσιακά ιταλικά χωριά. Συναντάμε πολλούς μοτοσικλετιστές(ο καημός του συζύγου που θέλει πολύ να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι με τη μηχανή).
Η διαδρομή καταλήγει στο Orta San Giulio, έναν από τους πιο όμορφους, μεσαιωνικούς οικισμούς της Ιταλίας, ακριβώς απέναντι από το καρτποσταλικό νησάκι San Giulio. Παρκάρουμε σε πάρκινγκ με χρέωση 1,80€ την ώρα και κατεβαίνουμε στην παραλία για να πάρουμε το καραβάκι για το νησάκι. Μπερδεύουμε τις αποβάθρες, αφού σε μία είχε πολύ κόσμο που περίμενε( από εκεί έπαιρναν το καραβάκι για το γύρο της λίμνης), τελικά βρίσκουμε τη σωστή και με αντίτιμο 5€ μετ’ επιστροφής ο καθένας φτάνουμε σε ελάχιστο χρόνο απέναντι.
Η Βασιλική του Αγίου Ιουλίου (Basilica di San Giulio) μια εντυπωσιακή ρωμανική εκκλησία, κυριαρχεί στο νησί. Το εσωτερικό της κοσμούν μεσαιωνικές νωπογραφίες, ένας σπάνιος άμβωνας από γκρίζο-πράσινο μάρμαρο και η κρύπτη όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου μέσα σε μια ασημένια λάρνακα.
Το «Μονοπάτι της Σιωπής» (Via del Silenzιο): Ένα στενό, πλακόστρωτο δρομάκι που περιφέρεται γύρω από όλο το νησί ανάμεσα σε παλιά πέτρινα σπίτια και αυλές κλεισμένα με μαντρότοιχους γι’ αυτό και δεν μπορείς να έχεις απρόσκοπτη θέα στη λίμνη παρά μόνο σε ορισμένα σημεία. Σε όλο το μήκος του υπάρχουν πινακίδες με αποφθέγματα σχετικά με την αξία της σιωπής και του διαλογισμού (μόνο μονοπάτι της σιωπής δεν μπορείς να το πεις με τόσους επισκέπτες, όπου ο καθένας συζητούσε με το διπλανό του).
Το νησάκι περπατιέται ολόκληρο σε περίπου ένα εικοσάλεπτο. Τελευταίο καραβάκι αναχώρησης στις 19.00.
Το χωριό Όρτα Σαν Τζούλιο είναι πεζοδρομημένο, με πλακόστρωτα στενά σοκάκια, αναγεννησιακά και μπαρόκ αρχοντικά, κήπους και ανθισμένα μπαλκόνια.
Η κεντρική πλατεία του χωριού (Piazza Motta) σαν ένα «ανοιχτό σαλόνι» που καταλήγει στο νερό, κατακλύζεται από καφέ, εστιατόρια, μαγαζάκια και πολλούς τουρίστες.
Εκεί ξεχωρίζει το Palazzo della Comunità με τοιχογραφίες εποχής, ένα ιστορικό κτίριο από όπου γινόταν η διοίκηση της περιοχής.
Το σημερινό δημαρχείο του χωριού (Villa Bossi )διαθέτει έναν καταπράσινο κήπο που εκτείνεται μέχρι την όχθη. Εξαιρετικό σημείο για φωτογραφίες με φόντο το νησάκι.
Η εκκλησία Santa Maria Assunta, στην κορυφή μιας ανηφορικής σκαλινάδας προσφέρει υπέροχη, πανοραμική θέα προς την πλατεία και τη λίμνη.
Στην ίδια οδό συναντάμε το σπίτι των Νάνων το παλιότερο σπίτι του χωριού, το οποίο συμπίπτει χρονικά με την άφιξη του Αγίου Ιουλίου και ξεχωρίζει για τις τρεις τοιχογραφίες που απεικονίζουν τον «Ευαγγελισμό», την «Ανάληψη» και την «Παναγία με το Βρέφος», ανάμεσα στα παράθυρα.
Κι άλλα κτίρια που κερδίζουν την προσοχή μας.
Με όλες αυτές τις όμορφες εικόνες συντροφιά επιστρέφουμε στη Βερμπάνια και συγκεκριμένα στην Ίντρα για την τελευταία μας βραδιά στην Ιταλία.
4η μέρα
Το επόμενο πρωί αποχαιρετούμε το χώρο που μας φιλοξένησε και πηγαίνουμε στο τελευταίο αξιοθέατο της περιοχής που είχαμε συμπεριλάβει σ’ αυτό μας το ταξίδι και δεν είναι άλλο από τη βίλα Ταράντο(Villa Taranto), γνωστή ως ένας από τους ομορφότερους βοτανικούς κήπους στην Ευρώπη, έργο του καπετάνιου Neil McEacharn.
Είσοδος 15€ (μαζί με τον χάρτη) ανά άτομο και ελεύθερο το ιδιωτικό πάρκινγκ. Όλα τα αξιοθέατα ήταν αριθμημένα και σηματοδοτημένα.
Σπάνια βοτανικά είδη από όλο τον κόσμο, αιωνόβια δέντρα, λίμνες με νούφαρα, εντυπωσιακά σιντριβάνια και ανθισμένα μονοπάτια μας οδηγούν σε ένα ταξίδι μες στη φύση που σε χαροποιεί, σε αναζωογονεί και σε ηρεμεί. Το μόνο μου παράπονο ήταν πως ενώ αυτή την εποχή οι τουλίπες θα ήταν ανθισμένες, δυστυχώς πολύ λίγες είδαμε έτσι, οι περισσότερες είχαν ξεραθεί.
Το θερμοκήπιο της Βικτόρια δεν πήρε το όνομά του από κάποια βασίλισσα χώρας, αλλά από το γιγάντιο νούφαρο Victoria Cruziana που θεωρείται η «βασίλισσα» των υδρόβιων φυτών, το βλέπεις μόνο απ’ έξω.
Η βίλα Ταράντο που χρονολογείται από το 1875 ,δεν είναι επισκέψιμη καθώς αποτελεί διοικητικό κέντρο της περιοχής. Είναι άξια θαυμασμού από μακριά.
Η Λα Βαλέτα, μια μικρή κοιλάδα με τη γέφυρά της.
Πολύ εντυπωσιακοί οι «κήποι με τις αναβαθμίδες- ταράτσες» σε ιταλικό στυλ με τους καταρράκτες, τα σιντριβάνια, τις λιμνούλες με νούφαρα και άνθη λωτού και την πανδαισία χρωμάτων στα παρτέρια.
Χώροι χαλάρωσης υπό σκιά.
Στο θερμοκήπιο «Serrone» με τα παχύφυτα, αυτό το φυτό με τα δίχρωμα λουλούδια που μυρίζει σαν μπουγαρίνι, σε τραβάει από τη μύτη με την ευωδιά του.
Εκεί είχαμε και μια αναπάντεχη συνάντηση με έναν Έλληνα μόνιμο κάτοικο Ελβετίας, ο οποίος είχε φύγει από την πατρίδα μας στα εφτά του χρόνια και κατέβαινε στη λίμνη Ματζόρε τακτικά για την αίσθηση του νερού, όπως μας είπε.
Με την επίσκεψη αυτή λέμε ένα «εντυπωσιακό αντίο» στη λίμνη.
Παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο με σκοπό να φτάσουμε στο Μπέργκαμο για την πτήση της επιστροφής. Ευτυχώς δε βρίσκουμε κίνηση κι έτσι φτάνουμε γρήγορα, οπότε υπάρχει χρόνος για μια επίσκεψη ακόμα στην Άνω Πόλη (Città Alta)του Μπέργκαμο. Τα μέρη γνωστά κι αγαπημένα από προηγούμενα ταξίδια ο ενθουσιασμός όμως ίδιος. Αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι η στάθμευση έγινε δυσκολότερη, καθώς παντού υπάρχουν παρκόμετρα και εξαιτίας του πολύ κόσμου, δυσεύρετη.
Επίσης στην εκκλησία Σάντα Μαρία Ματζόρε(Santa Maria Maggiore) έχει επιβληθεί εισιτήριο 5€ με αποτέλεσμα αρκετοί άνθρωποι να ρίχνουν μια ματιά από την πόρτα και να μην προχωρούν στο εσωτερικό.
Απέναντι ακριβώς ο καθεδρικός ναός της πόλης(Duomo )είναι επισκέψιμος χωρίς αντίτιμο.
Στις βιτρίνες φιγουράρουν τα τοπικά προϊόντα του Μπέργκαμο: πίτσα με το κομμάτι από το Il Fornaio, το γλυκό τους πολέντα και πουλιά (Polenta e Osei).
Η παράδοση του αυτοκινήτου γίνεται χωρίς απρόοπτα και φτάνουμε στην αίθουσα αναχωρήσεων, όπου ακούμε πιο πολλά ελληνικά, παρά ιταλικά, αφού οι επισκέπτες του τριημέρου ήταν πολλοί.
Ένα ταξίδι ακόμα φτάνει στο τέλος του κι οι ονειρικές εικόνες μας ακολουθούν και μας χαρίζουν ένα σπάνιο συνδυασμό ευφορίας, γαλήνης και ρομαντισμού, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν παράδεισοι επί Γης (όπως διάβασα και σε ένα ταξιδιωτικό άρθρο πρόσφατα).
Η φετινή Πρωτομαγιά, με το τριήμερό της, στάθηκε αφορμή για μια μικρή δραπέτευση απ’ την πραγματικότητα, που τόσο είχαμε ανάγκη. Κι έτσι μες στη Μεγάλη Εβδομάδα κλείνονται τα εισιτήρια για την αγαπημένη μας Ιταλία (και συγκεκριμένα το αεροδρόμιο του Μπέργκαμο) με τιμή 48€ το άτομο με επιστροφή με τη Ryanair.
Η μέρα αναχώρησης είναι στις 30-4-2026 και η ώρα πτήσης είναι στις 14.00. Πραγματικά φεύγουμε χωρίς καθυστέρηση και προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο γύρω στις 15.00, ώρα Ιταλίας. Κατευθυνόμαστε στα γκισέ της Goldcar προκειμένου να παραλάβουμε το αυτοκίνητο, που είχαμε κλείσει από την Ελλάδα. Και φτάνουμε στο σημείο παραλαβής με το δωρεάν λεωφορείο από χώρο στάθμευσης κοντά στο αεροδρόμιο, όπου ο υπάλληλος μας δείχνει ένα αυτοκίνητο γρατζουνισμένο από τη μία πλευρά. Αρνούμαστε να το παραλάβουμε κι επιστρέφουμε στο γραφείο ενοικίασης και ζητάμε αλλαγή, η οποία κι έγινε δεκτή, αν κι επέμεναν ότι δε θα είχαμε πρόβλημα.
Μετά απ΄αυτά, παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο για Βερμπάνια (μια πόλη που αποτελείται από τρεις περιοχές: τη Σούνα- Suna, την Παλλάντζα- Pallanza και την Ίντρα- Intra ),το μέρος που είχαμε επιλέξει για διαμονή, αφού μας εξυπηρετούσε στο πρόγραμμα που θα ακολουθούσαμε. Η κίνηση πολλή (διόδια 12€) κι έτσι φτάνουμε στον προορισμό μας γύρω στις 19.00.
Στο κατάλυμα που είχαμε διαλέξει (με δικό του πάρκινγκ) όλα ήταν αυτοματοποιημένα κι έτσι δεν είδαμε ποτέ τον ιδιοκτήτη. Αφήνουμε τα πράγματά μας κι ετοιμαζόμαστε για την πρώτη μας εξερεύνηση στη Σούνα, ένα μικρό, παλιό ψαροχώρι, που συνδέεται με την Pallanza με τα πόδια. Περνώντας από στενά σοκάκια βλέπουμε παλιές πέτρινες αυλές, που στην είσοδό τους έχουν εικόνες θρησκευτικού περιεχομένου, φτάνουμε σε μια υπέροχη, μικρή παραλία (Lido) με πολύ ωραία εστιατόρια για δείπνο δίπλα στο κύμα. Κάναμε τη βόλτα μας στο παραλίμνιο (Lungolago di Suna) απολαμβάνοντας την ηρεμία της λίμνης και τη θέα των Άλπεων και καταλήξαμε για φαγητό σε ένα από τα εστιατόρια της παραλίας.
Ακολούθησε νυχτερινός περίπατος στην Παλλάντζα, όπου είδαμε τη βίλα Τζούλια (Villa Giulia) με τον κήπο της στον οποίο υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση, το Mausoleo Luigi Cadorna, ένα εντυπωσιακό μνημείο στην άκρη της λίμνης δείγμα αρχιτεκτονικής του 1930 που εικονίζει τη στρατιωτική ιστορία και τις μονάδες του ιταλικού στρατού κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Δημαρχείο (Palazzo di Città) χαρακτηριστικό για την τοξωτή στοά του (portico) στην πρόσοψη, η οποία στηρίζεται σε 32 κολόνες από ροζ γρανίτη που προέρχεται από τα λατομεία της περιοχής Baveno.
2η μέρα
Η Πρωτομαγιά, ημέρα της φύσης και των λουλουδιών, μας οδηγεί σε ένα οδοιπορικό μεταξύ Ιταλίας κι Ελβετίας. Φεύγουμε από τη Σούνα και κατευθυνόμαστε προς την Ίντρα κι εκεί βλέπουμε μια ομάδα ανθρώπων να προετοιμάζονται για την καθιερωμένη πορεία της ημέρας.
Πρώτος σταθμός είναι η Γκίφα (Ghiffa), όπου ανεβαίνουμε ένα στενό κι όλο στροφές δρόμο με υπέροχη θέα προς τη λίμνη Ματζόρε, για να δούμε το Ιερό Βουνό(Sacro Monte-μνημείο της UNESCO) αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, με τα τρία μπαρόκ παρεκκλήσια κι έναν κεντρικό ναό, την εκπληκτική θέα στο τοπίο και τις Άλπεις και να νιώσουμε τη γαλήνη που αποπνέει. Εδώ υπάρχει εστιατόριο καθώς και χώροι πικνίκ.
Επόμενη στάση είναι η Villa Anelli, γνωστή για τις καμέλιες της. Δυστυχώς όμως, όπως μας πληροφόρησε μια κάτοικος του χωριού, η βίλα δεν είναι ανοικτή στο κοινό κι από το λίγο που μπορέσαμε να δούμε τον κήπο της οι καμέλιες είχαν ελάχιστα λουλούδια.
Τρίτο στη σειρά επισκέψεων για σήμερα είναι το Cannero Riviera, ένα όμορφο χωριό με υπέροχα παρτέρια, παγκάκια κάτω από σκιά που προσφέρουν θέα σε βίλες και στη λίμνη καθώς και στα Κάστρα του Κανέρο (Castelli di Cannero) τα εντυπωσιακά ερείπια μιας μεσαιωνικής οχύρωσης που μοιάζουν να προβάλλουν μέσα από τη λίμνη, ακοίμητοι φρουροί της ομορφιάς της περιοχής. Κάναμε έναν περίπατο στην παραλιακή θαυμάζοντας το καταπράσινο πάρκο με το ελικοδρόμιό του και τα λουλούδια του. (Πάρκινγκ 2,40€)
Και φτάνουμε στο Κανόμπιο(Cannobio), τον τελευταίο σταθμό επί ιταλικού εδάφους για τη σημερινή μας εκδρομή, γνωστό για τον ιστορικό του χαρακτήρα και τη φυσική του ομορφιά. (Πάρκινγκ οικονομικό-δύο ώρες: 1€)
Ο παραλιακός πεζόδρομος(Lungolago Di Cannobbio),ένας από τους ομορφότερους στη λίμνη Ματζόρε, γεμάτος πολύχρωμα ιστορικά κτίρια, καφέ και εστιατόρια με θέα στο νερό είναι ιδανικός για περπάτημα και «χάζι» στην Πιάτσα Βιτόριο Εμανουέλε.
Από την όχθη της λίμνης ανηφορίζοντας στα στενά, πλακόστρωτα δρομάκια (contrade) της παλιάς πόλης βρισκόμαστε στο Ιστορικό Κέντρο (Borgo), όπου μπορούμε να δούμε μεσαιωνικά σπίτια, εκκλησίες και μνημεία και να νιώσουμε την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής.
Εκτός όμως από την εκκλησία προσκυνήματος "Santuario della Santissima Pietà" που είναι γνωστή για ένα θαύμα του δέκατου έκτου αιώνα, όταν έτρεξαν δάκρυα από έναν πίνακα που απεικονίζει την Πιετά, είδαμε και την εκκλησία του San Vittore, με το ξεχωριστό καμπαναριό της που βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Ίντρα με την Ελβετία.
Η επιθυμία μας να δούμε κάποια μέρη της Ελβετίας δε μας επέτρεψε να δούμε το φαράγγι Orrido di Sant'Anna, για το οποίο είχα διαβάσει. Ποιος ξέρει; Μπορεί να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή στα ίδια μέρη.
Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας και φτάνουμε στο συνοριακό φυλάκιο, όπου ο έλεγχος γίνεται από την πλευρά των οχημάτων που έρχονται από Ελβετία, ενώ από την ιταλική πλευρά η διέλευση είναι ελεύθερη, παρ' όλο που υπάρχουν καραμπινιέροι.
Η πρώτη στάση σε ελβετικό έδαφος γίνεται στο Μπρισάγκο (Brissago) που υπάρχει ένα εργοστάσιο πούρων (Centro Dannemann), ένα ιστορικό κτίριο του 19ου αιώνα, πάνω στην όχθη της λίμνης που έχει ανακαινιστεί και θυμίζει περισσότερο πολιτιστικό κέντρο παρά βιομηχανικό χώρο. Μπροστά από την κύρια είσοδο του κτιρίου, υπάρχουν θέσεις στάθμευσης, όμως λόγω Πρωτομαγιάς το κτίριο ήταν κλειστό κι έτσι δεν μπορέσαμε να μπούμε.
Η εκδρομή μας συνεχίζεται και μας φέρνει στην κοσμοπολίτικη Ασκόνα. Παρκάρουμε δωρεάν, εξαιτίας της ημέρας, και οδεύουμε για την πολύ γνωστή προκυμαία (Lungolago), ένα από τα πιο γραφικά μέρη στο καντόνι του Τιτσίνο με τη μεσογειακή ατμόσφαιρα και την εκπληκτική θέα στα βουνά των Άλπεων, καθώς και την πλατεία Τζουζέπε Μότα (Piazza Motta) με τα πολύχρωμα σπίτια και το κεντρικό της τμήμα με το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο που είναι πραγματική απόλαυση ο περίπατος, αφού δεν κυκλοφορούν καθόλου αυτοκίνητα, μια σειρά από πλατάνια, πολλά καφέ και εστιατόρια και στο βάθος τα νησιά Μπρισάγκο.
Δε μείναμε μόνο στο παραλιακό μέτωπο, αλλά περπατήσαμε και στην παλιά πόλη με τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια και τη μοναδική αρχιτεκτονική του 16ου αιώνα.
Τελευταίος σταθμός του σημερινού προγράμματος το Λοκάρνο, όπου εδώ δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε πάρκινγκ, αφού τα περιφερειακά λειτουργούσαν με κερματοδέκτη που έπαιρνε μόνο ελβετικά φράγκα, ενώ εκείνο της κεντρικής πλατείας που δεχόταν κάρτα δεν είχε θέση. Τελικά μια ευγενική Ελβετίδα μας βοήθησε κι έτσι μείναμε να απολαύσουμε κι αυτήν την πόλη που συνδυάζει τη φυσική ομορφιά με τον πολιτισμό.
Καθώς είχαμε παρκάρει μακριά από την πόλη, πήραμε τον παραλίμνιο δρόμο για να φτάσουμε στο κέντρο χαζεύοντας τη θέα στη λίμνη.
Φτάνοντας στο κέντρο βλέπουμε ένα καταπράσινο πάρκο και με καμέλιες ενώ στο δρόμο που οδηγεί στην κεντρική πλατεία του Λοκάρνο δεξιά κι αριστερά πωλητές από τοπικούς συλλόγους έχουν εκθέσει την πραμάτειά τους.
Στην πλακόστρωτη κεντρική πλατεία που περιβάλλεται από πολύχρωμα κτίρια, στις στοές των οποίων στεγάζονται καταστήματα και καφέ χτυπά η καρδιά της πόλης. Πλήθος κόσμου μαζεμένο να απολαμβάνει τη μουσική και το υπαίθριο φαγητό σε μια τοπική γιορτή που λάμβανε χώρα. Σκεφτείτε ότι το καλοκαίρι αυτή η πλατεία φιλοξενεί το διάσημο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.
Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη και βρισκόμαστε μπροστά στο Castello Visconteo που φιλοξενεί το αρχαιολογικό μουσείο με ώρες λειτουργίας 10.00 ως 16.30.
Πίσω από την Piazza Grande βρίσκεται η παλιά πόλη με τα στενά σοκάκια, τα όμορφα αρχοντικά και τις γραφικές εκκλησίες.
Ένα αξιοθέατο που θέλαμε να επισκεφθούμε, αλλά δεν τα καταφέραμε ήταν το κίτρινο μοναστήρι Madonna del Sasso, αφού ήθελε περίπου 20-30 λεπτά ανάβαση με σκαλιά ή αλλιώς με το τελεφερίκ.
Ας έχουμε και κάτι για μια επόμενη φορά!
Παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού σταματάμε στον παραλίμνιο δρόμο προς την Muralto, που είναι γεμάτη φοίνικες, λουλούδια και παγκάκια για ξεκούραση απολαμβάνοντας τη θέα.
Στη συνέχεια συναντάμε το Lido του Λοκάρνο, ένα κέντρο ευεξίας με πισίνες, ιαματικά λουτρά και πρόσβαση στη λίμνη, ιδανικό για χαλάρωση.
Τον Μάιο, το Λοκάρνο είναι η "πρωτεύουσα της καμέλιας", γι’ αυτό και κατευθυνόμαστε στο Πάρκο Καμέλιας (Parco delle Camelie) με 900 ποικιλίες καμελιών και είσοδο δωρεάν. Την ώρα της επίσκεψής μας πραγματοποιείται ένα πάρτι γενεθλίων που παίζεται ανατολίτικη μουσική.
Ωραίο το πάρκο, αλλά πιο ωραία η λίμνη σε απόσταση αναπνοής.
Ο γυρισμός στην Ιταλία πραγματοποιείται χαλαρά καθώς ο δρόμος είναι επαρχιακός( γι’ αυτό και δε χρειαστήκαμε βινιέτα, παρ’ όλο που σε ένα τμήμα του μπήκαμε σε αυτοκινητόδρομο για 11 περίπου χιλιόμετρα) και στενός με ανώτατο όριο ταχύτητας τα 50 χιλιόμετρα. Το συνοριακό φυλάκιο είναι κλειστό κι εμείς κατευθυνόμαστε στην Ίντρα για το βράδυ μας που απολαμβάνουμε την πανσέληνο πίνοντας τα ποτά μας.
3η μέρα
Η σημερινή μέρα είναι η κατεξοχήν μέρα του νερού, αφού έχουμε προγραμματίσει επίσκεψη στο νησί των Μπορομέο, το ‘Ιζολα Μπέλα, στη λίμνη Ματζόρε και τη λίμνη Όρτα με το νησάκι Σαν Τζούλιο.
Η αρχική μας σκέψη είναι να πάρουμε το πλοίο από την Παλλάντζα, αφού μένουμε κοντά, και να πάμε κατευθείαν στο νησί Ίζολα Μπέλα. Επειδή, όμως θέλουμε να δούμε και τη Στρέσα, την οποία είχαμε επισκεφθεί ακριβώς δέκα χρόνια πριν μαζί με τα τρία νησάκια Μπορομέο (Ίζολα Μπέλα, Ίζολα Μάντρε και Ίζολα ντέι Πεσκατόρι) και τα δρομολόγια δε μας εξυπηρετούσαν χρονικά, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε στη Στρέσα απ’ όπου και παίρνουμε το καράβι.
Πλήθος κόσμου εκείνη την ημέρα κάνει το πάρκινγκ δυσεύρετο. Τελικά παρκάρουμε σε ένα χώρο στάθμευσης απέναντι από το Καρτσιάνο (στάση πλοίων, που εξυπηρετεί τα νησάκια) 15-20 λεπτά περπάτημα ως τη Στρέσα και χρέωση 1,80€ανά ώρα.
Η διαδρομή μέχρι το γραφείο έκδοσης εισιτηρίων μας φέρνει στο νου μνήμες από το πρώτο μας ταξίδι στην περιοχή. Τα πολυτελή ξενοδοχεία στέκονται επιβλητικά να ατενίζουν τη λίμνη με τα τρία στολίδια της. Στο παραλίμνιο υπαίθριες αγορές, όπως και τότε. Λες και δεν πέρασε μια μέρα.
Και ίσως θα σκεφτεί κάποιος: «γιατί ξανά στο ίδιο μέρος;» Γιατί έχουμε αφήσει «κενά» και στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι το παλάτι με τους κήπους του στο Ίζολα Μπέλα.
Βγάζουμε τα εισιτήρια (8,50€ το άτομο) και μετά από δεκάλεπτη αναμονή αναχωρούμε για το νησί. Η θέα από το καράβι είναι φανταστική. Βλέπεις τη Στρέσα, το εν λόγω νησάκι το οποίο μοιάζει με πέτρινο καράβι που πλέει στα νερά της λίμνης με το παλάτι στην πλώρη και τους κήπους στην πρύμνη του, που καθώς πλησιάζεις τους βλέπεις σε όλο τους το μεγαλείο και ανυπομονείς να βρεθείς εκεί. (Εμείς οι κοινοί θνητοί ας μνημονεύουμε την Ισαβέλλα ντ' Άντντα , σύζυγο του Κάρλο Γ΄, η οποία πήρε το νησί ως προίκα και οραματίστηκε τους υπέροχους μπαρόκ κήπους του.)
Κατεβαίνουμε στο νησί κι οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε...
Δυστυχώς δεν είχαμε προνοήσει να βγάλουμε εισιτήρια ηλεκτρονικά και περιμέναμε στην ουρά αρκετή ώρα. Όμως και αυτοί που είχαν ηλεκτρονικό εισιτήριο περίμεναν σε μια διπλανή ουρά για να τσεκάρουν οι αρμόδιοι τα εισιτήριά τους, τελειώνοντας όμως σχετικά πιο γρήγορα. Επιτέλους παίρνουμε το μαγικό χαρτάκι στα χέρια μας(26€το άτομο) και προχωράμε προς τη μαγεία.
Φανταστικό παλάτι γεμάτο με υπέροχους πίνακες, έπιπλα εποχής, φλαμανδικές ταπετσαρίες από μετάξι και χρυσό, γλυπτά, πολυελαίους και θέα προς τη λίμνη και το νησάκι των Ψαράδων, που κόβει την ανάσα.
Γύρω από την κεντρική αίθουσα υπάρχουν διακοσμημένα δωμάτια: η Αίθουσα του Ναπολέοντα, όπου διέμεινε το 1797 με τη σύζυγό του Ιωσηφίνα, η Αίθουσα του Θρόνου και η Αίθουσα της Μουσικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το δωμάτιο μαριονετών της οικογένειας.
Στο υπόγειό του βρίσκονται έξι τεχνητές, δροσερές σπηλιές, (Grotte) διακοσμημένες με βότσαλα και κοχύλια από τη λίμνη Ματζόρε, ηφαιστειακή πέτρα και μάρμαρο, δημιουργώντας έναν μαγικό υποβρύχιο κόσμο.
Κι έρχεται η ώρα να βγεις στους κήπους, οι οποίοι εκτείνονται σε 10 κλιμακωτά επίπεδα( Terraces) που σχηματίζουν μια κομμένη πυραμίδα. Τι να πρωτοθαυμάσεις!
Λευκά παγώνια ξεκουράζονται στο γρασίδι χωρίς να ενοχλούνται από τους πολυάριθμους επισκέπτες. Κανένα δεν άνοιξε την ουρά του, που ομολογουμένως είναι υπέροχο θέαμα(είχαμε δει στο Schloss Ambras στο Ίνσμπρουκ).
Το Μεγάλο Θέατρο (Teatro Massimo),το πιο εμβληματικό μνημείο του κήπου! Πρόκειται για ένα μπαρόκ αμφιθέατρο στολισμένο με σιντριβάνια και αγάλματα που αναπαριστούν θεότητες και προσωποποιήσεις της Τέχνης και της Φύσης. Στην κορυφή του δεσπόζει ο Μονόκερος, το σύμβολο της οικογένειας Μπορομέο.
Σπάνια φυτά, εσπεριδοειδή, καμφορόδεντρα, τριανταφυλλιές, καμέλιες και ροδόδεντρα τέρπουν τις αισθήσεις με χρώματα κι αρώματα.
Στον πύργο Torre dei Venti βλέπουμε ένα βιβλιοπωλείο, ενώ στον Torre della Noria απέναντι, υπάρχει μια καφετέρια.
Από εδώ συνεχίζοντας φτάνουμε σε ένα εντυπωσιακό θερμοκήπιο( Serra Elisa) από σίδερο και γυαλί, που φιλοξενεί σπάνια φυτά και βότανα.
Επιστροφή στη Στρέσα περιήγηση και στάση για χαλάρωση με καφέ και βόλτα στα σοκάκια.
Σειρά στο ημερήσιο πρόγραμμά μας έχει η λίμνη Όρτα. Ακολουθούμε έναν ανηφορικό δρόμο κατά μήκος των πλαγιών του βουνού Mottarone, στενό και με συνεχείς στροφές (φουρκέτες),αλλά με εντυπωσιακή, πανοραμική θέα στη λίμνη και ακολούθως κατηφορίζουμε αφήνοντας πίσω μας τα πυκνά δάση, με το τοπίο να γίνεται πιο ήρεμο και αγροτικό, περνώντας από μικρά, παραδοσιακά ιταλικά χωριά. Συναντάμε πολλούς μοτοσικλετιστές(ο καημός του συζύγου που θέλει πολύ να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι με τη μηχανή).
Η διαδρομή καταλήγει στο Orta San Giulio, έναν από τους πιο όμορφους, μεσαιωνικούς οικισμούς της Ιταλίας, ακριβώς απέναντι από το καρτποσταλικό νησάκι San Giulio. Παρκάρουμε σε πάρκινγκ με χρέωση 1,80€ την ώρα και κατεβαίνουμε στην παραλία για να πάρουμε το καραβάκι για το νησάκι. Μπερδεύουμε τις αποβάθρες, αφού σε μία είχε πολύ κόσμο που περίμενε( από εκεί έπαιρναν το καραβάκι για το γύρο της λίμνης), τελικά βρίσκουμε τη σωστή και με αντίτιμο 5€ μετ’ επιστροφής ο καθένας φτάνουμε σε ελάχιστο χρόνο απέναντι.
Η Βασιλική του Αγίου Ιουλίου (Basilica di San Giulio) μια εντυπωσιακή ρωμανική εκκλησία, κυριαρχεί στο νησί. Το εσωτερικό της κοσμούν μεσαιωνικές νωπογραφίες, ένας σπάνιος άμβωνας από γκρίζο-πράσινο μάρμαρο και η κρύπτη όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου μέσα σε μια ασημένια λάρνακα.
Το «Μονοπάτι της Σιωπής» (Via del Silenzιο): Ένα στενό, πλακόστρωτο δρομάκι που περιφέρεται γύρω από όλο το νησί ανάμεσα σε παλιά πέτρινα σπίτια και αυλές κλεισμένα με μαντρότοιχους γι’ αυτό και δεν μπορείς να έχεις απρόσκοπτη θέα στη λίμνη παρά μόνο σε ορισμένα σημεία. Σε όλο το μήκος του υπάρχουν πινακίδες με αποφθέγματα σχετικά με την αξία της σιωπής και του διαλογισμού (μόνο μονοπάτι της σιωπής δεν μπορείς να το πεις με τόσους επισκέπτες, όπου ο καθένας συζητούσε με το διπλανό του).
Το νησάκι περπατιέται ολόκληρο σε περίπου ένα εικοσάλεπτο. Τελευταίο καραβάκι αναχώρησης στις 19.00.
Το χωριό Όρτα Σαν Τζούλιο είναι πεζοδρομημένο, με πλακόστρωτα στενά σοκάκια, αναγεννησιακά και μπαρόκ αρχοντικά, κήπους και ανθισμένα μπαλκόνια.
Η κεντρική πλατεία του χωριού (Piazza Motta) σαν ένα «ανοιχτό σαλόνι» που καταλήγει στο νερό, κατακλύζεται από καφέ, εστιατόρια, μαγαζάκια και πολλούς τουρίστες.
Εκεί ξεχωρίζει το Palazzo della Comunità με τοιχογραφίες εποχής, ένα ιστορικό κτίριο από όπου γινόταν η διοίκηση της περιοχής.
Το σημερινό δημαρχείο του χωριού (Villa Bossi )διαθέτει έναν καταπράσινο κήπο που εκτείνεται μέχρι την όχθη. Εξαιρετικό σημείο για φωτογραφίες με φόντο το νησάκι.
Η εκκλησία Santa Maria Assunta, στην κορυφή μιας ανηφορικής σκαλινάδας προσφέρει υπέροχη, πανοραμική θέα προς την πλατεία και τη λίμνη.
Στην ίδια οδό συναντάμε το σπίτι των Νάνων το παλιότερο σπίτι του χωριού, το οποίο συμπίπτει χρονικά με την άφιξη του Αγίου Ιουλίου και ξεχωρίζει για τις τρεις τοιχογραφίες που απεικονίζουν τον «Ευαγγελισμό», την «Ανάληψη» και την «Παναγία με το Βρέφος», ανάμεσα στα παράθυρα.
Κι άλλα κτίρια που κερδίζουν την προσοχή μας.
Με όλες αυτές τις όμορφες εικόνες συντροφιά επιστρέφουμε στη Βερμπάνια και συγκεκριμένα στην Ίντρα για την τελευταία μας βραδιά στην Ιταλία.
4η μέρα
Το επόμενο πρωί αποχαιρετούμε το χώρο που μας φιλοξένησε και πηγαίνουμε στο τελευταίο αξιοθέατο της περιοχής που είχαμε συμπεριλάβει σ’ αυτό μας το ταξίδι και δεν είναι άλλο από τη βίλα Ταράντο(Villa Taranto), γνωστή ως ένας από τους ομορφότερους βοτανικούς κήπους στην Ευρώπη, έργο του καπετάνιου Neil McEacharn.
Είσοδος 15€ (μαζί με τον χάρτη) ανά άτομο και ελεύθερο το ιδιωτικό πάρκινγκ. Όλα τα αξιοθέατα ήταν αριθμημένα και σηματοδοτημένα.
Σπάνια βοτανικά είδη από όλο τον κόσμο, αιωνόβια δέντρα, λίμνες με νούφαρα, εντυπωσιακά σιντριβάνια και ανθισμένα μονοπάτια μας οδηγούν σε ένα ταξίδι μες στη φύση που σε χαροποιεί, σε αναζωογονεί και σε ηρεμεί. Το μόνο μου παράπονο ήταν πως ενώ αυτή την εποχή οι τουλίπες θα ήταν ανθισμένες, δυστυχώς πολύ λίγες είδαμε έτσι, οι περισσότερες είχαν ξεραθεί.
Το θερμοκήπιο της Βικτόρια δεν πήρε το όνομά του από κάποια βασίλισσα χώρας, αλλά από το γιγάντιο νούφαρο Victoria Cruziana που θεωρείται η «βασίλισσα» των υδρόβιων φυτών, το βλέπεις μόνο απ’ έξω.
Η βίλα Ταράντο που χρονολογείται από το 1875 ,δεν είναι επισκέψιμη καθώς αποτελεί διοικητικό κέντρο της περιοχής. Είναι άξια θαυμασμού από μακριά.
Η Λα Βαλέτα, μια μικρή κοιλάδα με τη γέφυρά της.
Πολύ εντυπωσιακοί οι «κήποι με τις αναβαθμίδες- ταράτσες» σε ιταλικό στυλ με τους καταρράκτες, τα σιντριβάνια, τις λιμνούλες με νούφαρα και άνθη λωτού και την πανδαισία χρωμάτων στα παρτέρια.
Χώροι χαλάρωσης υπό σκιά.
Στο θερμοκήπιο «Serrone» με τα παχύφυτα, αυτό το φυτό με τα δίχρωμα λουλούδια που μυρίζει σαν μπουγαρίνι, σε τραβάει από τη μύτη με την ευωδιά του.
Εκεί είχαμε και μια αναπάντεχη συνάντηση με έναν Έλληνα μόνιμο κάτοικο Ελβετίας, ο οποίος είχε φύγει από την πατρίδα μας στα εφτά του χρόνια και κατέβαινε στη λίμνη Ματζόρε τακτικά για την αίσθηση του νερού, όπως μας είπε.
Με την επίσκεψη αυτή λέμε ένα «εντυπωσιακό αντίο» στη λίμνη.
Παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο με σκοπό να φτάσουμε στο Μπέργκαμο για την πτήση της επιστροφής. Ευτυχώς δε βρίσκουμε κίνηση κι έτσι φτάνουμε γρήγορα, οπότε υπάρχει χρόνος για μια επίσκεψη ακόμα στην Άνω Πόλη (Città Alta)του Μπέργκαμο. Τα μέρη γνωστά κι αγαπημένα από προηγούμενα ταξίδια ο ενθουσιασμός όμως ίδιος. Αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι η στάθμευση έγινε δυσκολότερη, καθώς παντού υπάρχουν παρκόμετρα και εξαιτίας του πολύ κόσμου, δυσεύρετη.
Επίσης στην εκκλησία Σάντα Μαρία Ματζόρε(Santa Maria Maggiore) έχει επιβληθεί εισιτήριο 5€ με αποτέλεσμα αρκετοί άνθρωποι να ρίχνουν μια ματιά από την πόρτα και να μην προχωρούν στο εσωτερικό.
Απέναντι ακριβώς ο καθεδρικός ναός της πόλης(Duomo )είναι επισκέψιμος χωρίς αντίτιμο.
Στις βιτρίνες φιγουράρουν τα τοπικά προϊόντα του Μπέργκαμο: πίτσα με το κομμάτι από το Il Fornaio, το γλυκό τους πολέντα και πουλιά (Polenta e Osei).
Η παράδοση του αυτοκινήτου γίνεται χωρίς απρόοπτα και φτάνουμε στην αίθουσα αναχωρήσεων, όπου ακούμε πιο πολλά ελληνικά, παρά ιταλικά, αφού οι επισκέπτες του τριημέρου ήταν πολλοί.
Ένα ταξίδι ακόμα φτάνει στο τέλος του κι οι ονειρικές εικόνες μας ακολουθούν και μας χαρίζουν ένα σπάνιο συνδυασμό ευφορίας, γαλήνης και ρομαντισμού, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν παράδεισοι επί Γης (όπως διάβασα και σε ένα ταξιδιωτικό άρθρο πρόσφατα).
Last edited:
